Auteur Topic: Wat kan verdriet toch pijn doen!  (gelezen 75010 keer)

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #15 Gepost op: september 18, 2006, 21:54:45 pm »
Hoi Keppie,

Nee hoor, die chemo geven ze NIET palliatief. Als ze naar palliatieve zorg overgaan, wordt net de chemo stopgezet; omdat die kuren de patiënt op zich al meer dan genoeg belasten.
Bekijk het dus positief : zolang je chemo krijgt is er hoop !!!

Groetjes en sterkte,

Steven

Lija

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #16 Gepost op: september 19, 2006, 00:14:59 am »
Hoi Keppie,

ik kom net je mail te lezen, ik vind het "zo" erg voor je, en "natuurlijk" ook voor je moeder. Ik weet maar al te goed wat er momenteel door je heengaat, het is alsof je wereld instort, je ziet het niet meer zitten, je piekert voortdurend en kan je gedachten op niks anders meer zetten, je voelt je slecht, verdrietig, je zou haar "zo" graag willen helpen maar je moet afwachten.
Dat wachten duurt altijd verschrikkelijjk lang, dat is zo pijnlijk, je leeft voortdurend in angst, zit met "zoveel" vragen. Toch moet je er de moed in houden Keppie, je mag "niet" opgeven en je mama ook niet, ze moet blijven vechten, ik weet dat dat moeilijk is maar je moet "alle" kansen grijpen!! En Keppie als ik je mailtje lees dan kan ik je maar één goede raad geven, ik lees dat je mama er niet veel over loslaat, dat is te begrijpen ook, maar probeer toch zoveel mogelijk op een goede manier met haar te praten, het is "zo" belangrijk Keppie, ik kan het weten, ik heb het er "iedere" dag nog moeilijk mee dat ik er toch niet over begonnen ben, ook al wilde ze dat zelf niet (zelfs niet met haar "eigen kinderen"), maar achteraf is het héél moeilijk te verwerken!!
Ik wens je uit de grond van mijn hart alle sterkte en moed toe, en énorm véél kracht voor je moeder dat ze zich toch zou kunnen verzetten tegen die afschuwelijke ziekte!
Jullie moeten de moed erin houden Keppie,......................."nooit" opgeven!!
Héél véél sterkte, liefde en moed wens ik jullie toe.
Groetjes.

P.S. inderdaad, dit forum kan echt goed doen, hier kan je je hart van tijd "echt" luchten, en dat moet je blijven doen, echt waar!

Linda.


keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #17 Gepost op: september 21, 2006, 20:14:54 pm »
Hoi,
eerst en vooral dank voor de lieve en troostende woorden... Ik ben blij dat ik mijn hart hier kan luchten.
Deze avond ben ik meegegaan met mijn mama naar de oncoloog, slecht nieuws (alweer!).
Ze heeft uitzaaiingen in haar botten en in de huid. Zo snel mogelijk moet ze opnieuw chemo krijgen. De vorige chemo kreeg ze tot december '05, dus niet eens tot een jaar geleden!! Nu zullen ze de chemo combineren met medicatie die ze ook in het ziekenhuis zullen toedienen om de kankercellen te doen stagneren en om nieuwe te verhinderen om te groeien. We hebben de scan gezien met de uitzaaingen en het ziet er niet al te best uit...
Natuurlijk stel ik weer alle hoop op de komende chemo, maar als leek weet je niet of dat dat zin heeft. Dienen ze de chemo toe als allerlaatste hoop? Of is er echt kans tot genezing?
De oncoloog zei alvast dat de chemo mijn mama haar leven opmerkelijk kan verlengen, als de chemo aanslaat... Maar wat wil dat zeggen: opmerkelijk verlengen?? Is dat 1 jaar, enkele jaren??
Ik wil het niet geloven dat het einde in zicht is, ik wil hopen en vechten samen met haar!
Makkelijk is het niet. Op mijn werk zijn er maar heel weinig mensen die op de hoogte zijn. Ik hou het uit respect voor mijn mama zo. Maar dat maakt het niet makkelijk als je gedachten afdwalen naar heel die situatie op soms erg ongelegen momenten... Mijn baas wou me deze avond ook al niet vroeger laten vertrekken, ondanks dat hij op de hoogte is! Ik snap dat niet! Hij is ruim 20 jaar ouder dan ik, dus zou je denken heel wat levenswijsheid rijker... Helaas!
Gelukkig zijn er mensen op dit forum die de hele situatie wel begrijpen. Een hele DIKKE MERCI!

