Auteur Topic: Wat kan verdriet toch pijn doen!  (gelezen 75018 keer)

Lija

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Gepost op: juni 01, 2006, 08:53:46 am »
Hallo,

ik voel me zo slecht,  ik denk voortdurend aan mama, ik kan niet meer eten, slaap heel slecht, pieker de ganse dag,.....
Mama praat nooit over hetgeen ze echt heeft, we hebben een lange tijd gedacht dat ze het niet echt realiseerde, maar de dokter vertelde ons dat ze waarschijnlijk in een negeerfase zit. Ze stelt ook nooit direkte vragen over de kanker die ze heeft, schrik om het antwoord te horen. Dat maakt het voor mijn zus en mezelf nog moeilijker, wij moeten ons voordoen alsof er niks ergs aan de hand is, onze echte emoties telkens verbergen als we bij haar zijn, we mogen zelfs nog niet te vaak voorstellen dat we de dokter graag eens zouden willen laten langskomen omdat we bezorgd zijn want dat aprecieert ze niet. Ik begrijp ergens haar recatie wel, ik heb er alle respect voor maar het is "zo" moeilijk om mee te leven, het is alsof mijn hart uit mijn lijf gerukt wordt, het doet zo'n zeer, ik wist niet dat verdriet zo'n pijn kon doen. Ik probeer mij sterk te houden voor "haar"! Af en toe zou ik echt willen weten, (van dag tot dag) wat de toekomst i.v.m. haar ziekte ons zal brengen, ik weet dat ook dat niet gemakkelijk zou zijn, maar ik denk dat ik er mij dan beter zou kunnen op voorbereiden. Herkent er zich iemand in deze situatie? Ik zou het echt op prijs stellen moesten er mensen zijn die dit al meegemaakt hebben, en die mij het verdere verloop van deze afschuwelijke aftakeling zouden willen vertellen, ook al is het hard om te horen, ik ben echt radeloos!
Dank jullie.

Veel sterkte en moed aan allen.
Groetjes.
Lija.

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #1 Gepost op: augustus 18, 2006, 22:04:36 pm »
Lija,
Ik zie verder in dit forum dat de vraag die je hier stelt niet echt meer van toepassing is, maar toch even dit terzijde: Slecht voelde je jezelf toen je Mama ziek was en aftakelde. Slecht zal je je nog vaak voelen. Het "slijt" zoals men beweert, maar het zal nooit helemaal weggaan. De slechte momenten zijn pas na het overlijden zéér intens en zeer vaak. Die momenten worden minder frequent, doch steken ze even onverwacht de kop op. Vooral bij herinneringen is het hard : Moederkesdag, Kerstdag, haar verjaardag,... Zelf heb ik nog 2 zéér jonge kinderen. De jongste (bijna 3) kan zo midden in de winkel plots zeggen:" Papa,... Mijn Mama dood hé?" Dat is zeer confronterend en vooral hard als je dan bij omstaanders een hoofd ziet draaien in jou richting. Anderzijds heb ik "het geluk" gehad, om zéér vroeg na het overlijden van mijn echtgenote (01 Mei 06) al te kunnen beseffen dat het leven niet voorbij is. Eveneens in een winkel hoorde ik een bejaard koppel zeggen dat 01 Mei de mooiste dag van hun leven was. Ik dacht bij mezelf dat dit dan toch niet voor iedereen het geval was. Toen vernam ik dat die mensen pas grootouder geworden zijn. Dit deed me inzien dat het leven doorgaat! En daar moet je je ook aan optrekken. Niet Mama vergeten!!! Dat kan en mag niet en zal ook niet gebeuren.
Die ontkennende fase hebben we ook meegemaakt. En het was moeilijk omdat ikzelf steeds alles geweten heb. Maar ik mocht haar moed en strijdlust niet ondermijnen. Toen ze 5 maand na de 1ste symptomen herviel, heeft ze zich bij haar lot neergelegd en hebben we samen ALLES kunnen voorbereiden. Ze heeft o.a. zelf nog de muziek voor de uitvaart gekozen. Dit getuigde van heel veel moed. Ze heeft 'gewacht' tot ons gezinnetje compleet was en ze wist dat alles in orde zou zijn, om dan rustig haar laatste adem in ons bijzijn te kunnen uitblazen. Ze was zo met ons begaan en wist héél goed dat wij die overbleven het moeilijkste zouden te verduren hebben. Soms praat ik nog tegen haar foto en vraag haar om 'steun'. Maar de goeie heriineringen zijn hetgene je 't meeste moet koesteren! Dat zal haar levend houden.

