Auteur Topic: Eerst mijn moeder, nu ik  (gelezen 5081 keer)

Eowyn

  • ***
  • Berichten: 161
    • Bekijk profiel
Eerst mijn moeder, nu ik
« Gepost op: november 23, 2011, 17:39:17 pm »
Vorig jaar in april kreeg mijn moeder borst- en eierstokkanker. Ze heeft zeer zware behandelingen moeten doorstaan, heeft zelfs een periode met een stoma geleefd, chemo, radiotherapie, hormoontherapie, al wat je kunt verzinnen.

Het gaat om BRCA. We wisten al langer dat het in de familie zat. Een nicht van me is overleden aan borstkanker toen ze 39 was, nu een paar jaar geleden.
Mijn moeder heeft het gen ook, dus eind vorig jaar heb ik me zelf ook laten testen. En ja, ik ben ook draagster. Dat wist ik sinds december.

Een half jaar later, in juni, heb ik zelf borstkanker gekregen, amper een jaar na mijn moeder, en een borstamputatie was het gevolg...

Met mijn moeder kan ik hier niet over praten. Het gaat relatief goed met haar en dat is voor haar het enige dat telt. Met mij  gaat het fysiek ook goed, maar mentaal-emotioneel ben ik een wrak. Dat merkt ze niet eens...

creatief

  • ****
  • Berichten: 298
    • Bekijk profiel
Re:Eerst mijn moeder, nu ik
« Reactie #1 Gepost op: november 24, 2011, 08:57:33 am »
beste Eowyn,

Ik wens je alvast veel moed, veel sterkte en iemand waar je mee kan praten.

Al is het hier...

bij mij is dit forum heel belangrijk en niet iedereen kan er lasten bij nemen als ze zelf in een moeilijke situatie zitten.

moeilijk te aanvaarden, zeker als het om je mama gaat.

In elk geval, ik zou je aanraden - in mijn onwetendheid - zoek kleine dingen die jou én je moeder samen kunnen brengen en troosten.

En geniet van elkaars aanwezigheid.

Een hele lieve knuffel!

creatief


Eowyn

  • ***
  • Berichten: 161
    • Bekijk profiel
Re:Eerst mijn moeder, nu ik
« Reactie #2 Gepost op: november 29, 2011, 09:18:11 am »
Daar wringt nu juist het schoentje. Gezellig en genieten staan niet in haar woordenboek.
Wij zijn zo verschillend, zij en ik. Zij is nuchter, rationeel en steekt al haar energie in werken, werken, werken.
Ik ben gevoelig, wil praten, delen, verbinden. Maar met haar kan dat niet, dat heb ik jaren geleden al geleerd, en het is tijdens haar ziekte, en daarna tijdens mijn ziekte nog maar eens bevestigd.

Mijn moeder is voor mij onbereikbaar, een rots met een hoge muur eromheen en veel extra prikkeldraad.
We staan beiden alleen met de ziekte en vinden elkaar daar niet in.

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3752
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re:Eerst mijn moeder, nu ik
« Reactie #3 Gepost op: november 29, 2011, 15:42:00 pm »
hoi Eowyn,

wat vreselijk voor je, jullie hebben beide hetzelfde meegemaakt en kunnen daar niet over praten
dat doet je vast veel pijn dat je moeder zo onbereikbaar is
ik heb dat hier zo'n beetje met mijn man, toen ik ziek werd in 2006, hij nam al mijn werk van me over
hij verdronk in het werk, maar vond hij niet erg, hij vluchtte letterlijk weg in zijn werk
hij deed alles voor me, maar praten over mijn ziekte kan ik met hem ook niet
hij vlucht weg voor praten en emoties, heb ook dat gevoel of ik tegen een hoge muur aan bots
heb nochtans een goede man, doet alles voor me, maar emotioneel staan we mijlenver van elkaar
ik heb me er een beetje bij neergelegd, heb rondom me vrienden verzameld waar ik mijn ei kwijt kan
maar toch doet het me nog dikwijls pijn, dat gemis in huis knaagt soms aan me
dus weet perfect hoe jij je voelt nu
groetjes Sabine

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re:Eerst mijn moeder, nu ik
« Reactie #4 Gepost op: november 30, 2011, 15:25:37 pm »
Hoi Eowyn...