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #18 Gepost op: september 21, 2006, 21:37:13 pm »
Hei Keppie,
Spijtig dit nieuws te moeten vernemen.
Als je echt wil weten wat dat "aanzienlijk verlengen" betekent in verstaanbare taal voor ons leken, vraag er dan naar bij de oncoloog. Vandaag was wellicht niet de moment, omdat je moeder mee was en ze dat misschien zelf niet wil weten. Het is voor de oncoloog waarschijnlijk ook niet altijd even makkelijk om daar een 'tijd' op te plakken, maar in ieder geval hebben zij daar toch beter zicht op dan wij. Zij beschikken over statistieken en zullen waarschijnlijk over gemiddelden spreken. Een gemiddelde bekom je natuurlijk door uitersten naar boven, zowel als beneden. Laat ons samen hopen dat je moeder dat gemiddeld ferm omhoog mag trekken!!
Aan jou baas zal ik geen woorden vuil maken, maar gelukkig had ik wél een begrijpende baas. Zo zie je maar dat er toch nog mensen zijn die wel begrip kunnen opbrengen.

Vele groetjes, Steven.

Lija

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #19 Gepost op: september 22, 2006, 08:25:48 am »
Hoi Keppie,

het gaat me allemaal door merg en been, hetgeen jij beschrijft is voor mij "zo" herkenbaar, ik heb echt met jullie te doen. Ik kan me zo goed voorstellen dat je je gedachten absoluut niet bij je werk kan houden, er spoken "zoveel" dingen door je hoofd, je zit met zoveel vragen, je kan er je gedachten "onmogelijk" bijhouden, het overkomt je op eender welk moment van de dag! Er waren dagen bij dat ik er als een zombie bijliep, dat ik gewoon aan "niks" anders meer kon denken. Je zit met angst, met vragen, je zou haar "zo" graag "beter" willen helpen, haar zeggen dat ze haar totaal kunnen genezen, je hebt zo'n medelijden, je leeft zo intens met haar mee en toch kunnen we niet voelen wat zij moeten doorstaan hé, dat maakt je zo "machteloos"!!
Bij ons mama zijn ze zelfs niet meer begonnen aan chemo, zij was erg zwak, erg mager, het zou de situatie alleen nog maar verergeren, ze heeft wel het medicijn "provera" moeten innemen. Soms denk je dat de dokters en specialisten nog "zoveel" meer weten, waarom wordt er niet méér over gepraat, méér uitleg over gegeven. Ik denk dat ook zij soms in twijfelsituaties zitten en hun dan niet voor de volle 100% durven uit te spreken, het gaat trouwens om een mensenleven hé. Het is wel al ergens een héél goed teken Keppie dat ze bij je moeder dus wel opnieuw met chemo beginnen en dat ze haar nog bijkomende medicatie gaan geven, ergens hebben zij dan toch ook nog hoop,..............voor hoe lang, "ja" dat blijft natuurlijk de meest afschuwelijke vraag hé. je leven zal nooit meer hetzelfde worden, je zal alles altijd linken aan het feit dat het misschien snel kan gaan,dat het misschien de laatste keer kan zijn,..... MAAR, hoe moeilijk ook Keppie je moet er het positieve van blijven inzien, als je positief denkt, als je positief ingesteld bent (en ik weet dat dat verdomd héél moeilijk is in zo'n situatie) dan zal dat zeker invloed hebben om het verdere verloop van haar ziekte, "sterkte" Keppie, en dat wens ik je echt uit het diepst van mijn hart, ik weet hoe ik mij voelde, en dat wens je gewoon niemand toe!!
Wat je baas betreft, daar heb ik maar één duidelijke omschrijving voor, "wat een zielig persoon, een pure egoist", dat zo mensen mogen in contact staan met anderen, dat die zo'n functie mogen uitoefenen. Ik weet dat een baas hard moet zijn, maar hij mag "wel" menselijk blijven, een beetje medeleven en begrip tonen! Zo mensen hebben of te wel géén enkel gevoel of te wel nog niet veel tegenslagen gekend!? Ik heb ongeveer hetzelfde aan de hand gehad Keppie, ik hield mijn supervisor van "alles" op de hoogte om problemen te "voorkomen", en in het heetst van de strijd heeft ze dit alles tegen mij gebruikt, mijn eigen verdriet, zorgen, leed, pijn,.......heeft ze tegen mij gebruikt en mij in een situatie geplaatst dat ik er mijn job voor heb moeten opgeven!! Ik ben geen haatdraagster maar voor "zo" mensen heb ik niet veel respect meer hoor!!
Je moet je hart en je gevoel volgen Keppie, eender wat de anderen daar ook mogen van denken, een mensenleven en zeker dat van je moeder is dat waard!!
Ik wens jullie énorm véél sterkte, liefde en moed toe, en dat alles toch nog in het "meest" positieve mag uitdraaien, ik zal "zeker" aan jullie denken, en tesamen met jullie het "allerbeste" hopen!!
"Never" give up Keppie!!
Groetjes.