Groetjes,
Steven.

Lija

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #2 Gepost op: augustus 21, 2006, 11:21:21 am »
Hallo Bostie,

eerst en vooral héél erg bedankt voor je lieve woorden van troost en je aanmoediging in deze verschrikkelijke moeilijke periode!
Ik vind het zo erg voor jullie, dat jij je echtgenote verloren hebt en je kinderen hun moeder, ik vind het daarom ook zéér moedig dat je er kan over praten.
Het getuigt echt van héél véél moed wat je vrouw gedaan heeft, daar heb ik echt bewondering voor!
Dat is nu net wat ik zo moeilijk kan verwerken, ik heb mijn moeder dus thuis ingenomen, ik heb het hele proces kunnen meevolgen, het ging allemaal in een "razendsnel" tempo en toch heeft ze er zelf nooit iets over gezegd. Ze heeft er nooit over willen praten, terwjl ik bijna 100% zeker weet dat ze wist wat er haar te wachten stond.Dit is zéér moeilijk te verwerken, ik heb haar nog met héél véél kunnen helpen, alleen niet met hetgene er zich in haar hoofd afspeelde want daar liet ze mij niet toe.In die week Bostie heb ik gevoelens ontdekt die ik niet eens kende, het verscheurt je gewoon, je staat "zo" machteloos, je wil zo graag nog méér doen, het zijn gewoon momenten die ik nooit of nooit nog zal vergeten!!
Ik heb het er trouwens nog altijd héél erg moeilijk mee, van de ene kant is dat normaal het is trouwens ook nog maar een paar maanden geleden, maar wat ik bedoel is dat ik momenteel door een fase ga die ik héél moeilijk kan beschrijven.Ze is niet één seconde uit mijn gedachten, ik zie flitsen van haar, ik hoor haar praten, alles herinnert mij aan haar, mijn hoofd staat gewoon op springen en ik kan er niet over praten, ik blokkeer gewoon. Echt een heel rare ervaring, ik neem medicatie voor mijn maag, ik voel me leeg, futloos,.....ik voel me gewoon slecht.Ik zou niks liever willen dan de ganse dag over haar vertellen, en er komt niks uit!! Ik ben boeken in de bibliotheek gaan halen, in de hoop dat die mij wat wijzer kunnen maken, of mij kunnen helpen, maar tot nu toe is het enige wat ze aanraden............praten, praten, en nog eens praten.
Ik zit met een brok in mijn keel, ik vind het "zo" erg dat ik mijn gevoelens niet de vrije loop kan laten gaan, het is precies alsof ze gevangen zitten in mijn eigen lichaam!
Ik hoop echt dat de toekomst toch wat beterschap brengt, ik vind het daarom ook altijd "zo" fijn om reacties te krijgen op mijn verhaal, want dan antwoord ik er wel op en dan kan ik er "wel" over praten/typen.
Dus nogmaals héél erg bedankt Bostie, ik wens je van harte véél sterkte alsook aan je kinderen, en zoals je zegt....vergeten zal je hen nooit!!

Groetjes.
Linda Jans.

