Auteur Topic: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner  (gelezen 151594 keer)

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3754
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #150 Gepost op: november 09, 2012, 07:16:07 am »
geniet van elk moment, van elke nieuwe dag
dikke moedgevende knuffel
 :-* :-* :-* :-*
Sabine

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #151 Gepost op: november 10, 2012, 12:59:14 pm »
10-11-12

 :D + :'( Genieten en verdriet..
Dat gaat allemaal samen op 1 dag, vreemde combinatie...toch is dat wat er nu is.

Gisteren vrijdag 9-11, was het achteraf toch te druk voor manlief..
Lang in bed gebleven.. omdat de energie te weinig was en zijn lijf/benen 't  niet zo goed willen  doen met het opstarten.. Geen probleem, we nemen alle tijd en rust voor het afkoppelen(dialyse) , wegen, bloeddruk.. de toiletgang, daarna bekaf terug in bed.
Het wegen was een verdrietig moment ..2 kilo in 1 dag minder. Dat was schrikken. ook voor mij.

Onverwachts bezoek van kinderen met de 2 kleinkids die dit wel eerst telefonisch meldde.. met een cadeautje voor Opa's pas geopend vogelrestaurant in de tuin. ('t vogelhuisje)
Een groot hart, als een taart, op een schaal.. Trots gaven ze opa op bed, wat ze zelf uitzochten.. Dat is dan GENIETEN voor ons beiden. Vrijdag is de vaste dag voor de thuiszorg die verband mee komt wisselen. De thuiszorg kwam en zij gingen naar beneden..
De bel, weer bezoek, vrienden kwamen op doorreis ff langs.. en nee die mochten niet naar boven komen, manlief zou zelf wel naar beneden komen over een half uurtje.. oké, ik kom je dan dadelijk wel helpen ...

Weer de bel, de huisarts.. tja, dat was afgesproken , maar je weet niet hoe laat dat zal zijn.
Tegen het bezoek en de kids zei ik, het kan wel even duren nog, want er al over meer gesproken worden..
En dat was ook zo, hij had nl.  de gevraagde euthanasie doc. bij zich.
Gelukkig, de longen klonken wat beter, maar de adem gaat nog moeizaam," ik kan niet diep genoeg inademen zo voelt het"  zei manlief.. "en het apneuapparaat kan ik nu ook niet meer ophebben , dat is te krachtig voor mij nu.. Dat is zo raar, eerst kon ik niet zonder en greep er gelijk naar en nu gaat het niet.."  Tja??? maandag komt de arts weer terug.

Nadat die weg was wilde manlief eerst weer even rustig bij komen, ondertussen  werd er door de dialyse gebeld, overlegd en de dag waarden die genoteerd worden, besproken. Zo zorgzaam en alert dat is echt super wat ze voor ons doen met de begeleiding.... Een kwartiertje later ben ik weer naar boven gegaan en zijn we samen naar beneden gegaan.. De kinderen vertrokken gelijk zodat het wat rustiger was.. vrienden bleven nog even, wachtten rustig tot er voldoende lucht was  om te praten.
Niet lang.. manlief was moe..
Tja, zei hij even later, sorry, maar zo moet het niet meer gaan.. de drukte is teveel.. in korte tijd, 1 per keer als ik mij ook "goed" voel.. graag voortaan, de hele dag verder heeft het hem parten gespeeld..
Gelukkig genoot hij toch wel van de vogels die kwamen dineren en lunchen.. en kibbelen, en zei wat een lief en goed idee van de kleintjes om dit voor mij te kopen.. Tja,

10-11- 12
Onrustige nacht.. weinig geslapen, ben wel een paar keer gaan kijken of het goed was.. je wordt toch ongeruster.. Normaal hoorde ik het aan het apneu apparaat dat zijn ademhaling regelmatig en goed was.. en dat controle punt mis ik nu wel.
Al staat de babyfoon naast me.. toch is er meer onrust bij mij nu..
Ook manlief was moe van zijn "drukke nacht." Hij had heftig gedroomd en was er zo druk mee geweest dat hij gewoon moe was.
 Gelukkig hoeft er nu niks zeiden we.. geen afspraken, we nemen de tijd voor alles..
Na het afkoppelen,  is het wegen  terwijl hij staat om naar het toilet te gaan.. (zo makkelijk mogelijk doen geen extra moeite hoeven doen voor acties is wat voorop staat.. en  >:( weer bijna 2 kilo eraf... oei oei.. Na terugkomt van de badkamer, samen ontbeten op bed.. Een croissantje. Ja, dat zou er wel ingaan.. en op mijn vraag en een eitje erbij kwam ook een positief antwoord..(oef, nooit verwacht)..
Dit werd met een vrolijke twinkeling in de ogen gezegd..