Linda.


keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #20 Gepost op: september 24, 2006, 20:00:53 pm »
Dag Linda,
Ik zag dat je online bent... en wou je bedanken voor je reactie van enkele dagen terug. Dat doet zo'n deugd te weten dat iemand me begrijpt! Ik ben net terug van een weekend met mijn mama (hadden we al voor het slechte nieuws gepland) en het was echt zalig! Ik denk dat het al jaren geleden was dat we er nog eens op uit trokken. We hebben het gezellig gehouden en af en toe werd er over haar ziekte gepraat. Ze is er erg open over naar mij toe. Ze beschouwt me ook als haar vertrouwenspersoon. Het enige dat ze niet wil, is dat Jan en alleman het weet.
Maar het was voor mij bij momenten ook moeilijk om niet te denken: 't is misschien de laatste keer dat... Die onzekerheid knaagt maar verder. De laatste week voel ik me doodvermoeid maar ik denk dat het vooral psychologisch is. Had je dat ook?
Dinsdag heeft ze opnieuw een gesprek met de oncoloog om het verder verloop van haar behandeling te bespreken. Dan weten we misschien meer.
Ben jij soms alleen naar de oncoloog gegaan om de toestand van je mama te bespreken? Ik heb wel dezelfde gynaecoloog als mijn mama. Toen ik hem vragen afvuurde, heeft hij me toch heel wat info gegeven. Volgens lij ook info die mijn mama toen niet wist. Mijn mama is van nature gesloten en stelt erg weinig vragen. Ik daarentegen  ;)
Maar een afspraak met de oncoloog maken... dat weet ik nog net niet.
Misschien wacht ik het gesprek af van dinsdag.
Tot schrijfs!
Liefs, keppie




« Laatst bewerkt op: september 24, 2006, 20:01:26 pm door keppie »

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #21 Gepost op: september 24, 2006, 20:15:02 pm »
Hoi Keppie,

Ik ben blij voor jou en je Mama dat jullie zo open met elkaar kunnen praten. Misschien vraag je beter aan je Mama wat zij ervan denkt, of beter wat zij wil over het eventueel meegaan naar de oncoloog.
Ik ken dat gevoel ook van die "laatste" keer. Toen ik mijn echtgenote in haar roelstal naar de auto bracht om naar de Palliatieve Zorgeenheid te vertrekken, had ik ook dat gevoel van "Misschien zie je dit nooit meer terug..." Ik wou haar bijna vragen of ze nog iets wou zien, maar kreeg dat niet over mijn lippen. Nochtans was het toen nog niet zeker dat ze daar zou moeten blijven. Men sprak om eventueel in het weekend weer eens naar huis te mogen komen. Maar dat is er niet meer van gekomen. Ergens was ik 'blij' dat ik achter die rolstoel stapte, zodat ze m'n tranen niet kon zien...
profiteer van de momenten die jullie samen hebben!!!