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #3 Gepost op: augustus 21, 2006, 17:49:14 pm »
Linda, daar zit héél véél waarheid in : praten !!! Dit behoort ook tot mijn proces van verwerking en zal bij vele lotgenoten niet anders zijn. In plaats van te lezen, kan je beter alles neerschrijven : zoals je hier ook gedaan hebt.
Ook mijn vrouw wilde er niet echt over praten vooraleer het slechte nieuws van 'herval' ons bekend werd. Toen heeft ze zich a.h.w. bij haar lot neergelegd. Maar die maanden voordien is het vaak tot discussies gekomen. Vooral dan omdat ikzelf ALLES wist van in het begin en zij niet. Achteraf gezien, besef ik nu ook dat ik vanaf dan eigenlijk sterk veranderd ben op mentaal gebied. Ergens zelfs gesterkt. Ik kan over onderwerpen praten met mensen, waarbij dat normaal gevoelig zou moeten liggen. Ook probeer ik dan zoveel als mogelijk uit die gesprekken te halen op een subtiele en aangepaste manier wel te verstaan. Ik ben door die hele situatie véél opener geworden en stel nu ook wel mijn prioriteiten gans anders dan voorheen.
Maar het feit dat onze zieke er niet 'wilde' over praten kan ook wel te maken hebben dat ze ons het leed wou besparen! Ze wou het ons niet nog moezilijker maken als de ziekte op zich al was. Ergens versta ik dat wel, maar aan de andere kant blijven wij natuurlijk wel met onbeantwoorde vragen achter. Mijn vrouw heeft dat op 't laatst zelf nog gezegd dat zijzelf er eigenlijk nog het 'beste' uitkomt, en dat wij als achterblijvers het nog het moeilijkst van al zouden hebben : de nagel op de kop!
Ikzelf, en ook de ganse familie, hebben ook veel steun gehad van de Palliatieve Zorgeenheid waar ze de laatste 14 dagen verbleef. Oók nadien. Ze houden zelfs een jaarlijkse bijeenkomst om eens de gedachten te verzetten. Ik vind dat echt tof van hen. Op mijn weblog hieronder zal je wel begrijpen waarom. De andere tekst werd voorgelezen in de uitvaart.
http://bostie.spaces.live.com/

Veel sterkte en groetjes,
Steven.

Lija

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #4 Gepost op: augustus 22, 2006, 09:17:08 am »
Hoi Steven,
ik ben gaan kijken op je weblog en jullie hebben echt "prachtige" kinderen, je kan het zo aan de foto's zien dat jullie een héél gelukkig gezinnetje waren. Ik vind het "zo" erg voor jou, je kinderen, je familie dat dit heeft moeten gebeuren met je vrouw, maar we hebben het inderdaad niet altijd zelf in handen!
Ik heb een map aangemaakt op de computer waar ik alles in neerschrijf, en dat helpt inderdaad wel, maar toch zit je soms met "zo" intense gevoelens die je graag met "iemand" zou willen delen! Mijn zus en ik wisten ook "alles" van mama haar ziekte, we konden er met haar niet over praten, we hebben zelfs tot het laatste moment moeten doen alsof ze weer de oude ging worden, alsof er niks aan de hand was. Zelf heeft ze "nooit" gevraagd aan de dokters/specialisten wat ze had, of ze er zou van genezen, wat de gevolgen gingen zijn,....
Dat is ééns zo hard om te verwerken want wij hebben er "nooit" met haar kunnen en mogen over praten, we hebben voortdurend onze "ware" gevoelens moeten onderdrukken, en ik kan je verzekeren dat blijft aan je knagen. Misschien heeft ze het gedaan om ons die pijn te besparen, maar die laatste nacht "moet" ze het gevoeld hebben dat het einde nabij was, ik heb de ganse nacht langs haar gezeten en "ik" had schrik in haar plaats, ze ademde héél héél moeilijk maar toch zei ze niks, "dat" is nu héél moeilijk te verwerken want ik blijf dat beeld voor mij zien, telkens en telkens weer!
Wij hebben er dus met "niemand" kunnen over praten, de dokter mocht maar enkel in "noodgevallen" langskomen, naar het ziekenhuis wilde ze niet, wij hebben haar wil gerespecteerd, maar het is zwaar om dragen hoor. De laatste week heeft ze dus bij mij gewoond, ik heb alles op de voet kunnen volgen, de "razendsnelle" aftakeling, de pijn,....en dan nog moeten blijven doen alsof er niks aan de hand is. Ik wil er "zo" graag met mijn zus over babbelen, maar om de één of de ander reden wordt er met geen woord over gerept, ik weet niet waarom, is ze er nog niet klaar voor, ik weet het gewoon niet, maar ik voel wel dat ik zowel lichamelijk als geestelijk een wrak aan het worden ben.
Het helpt wel een beetje als je af en toe het eens van je af kan schrijven/typen, maar soms heb ik zo'n nood om eens tezamen met iemand te kunnen huilen...........mijn nog steeds opgekropte gevoelens te kunnen delen.
Ik vind het fijn Steven dat jij me wel wat raad geeft, en dat jij me vertelt hoe het allemaal verlopen is met jullie, ergens geeft me dat toch moed om deze moeilijke periode door te spartelen, nogmaals bedankt.

