Auteur Topic: Schoonouders mijden ons sinds mijn diagnose  (gelezen 13356 keer)

Eowyn

  • ***
  • Berichten: 161
    • Bekijk profiel
Re:Schoonouders mijden ons sinds mijn diagnose
« Reactie #15 Gepost op: juni 27, 2012, 11:42:38 am »
Tja, zomaar veranderen is moeilijk voor mensen. Dat heeft niet alleen met goede wil te maken, daar komt veel meer bij kijken. Een patroon dat al jaren ingesleten is, heeft veel tijd, aandacht en boterhammen nodig om een klein beetje te veranderen. Maar misschien zijn er kleinigheden die toch veranderd zijn, als je eens goed kijkt. Misschien ontdek je iets...

Ik ben intussen sinds 8 juni geopereerd en ben nu in een revalidatiecentrum. Mijn schoonouders heb ik 1 keer gezien in het ziekenhuis. Eén schoonzus is langsgekomen terwijl haar dochter zwemles had, dus met niet veel tijd. Mijn andere schoonzus heeft twee keer beloofd te zullen komen met de baby (wat zou ik hem nu graag een keertje vasthouden), maar ik heb haar nog steeds niet gezien.

Het vervelende is, als zij dan eens iets voorhebben, dan weet heel de wereld dat via facebook. Maar ik zit niet op facebook en dat wil ik ook niet. Maar mijn schoonzus en neefje zou ik wel graag een keertje zien zo af en toe.

Ik heb wel mijn broer op bezoek gekregen. Dat was een fijne verrassing! Blijkbaar heeft zijn nieuwe vriendin dan toch een positieve invloed op hem.

Toen ik zondag mijn eigen ouders met mijn kinderen op bezoek kreeg, was het dan weer te veel van het goede. Iedereen was maar door elkaar aan het kletsen, de één wou dit, de ander dat, niemand luisterde naar de ander, en al helemaal niet naar mij. Ik was dolblij als ze weer weg waren, maar ik verlang er aan de andere kant zo naar om gewoon met hen te kunnen praten. Even met mijn kinderen te kunnen spelen. En rust, rust, rust. Maar 'rust' staat niet in mijn moeders woordenboek.

Ik heb de 'navelstreng' met mijn moeder al lang geleden doorgesneden, ik weet hoe ze is en ik weet dat ze niet zal veranderen. Het is goed dt ze er zijn om te helpen met praktische dingen, maar meer mag ik van hen echt niet verlangen.
Maar soms verlang ik zo hevig naar een 'moederfiguur', wie dat dan ook mag zijn...

enit

  • **
  • Berichten: 60
    • Bekijk profiel
Re:Schoonouders mijden ons sinds mijn diagnose
« Reactie #16 Gepost op: juni 28, 2012, 14:20:22 pm »
Zo heb ik het ook moeten doen met mijn eigen zus... Ik heb ook de band volledig afgesneden. Het moest echt. Ze was een storend element in mijn genezingsproces. Ik had vorig jaar in juni een operatie : primaire bortstkanker. Ik heb echt nooit iets van haar gehoord of gezien. Niet eens: hoe is het met je... In februari werd ik met spoed opgenomen : terug een operatie en jawel,  primaire darmkanker. Omdat ik er zo erg aan toe was, heeft ze toen 2X gekomen, nu krijg ik chemo, maar doe er alles aan om er nog goed uit te zien, kreeg ik vorige week te horen, dat ze mij gezien had en dat het helemaal niet zo erg met mij was zoals de dokter zei. Ik probeer zoveel mogelijk het 'gewone' leven verder te zetten, gewoon te genieten. Als je zoiets hoort van je bloedeigen zus, dan vraag je je af : hoe kun je zo hard zijn? Onze realitie was nochtans goed voor ... Tja...
Enit

jonge mama van 2 kids

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 13
    • Bekijk profiel
Re:Schoonouders mijden ons sinds mijn diagnose
« Reactie #17 Gepost op: juli 02, 2012, 22:22:02 pm »
Hallo Cindy

Ik lees pas nu je verhaal en het is een en ander. Soms houdt het toch niet op hé.
Ik kan hier ook bevestigen dat velen - zowel familie als vrienden - ons hebben laten vallen nadat ik de diagnose lymfeklierkanker kreeg in 2010. Dit heeft mij ook heel erg gekwetst, en begrijp het ook nog steeds niet dat mensen soms zo grof kunnen zijn en zo onmenselijk. Maar blijkbaar wel.
Sinds mijn diagnose hebben wij geen enkel telefoontje, bezoekje of wat dan ook van mijn man zijn broer en diens vriendin gehad. Ze waren echter wel steeds van de partij als er een feestje bij ons thuis was... Sommige periodes heb ik me ook kwaadgemaakt, maar uiteindelijk verspilde ik energie aan mensen die het niet waard waren, en kon ik mijn energie wel beter gebruiken tijdens de chemokuren en de bestralingen. Ondertussen ben ik in remissie verklaard, en nog steeds hebben we hen nog niet gezien of gehoord.  Ik ben er wel zeker van, dat als ik ze ooit nog per toeval zal tegenkomen bij mijn schoonouders, dat ik mijn boeltje pak en dringend moet vertrekken. Met deze mensen zit ik geen moment meer samen om "gezellig" te babbelen en te doen alsof er niets aan de hand is. Daarvoor heb ik teveel meegemaakt.
Hier dus ook heel herkenbaar: pas in tijden van nood kent men zijn vrienden. Jammer genoeg, maar waar.
Hou je goed, probeer je er niet teveel over op te winden, het zegt veel meer over hen dan over jou!

Groeten

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:Schoonouders mijden ons sinds mijn diagnose
« Reactie #18 Gepost op: juli 03, 2012, 10:11:21 am »
Als ik dat hier zo lees...dan moet ik toch even slikken...
Ik begrijp het ook helemaal niet. Hoe kan je nu je eigen zoon, dochter, schoondochter, zus laten vallen nadat je gehoord hebt dat ze ziek of zelfs ongeneeslijk ziek zijn...
Hoe kijk je dan in de spiegel naar jezelf...en als het te laat is, hoe leef je dan met al die schuldgevoelens...of heb je die dan gewoon niet?

Veel moed hier meisjes.
Lieve groet,
Katrien.