Veel sterkte, Steven.
« Laatst bewerkt op: september 28, 2006, 15:12:31 pm door Bostie »

Lija

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #22 Gepost op: september 26, 2006, 20:35:35 pm »
Hoi Keppie,

wat ben ik blij te horen dat je uitstapje met je moeder goed verlopen is. Het zal jullie waarschijnlijk "nog" dichter bij mekaar gebracht hebben. Het is zéér belangrijk dat ze over haar ziekte praat, zowel voor haar als voor jezelf! Mijn moeder Keppie heeft er nooit  "geen" woord over gesproken, mijn zus en ik hebben begrip opgebracht voor haar wil, want tenslotte heeft ze daar zelf voor gekozen, er zijn héél vaak momenten geweest dat ze over haar ziekte kon praten, dat ze alleen met mij was, maar "nooit" heeft ze dat gedaan, en achteraf gezien is dat héél zwaar om dragen, echt waar! Ik was psychologisch ook een wrak, nu met momenten nog Keppie, ik kan het toch "zo" moeilijk een plaats geven, er komen "voortdurend" zoveel vragen naar boven, vragen waar niemand mij nog een antwoord op kan geven, dat knaagt echt aan je!
Wij, mijn zus en ik zijn inderdaad wel zonder ons moeder naar de oncoloog geweest, we moesten gewoon weten wat haar kansen waren, het was onuithoudbaar te leven zonder meer uitleg.
Telkens als ons mama bij een dokter of specialist moest komen verliep dat in een razendsnel tempo, zijzelf stelde "NOOIT" vragen en je zag ook aan haar manieren en doen en vooral aan de blik in haar ogen dat ze dat ook van ons verwachtte,...............héél moeilijk om mee om te gaan Keppie, je zit "zo" tussen twee vuren, je weet dat er iets ergs aan de hand is en je kan je vragen niet stellen!
Tegelijkertijd voelden we ons dan ook weer schuldig als we het achter haar rug om deden, maar we konden het niet meer uithouden, dat was niet meer leefbaar. De oncoloog heeft ons als éérste niks willen vertellen, ze heeft ons eerst gevraagd wat we al allemaal wisten en hoe wij erover dachten, na ons hele verhaal gehoord te hebben heeft ze dan wel haar mening gegeven, maar héél voorzichtig hoor, en ze deed het ook niet graag zonder bijzijn van onze moeder. Het is allemaal zo "raar" verlopen hé Keppie, ik had nog zovéél meer voor haar willen doen, haar willen helpen met de vragen die ze had, haar willen bijstaan in haar angsten, ik heb "voortdurend" moeten doen alsof er niks ergs aan de hand was,...........hartverscheurend gewoon, daarom ben ik "echt" blij voor jou dat je mama je in vertrouwen neemt en dat ze er met je over praat, en dat meen ik Keppie. Weet ook dat als je vragen hebt, of als je erover wil babbelen dat je "altijd" welkom bent, blijf er niet "alleen" mee zitten want dan knaagt het aan je Keppie, als je ergens mee zit, of je wil me wat vragen ik zal er "altijd voor je zijn, O.K.! Ik wens jullie héél veel liefs, héél véél geluk, een goede afloop bij de oncoloog en héél véél sterkte toe!
Liefs, Linda.



keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #23 Gepost op: september 27, 2006, 22:20:37 pm »
Hai Linda en Bostie,