Ook veel sterkte en groetjes Steven.

Linda.

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #5 Gepost op: augustus 22, 2006, 18:44:49 pm »
Linda,
Misschien kan het helpen : zet zelf de stap naar je zus toe om erover te praten. Omhels haar de volgende keer dat je ze ziet (zoek haar eventueel op), de traantjes zullen wellicht vanzelf voelen. Dan kan je heus wel je gevoelens eens de vrije loop laten gaan en eens openlijk met je zus praten. Gewoon doen !!! Want anders zitten jullie wellicht allebei te wachten tot de ander de stap durft te zetten...

Groetjes, Steven.

Lija

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #6 Gepost op: augustus 23, 2006, 08:43:50 am »
Hoi Steven,

ja waarschijnlijk gaat het dat zijn, zij zal misschien hetzelfde van mij denken en wachten tot ik de eerste stap zet, en ik denk dus omgekeerd.
Ik heb precies de indruk alsof we niet meer durven uit te komen voor onze gevoelens, alsof we ze niet meer durven te tonen, en het is toch "zo" belangrijk dat wel te doen! Ik denk dat het feit dat we ze een ganse tijd hebben "moeten" onderdrukken hier meespeelt, het zal wel opnieuw eventjes tijd nodig hebben vooraleer alles weer bij het oude is. Maar ik ga zeker je goede raad opvolgen Steven, ik waardeer ook echt dat je zo met mijn situatie meeleeft, ik dank je daarvoor.
Groetjes,
Linda.

lelikoma

  • Gast
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #7 Gepost op: augustus 27, 2006, 23:07:01 pm »
Vrijdagnacht heeft ook mijn lieve pa zijn gevecht verloren dat niet te overwinnen viel.  En ook ik ervaar nu verdriet dat met geen pen te beschrijven valt.  We wisten dat we hem moesten verliezen, en dachten voorbereid te zijn, en toch voelt het ondraaglijk.   Wij, zijn naasten, waren bij hem en hebben uren gewaakt tot kwam wat onvermijdelijk was.  Het was hartverscheurend en zo intens, maar toch ben ik dankbaar dat ik de laatste uren bij mijn pa heb doorgebracht, ook al wist hij het waarschijnlijk zelf niet meer.  Ik kan niet geloven dat ik dit ooit te boven kom, maar hopelijk zal zoals bij zovelen ook bij mij mettertijd het verdriet slijten, en zullen de herinneringen de bovenhand halen.  Zelf heb ik 2 jaar geleden borstkanker gehad, 6 weken nadat bij mijn vader longkanker werd vastgesteld.  Al was er wel een wereld van verschil : ik kon perfect geholpen worden, mijn pa niet meer.  Eigenlijk zijn we dankbaar dat we onze pa nog 2 jaar bij ons hebben gehad.  Morgen moet ikzelf op controle, de timing kon niet slechter.  Ik geloof niet echt in een hemel, maar hoop van harte dat ik het verkeerd voorheb, en dat mijn pa, ergens, waar dan ook, het goed heeft.  In onze harten zal hij ons nooit verlaten.  Dag, lieve pa. xxx We gaan goed zorg dragen voor onze lieve, sterke ma, die je 50 jaar zo hebt bemind.  
Aan alle mensen die hetzelfde doormaken : van harte veel sterkte.
En inderdaad Linda, als praten onmogelijk lijkt, kan schrijven of typen misschien wel helpen.
« Laatst bewerkt op: augustus 27, 2006, 23:17:31 pm door lelikoma »