Jammer, dat het "praten" met je moeder niet goed kan.. Wellicht loopt ze ook vast in haar eigen emoties omtrent haar gezondheid..
Tja, zwijgen en verstoppen...lost niets op..echter je kunt dat ook niet aansturen. Niet voor de ander en niet voor jezelf.. Als er een muur is..

Sabine:
Je ei kwijt kunnen bij vrienden is voor jou echt fijn.. Ik snap je onmacht en verdriet wat je ervaart bij je partner. Bij mij komt het ook voor, ik ervaar het alsof je door er niet over te kunnen of willen praten, het in een doosje wordt gestopt en de deksel op slot gaat.

Voor beiden... echt praten, is meer dan woorden zeggen.. en als dat moeizaam gaat..doet dat pijn!

Hopenlijk komt er eens een keerpunt voor jullie!

 

creatief

  • ****
  • Berichten: 298
    • Bekijk profiel
Re:Eerst mijn moeder, nu ik
« Reactie #5 Gepost op: december 03, 2011, 08:40:21 am »
beste eowyn,

ik weet niet welke leeftijd je moeder heeft. Maar de generatie voor ons had dat echt diep ingeworteld zitten he. Werken, niet klagen, niet zagen,...
ik ben ook heel emotioneel, dus begrijp ik heel goed dat het voor jou moeilijk is dat je dit niet met je moeder kan delen.
Je moeder zal ook niet meer veranderen he.
Ik snap dat je boos op haar bent en dat het pijn doet en dat dit moeilijk te aanvaarden is.

toch wens ik je nog iets moois samen, al is het samen de afwas doen...
en misschien, heel misschien, moet je niet proberen de rots te beklimmen om nader te komen, maar ze rustig van een afstand bekijken, bewonderen, vervloeken... Voor je eigen zielenrust...

heel veel liefs,

creatief
 

Eowyn

  • ***
  • Berichten: 161
    • Bekijk profiel
Re:Eerst mijn moeder, nu ik
« Reactie #6 Gepost op: december 04, 2011, 08:52:27 am »
Boos op mijn moeder ben ik allang niet meer. Ik weet hoe het komt, hoe zij opgegroeid is, hoe zij geleefd heeft. En ik weet al jaren dat dit niet meer zal veranderen.
Zij heeft haar best gedaan vanuit het waarden- en gedragspatroon dat zij van thuis uit meegekregen heeft. Ik neem haar dat niet kwalijk omdat ik het begrijp.
De boosheid, daar ben ik jaren geleden doorgeworsteld en daarna heb ik het los kunnen laten. Afstand houden is de enige haalbare weg.

Dat neemt niet weg dat ik het mis: een moeder om mee te praten in deze situatie...


Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re:Eerst mijn moeder, nu ik
« Reactie #7 Gepost op: december 04, 2011, 15:40:01 pm »
Lieve Eowyn...

Zo begrijpelijk dat je 't gemis...een moeder om mee te kunnen praten en delen, je nu nog meer bezighoud dan voorheen!
Knap, dat je er een weg in gevonden hebt...ook al betekend het dat, dat afstandhouden is!! Ooit ...maakte ik hetzelfde mee.. en was dat afstand houden ook nodig...dat deed toen, maar als ik er aan terugdenk..na jaren, nu nog wel eens pijn.
Daardoor heb ik wellicht, een totaal andere en een superfijne band met mijn dochter!

Dikke knuff voor jou van een  virtuele "moeder".
« Laatst bewerkt op: december 04, 2011, 15:44:19 pm door Jet »