Auteur Topic: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner  (gelezen 144858 keer)

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #195 Gepost op: december 09, 2012, 22:30:24 pm »
Donderdag avond heb ik met zijn zus de kist gesloten na  het afscheidnemen..
Manlief was toen ineens pas voor mij echt dood..er was wat veranderd in zijn gezicht waardoor ik het gevoel had..nu is hij echt weg!!

De crematie verliep zoals 't bij manlief paste uiteindelijk.. stormachtig/ en niet volgens de planningen..

Het weer..was stormachtig en de sneeuw heeft velen doen besluiten om de rit niet te durven maken.
en die er wel doorheen gekomen waren en vertraagd waren..waren daardoor dus wel op tijd nog..
Daarvan zijn velen niet meer meer naar de zaal gegaan..voor wat te drinken  enz. omdat ze graag terug reden voordat het nog slechter werd.

De crematie was 1 uur uitgelopen doordat in de grote aula waar het zou zijn, grote storingen waren met geluid en beeld.
Het afscheid is naar de kleine aula verplaatst.. wat veel geregel inhield voor het crematorim.
En doordat er zeker 60 a 70 mensen die er niet waren, 't net groot genoeg bleek.

Extra stoelen erbij plaatsen, bezoekers omleiden .. en doordat de dienst die daar plaats had,door alles ook al uitliep was het uiteindelijk ipv.half 2, half 3 voordat wij naar binnen konden..

Tja, Helemaal op zijn manier.. .. "Ach is er chaos, dat is geen probleem, lekker rustig  ook nog zo, met minder mensen.. mijn lief  lost het wel weer op met de verantwoordelijke mensen."
Uiteindelijk is het een zeer mooie en warme afscheidsdienst geworden.

Doordat er minder mensen waren, was het knus en sfeervol.. als je dat mag zeggen.
Ik heb het als zeer goed en fijn ervaren.
En zo kan iets negatiefs toch positief voelen..

En ..de sneeuw..tja, Opa F zou ervan genoten hebben dat de kleintjes die dag, toch ook nog fijn in de sneeuw hebben kunnen spelen.
Gelukkig heeft manlief niet meer geweten.. dat zijn belgische kleindochter er niet was.
Jammer, voor ons beiden, ik had het zo fijn gevonden als ze er wel was..net zoals alle andere 6 er waren.
Die zelf wat voor/over/tegen opa nog wat vertelden, Rode kaarsjes in een houder met open hartje aan staken..en later, namens opa een knuffel troostbeer kregen.
Ook voor haar was het fijn geweest om afscheid te nemen, en goed voor de verwerking die eens toch komt.
Ze ook kon zien wat er gebeurde.  Wat dood zijn betekend en dat, dat niet eng hoeft te zijn ..omdat je er gewoon nog even met opa had kunnen knuffelen, naar hem kijken en zien dat verdriet hebben gewoon mag.
Die beslissing van zijn zoon, die zou hem voor de zoveelste keer ..verdriet gedaan hebben.

Sinterklaas...tja, dat was het ook nog deze week.. de kleintjes hebben dat niet hoeven te missen door de crematie.
Ieder gezin kon dat gewoon door laten gaan..
Heel bewust had ik de crematie tot na de sint verschoven... naar de 7de.
t Zaterdag de 8ste, zijn we met kinderen en kleinkinderen samen geweest en natuurlijk had de sint in Oma's schuur niet vergeten om de kadootjes er in te stoppen..  Ieder jaar wordt dat bij 1 van de kinderen of bij mij(ons) gevierd..
Dit jaar was het bij mijn zoon.. tja, de rit er naar toe was moeilijk..a l die tijd heb ik huilend achter het stuur gezeten..de opgesloten emoties kwamen los..door de rit en de muziek in de auto.
Daar aangekomen hebben ze geen droeve oma gezien..sinterklaas vieren is toch een warm en fijne aangelegenheid..en de sneeuw buiten, de gladde straat was een super speellocatie..
Ze hebben genoten.. en ik ook..

 
Dikke knuffel en liefs voor iedereen die het fijn vindt of nodig heeft.
Jet
« Laatst bewerkt op: december 09, 2012, 22:40:42 pm door Jet »

mercator

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 34
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #196 Gepost op: december 10, 2012, 10:18:36 am »
Donderdag avond heb ik met zijn zus de kist gesloten na  het afscheidnemen..
Manlief was toen ineens pas voor mij echt dood..er was wat veranderd in zijn gezicht waardoor ik het gevoel had..nu is hij echt weg!!