Lija

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #8 Gepost op: augustus 28, 2006, 08:58:41 am »
Hallo lelikoma,

ik vind het héél erg dit nieuws te vernemen, en wens je daarom énorm véél moed en sterkte in deze zéér moeilijke periode!
Ik begrijp als je zegt, we hadden het zien aankomen, we hebben er ons op kunnen voorbereiden, maar het moment dat het gebeurt ben je gewoon volledig van slag, je weet niet wat je overkomt, je voelt "zoveel" tegelijkertijd, het is inderdaad allemaal "zo" intens, gewoon onbeschrijflijk!
Ik heb net dezelfde gevoelens als jij Lelikoma, ik heb echt de indruk alsof ik dit "nooit" teboven kom. Ik krijg héél véél steun van zoveel lieve mensen rondom mij, en eens als ik weer alleen ben komt alles weer naar boven, flitsen, intense momenten, zoveel onbeantwoorde vragen, de pijn, het verdriet,..........
Ik probeer inderdaad zoveel mogelijk van mij af te schrijven/typen, en dat helpt wel een beetje, ook al kan ik op dat moment aan niemand vertellen wat ik voel, dan heb ik toch mijn gevoelens met de woorden die ik wilde gebruiken kunnen neerschrijven, en dat doet soms goed.
Ik kan zo goed met je meevoelen als je zegt dat je blij was die laatste uren met hem doorgebracht te hebben, ook al besefde hij dat niet meer, in het geval van mijn moeder was het net hezelfde, ik heb langs haar gezeten, haar aangeraakt, haar door haar haren gewreven, haar hand vastgehouden, nog tegen haar gepraat (ook al hoorde ze mij niet meer, enfin dat denk ik toch)  "dat" zijn momenten die je "nooit" zal vergeten, ze gaan in mijn geheugen gegrift blijven. Ik wens je "énorm" veel geluk met je controle Lelikoma, alles zal wel in orde komen, ik wens het je van harte toe!
Ik heb er ook zo'n raar gevoel bij, ik voel dat waar ze daar is, ze eerst en vooral al terug samen is met papa, en ik voel gewoon dat ze "daar" gelukkig zijn, dat verdienen ze gewoon!
Ik wens jezelf, je moeder, je familie en vrienden veel stekte en moed toe, steun elkander goed en praat  erover wanneer je er behoefte aan hebt.
Vriendelijke groeten
Linda.

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #9 Gepost op: augustus 28, 2006, 14:46:38 pm »
Hoi allemaal,

Praten zou beter moeten zijn dan schrijven. Maar jammergenoeg kan of wil niet iedereen erover praten. Er zijn ook minder remmingen bij het neerpennen van je gevoelens. Je kan ze als het ware in 1 adem kwijt. Zelf heb ik ook al heel veel geschreven.
Hier kunnen we nog met lotgenoten - die elkaar door ervaring zéér goed begrijpen - van gedachten wisselen en elkaar steunen. Maar onze directe omgeving heeft het daar precies niet altijd even gemakkelijk mee. Het zou nochthans eens goed deugd doen om eens te kunnen uithuilen bij het uitwisselen van onze gevoelens met iemand uit onze directe omgeving. Zoals Linda (Lija) ook al moest ervaren: de remmingen zijn soms te groot en om elkaar het leed dan maar te besparen, zwijgen we meestal in alle talen.  :'(
Ik weet dat sommigen onder jullie al veel steun aan mij gehad hebben, maar voor het ogenblik gaat het me, wellicht door omstandigheden, eventjes wat minder. Men had het voorspeld dat ik die "krak" nog wel zou krijgen. Ik voelde me dan ook, tegen alle verwachtingen in, redelijk goed na het pijnlijke verlies. En ik vrees dat dit me op het ogenblik aan het overkomen is. Alles is me wat teveel op dit moment. Het gemis, de eenzaamheid, de onzekerheid, herinneringen bij weerkerende gebeurtenissen, het onbekende,...  Eigenlijk weet ik het zelf niet goed.  :-\
Bij deze schrijf ik dus weer maar eens m'n gevoelens neer, in de hoop er wat sterker uit te komen. Gewoon doen zou ik zeggen.  :(