Nadat eerst de medicijnen erin waren en het croissantje bijna... was het genoeg of eigenlijk gelijk met de laatste hap teveel.. "nee, nu niets meer.. het wordt geen goede dag zei hij, vermoed ik zo" en ondertussen liet hij het hoofdeind van bed weer wat zakken, zachtjes viel hij daarna gelijk weer in slaap..
 Als het goed is.. zal hij zich straks wel weer wat fitter voelen en naar beneden willen komen..
Er staat bezoek gepland...maar dat pas na 4 uur ..en kort. Ze brengen een Bosche bol voor hem mee van de beste bakker uit den Bosch.. en daar verheugd hij zich op.
Dat is dan weer een geniet moment!!
Zo gaan de dagen voor bij.
Hopelijk blijft het weekend verder rustig.. en genieten we veel van, wat er kan en is..

Zo gaat het ..nog steeds  goed samen thuis!! :D
Samen sterk.. en dat wens ik iedereen toe!!
En zeker als je in een mindere fas bent gekomen!!


mercator

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 34
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #152 Gepost op: november 10, 2012, 13:41:09 pm »
10-11-12
 
***Tja, zei hij even later, sorry, maar zo moet het niet meer gaan.. de drukte is teveel.. in korte tijd, 1 per keer als ik mij ook "goed" voel.. graag voortaan, de hele dag verder heeft het hem parten gespeeld..

***

Gedurende de laatste dagen van mijn vriendin-de hele maand juni zeg maar-snakte zij op den duur naar rust. Het bezoek dat kwam deed dat allemaal met goede bedoelingen-maar het putte haar enorm uit en zij durfde dat uit beleefdheid niet te zeggen. Helemaal op het einde wilde ze alleen mij, haar zus en de arts zien. Ik moest post vatten bij de deur om het bezoek tegen te houden.

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3754
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #153 Gepost op: november 11, 2012, 09:48:30 am »
dikke moedgevende krachtknuffel
ik denk héél véél aan jou
 :-* :-* :-* :-* :-* :-* :-* :-*
Sabine

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #154 Gepost op: november 12, 2012, 23:36:00 pm »
12-11-12

Na alle druktes van voorbije week...was het gelukkig een rustig weekend..met veel bedrust.
Zelfs is er zondagavond sinds bijna 2 weken, weer eens wat warm gegeten..
Niet veel, maar met smaak werd begonnen aan 'n schepje aardappelpuree met spinzie en een half hamlapje.. en toen was het ineens genoeg..
Op zich ben ik superblij dat dit er zo inging.. en nog belangrijker, dat er ook van genoten werd.

Vandaag... maandag... helaas weer niet. Liefst wat kouds of een broodje. Uiteindelijk dat broodje met moeite, wel met smaak.. De huisarts was wel tevreden over de longen, duidelijk een verschil met vorige week op dat vlak..  Manlief gaf aan dat hij alles wat zijn lijf raakt en beweegt, een onder stroom staan gevoel geeft, tja, daar was geen verklaring voor..
Dat onder stroom staan gevoel, is echt vervelend voor hem..
Geen onverwachtse bewegingen, zelfs het dekbed licht aanraken geeft hem al zo'n gevoel.. dus was voorzichtigheid geboden vandaag..



Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #155 Gepost op: november 14, 2012, 13:07:09 pm »
14-11-12

Gisteren 13-11, een erg wisselende dag.. moeilijk te verklaren zei manlief.., "alsof dat nodig is"
 Leuk bezoek, een fijne babbel.. en zo ongemerkt langer uit bed en... toch teveel energie verbruikt die echt wel minder is, dan manlief zelf inschatte. 
Ach, dan is het weer vroeg terug naar boven..en nee, eten of zo, dat hoeft en kan dan echt niet meer. Rust en slaap.. zelfs geen krant of tv..