*******************

Ik herken het helemaal Jet, ik ervaarde het sluiten van de kist van S. ook als een definitief keerpunt, ingrijpender dan de crematiedienst  of de asverstrooing zelf. Vooral toen ik zelf onze ring van haar vinger nam, dat was de laatste maal dat ik haar aanraakte. Nu heb ik alleen nog herinneringen, spulletjes en foto's. En haar hondje nog natuurlijk, ze stond erop dat die "goed terecht" zou komen.
Veel moed in het verwerken van de gebeurtenissen van de laatste tijd, je krijgt haast bovenmenselijke krachten op zulke momenten en je bent in staat tot dingen die je niet voor mogelijk achtte tevoren.
k Heb er nu na een half jaar wel een soort "vrede" mee, k kan mezelf in alle oprechtheid maar een paar kleinigheden verwijten. Zo had ik de euthanasie 2 dagen vroeger moeten inzetten, dat is het dan wel zowat.
Het enige wat me wat "opstandig" blijft maken is dat ze zo jong moest heengaan van me en van deze wereld, ze begon eigenlijk pas aan haar eigen leven.

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #197 Gepost op: december 16, 2012, 13:13:02 pm »
Lieve mensen, bedankt voor de fijne en persoonlijke woorden na het overlijden van manlief op 30 nov.

Na 2 weken is het nog steeds een beetje onwerkelijk..
Dagen gaan en komen voorbij.. Tijd, dat zal er nodig zijn om weer in een ritme te komen na de drukke maanden en dagen waarin er iedere keer wel een of ander onverwachtse gebeurtenis was..en de zorgen die kwamen en gingen daaraan gekoppeld.
Van een van zijn behandelaars uroloog/oncoloog vanaf 't eerste uur kreeg ik een mooie mail.. enkele regels eruit zijn:

**" Ik weet dat het een zwaar verlies is voor jou want uw echtgenoot was een bijzonder moedig en optimistisch man iemand waarmee het aangenaam vertoeven is
 
Ik ken hem ondertussen sinds 2000 en meerder malen heeft hij mij verbaasd met zijn standpunten en eenvoudige logica hij wist steeds wat hij wou en ging recht door de zee
Enkel omwille van zijn wilskracht en optimisme is hij erin geslaagd om zolang te overleven na de vreselijke diagnose van 2000 elke stap heeft hij bewust meegemaakt en kranig gedragen, zelfs de laatste maanden die zo moeilijk en lastig waren.
Ik bewonderde zijn houding tegenover zijn ziekte, zijn werk en zijn omgeving u mag terecht trots op hem zijn
 
Nogmaals veel sterkte en het was een voorrecht dat ik zoveel jaren voor hem mocht zorgen en steeds volop van zijn vertrouwen mocht genieten."**

Zo fijn als je als patiënt ’n zeer vakkundig mensen mens arts hebt die zich op een passende wijze inzet voor je belangen en daar heel erg ver in ging..en  in de loop der jaren steeds vaker het onmogelijke mogelijk maakte  en dat steeds zeer snel zonder veel wachttijden.
Dankbaar ben ik, dat manlief daardoor ook zo kon zijn zoals de arts hem beschreef.

Dat wens ik iedereen toe! Vergeet daarbij niet, dat het een wisselwerking wordt en is tussen arts en patiënt en dat, dat belangrijk is in en bij alles!
 Voor iedereen.. veel moed en kracht..wijsheid en geduld.. in wat je tegenkomt. Vertrouwen op het meest haalbare in en voor je ziekteproces.. Geef dingen de tijd, panikeer niet te snel, praat en sta open voor adviezen , denk mee, en als je een keuze ergens in of voor moet maken, doe dat en ga er dan voor..

Kanker heb je echt niet alleen, ook je partner en omgeving heeft daar mee te maken.
Samen beleef je het en samen sterk, of bezorgd,verdrietig kunnen en mogen zijn, is wat ik allen toewens.

Deal met wat er op je pad komt en vervolg je weg..
Zie niet om… maar kijk vooruit! 