Steven

Lija

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #10 Gepost op: augustus 28, 2006, 15:40:23 pm »
Hallo Steven,

ja eigenlijk zou het niet mogen hé, remmingen hebben en dus niet durven te praten over het heengaan van iemand die je "zo" dierbaar was! Men zou er echt de tijd "moeten" voor maken. Bij mij is het zo dat ik eerst rekening hou met anderen alvorens rekening met mezelf te houden, ik heb altijd schrik dat mijn verdriet ongelegen komt, dat ik anderen hierdoor maar gewoon stoor, dat ik de sfeer weer eens verpest, dat het niet het juiste moment is om erover te beginnen, dat er nog "zoveel" te doen valt,.................
Dit alles zou niet mogen zijn, want mensen die echt weten wat het is iemand dierbaar te verliezen, die het zelf ook meegemaakt hebben die mensen zullen je verdriet begrijpen op éénder welk moment!
Beste Steven, "jij" bent inderdaad normaal altijd diegene die anderen de juiste woorden  kan toefluisteren. Ik heb met je te doen Steven, je moet het inderdaad niet gemakkelijk hebben, "alles" roept herinneringen op en iedere rouw is anders, alles hangt af van de band die je met de overledene had, en in jouw geval was het je vrouw dus het zal "zeker" moeilijk voor je zijn Steven, en ik kan mij heel goed inbeelden dat je nu pas je "krak" krijgt. Ik kan alleen maar proberen je een beetje moed in te spreken om het toch proberen vol te houden voor jullie mooie dochtertjes, ik weet dat het makkelijker zeggen is dan doen, maar je moet moed putten uit de "mooie" en "gelukkige" momenten die jullie samen hadden, je moet terugdenken aan de keren dat jullie samen plezier maakten, samen lachte, samen leuke dingen deden,.......daaruit moet je de kracht halen, en die beelden moet je voor ogen halen als je down bent. Ik wens je van harte veel sterkte Steven en ik weet ergens dat je ook deze moeilijke periode zal doorstaan.
Het ga je goed Steven,.....................sterkte!

Groetjes.

Linda.


Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #11 Gepost op: augustus 28, 2006, 15:57:46 pm »
Hoi lInda,

Ik weet echt niet als het de herinneringen aan mijn vrouw zelf zijn? Maar vooral als de kinderen erbij betrokken zijn... Als ik ze dan 'samen' voor me zie, valt het me vooral zwaar. Zo zag ik ze samen nog voor me in bepaalde attracties in Plopsaland. Dat deed pijn deze zomer. Dan kan je die tranen maar moeilijk onderdrukken. Net zoals nu, als ik je tekst lees. Onze kinderen zijn mijn zwakkeste schakel. Zeker als je dan weet dat de jongste als 2 druppels water op haar moeder lijkt...
Zelf zei mijn vrouw het ook op 't laatste:"Jij bent volwassen, maar die schaapjes..." :'( "Ze zullen nooit hun moeder gekend heeben."
Ik probeer wel om de herinneringen aan haar levendig te houden, opdat ze er toch zo lang als mogelijk een levend beeld zouden kunnen van voorstellen, maar het zijn toch nog zéér jonge kinderen hé. Je kan hen niet forceren!
Nog een chance da'k deze week in verlof ben, en mijn zinnen ne keer op iets anders kan zetten.
Bedankt voor je woorden van troost en begrip : en dat meen ik van harte!

