Auteur Topic: KANKER heb je niet alleen..  (gelezen 3098 keer)

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
KANKER heb je niet alleen..
« Gepost op: mei 23, 2012, 15:12:08 pm »
KANKER heb je niet alleen...

Die ziekte overkomt je, en zit tegen je wensen in…., in je lijf...
De diagnose is schrikken en de daaruit voort vloeiende behandelingen en controles draaien om jou..
Je hebt als kankerpatiënt, de angsten..de ongemakken, de veranderingen, de pijnen en veel onzekerheden.. en onduidelijkheden.
Dat is moeilijk om te aanvaarden of om mee om te gaan, en het is niet zo eenvoudig om daar een goede weg in te vinden..
Het is in je leven gekomen..en gaat nooit volledig meer weg.. hoe goed je ook reageert en hersteld, wat het eerste doel is..
Er zijn diverse kankers die kunnen, genezen..of stabiliseren.
De onbevangenheid van voordien, dat je gezond bent en na herstel ook blijft, die ben je voor je verdere leven kwijt..
Ook dat vraagt tijd om te plaatsen..
Er zijn er ook kankers, die blijven of vermeerderen.
Die zich niet laten inpakken en verwijderen door alle mogelijkheden die er gelukkig zijn…en uiteindelijk je leven overnemen en dan meenemen....

Als partner, ouder, kind of thuisfront.. ben je erdoor ook veel  in betrokken,  vaak veel meer, dan de patiënt en “buitenwereld” echt ziet...of wil en kan zien!
De partner of ‘t thuisfront krijgt te maken met dezelfde schrik, met onmacht, onmacht van de patiënt, o.a.’t verdriet en onzekerheid,
wat en hoe of wat is mijn leven, hoe verder, de vragen, de angsten, de zo nodige verzorging..
De veranderingen in ’t zijn, en mogelijkheden, de medische wereld.. regelzaken, acties en reacties van patiënt en de veranderingen in acties en reacties,  van en door de omgeving.

Dit komt bij… en naast, je eigen angsten en zorgen voor diegene die je lief hebt.

Je bent voor de patiënt, een krachtbron, een spons, een rustpunt..
Nuttig, en/of lastig.. of ‘n zorgen punt, als je later alleen verder zou moeten.
Wat onderschat wordt is dat je als partner etc.., te vaak,
zo ook die "" boksbal "" bent geworden, die van 2 kanten de “slagen”  krijgt en opvangt…
Hoe je daar mee leert of moet omgaan..is ook niet mis..  
En heb je die kracht en flexibiliteit wel.??.
Is je basis wel krachtig genoeg..om het ophangpunt voor die boksbal ook te kunnen te dragen..

Gezien ik, het zelf als patiënt(ex),  ervaren heb wat kanker met je kan doen..fysiek en moreel, en als partner er midden inzit…durf ik dit ook  te schrijven..
Met daarbij weleen heel belangrijke kanttekening…
 "ieder mens en situatie kan verschillen.."
Dat, wat je tegenkomt ook.  
Communicatie, op een open en begripvolle wijze van 2 kanten, is al een groot pluspunt..
Echt praten, is meer dan woorden zeggen.. en als dat moeizaam gaat..doet dat pijn!

 En als dat niet of nauwelijks mogelijk is of wordt..Tja…
Neem daarbij nog eens de vele verschillen in karakters,  mogelijkheden..en de leefomstandigheden..
dat alles bij elkaar…wil zeggen, dat je niet kunt en mag generaliseren..

Het is wenselijk en wellicht eens goed, om dit stukje met open mind te lezen..

Voor allen heel veel sterkte en kracht.. vertrouwen en positiviteit om het beste er van te maken.

Wat vandaag niet is….kan morgen zijn
En wat is, en komt …kan ook verdwijnen..

Jet
« Laatst bewerkt op: mei 23, 2012, 18:26:44 pm door Jet »

Christelke

  • **
  • Berichten: 89
    • Bekijk profiel
Re:KANKER heb je niet alleen..
« Reactie #1 Gepost op: mei 23, 2012, 21:36:22 pm »
Alweer heel mooi geschreven Jet.
Je kan zo goed verwoorden hoe we het allemaal aanvoelen!

Ik wou dat ik een beetje van jouw kracht en optimisme had...  En ook een beetje van jouw schrijftalent :-)

Groetjes en een dikke knuffel,
Christel

mercator

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 34
    • Bekijk profiel
Re:KANKER heb je niet alleen..
« Reactie #2 Gepost op: juni 11, 2012, 08:14:58 am »
Ik denk eigenlijk nooit aan de ziekte kanker zélf, die mijn partner heeft. k Zou het niet anders aanvoelen als het nu iets anders was geweest. Fazes als ontkenning, boosheid, ongeloof etc. heb ik niet doorlopen, en zij ook niet.Toen de longarts zei dat er massieve uitzaaiingen waren in beide longen wist ik ineens alles wat ik moest weten.  Het enige dat nog onzeker is, is hoeveel tijd we samen nog hebben, in principe weten we daar morgen iets meer over.
We praten ook nooit over de ziekte zelf en ook niet over behandeling, dat heeft helemaal geen zin meer. k Ga me proberen sterk te houden in haar aanwezigheid en zoveel mogelijk onze routine van vroeger oppikken zolang het nog kan. Zij heeft het geluk dat ze gelovig is-Getuige van Jehovah- en gelooft dat het maar een kwestie van tijd is voor aleer we terug samen zijn. Ik heb dat vooruitzicht helaas niet.
Een ziekenhuisbed is besteld, een verpleegster, een zuurstofapparaat...we hebben afgesproken waar ze haar as graag zou uitgestrooid hebben. Op een plek op de heide waar we vroeger vaak kwamen en even uitrustten om bij te praten als we met de hond gingen wandelen. Jullie zullen het mss gek vinden, maar daar kijk ik nog het meest tegen op: wandelen met de hond, maar zonder haar.

Mss herkent iemand dat, hoe ziek en zwak ze ook is, ik voel me merkbaar beter als ik bij haar ben, dan denk ik zelfs vaak helemaal niet aan haar toestand.