Liefs met een dikke knuffel,
Jet

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #198 Gepost op: december 23, 2012, 12:13:27 pm »
Donkere dagen
Wintertijd
Zorgen of verdriet
Niet klagen
Is dat wat ik vermijd?
Ik weet het niet
Soms is er voor alles wel ’n tijd

Hoe kun je weten
Dat, wat er is normaal is
Wintertijd
Een van de 4 afwisselende seizoenen
Waarin nu voor mij te weinig zon is
 
Gemis
Tijd….zijn..
Alles gaat gewoon door
De luchtbel om mij heen
Beschermt ook wel hoor
Bij muziek..
rollen de tranen, alles kan

Liefst niet teveel vragen
hé ’hoe gaat het” met deze donkere dagen
'k weet niet wat ik antwoorden moet
het gaat wel, of goed
dat is wat iedereen  eigenlijk wil horen
de werkelijkheid..tja die zit daarachter dan wel verscholen
Mijn emoties zijn dit jaar gewoon nog even in 'n winterstand
Licht..zon..en warmte
zal zacht, dat gevoel gaan ontdooien
Ondertussen toch maar doorgaan en niet plooien

Jet


witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3739
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #199 Gepost op: december 23, 2012, 18:04:27 pm »
lieve Jet,

hier kan ik me helemaal in vinden
zo voel ik het eigenlijk ook aan
maar jij verwoord het zo mooi
dikke lieve knuffel
xxx Sabine

monody

  • **
  • Berichten: 76
  • Geloof in positieve heling!
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #200 Gepost op: december 29, 2012, 21:38:22 pm »
Lieve Jet,

vooreerst oprechte deelneming... en ik hoop dat je in deze periode het verlies van je maatje een beetje kan verwerken.
Want van alle sterren aan het firmament is er nu eentje bij dat naar jouw persoonlijk pinkt.  Jij bent naar mijn gevoel de sterkste vrouw op dit forum, zoals je ons allemaal die goede raad meegeeft en mee aan de kar trekt om velen erdoor te leiden met je mooie teksten en brieven.
Jij verdiend nu onze steun en ik ben zeker dat die er is, je hebt zelf al zoveel meegemaakt, je wijsheid liegt er niet om.  Als het je een troost mag zijn in deze feestige dagen, dan wil ik alleen maar zeggen dat ik je bewonder. Je bezit de moed van een vechter en je laat je niet in een hoekje duwen.  Het is dan wel winter, een drieste tijd die er ook mee voor zal zorgen dat een andere warmte gewaardeerd wordt.
Een vuur vanbinnen in je, dat helpt om die plaats van de zon over te nemen en aangename momenten terug tevoorschijn zal halen. Waar geen woorden of daden ook maar iets aan kunnen veranderen zodat je niet opbrand maar STRAALT!!  Mijn voornaamste wens voor jouw is dan ook dat je je leven lang mag genieten van die kleine dingen, waarvan we ons dikwijls niet bewust zijn, maar toch iedere dag memorabel maken.
Alles heeft zijn tijd nodig in het bestaan van groot en klein en ertussendoor staat die soms een beetje stil om ons kleine mensen de tijd te gunnen zodat we erachter kunnen komen dat we allemaal een deeltje zijn in die grote cosmos. Waar ontelbare sterren blikkeren, lichtjaren ver hier vandaan, met als voornaamste boodschap dat de Liefde overwint.
Allemaal, een vredig Nieuwe Jaar !!     van Monody.

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #201 Gepost op: januari 03, 2013, 12:17:12 pm »
Monody... wat een lief bericht dank je wel!!

Sterk zijn... is ook betrekkelijk hoor, velen zijn dat en ieder op een andere wijze..
Inderdaad heb ik al veel meegemaakt, dat heeft mij gevormd tot de vrouw die ik nu ben en waardoor ik zo voor anderen er kan zijn.
Sterk zijn, worden,  wil zeggen dat er dalen waren, met verdriet , problemen, ziekte enz.. waar je uit bent geklommen.
Op eigen kracht of met een zetje van anderen.. 
Het leven is GEVEN en KRIJGEN.. daarin investeren is tegelijkertijd kracht ontwikkelen voor als je het nodig hebt...voor jezelf of voor anderen.
Levenservaring hebben wil ook zeggen dat je meestal niet meer zo piepjong bent..

Hoe gaat het...tja, die vraag wordt veel gesteld... nu helemaal, soms kan  en wil ik hem gewoon niet horen.. 
Eigenlijk kunnen ze toch wel weten dat het nog niet gaat, dat je ook liever niet antwoord, omdat de vraag je met de neus op de feiten drukt van het verdriet, verlies enz. Je gewoon geen antwoord hebt nog omdat je er nog zo middenin zit.
Voordien had ik geen tijd om verdriet en emoties om wat er was, en ging komen toe te laten..
Ik moest en zou sterk zijn en blijven..om praktisch te blijven handelen, manlief te steunen en de verzorging/verpleging 200% te laten zijn.
 
