Auteur Topic: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner  (gelezen 143795 keer)

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #225 Gepost op: september 27, 2013, 19:40:20 pm »
 ;D
Wat fijn Dustie om te lezen dat de Zytiga zo goed werkt!! :)

Het is een rare zomer voor mij geweest..  de zon scheen wel.. maar niet genoeg in mij.
Verwerken kost echt tijd...merk ik.. :-\

Volgend jaar hoop ik een op betere zomer.
Dikke powerknuff voor jullie,

Jet

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #226 Gepost op: oktober 22, 2013, 10:08:21 am »
Het een komt na het ander..
Hoe waar is die spreuk?

Waar wat mij betreft.. inmiddels wordt er weer een vriend van net boven de 50 aangevallen door die kwelbeestjes die de naam Kanker hebben.
Geen PK maar welke 't precies is, is nog in onderzoek..
Er zijn al vele onderzoeken geweest en de uitslagen zijn niet helder genoeg om het hier correct te benoemen.
Lymfeklieren zijn er al enkele verwijderd.. Longen onzuiver.. Nooit gerookt of gedronken.
Hopelijk heeft hij wat meer geluk en kan het proces wat geremd of gestopt worden.. door de behandelingen.
Ik bemerk dat ik onbewust wat meer afstand houd... het verdriet, de angst en onzekerheden die er zijn bij mijn vrienden, kunnen er ff wat minder bij, bij mij.
Het gemis van mijn lief is soms nog te sterk en de herinneringen aan wat er allemaal was en gebeurde in de ziekte periode van mijn lief..en vriend die onlangs overleed met PK, doen mij nu zo zijn!

20-10 was de eerste trouwdag zonder mijn lief... het verdriet kwam met golven naar boven.. de stop van de gesloten fles is er af geschoten..
Voor alles is een eerste keer... en het leven gaat door,dat realiseer ik mij ook wel.. maar toch!

Dustie...zijn er al weer nieuwe uitslagen wat de werking van de Zytiga betreft?
Geniet van de kleine dingetjes...  die kleine dingetjes zijn nu vaak mijn mooiste herinneringen!

Voor iedereen veel moed, kracht, vertrouwen en vooral " PLUK DE DAG!!"

Dikke steun, power of oppepknuf en een vrolijk zonnetje.

 ;) Jet
« Laatst bewerkt op: oktober 22, 2013, 10:13:52 am door Jet »

dustie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #227 Gepost op: november 05, 2013, 22:48:26 pm »
hallo allen,
alweer een nieuwe maand begonnen en meteen in de herfst.  ook meteen het 'winteruur' gestart, de donkere tijd!  hoop dat het toch warme tijden worden voor iedereen.
jet, ik wens je nog veel moed toe in de komende tijd.('k vind dat deze tijd echt op je gevoel werkt) en hoop dat je geniet met je gezin.(een hele warme knuffel)

bij ons is het gaat het nog steeds goed (met de zytiga).  einde januari is hij hiermee gestart (eerste maanden waren moeilijk), daarnaast heeft hij ook nog x-geva, firmagon, arranesp en medrol, ik weet het: een stevige coctail, maar het helpt en hopelijk nog lang.

aan iedereen die het nodig heeft: een dikke knuffel
dustie

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #228 Gepost op: februari 01, 2014, 12:22:40 pm »
“JARIG”

 Mijn lief.. ook nu..
1 februari 1948 is en blijft immers je geboortedag.
Een dag die ik altijd herinneren zal en mag.
1 februari 2013 was de dag, dat ik je as verstrooide.
Op het  strand, in de zee , en  gedroogde rozen op de golven gooide.
Het was jouw speciale wens  om voor altijd een te zijn met die golven en de zee.
Op je geboortegrond,  nam de  harde wind  je  as op een spectaculaire wijze mee.
“als vuurvonkjes”  verdween je as in de lucht.. moest het zo zijn,
was dat jouw speciale afscheid groet  aan mij?
“Een met zijn zee,
een met zijn strand”
Dat beeld staat in mijn geheugen  gegrift voor altijd.
Wij,  was niet meer,  ik was je “mijn lief” voor altijd kwijt.
 