Vanmorgen 14-11, was het.."ik weet het niet.. kan geen houding vinden.. maar ik heb wel honger.."
Zo, dat was lang geleden dat ik hem dat woord in positieve zin hoorde zeggen..
Tja, wat zijn uw wensen meneer.. "uhm... doe maar een yochurtje en wat kouds om te drinken.. karnemelk als dat er is."
Geen broodje of daarnaast nog iets anders is daarop mijn vraag..."nee" "ik kijk wel of ik dat straks nog wil.." Oké... natuurlijk breng ik wel wat meer mee, oa een banaantje en naast de karnemelk ook een glas jus'dórange, voor het geval dat. 
En inderdaad wel de "jus"  en maar een paar slokken van de karnemelk..
En gelijk was het weer minder goed...futloos..  "hoe kan dat nu""  zegt manlief." Dat is toch niet te snappen" nee, zeg ik, maar maak je niet druk erover.. het is gewoon nu even zo..
Gezien dat ik voor de dialyse thuis, ook dagelijks de bloeddruk meet.. ging ook dat met moeite.. liggend.
Chips... zelfs in die ruststand, liggend, toch wat hoger,en snellere pols.. 
Ach, blijf maar liggen, het wegen doen we straks dan wel..als de thuiszorg komt om te helpen met het douche.. dan moet er toch uit bed gegaan worden..zei ik..
Manlief: "is goed, maar ik weet nu nog niet of ik dat wil".. Ach, lieverd..dat zien we dan wel..
Gelukkig zat er weer wat tijd tussen voordat het zover zou zijn..en is het toch gedaan..
Gewicht..pfft.. lager. (in 1 week -7 kg) het douchen was erg vermoeiend, maar voelde toch wel weer lekker fris.. in bed gelijk de kap van het apneuapparaat op de neus gezet voor wat meer lucht..
En hij is na de verzorging van de NSK( katheteruitgang)  zo weer in slaap gevallen..
Straks wellicht weer wat fitter en zal dan ook weer even naar beneden willen..
Dat geeft hem ondanks de vermoeidheid toch een beter gevoel, andere ruimte, andere houding het naar buiten kunnen kijken op zijn "vogelrestaurant" enz..
Hopelijk is het vandaag voor, en door hem ook beter aan te geven, dat het niet teveel gaat worden..
Dat dagelijks bij moeten stellen is ook niet een voudig toch!!

Het zonnetje schijnt..in de kamer..en dat is een vrolijke meevaller voor vandaag..
Genieten van die eenvoudige dingen kan heel veel goeds brengen .. ;)
 

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3754
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #156 Gepost op: november 14, 2012, 13:31:17 pm »
dikke lieve knuffel lieve meid
denk veel aan je
 :-* :-* :-*
Sabine

Clara

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 41
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #157 Gepost op: november 14, 2012, 21:51:55 pm »
Hallo Jet,

Ik leef met je mee en wil je graag een hele grote knuffel geven. Hoop dat je er energie van krijgt.

Liefs, Clara






Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #158 Gepost op: november 17, 2012, 22:03:32 pm »
17-11-12
Dank je wel...voor de online knuffels en steun!
Pff  een diepe zucht , het is sh.t.. momenteel!! :'( :'( :'(

Wat na het laatste berichtje was:
14-11 nm. Manlief is toch niet meer naar beneden gekomen.. geen fut, zin, erg mat en veel slapen.
Eten: had trek in spaghetti, totdat het voor hem stond.. niets meer willen/kunnen eten die dag.
Vroeg de lamp uit en slapen..

do.15 -11-12:
Gelukkig...wat meer energie zei hij,, totdat hij rechtop kwam.. toen was het over, Toch met heel veel moeite op de badkamer geraakt en terug, Gelijk weer wat "lucht" nodig.. en liggen.
Die dag stonden 2 bezoeken gepland.. In de voormiddag de dialyse verpleegkundige zijn vaste begeleidster zou rond 11 uur komen. Ik blijf toch maar boven zei hij.. dan rust ik nog wat voor het bezoek wat na de middag komt. Voor hem speciale vrienden die hij lang niet meer zag..
Zo is het ook gegaan.. Fijn gesprek met de verpleegkundige.. eerst boven samen met manlief en later ik met haar beneden.. Waardevol in vele opzichten!
"t bezoek later was ook fijn, zo mooi om hem daarvan te zien genieten! Ze bleven kort ..en toch was hij te vermoeid erna. Dat snap ik nu echt niet ..waren zijn woorden.. Gelijk erna weer naar boven het bed in en slapen, slapen, slapen. en nee ik wil en hoef niks meer om te eten.
Tja, moeilijk.. ben een paar keer extra gaan kijken.. hij bleef steeds in dezelfde houding liggen, ogen open soms als hij merkte dat ik er even was.