"t antwoord op de vraag hoe gaat het.. Tja, Goed..klopt niet.
Het gaat niet, daar weten ze geen raad mee, of ze maken het je nog moeilijker met het doorvragen, dus dat zeg je ook niet,
tja, zo draai je eigenlijk eromheen met wat je zegt..
Het is nu nog gewoon niet fijn en veel gaat er langs mij heen of ik vergeet het .. Dat zal wel herkenbaar zijn..
Toch weet ik dat ik er niet in weg moet gaan zakken.. het verdriet moet toelaten, maar tegelijkertijd  het leven niet mag gaan verslonzen.
Dat doe ik nu een beetje wel zoals het voor mij goed voelt,  en leef nog niet in de snelheid die de buitenwereld soms alweer van mij verwacht.
Ik bedoel de praktische zaken moeten gaan regelen enz.. 
Als dat nu goed is voor mij..dan is het toch niet zo verkeerd en ik laat dat ook toe momenteel.
Veel wordt er al door anderen bepaald in het leven, maar niet alles toch!!

Ben al een paar weken ook niet fit, zit aan een zware antibiotica kuur nog..
Alle drukte en de vele zorgen en slapeloze uren hebben toch een zwaardere wissel op mijn lichaam getrokken dan dat ik zelf had kunnen bedenken..
ik vond het nl allemaal normaal en kon dat gewoon., dat komt nu eruit..
Ik heb nog geen goed leef/slaapritme ook.
IK kan naast het verdriet toch ook wel lachen.. en zoetjes aan lees ik weer af en toe de krant en kijk al eens naar de tv.
Krabbel dus op.. langzaam aan gaat het zo verder...
Natuurlijk zal niet iedere dag gelijk zijn.. maar ik kijk wel vooruit!!
 
Tja, de dagen rond de kerst en het nieuwe jaar... voelden raar.. je bent erbij, maar eigenlijk ook weer niet...
het interesseert je eigenlijk nog niet, het was vreemd.. en ja, dan kun je, je echt alleen voelen en de ander nog meer missen..
Maar ach, dat mag toch ook als je nog volop in een rouwproces bent.. 
Het missen mag geen reden worden om 't leven niet op te gaan pakken weer..
Het gemis zal blijven, verdriet ook als je, er aan denkt hoe het was.
Ondanks dat.. stapje voor stapje verder gaan met leven..
Pak ik het op.. en accepteer dat het ook moeizaam mag of zal gaan en moeilijke uren erin zijn, komen of misschien wel blijven.
 
Die wijze raad...is voor iedereen die in een moeilijke periode zit en voor mijzelf natuurlijk ook..
"t weten en doen... is de uitdaging voor allen in het leven!!
Veel moed en kracht om verder te gaan.

2013 een nieuw jaar.
Wat het gaat brengen is koffiedik kijken.
2013 is weer een ander jaar, daar gaan we wat van maken, ondanks mogelijke zorgen, verdriet angsten en onzekerheden..
maar ook met de alle (mogelijke) successen, vreugde, acceptatie, vrolijkheid, genietmomenten!!
Er zullen altijd plussen en minnen zijn.. wat we ermee doen en kunnen, daar dealen we mee als het aan de orde is.. geen beren zien zolang dat niet nodig is.. geeft zo wie zo al veel meer energie om er een "goed jaar" van te gaan maken..

Dikke powergevende knuff..

Jet

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3739
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #202 Gepost op: januari 03, 2013, 19:52:43 pm »
hoi Jet,

hier kan ik me volledig in vinden
heb ook niet graag als ze aan me vragen: hoe gaat het
als ze logisch nadenken weten ze dat het niet gaat, maar dat mag ik niet zeggen
krijg ik verschrikte gezichten
ik laat momenteel ook maar alles op me afkomen, laat verdriet, frustratie en alle andere emoties
gewoon toe op de momenten dat het komt,
"overleven" doe ik op dit moment, verstand op nul en maar door
groetjes Sabine

dustie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #203 Gepost op: januari 04, 2013, 22:59:52 pm »
hallo jet
intussen ben je al een 'donkere' maand verder en heb je toch alweer de moed om zo'n fijne tekst neer te pennen.  ik wens je voor dit jaar heel veel levensmoed en kracht toe.
en stuur je nog enkele dikke knuffels
 
ook voor iedereen hier op de site: sterkte!!
groetjes
dustie

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #204 Gepost op: januari 05, 2013, 00:06:40 am »
Hoi Dustie,

