Auteur Topic: chemo pil= BKM120  (gelezen 9923 keer)

gdb

  • ***
  • Berichten: 204
    • Bekijk profiel
Re:chemo pil= BKM120
« Reactie #15 Gepost op: mei 12, 2012, 20:27:59 pm »
Lieve Annabel,
Oh ja hoor, jij bent een heel sterke madam. Met alles wat je meemaakt en waar jij door moet, zouden zelf de sterkste onder ons het moeilijk hebben. Iedereen heeft wel eens een dipje. Het is ook allemaal niet niets hé. En je moet mij die doodsangst niet leren kennen. Ik maak het ook nu en dan mee, maar momenteel heb ik het allemaal een beetje leren plaatsen. De ene keer gaat dat ook al beter dan de andere keer. Ik mag steeds contact opnemen met de psychologe van het ziekenhuis. Die kwam ook elke week langs toen ik chemo kreeg. Momenteel heb ik het niet zozeer nodig , maar ik weet dat ik steeds bij haar terecht kan. Ik begrijp heel goed je gevoel dat je ermee wil stoppen en dat je dat niet durft omdat je het gevoel hebt dan niet alles te doen. Ik heb dat ook gehad een tweetal maanden geleden. Je bent het zo beu op den duur. Altijd maar dokters en ziek zijn. Ik weet echt wat je bedoelt. Er is niemand die kan zeggen wat je moet doen, je moet je eigen gevoel volgen en doen waar jij je het best bij voelt. Ik zou je een hele dikke knuffel willen komen geven. Blijf hier schrijven en weet dat we er zijn voor jou. Je moet hier niet alleen door, al kan je je soms heel eenzaam voelen hé tijdens de behandeling. We zijn er voor jou.
Hele dikke hartverwarmende knuf vanop afstand,
Greet

rikkertje

  • **
  • Berichten: 53
    • Bekijk profiel
Re:chemo pil= BKM120
« Reactie #16 Gepost op: mei 14, 2012, 09:26:55 am »
Lieve Annabel,

ik stuurde onderstaande al via mail als antwoord op je vraag.

Ik begrijp je heel goed, je angst, de onzekerheid... het is wat veel allemaal.
Ik kreeg wel taxol, eerst in monotherapie, nu samen met carboplatine en olliparib (chemo-pilletjes). Dat is ook een studie, maar een andere dan jij. Ik ben niet Her2-gevoelig, dus kreeg nooit herceptine.
Wat jij krijgt ken ik niet, maar daar zal nog weinig over gekend zijn, vermits het in studieverband is. Het was de voorbije weken constant in de media trouwens, dat behandelingen meer aangepast zijn in vergelijking met vroeger toen er maar een klein aantal verschillende behandelingen waren. Het is geen confectie meer, het is nu haute couture.
De keerzijde is natuurlijk dat je minder mensen gaat vinden die net hetzelfde krijgen. En dan nog Annabel, ieder lichaam reageert ook weer anders, dus wat jij ervaart is bij iemand anders totaal verschillend. We zijn geen machines waar men precies weet wat er gaat gebeuren als je op een bepaald knopje duwt of ergens een schroefje uitneemt.

Ik zou je zo graag helpen, als ik maar wist hoe.
Wat ik je met zekerheid kan zeggen is dat je reactie helemaal normaal is, ik ben ook bang, zelfs nu ik weet dat mijn behandeling aanslaat. Dan denk je weer: ja, maar hoe lang nog? En wat dan? Wat kan dat lichaam nog aan, ik ben al zo zwak... duizend vragen, evenveel angsten...

Want, en dit hoor je mss. niet graag maar het is wel zo, de dokters weten het ook allemaal niet exact. Daarom moet je echt goed communiceren met je dokter, echt alles zeggen, vragen stellen. Alleen op die manier kunnen ook zij bijleren en ons helpen. Ook zij moeten zoeken naar stukjes van de puzzel.
Maar mail me gerust als er wat is, als je denkt dat ik een beetje kan helpen, of gewoon je hart eens uitstorten. Ik begrijp je heel goed. Veel te goed. Zucht.

Dikke steun!

www.bloggen.be/frisco