16-11-12
Toch weer redelijk vandaag, vermoed ik zo zei hij, toen ik met de medicatie en wat kouds te drinken s ‘morgens binnen kwam.. Afijn.. na het loskoppelen  bleef hij liggen en had geen lust om rechtop te komen.. "wachten," "wachten" . Mijn rug is zo stram doet wat pijn.. Nu ff niets dadelijk.
Schat zei ik, als het zo moeizaam gaat en je bijna niet durft te bewegen.. dan zou ik toch wat pijnbestrijding erbij nemen zodat je dadelijk wel kunt bewegen en ff naar het toilet kunt.
En ik kan je wat masseren met een spier verwarmende  crème.
Goed idee zei hij, en even nadat ik masseerde zei hij ..hé dat is toch wel fijn. Ik was zo bang dat de pijn nog meer zou worden, maar gelukkig voelt dit al beter en nam de extra oxcynorm die ik snel uit de medicijntrommel haalde in. Ik ga nog even weg, zodat de medicijn kan gaan werken, en kom dan terug, want dadelijk komen ze voor de stomaverzorging, en wil je niet eerst nog naar het toilet...dan,pfft , toch ff wachten.. afijn de zorg arriveerde toen manlief op de badkamer was..
Ook zij zag toen manlief zich met moeite en mijn hulp in bed liet vallen, gelijk hoeveel er in korte tijd ingeleverd was.. tjeetje zei ze later, dat gaat snel..

Manlief is gaan liggen, blijven liggen.. even gereageerd toen dochter en kleindochter even naar boven kwamen om het nieuwe brilletje te showen, samen bij het bed ff 'n  kopje thee gedronken wij dan, manlief 2 slokjes en snel erna sliep hij alweer.. Dit is zo de hele dag gebleven.. tegen de avond zelf weer meer pijnbestrijding gevraagd.. Gelukkig had de huisdokter ma. al aangegeven wat ik zo nodig al kon verhogen.. met 10 mg.. dus dat was deze dag ook al nodig en gedaan en daarnaast was toch nog de extra nodig..