Inderdaad al een ruime maand verder.. de tijd gaat sneller dan dat je zelf merkt.
Bedankt voor je lieve wensen en de knuffels.
Hoe gaat het momenteel met je man?
Zijn er andere behandelingen waardoor er wat rust gekomen is (zover je van rust bij PK kunt spreken).
Ik wens jullie ook de nodige moed en kracht, het zal ook wenselijk zijn met de situatie waar jullie nu midden in zitten.
Een goede vriend van mij zit ook middden in het PK proces, vandaag kreeg ik een mailtje van mijn vriendin met triest nieuws..
een snelle stijging van de PSA en veel pijn... dit is te snel na de laatste chemo kuur..
Brr...  57 jr...  Ik voel met ze mee, ook met jou.. wetende dat de strijd zoveel vraagt van beiden zowel de man als de vrouw.
De onzekerheid en onmacht, zo herkenbaar.
Tja, dan is en blijft het moeilijk... het liefst zou ik mijn armen gelijk om jullie heen slaan  en hopen dat het proces daardoor ff stilstaat..
Geneeskracht toveren... nog steeds is dat iets wat ik graag zou leren, maar helaas daar is geen opleiding voor..

Afijn, de armen sla ik toch wel om jullie heen voor de nodige troost, en om warmte en kracht door te geven.
Ondanks alle narigheid.. geef ik jullie toch wel de tip, om samen te blijven lachen, te huilen, en te genieten, al is dat anders als voor 1 jaar terug!

Dikke knuff, veel liefs en sterkte voor samen!
Jet

dustie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #205 Gepost op: januari 10, 2013, 22:40:42 pm »
hallo jet,
fijne ondersteunende en begrijpende woorden.  Ze blijven me raken en geven me toch een warm gevoel, dank je.
vandaag minder goed bericht:psa al te snel gestegen.  mijn echtgenoot is ook verzwakt  en ook zijn rode bloedcellen zijn gezakt, hierdoor is hij zo moe.  Volgende week nog een botscan en daarna start met zytiga (pillen, denk ik) 
We hopen dat het allemaal nog helpt, want het is het allerlaatste 'red'middel voor hem.

jet, ik hoop dat je je sterke kracht blijft behouden en dat die je verder helpt door het steeds terugkerende 'gemis'. 
Heel veel dikke knuffels.
dustie

cyn1982

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 26
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #206 Gepost op: januari 21, 2013, 12:10:51 pm »
Lieve Jet,

Alsnog gecondoleerd met het verlies van je man. Ik was al bang dat als ik het forum terug had gevonden ik dit bericht zou lezen.
Wat is het op het einde nog snel gegaan zeg. Ik vind je echt een super sterke vrouw, wat heeft hij een geluk met jou gehad zeg!
Maar als je echt van iemand houdt dan doe je dat ook voor elkaar!
Ik hoop dat je je draai in het dagelijks leven weer een beetje kunt vinden en veel kracht, energie en blijdschap uit jullie kinderen en kleinkinderen die er wel voor jullie waren toen jullie het het hardste nodig hadden.

Liefs Cyn

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #207 Gepost op: februari 02, 2013, 21:05:33 pm »
1  februari..2013
Dat was manlief, zijn 65ste geboortedag,.

Het is een speciale warme dag geworden..moeilijk maar toch fijn.
In zijn geboorte en oude woonplaats in BELGIË hadden 2 vrienden een herdenkingsplechtigheid ingericht voor de bewoners, mensen uit werk verleden, vrienden enz. en tegelijk ook nog voor de mensen die op zijn crematie er niet bij konden zijn.. 

De woorden die door de diverse sprekers gezegd werden waren bijzonder en warm.
Zo werd er voor mij nog meer duidelijk wie hij was...voor dat ik hem leerde kennen.
Mooie powerpoints tussendoor  op passende muziek.
Hij is zo op zijn "verjaardag" nog eens in het zonnetje gezet..
En voor velen was het zo ook fijn om afscheid te kunnen nemen.
Het was hartverwarmend ..
Nadien heb ik zijn as uitgestrooid in zee.. op de plaatsen die voor hem en mij belangrijk waren.
Het totaal rond ook wat af.. ik kan nu beter verder geeft mijn gevoel aan..