Het is….
En blijft een groot gemis.
Nooit meer samen in de wind.
Hand in hand, stevig stappend op het strand,
of genietend in het natte of droge zand!
Herinneringen en gedachten  aan jou daar word ik vaak door overmand
Dagen werden weken, maanden, inmiddels 1 jaar,
mijn gevoel ligt nog steeds overhoop 
..dat is toch niet zo raar..
 
 :'( Jet

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #229 Gepost op: februari 03, 2014, 15:16:55 pm »

Nieuwjaarwensen..

Het kwam er nog niet van...om:
Een goed nieuwjaar, met power, kracht, goeds, moed, vertrouwen en geluk toe te wensen..
Dit keer schreef ik en verzond ik geen nieuwjaarkaarten.. kon mij er onvoldoende toe bewegen.
Inmiddels is voor alles na het overlijden van manlief een  1 ste keer geweest..
Ben ik op 2 februari een nieuw jaar begonnen, waarbij ik voel dat het beter zal zijn en (moet)  gaan op veel vlakken..
Jippie,  ik "ga" genieten van dat gevoel en probeer dat niet te verliezen!

Al is het wat later dan gebruikelijk ... ook voor jou/jullie allemaal..
Een goed nieuwjaar, met power, kracht, goeds, moed, vertrouwen en geluk
Iets goeds mag je immers het hele jaar mensen toewensen..

Levenslessen...   
En wat doe je, of kun je er wel of niet mee...
Tja, dat is zo afhankelijk van je eigen insteek, mogelijkheden, omstandigheden en de kracht die je dan wel of niet hebt.
Dat is het leven..
En ja, zo schrijven kan gemakkelijk over komen, maar neem maar van mij aan, dat met mij, er al veel mensen zijn, die veel,
of misschien al wel alle varianten al eens mee maakten, of nog tegen kunnen komen..
Het vormt je, geeft je wijsheid, kracht en moed.. 

 Kijk , het gezegde " een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd "..  klopt wel..
maar af en toe een dagje overslaan of...wat minder kunnen "leven" is menselijk en dat overkomt iedereen toch!! ;)

Doorgaan...
Ga door met..
't goed voor jezelf opkomen,
voor jezelf of diegene die je lief zijn te zorgen!!
De zon willen, of kunnen blijven zien..  ook achter die zware wolken die er ook kunnen zijn..
De genietmomenten te koesteren en de donkere momenten te laten  zoals het is..

Dikke energie en power gevende  positieve knuff voor iedereen..,
Jet ;)


monody

  • **
  • Berichten: 76
  • Geloof in positieve heling!
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #230 Gepost op: februari 09, 2014, 22:04:54 pm »
Dankjewel lieve Jet,
'k Verstuur dit mailtje nog eens speciaal aan jouw via dit onderwerp omdat er op mijn berichten van "incontinentie na een volledige prostatectomie" geen respons meer is.