17-11-12
Vannacht diverse keren gaan kijken en vanmorgen, lag hij nog steeds in dezelfde houding.. futloos weinig actie en reactie, op tijd weer de verhoogde dosis gegeven. Koud drinken dat is wat nu nog meer van belang is.. water. spuitwater.. als ontbijt, koude melk ..een bekertje met uiteindelijk niets meer.
Straks is het antwoord.  Nog geen 2 uur na de verhoogde dosis oxycontin..vraagt hij heel zacht, aub pijnbestrijding ..ik heb zo'n pijn. Nadat ik de oxynorm  gegeven had.. zei ik ´..lieverd, ik ga bellen.. zo gaat het niet.. Oké en weg was hij weer.. slaap/duf/ zo mat.
Huisartsen weekenddienst gebeld en uitgelegd wat er was.. even later belde de dienstdoende regie-arts terug, en in overleg mocht ik gelijk nog 2 extra oxynorms gaan geven. Je mag dit vandaag zo nodig nog wel 3 a 4 x doen..
"Kijk even aan wat het doet, en als het niet werkt.. bel mij over 1 uurtje terug dan komen we alsnog kijken. Ik heb het dossier en de gegevens van uw man in de comp. gezien en uw huisarts heeft voor ons ook "zijn gegevens over wensen aangegeven..
Gezien de oxycontin verhoogd werd, had ik die niet voldoende meer in huis en ook daar werd een recept voor geschreven, wat later in het ziekenhuis opgehaald kon worden. Normaal doe ik dat zelf wel en blijft manlief alleen.. maar nu  durfde ik dat niet meer zo te doen en heb de kinderen gebeld of er 1 was die dit kon doen.
"Pijnbestrijding is primair nu.." Tja, zo is het wel.. maar het is verdomde moeilijk om je lief zo te zien wegglijden en pijn hebben..
Gelukkig werkte de extra tabletten goed en kwam er weer wat "leven" in mijn man..
Begon hij toch aan de krant.. die de hele morgen al ongelezen op bed lag..  Hij zei even later, schat ik denk dat mijn lijf het nu echt heeft opgegeven, en lieverd.. ga nu a.u.b. niemand bellen, ik wil geen optocht naar mijn bed. Zo, samen is het fijnst voor mij.
En niet verdrietig zijn, ik ben erg moeilijk voor mijzelf maar ook voor jou, je doet zoveel, het kan gewoon niet beter en nog is/lijkt het het niet goed genoeg, sorry, ik weet het soms ook niet meer..
Niet lang.. daarna was het weer stil, helaas..
Steeds als ik bij hem keek waren de ogen gesloten.. lag nog steeds in dezelfde houding , is vandaag niet uit bed gekomen.. is zo blijven liggen, zelfs niet naar het toilet..
Overal een NEE op, wil niet /kan niet ..rust .  Pfft zo machteloos voel je je dan.
Wat later heb ik hem een ananas yoghurtje, wat hij plots wel zou willen.. hapje voor hapje gegeven ..een half toetje.. en klaar was het weer. 
En gelijk nog een gevraagde extra oxynorm. (niet de dubbele dosis zoals zou mogen)
Een uurtje later.. tegen half 8, vroeg hij ..sluit mij maar aan voor de nacht, ik ga slapen. Maar zei ik, "hoef je dan echt niet eerst ff naar het toilet.. je bent nog niet uit bed geweest vandaag". Nee.. sluit aan en laat mij rusten.. pfft Het was ook tijd voor de normale dosering pijnbestrijding..
Op mijn vraag daarna.. "schat.., je bent zo mat, stil en beweegt de hele dag al niet echt, zal ik de dokter toch nog eens gaan bellen" ..was het NEE... morgen maar kijken.

Met tranen in de ogen heb ik het licht uitgedaan en schrijf het zo nu even van mij af..
Het voelt niet goed.. het zal nog sneller gaan dan dat ik verwachtte als het zo doorgaat! :'( :'( :'( :'(

Morgen een nieuwe dag.. hoe en wat dat zijn nu teveel ???

Christelke

  • **
  • Berichten: 89
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #159 Gepost op: november 18, 2012, 19:37:13 pm »
Lieve Jet,

Ik word er even stil van...

Wilde eventjes laten weten dat ik heel veel aan jullie denk aan echt met je meeleef.

Heel veel sterkte en een dikke knuffel,

Christel

Jet

  • *****
  • Berichten: 783
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #160 Gepost op: november 19, 2012, 13:57:28 pm »
19-11-12
Het gaat zo snel minderen... >:( :'(

18-11-12
Gisteren...een dag van niets, niets moeten, willen, kunnen..weinig woorden..
Rust, een soort vacuum/windstilte voor de storm.
Geen beweging..wegzakken/ en op mijn vraag, 'n zacht overleg wat nu??
"Vandaag niks aub.." zei manlief...
"tja, Schat, dat is oké, maar morgen moet ik wel wat gaan overleggen, en samen dit met de huisarts bespreken als hij komt , zo kan het echt niet.. ik kan je zo, niet meer alleen verzorgen." Heel zacht 'n antw. "Is goed, MORGEN".
Verder stil gelegen , niet meer bewogen om een betrere houding te vinden..omdat dat niet fijn is door het stroomgevoel in zijn benen, rug. Alles wat je aanraakt geeft dan een extra stroomspanings gevoel. Geen extra pijn, maar dat is net zo heftig..

19-11-12
Nog steeds in dezelfde houding... en matter in reactie..
De thuiszorg  was net binnen en gelijkertijd belde de huisarts aan.
Die ging met mij naar boven, terwijl de zorg in de kamer wachtte..
Tja, het gaat niet goed met u, ik zag dat in het weekend er een  vraag voor meer pijnbestrijding was.
En ik zie nu ook dat het minder goed is, dat zal u zelf ook wel zo ervaren.. "ja"

Het is nu toch wel tijd, om meer zorg aan het bed te vragen en een hooglaagbed te zetten, zodat de verzorging ook gemakkelijker gaat..
Wil u boven of beneden..het kan beiden.. net wat vooor u het fijnst is.
Ik kan mij voorstellen dat u graag boven blijft, alles is hier bij de hand, en er is meer rust.. 
"Graag boven blijven" zei manlief.. Oké
Dan gaan we dat via de thuiszorg regelen.
Ook besprak hij of het dialyseren nog wenselijk was.. denk er maar eens over na.. Tja,
Gezien het zo snel verandert is, kom ik ook vaker, vorige week bespraken we nog dat ik op de maandag zou komen,  maar vanaf nu wil ik echt vaker binnen kom lopen.
Is dat goed? "ja" was het antw.