Eerst en vooral dank voor alle bemoedigende woorden... Na een dag met slecht nieuws is het een serieuze opkikker om jullie reacties te lezen. Ook al weet ik dat jullie beiden een dierbare verloren hebben aan kanker. Des te meer apprecieer ik het dat jullie anderen willen helpen die een gelijkaardige situatie ondergaan.
Dinsdag heb ik de afspraak met de oncoloog moeten missen maar ik kwam hem toevallig in de gangen van het ziekenhuis tegen. Toen heb ik even wat gebabbeld zonder mijn mama erbij. Hij vertelde me dat na deze chemo (die over 2 weken start en een maand of 2 zal duren) er hoogstwaarschijnlijk een volgende chemo zal moeten volgen binnen het half jaar/ of jaar!!! Omdat de uitzaaiingen waarschijnlijk tijdelijk zullen stoppen met groeien tijdens de eerste chemo en de eerste maanden erna maar eenmaal dat de chemo is uitgewerkt, zullen de kankercellen gewoon weer gaan groeien. De cellen totaal vernietigen zal niet lukken, hooguit proberen ze nu de groei ervan te stoppen.
Ik kan je verzekeren dat toen ik het termijn van 6 maanden tot een jaar voor een volgende chemo hoorde, ik erg schrok. Dan begin je je natuurlijk allerlei vragen te stellen: hoe lang houden ze zo opeenvolgende chemo's vol, wat zijn de overlevingskansen, zal mijn mama er nog zijn binnen 1 of 2 jaar, zal ze haar kleinkinderen ooit kennen,...
Na het verlies van mijn vader, denk ik dat ik het verlies van mijn moeder maar heel moeilijk zal kunnen aanvaarden. Waarom? Waarom moet dat net bij ons gebeuren? Ik weet dat er daar geen passend antwoord op te vinden is maar toch kun je die vragen niet verbannen.
Als ik op dit forum andere verhalen lees, dan besef ik heel goed dat ik niet de enige ben. Maar toch voel je je in de 'buitenwereld' erg alleen. Jammer vind ik dat!
Ik probeer mijn hart op te halen op dit forum en ik geniet van alle momenten met mijn mama...
Linda & Bostie, ik probeer jullie raad zo goed mogelijk op te volgen.
Tot schrijfs...

« Laatst bewerkt op: september 27, 2006, 22:21:43 pm door keppie »

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #24 Gepost op: september 28, 2006, 15:24:47 pm »
Hei Keppie,

Het is met plezier dat we je proberen te helpen, neem dat maar van ons aan. Ergens willen we je zo goed en kwaad als mogelijk steunen en proberen om je raad mee te geven en niet dezelfde fouten te maken als ons (als die er al geweest zijn). Het is ook een materie waar je moeilijk mee kunt praten met andere mensen die niet in dergelijke situatie hebben gezeten.
Ga je vooral niet blindstaren op die vooropgestelde termijnen van 6 maand of 1 à 2 jaar. Die termijnen zijn 'gemiddelden' die uit statistieken komen. En je weet evengoed als ik, dat daarbij extremen naar zowel boven als naar beneden toe behoren. Zonder je de moed te willen kelderen, moet je daar natuurlijk wel nuchter tegenover blijven. Bij ons was nog tot 3 jaar gegeven mét behandeling, maar het heeft amper 7 maand geduurd. Màààààr: als je eens goed rondkijkt op dit forum zie je ook wel dat er nogal wat mensen zijn die al jààààren met kanker leven. Het is geen leven als voordien, maar ze zijn er toch nog steeds hoor!!!
Misschien kunnen ze het op deze manier bij je Mama nog een veel langere periode onder controle houden. En dat wensen wij jou en je Mama natuurlijk allen van harte toe.
Ik heb net nog iets zéér mooi gelezen: ;)
     "Today is a gift, that's
       why it is called the present"
Als er iets is of je zit met vragen... Niet aarzelen hé!

Groetjes, Steven (Bostie)

Lija

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #25 Gepost op: september 30, 2006, 15:05:18 pm »
Hoi Keppie,