Je weet het weer in zo’n speciale vorm te gieten hé. Soms denk ik dat je‘n ziener bent die doorheen ons aller smarten kan kijken en er dan een mooie tekst op kan plakken die ons dan een ferme riem onder ’t hart legt. Ik zie je daarom als “onze moeder” die voor ieder van ons een troostend woordje weet te plaatsen. Awel, je mag gerust weten dat het mij veel goed doet om begrepen te worden, wat niet zo vanzelfsprekend is, omdat je doorgaans door de niet-kankerpatiënten als profiteur wordt bestempeld omdat ze aan onze buitenkant niets abnormaals kunnen zien. Ik weet dat dit onbegrip bij ieder van ons heel erg doorweegt en al te dikwijls voor pijnlijke toestanden kan zorgen. Ook omdat je geliefden die het dichtst bij je aanwezig zijn zich onwennig voelen en gesprekken rond het kanker-gebeuren veelal vastlopen. Ik probeer er dan eerst zelf over te praten, wat voor mij een goede zelf-therapie is, waardoor het aanvaardingsproces makkelijker te verwerken is. Toch heeft dit bij mij nog zo’n anderhalf jaar nodig gehad vooraleer het tussen m’n oren op de juiste plek zat. En nu voel ik dat ik hierdoor sterker en rijper ben geworden omdat ik als kankerpatiënt vooral aan mezelf moet verder bouwen met de middelen die je hebt. Ook al zijn er dat in het begin niet zo veel en moet ik dikwijls daarvoor de moed bijeen rapen om achteraf fier op mezelf te zijn dat het iedere keer weer heeft gewerkt. Hoe miniem ook de vooruitgang is en al gaat het niet alle dagen even vlotjes, dan denk ik dat het straks of morgen wel beter zal gaan. Want dat is een luxe die wij allemaal hebben meegekregen door deze ziekte “niets moet alles mag” is dan voor mezelf een leuze waaraan ik me dan kan optrekken wanneer het al eens wat minder gaat. En inderdaad, die POWER waarover je’t hebt, krijg je niet van vandaag op morgen want het is al te dikwijls een echte “struggle for life” die vanuit de persoon in kwestie moet overwonnen worden. Dàn alleen ben je een ervaring rijker geworden welke er voor mij dan een nieuw draagvlak bij heeft gemaakt om weer verder die positieve richting te kunnen blijven volgen. Ik weet maar al te goed dat het hier op papier allemaal eenvoudig klinkt maar het is ook een steun om te weten dat er nog zovele anderen “lotgenoten” zijn die met dezelfde problemen opgescheept zitten en alle dagen opnieuw moeten vechten om te overleven. Ik kan daarover maar één ding zeggen, en dat is; zorg in de eerste plaats goed voor je eigenste zelve en lach tegen jezelf in de spiegel wanneer je ’s morgens opstaat, dan is je dag al goedgezind begonnen. Want wanneer je jezelf gaarne ziet is je levensweg die langs al die mooie bloemen gaat echt de moeite waard!! Dan hoef je niet beschaamd te zijn omdat je de pech had dit allemaal te moeten meemaken. Kom dan zoveel als mogelijk onder de mensen zodat je kan laten zien dat je de strijd met jezelf niet opgeeft. Dag na dag één per keer, morgen dat zien we dan wel weer. Groetjes van  Monody.   :)

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #231 Gepost op: mei 30, 2014, 23:38:37 pm »
Nog steeds merk ik in gesprekken, als het over mijn overleden man gaat en zijn ziekte, hoeveel onwetendheid er is als het om prostaatkanker gaat..
En natuurlijk ook wat alle ander soorten betreft.
Helderheid krijgen als je vermoedens hebt  of er mee te maken krijgt, is zo belangrijk..
Het kan natuurlijk het hele proces niet weg poetsen , maar wel duidelijkheid en rust bieden..
Angst verlamt.. echter het is zo logisch dat angst en onwetendheid over kanker en behandelingen mensen ook schuw maakt..
Jammer.. door te communiceren komt men eerder tot reële verwachtingen..  of (beter) passende behandelmethodes..

* Monody.. bedankt voor je lieve woorden..   schrijven doe ik gewoon zoals het voelt..

* Dustie...
Het is zo stil...  ik vermoed dat je wel een dikke knuffel kunt gebruiken..
Vangen ;D :D ;)... met wat extra energie voor wat er momenteel allemaal speelt..
Laat eens wat van je horen, zodat wij ook kunnen steunen..in de zware tijden die er wellicht steeds meer gekomen zijn..