Wat het stroomgevoel betreft, dat had ik eerder die morgen ook met de dialyseverpleegkundige besproken en die gaf aan , als de huisarts komt, laat die mij bellen zodat ik hem met de nefroloog kan verbinden.. misschien is er wel wat mogelijk voor dat..
Dit moet een vreselijk gevoel voor uw man zijn, en we willen hem zoveel mogelijk helpen..
Ook u, het moet heel zwaar zijn om dit zo te ervaren..voor jullie beiden..Tja.
Dit vertelde ik de huisarts en dat ging hij ook doen.. en sprak af: "Ik bel  u later dan nog, om te vertellen wat we in het overleg nog vinden aan medicatie mogelijkheid"

Afijn, duidelijk is dat het echt terminaal is, zei de arts beneden tegen de al aanwezige thuiszorg, en besprak met haar wat er geregeld moest gaan worden, waarop ze gelijk actie ondernam..en een bed en wat meer nodig was geregeld heeft. Fijn!!
Dat bed en zo, zal morgenvroeg bezorgd worden..
Daarvoor heb ik wel hulp gevraagd, om het bed wat er nu staat mee af tebreken snel, zodat manlief zo kort mogelijk een bed moet missen..   
Ook komt er morgenvroeg al hulp bij de verzorging.. 

Pfft..hectisch , moeilijk, maar ook dat zal wel goed komen.
Mijn gevoel van enkele maanden geleden over de tijd die er nog zou zijn...en wat ik ook eens aan de huisarts zei, komt steeds dichtbij, en gaat wellicht redelijk overeenkomen wat ik toen al voelde..

Zo het nu gaat, is er te weinig "genieten" voor mijn Lief. Machteloosheid is mijn gevoel..
Met de rug tegen de muur worden het ook voor manlief ...zware dagen!!

 :'( :'( Jet



enit

  • **
  • Berichten: 60
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #161 Gepost op: november 19, 2012, 14:18:31 pm »
Ik heb hier geen woorden voor....
Heel veel sterkte, ik denk vaak aan je
Tine

Clara

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 41
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #162 Gepost op: november 19, 2012, 15:45:29 pm »
Lieve Jet,

Ik kan je alleenmaar heel, heel veel kacht toewensen en een enorme knuffel geven.

Clara

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3754
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #163 Gepost op: november 19, 2012, 19:24:49 pm »
hé Jet, wat heftig ineens allemaal
ik ben even komen lezen en wou je toch een dikke krachtknuffel komen geven
veel sterkte en powerknuffeltje
xxx Sabine

annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re: Kracht en onzekerheid..., bij Prostaatkanker partner
« Reactie #164 Gepost op: november 20, 2012, 01:09:44 am »
Ik voel ontzettend met je mee, heb hetzelfde meegemaakt met mijn man.
Je eigen man zien wegkwijnen voor je ogen is zo verschrikkelijk erg.
Ik zou dit nooit, maar dan ook nooit nog willen meemaken.