Greets, Steven;

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #12 Gepost op: augustus 28, 2006, 15:58:52 pm »
P.S.: Die remmingen zijn er in mijn geval bij de familie en in mindere mate bij mezelf. Dat denk ik toch...

Steven

Lija

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #13 Gepost op: augustus 30, 2006, 20:56:02 pm »
Hallo Steven,

ik heb echt met je te doen, je moet een verschrikkelijke tijd doormaken nu. Ik begrijp het maar al te goed dat het in jouw situatie nog zoveel moeilijker is, daar jij er voortdurend mee geconfronteerd wordt door middel van je dochtertjes. Jij moet nu alles "alleen" draaiende houden, je moet er zijn voor je kinderen, je hebt een job, een huishouden, zoveel verantwoordelijkheden, ik begrijp héél goed dat je je met momenten énorm slecht voelt en dat je haar "zo" mist!!
Je dochtertjes zijn inderdaad te jong, te klein om het allemaal te beseffen, zij zullen inderdaad zich hun mama moeten herinneren dankzij hetgene jij ze zult vertellen, en ik ben er zeker van dat je dat héél goed zal doen, ook al zal het moeilijk voor je zijn, des te meer doordat de jongste zo op haar lijkt, sterkte Steven!!
Ik weet dat we ons nog héél vaak verdrietig zullen voelen, en jij hebt nu inderdaad zo'n moment dat ineens "alles" op je afkomt, maar je moet er de moed in houden Steven, hoe moeilijk dit ook te zeggen valt, maar waarschijnlijk wacht je toch nog een hoopvolle toekomst, ik wens je het alvast van harte toe!!
En ik kan ook uit jouw mail opmaken dat het misschien toch wat te maken heeft met het feit dat je nu in verlof bent, van ene kant is dat goed en van de ander kant geeft je dat zoveel meer mogelijkheden om erover te piekeren en om erover na te denken hé.
Hoe moeilijk het ook zal zijn, en we zullen ons waarschijnlijk nog vaak slecht, verdrietig, alleen,...gaan voelen, er zullen ook nog héél veel tranen vloeien, maar het leven gaat verder Steven, en we "moeten" gewoon mee vooruit. Als het mij weer eens overkomt dan probeer ik mij intensief met iets bezig te houden (sport, werk, huishouden) en dan weet ik dat ik verder moet voor de rest van mijn gezin/familie.
Dus Steven, hou je sterk, doe het voor jezelf, voor je dochtertjes maar "zeker" voor je "lieve vrouw".
Hou je goed Steven, veel sterkte.
Groetjes.
Linda.


keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
Re:Wat kan verdriet toch pijn doen!
« Reactie #14 Gepost op: september 18, 2006, 21:44:12 pm »
Hallo,
hier ben ik maar eens weer...
Na een korte periode van 'rust' is de ongerustheid weer aan het gieren in mijn lijf. Na de vaststelling van borstkanker en alle behandelingen daarna die mijn mama moest doorstaan, hebben we opnieuw nieuws...
Bloedonderzoeken bleken niet goed te zijn, tumormerkers gigantisch gestegen tot 190! Scans volgden maar gaven eerst geen resultaat. Uiteindelijk bleek de laatste scan de oorzaak gevonden te hebben: kleine uitzaaïngen aan de ribben. Hoop ruimde plaats voor verdriet en onmacht. Donderdag volgt een gesprek met de oncoloog en er zal medicatie voorgeschreven worden. Chemokuur lijkt op dat soort tumor niet te werken... 'k Vraag me af of er dan wel een remedie bestaat of geven ze die pillen puur palliatief om de komende pijn te verzachten??
Blijkbaar is mijn mama geen rust gegund. En mij ook niet...
Uit respect voor mijn mama zijn er weinig mensen op de hoogte. En dat maakt het niet altijd makkelijker om alles te dragen.
Ik ben daarom blij dat ik mijn hart via dit forum even kan luchten.
Merci!