Lieve groetjes met een dikke kracht gevende knuff, voor iedereen die om wat voor reden dan ook het forum bezoekt om informatie te zoeken..
Jet ;)
« Laatst bewerkt op: mei 30, 2014, 23:42:44 pm door Jet »

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #232 Gepost op: juli 26, 2014, 01:13:01 am »
 :-X :-X 25-07-2014   
Wat een hond als huisdier kan betekenen  in je leven.. zal voor iedereen anders zijn.
In mijn leven was Jikke mijn/onze hond de stille kracht die mij ruim 11 jaar door de vele dalen heentrok door haar aanwezigheid..
Daarnaast heeft manlief met haar vele lange en later steeds kortere wandelingetjes gemaakt tijdens zijn ziekte proces..
Ondanks de pijn die steeds meer een grotere rol ging spelen, was dat de afleiding die goed voor hem was.
Samen er ff op uit gaan ...gaf hem ook de gelegenheid om wat hij ervaarde en tegenkwam in de laatste jaren van zijn prostaatkanker proces te verwerken.. zonder dat hij gestoord werd..
De wandelingetjes waren tegelijkertijd goed voor beider beweging.

Met het overlijden van manlief.. was Jikke stil.. en mat.. nam afscheid en ze was er direct weer alert voor mij.
Steeds als ik door verdriet overmand werd.. kwam ze mij toosten door heel dicht tegen mij aan te komen zitten en liggen met een speciale blik..
Ze werd de reden om als het met dagen minder ging met mij, om toch uit bed te komen en naar buiten te gaan..
 Samen treuren ..dat hebben we heel veel gedaan.. en deden we als de herinneringen te machtig werden zelfs tot nu toe nog.. 
Tja, en dan schrik je, als je merkt dat je trouwe kameraad zelf ziek wordt...  geen kanker maar wel het nierfalen krijgt als je manlief in zijn laatste maanden door de uitzaaiingen in de nieren had..

Als het na enkele maanden ook  zover komt dat de conditie en het eetgedrag steeds meer te vergelijken is zoals het met manlief verliep.. totdat er niets meer gegeten wil worden.. dan weet je, door ervaring,  dat de nieren het opgegeven hebben en je de keuze hebt om haar de laatste dag te laten lijden of.. in te grijpen.
Deze moeilijke beslissing heb ik vandaag moeten nemen..  en dat doet pijn.. 
Ik kon  haar nog lang niet missen, had haar nog zo nodig bij het verwerken en om door te gaan.. helaas..
Liefhebben betekent ook los kunnen laten als het niet meer gaat..
En ja,, Manlief ging veel te vroeg heen en Jikke  mijn gouden hond en trooster volgt hem nu ook!...

Een dubbel gemis en verdriet is wat ik nu ervaar!  Een hond is geen mens.. blijft een dier, maar je kunt er ook net zo veel van houden!
Jet :'(

dustie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #233 Gepost op: augustus 15, 2014, 15:37:26 pm »
Hei jet, ik voel met je mee en vind het erg voor je dat je deze trouwe vriend nu ook moet afgeven.  Mensen die zelf geen hond hebben kunnen dit soms moeilijk begrijpen.  Hoop dat je toch weer verder kunt.
Dikke knuffel
Dustie

Clara

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 41
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #234 Gepost op: augustus 18, 2014, 00:26:34 am »
Hallo Jet,

Ik heb geen hond, maar wel een poes. Al bijna miijn hele leven. Helaas moet je er ook afscheid van nemen, zeker als hun leven lijden wordt. Vorig jaar hebben we onze poes moeten laten inslapen en het deed zoveel pijn. Ze was bijn 20 jaar bij ons en we hadden zoveel met haar meegemaakt. Toen de kinderen het huis uit waren, was zij ons poezekind. We hebben haar in de tuin begraven en stonden er bij te huilen. Ik begrijp heel goed hoe moeilijk en vooral pijnlijk deze beslissing voor je is. Heel veel sterkte en een dikke knuffel.
Liefs, Clara