Mijn man had slokdarmkanker, had zes maanden ervoor een zeer geslaagde harttransplantatie gekregen,
hij zou beginnen aan ons nieuwe leven en dan .... die kl.kanker.
Drie weken voor hij stierf ging het thuis echt niet meer, hij lag als we alleen waren in de huiskamer in een ziekenhuisbed
als de kinderen er waren moest hij naar de slaapkamer, hij kon de drukte niet meer aan.
Hij lag daar dan te wenen omdat hij niet meer met de kinderen en de kleindochter kon praten.
Op een avond toen wij samen op ons bed zaten te huilen, roepen is beter gezegd zei de verpleeghulp die juist kwam
"waarom ga je niet naar de palliatieve afdeling van het ziekenhuis". Hoewel wij niets wilden horen over ziekenhuizen zei mijn man dadelijk ja.
Het werden nog 3 mooie weken, hij had geen pijn meer, hij kon praten met wie hij wou.
De kinderen en ikzelf woonden daar bijna, alles mocht daar, je kwam dag en nacht, iedereen werd daar zo goed opgevangen,
onze kleindochter van 5 werd door de verpleegsters op de hoogte gebracht dat haar opa ging sterven, wij konden dit niet.
Mijn man kon al weken niets meer eten en zelfs bijna niet drinken. Daar werden de hele dag drankjes ingevroren en daarna geraspt.
Hij kreeg al wat hij wou, bevroren cola, fruitsap, zelfs champagne.
Op een dag zei hij dat het zijn mooiste weken waren sinds maanden.
Geen pijn meer hebben en terug met iedereen kunnen praten vond hij zo een luxe.
Hij mocht zelf aangeven als hij vond dat het niet meer ging en dan gaven ze hem zijn sedatie.
Die laatste zaterdag was hij heel verward, hij was boos omdat ik zijn chemo niet bij had, omdat ik hem de hele dag alleen had gelaten enz. Wat later wist hij dat hij van alles gezegd had dat niet klopte.
Toen later op de dag zijn nieren het opgaven en ze een blaassonde wilde zetten vond hij het genoeg geweest.
Hij vroeg of hij ermee mocht stoppen (of hij moest wachten tot mijn verjaardag, 2 dagen later). Ik kon niets anders zeggen dan ja doe maar als je niet meer kunt.
Hij heeft de hele namiddag één voor één met de kinderen gepraat, we hebben afscheid genomen, wij twee hebben veel gesproken over wat er daarna ging gebeuren, hoe ik het alleen ging doen enz.
Om 22 uur die avond kreeg hij zijn sedatie en viel in mijn armen in slaap.
De volgende dag op 13 april s'avonds ging hij stilletjes weg omringd door iedereen.
Hij was juist een maand 59 geworden.

Ik weet heel goed wat je nu doormaakt, je hebt tijdens dat hele heftige ziekteproces extra energie, je kan het allemaal aan, je denkt alleen maar aan hem, aan zijn pijn, zijn verdriet. je denkt aan de kinderen en de kleindochter die hem ook niet gaan kunnen missen.
Ergens denk je bijna nooit aan jezelf. Ik ken zo goed het gevoel van machteloosheid, je wil helpen zoveel, maar je kan zo weinig alleen er maar zijn voor hem.
Dat deed ik en jij doet dat ook, je bent blij met een beter bed voor hem, met meer pijnstilling voor hem enz.

Achteraf gezien weet ik ook niet hoe ik het toen gedaan heb, eerst zoveel jaren ziek met zijn  hart, maanden thuis in bed gelegen wachtend op een hart, 3 maanden in het ziekenhuis gelegen voor de transplantatie omdat hij niet meer thuis kon blijven.
Daarna de bange uren voor en na de harttransplantatie. Altijd maar zorgen, kliniek in en uit, ondertussen thuis voor alles proberen te zorgen.
Dan na zes maanden van groot geluk voor ons allemaal het verschrikkelijke bericht: kanker.
Er volgden dan zes maanden van ziek zijn, chemo, aftakeling, pijn, ontzettend verdriet en toch doe je verder. je moet wel.

Als ik je berichten lees zie ik het weer allemaal voor mij, toen hij nog enigszins zelf kon stappen elke dag op de weegschaal en dan zei hij wenend weer 2 kg eraf.
Ik voel hoe jij ook zo zorgend voor hem bent, hoe je weet dat het einde nadert maar daar niet echt wil aan denken, je moet immers verder zorgen.

Ik wens je nog heel veel moed en sterkte en hoop dat jullie toch nog een tijdje afscheid kan nemen en er niet zoveel pijn is dat je nog met hem kan praten.

Deze tekst werd in mijn naam door mijn zoon gelezen:

Jij hebt keihard gevochten
een keiharde tijd
grijze toekomst
jij zou verliezen
maar niet toegegeven
positief blijven
zes maanden strijd
nooit zeuren
jij ging door
tot het laatst gevochten
en voor je nieuwe hart gezorgd
jij was moegestreden
jij wilde slapen
niet meer ontwaken
nu is er rust
geen vechten meer, geen lijden
geen pijn
maar rust
slaap lekker
wij houden van je

Marja