ik heb "echt" met je te doen, we hebben zonder elkaar eigenlijk "goed" te kennen "zoveel" gemeen. Ikzelf heb mijn vader ook verloren (al 8jaar/hartaderbreuk), en ik voelde net hetzelfde als jou, ik had eerst en vooral schrik, je leeft in een wereld van onzekerheid, vragen die ik niet durfde te stellen (schrik voor het antwoord), ik was ook vaak boos, waarom moest dat gebeuren.................!!!! Telkens als ik bij haar was en naar haar keek  dan had ik "zo'n" intens gevoel van medelijden dat kan ik met géén woorden beschrijven, en vermits zij er "nooit" over sprak dacht ik des te meer van je moet toch schrik hebben, waarom praat je er niet over, ik begrijp dat tot op de dag van vandaag nog altijd niet, ik heb het er daarom ook nog altijd héél erg moeilijk mee. Sommige mensen proberen mij dan te troosten met woorden zoals: misschien wist ze het "echt" niet, of besefte ze het "echt" niet, maar woorden zoals: kanker, bestralingen chemo, uitzaaiïngen,......waren er al gevallen....dus, ik weet het allemaal niet meer.
Bij ons mama hadden ze gezegd Keppie dat de chemo niks meer zou afdoen, en vermits haar zéér zwakke toestand het zelfs absoluut af te raden was, daarom hebben ze haar dat medicijn nog gegeven (provera) alhoewel ik mij afvraag of dat niet grotendeels voor te sussen is!?
Je kan er inderdaad "zo" moeilijk een termijn op plakken, ik weet dat je het zo graag met méér zekerheid zou willen weten, dat had ik ook Kepppie. Bij ons mama was het kankergehalte in haar bloed van 57 naar 137 gegaan in een paar weken tijd, en nog sprak haar huisdokter over een termijn van "jaren",.............wij hebben het er achteraf héél erg moeilijk mee gehad want naar het schijnt zou men toen al moeten geweten hebben (vermits zij géén chemo kreeg) dat het allemaal héél snel zou gaan!
Daarom denk ik dat je absoluut de hoop niet mag opgeven Keppie, zolang ze chemo voorschrijven en zolang haar fysieke toestand het toelaat is er "zeker" hoop, anders zijn de artsen verplicht het je te zeggen. Héél belangrijk is dus dat je moeder goed blijft eten waardoor ze voldoende krachten kan opdoen en er zo al sterker tegenover kan staan. Ik vind je uitgangspunt zéér belangrijk Keppie, en ik ben het ook totaal met je eens, als je hart vraagt om bij je mama te zijn, om dingen samen te doen, stel het dan aub niet uit.
Ik hoop van harte dat ze de chemo goed gaat verdragen en dat toch nog alles een beetje positief mag verlopen, vergeet niet Keppie dat zelfs na een "zware" storm er weer zonneschijn komt................ik gun het jullie "zo"!!
Blijf er positief over denken, volg je gevoel, volg je hart en het komt wel in orde.
Sterkte Keppie, steun elkaar, wees er voor elkaar.........dat maakt al veel goed.
Veel liefs en tot schrijfs.

Linda.


Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #26 Gepost op: oktober 04, 2006, 15:28:44 pm »
Hei Keppie,

Gaat het een beetje?

Steven

keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #27 Gepost op: oktober 04, 2006, 22:29:40 pm »
Dag Steven,
Dank voor je vraag! Ongelooflijk eigenlijk...
Veel mensen die me in het dagelijkse leven kennen, stellen mij deze vraag niet eens. Natuurlijk zijn er heel weinig mensen op de hoogte van mijn situatie. En het blijkt dat ik een meester ben in het controleren van emoties en gevoelens op het werk ;-) . Maar eenmaal terug op weg naar huis komen de opgekropte emoties weer aan de oppervlakte.
Dan kan door een banaal iets zijn: oude mensen zien en denken dat mijn ouders nooit zo oud zullen worden, mensen met kleinkinderen zien en denken dat mijn toekomstig(e) kind(eren) hun grootouders nooit zullen kennen, enz
Maar momenteel gaat het vrij goed. Mijn mama is er even voor een weekje erop uit zodat ik even een rustpauze heb. Volgende week start ze weer met haar chemokuur en dat elke daaropvolgende week. Dat traject werd vorig jaar van augustus tot december afgelegd... Dus nog maar een jaartje geleden. Als ik zo terugblik naar het voorbije anderhalf jaar dan mag ik wel zeggen dat het niet altijd even gemakkelijk was en nog steeds niet is. En dat zal zo (hopelijk ) nog een hele poos duren. Liever de onzekerheid dan de zekerheid dat het einde nabij is.
Hoe gaat het met jouw verwerkingsproces? Lukt dat wat? Of blijft het een dagelijks gevecht?
Ik verloor mijn vader jaren geleden totaal onverwachts en heb er soms nog moeite mee. Ik vraag me af of het verwerkingsproces anders is bij het overlijden van een dierbare die eerst langdurig ziek is/was.
Nogmaals een dikke merci! voor je 'luisterend' oor &  je gedichtje Today... (inderdaad Carpe Diem!)











Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #28 Gepost op: oktober 05, 2006, 19:26:20 pm »
Hei Keppie,

Graag gedaan hoor!
Ik begrijp ook dat je op je werk je meestal ook kan 'bezighouden' en nadien in je wagen wordt je dan overvallen door je gedachten die terug de vrij loop hebben. Het denken aan 'niets', doet je automatisch weer aan de feiten herinneren. Misschien ook best dat je dan even die momenten voor jou alleen hebt en je tranen de vrije loop kan laten gaan.
Zelf heb ik - binnen de week na het overlijden -  een koppel oudere mensen horen vertellen hoe 01 Mei (de dag van overlijden) voor hen de schoonste dag van hun leven was. Die mensen waren toen net grootouder geworden. Dàn reeds ben ik beginnen beseffen dat het leven inderdaad verder gaat. Ergens een ongelukkige confrontatie met de harde werkelijkheid, maar aan de andere kant heb ik daar ook uit kunnen leren!
Als ik de kinderen van school afhaal, is de oudste (5) regelmatig aan het wenen omwille van Mama. Nu weet ik ook waarom: Al die Mama's die hun kindjes komen afhalen... Die vergelijking werd opgemerkt door een alerte juf, die tevens een goeie vriendin is in het buitenschoolse leven.
Mijn moeilijkste momenten hebben vaak met de kinderen te maken. Door dingen die ze ophalen of vertellen. Maar ik kan hen dat ook niet kwalijk nemen. Het hoort enerzijds bij hun verwerkingsproces en anderzijds houdt het ook de herinnering aan Mama 'levend'. En dat moet kunnen!
Mijn eigen positieve ingesteldheid houd me ook redelijk goed overeind. Maar soms zijn er van die momenten... En ik besef heus wel dat die er nog zullen komen. Waarom niet? Maar dan ben ik ook liever eventjes alleen gelaten. Soms schrijf ook mijn gevoelens weg. Hier op het forum en - indien ik genoeg inspiratie heb - ook als eens onder de vorm van een gedicht.
Moet je Mama ver voor haar behandelingen of kan je bij jou in de buurt terecht?

Tot schrijfs, Steven

keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #29 Gepost op: oktober 05, 2006, 20:15:39 pm »
Hey Steven,
'k was even aan het neuzen op het Forum... dat wordt ook een dagelijkse gewoonte. Net zoals bij jou, denk ik.
Voor de behandelingen kan mijn mama gewoon in haar woonplaats terecht. Gelukkig.
Wat volgende week betreft... Ik vraag me natuurlijk af of het haar laatste behandeling wordt en vooral hoe de kankercellen zullen reageren op deze chemo. Dat zal al heel wat bepalen voor de toekomst.
Op mijn vorig werk kon ik gemakkelijk een uur later op het werk aankomen en dat later inhalen zodat ik toch met mijn mama naar het ziekenhuis kon. Maar nu sta ik in het onderwijs. Dus van flexibiliteit is er jammergenoeg geen sprake meer.
Ik begrijp heel goed wat je bedoelt met dat voorval de 1 ste mei. Zelf heb ik dat gevoel nu al. Soms bekijk ik alles alsof ik ergens in een luchtbel zit en dat de wereld rond me maar verder raast. Veel zaken die anderen belangrijk vinden, kunnen mij niet echt raken of vind ik onbenullig. Jammergenoeg moet je blijkbaar echte tegenslagen in het leven kennen om bewuster te gaan leven. Dat is toch mijn gevoel en evaring. Ik krijg ook vaak te horen dat ik anders in het leven sta en soms begrijpen andere leeftijdsgenoten mij niet. Op dat moment besef ik dat ik 'anders' ben door de vele watertjes die ik doorzwommen heb tot nu toe. Zoals je zegt leer je ook uit die momenten en groei je als mens...
Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik geen verdriet, angst en onzekerheden heb! Integendeel!
Ik hou je op de hoogte hoe het volgende week verloopt.
'k Wens je een fijn avond en tot schrijfs!


« Laatst bewerkt op: oktober 05, 2006, 20:17:01 pm door keppie »