@ Hoi Dustie...
Dank je wel voor je lieve warme woorden en steun..
Hoe is het nu met je man?
De botscan is geweest..wellicht daarna ook meer duidelijkheid..
Dikke steunknuff voor jullie! Kop op!!!

@ Tja Cyn..zo kan het gaan... Het was de tijd voor mijn schat..
Je krijgt draagkracht naar vermogen en wat nodig is om te zijn, te doen wat goed is..
Gisteren..kreeg ik een giga groot applaus... van alle aanwezigen voor wat ik voor manlief betekend had,
wat ik voor hem allemaal mogelijk gemaakt had en deed.
En dat vond ik dan wel moeilijk om te ervaren.. 
Pfff.. ik kon mij redelijk goed houden.. moest wel ook omdat ik nadien nog zou spreken.
Geven is zoveel gemakkelijker dan dit te krijgen... maar toch had ik nadien na afloop en zelfs vandaag nog, wel een heel warm gevoel..
Als ik het van te voren vermoed had, had ik het afgewezen door te zeggen niet doen..
Wat je doet, doe je uit liefde..en dat vind ik vanzelfsprekend ..

De dagen zijn nog zo divers.. met een traan, maar ook die lach..en alles mag!!

Leef zolang je kunt en geniet van veel..al is het in stukjes en beetjes!
Power houden.. steun geven en zo ook krijgen.. doorgaan!!
Veel warme dikke steun en krachtknuffs voor iedereen!
Jet :-* :-* ;)

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3739
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #208 Gepost op: februari 03, 2013, 14:58:18 pm »
hoi Jet,

best wel moeilijke dag maar ook héél warm en fijn zo te lezen
ik verjaar ook deze maand
heb jij ook een bericht gehad van MSN
dat het ging stoppen en dat je best kon overschakelen naar skype
heb ja geklikt, heb nu ineens geen MSN meer, ik versta er niet veel van
jij staat ook op skype, maar mijn andere msn vrienden ben ik ineens kwijt
weet jij daar meer over?

Ik wens je nog een fijne zondag
xxx Sabine

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #209 Gepost op: februari 21, 2013, 12:57:01 pm »
20-02-2013

ff mijn hart luchten.. verdorie  de confrontaties met kanker zijn ff te sterk.

Kreeg mailtje van vriendin (man 58 prostaatkanker) met vraag over Zytiga en of manlief dat ook gehad  had..
Tja, dan weet je dat het erg snel gaat..te snel..
De tranen rolden over mijn wangen..verdorie die confrontatie en zo snel daar in die fase..
Dan voel je de pijn weer en  voel je de machteloosheid..
Komt alles zo sterk weer boven..

Ik had het aangevoeld en bewust ff afstand genomen ..omdat ik gewoon niet kon liegen tegen ze..geen mooi weer kon spelen en zeggen als ze mij wat zouden vragen, dat het allemaal niet zo snel zou hoeven te gaan enz..

Dat korte stukje tot nu wilde ik niet beinvloeden.. wat ongemerkt toch gebeurd als je vragen krijgt waarop je eerlijk moet antwoorden.
100 keer met de telefoon in de hand gestaan omdat 't gevoelsmatig zo nodig zou zijn, maar telkens weer neer gelegd in hun belang..
Heb dat gisteren ook uitgelegd in de mail aan ze.
Tja, antwoord vriendin... lieverd...ik heb zo'n verdriet, wil zo graag met je praten.. bel en kom snel..
Het is ook zo dubbel voor je.. het is nog maar zo kort geleden voor je, en dan komen wij er ook nog bij. Maar kom a.ub..

Pfft.. natuurlijk ga ik dat doen.. er is inmiddels een belangrijke grens voor haar man overschreden.. ik maak mij nog meer zorgen over ze.
Ze waren steeds zo hoopvol, konden of wilden het niet goed genoeg overzien.
Ook dat is normaal... dat zie je immers pas goed of beter als je het ervaren hebt!
Dat voorzichtige zag en ervaarde ik.. maar mocht me daar niet in mengen..vond ik.
Iedereen heeft recht om zelf de weg te zien en te ervaren..en gezien ik geen positive route kon aangeven..moest ik die afstand wel  even nemen. !

Anderzijds... kan  en wil ik er voor ze zijn.. delen kan ook opluchten..
Volgende week ga ik er heen..(ze wonen ver van mij vandaan)..
Sla mijn armen om ze heen  en dan kunnen we samen praten, huilen, lachen..  
Gewoon alles delen!