Auteur Topic: Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?  (gelezen 41176 keer)

spade VI

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 25
    • Bekijk profiel
Hm, ik weet al niet meer of ik hier ooit al een topic heb aangemaakt. Oh ja, eentje denk ik. In het lotgenoten contact. Maar daar is het precies geenen vetten. Ik maak deze aan omdat ik hier nog niets van me laten horen heb. Ikzelf ben dus zoals ik al eens vermeld heb, patiënt sinds 2007. Hoe is dat allemaal begonnen?

25/06/2007:
ik rook m'n laatste sigaret en spuw een beetje bloed, vreemd dacht ik. Verder niets. Later die nacht blijk ik niet te kunnen slapen en heb ik ongelofelijke pijnen in m'n hartregio. Ik sta op en ondervind dat ik niet meer kan ademen, enkel als ik mijn arm negentig graden plooi en achter m'n rug duw. In deze bizarre pose spoedden we naar het ziekenhuis "spoed". Eerst zien ze daar niets en willen ze me terug huiswaarts sturen. Op aandringen van m'n moeder onderwerpen ze me aan een tweede test en een echo. Daar zien ze echter wel iets. Iets in m'n linkerhartkamer. Er wordt beslist direct te opereren want anders loopt het niet goed met me af en haal ik de volgende week niet

--Een lange en zware hartoperatie doet zich voor en men stuit op iets onverwacht. Men moet stoppen met opereren en ik word in slaap gehouden daar er een interne bloeding is ontstaan en deze maar twee mogelijkheden biedt: ofwel stopt ze en ik leef, ofwel blijft ze duren en sterf ik. Het lot is me goed gezind, ik blijf leven en zie op de intensive care dat ik toch afgestudeerd ben in het middelbaar onderwijs. Ondanks alle kabels in en aan m'n lijf, kan er toch een glimlach af. Ook zie ik bekende gezichten uit de familie en sterkt het vermogen weer aan.

27/07/2007
Bijna een maand gaat voorbij en ik herstel goed van de hartoperatie. De arts moet echter eens met me praten. Hij vertelt me de ware reden achter het stoppen van de operatie, het is niet alleen de bloeding maar naart schijnt was het gezwel in mijn linkerhartkamer niet het enige maar vond men ook een gezwel ter grootte van een plastic drinkbekertje, (je weet wel, die witte wegwerp) vergroeid met mijn linkerlong. Ik weet even niet wat denken. Zit dat ding daar nou nog steeds, hmm, wat nu? De arts stelt voor dat ik me naar Leuven laat overplaatsen en daar voor een second opinie ga.

Leuven: De combat basis tegen deze levensvernietigende nachtmerrie genaamd Kanker

In Leuven aangekomen, krijg ik een kamer en worden de nodige tests gedaan. Ik ontmoet de arts voor een confronterend gesprek en begrijp werkelijk dat ik wederom dood kan gaan als alles niet in een goed traject verloopt. Ik moet een zaadstaal inleveren en een erg zwaar en slopend chemoproces begint. Ik word geconfronteerd met gewichtsverlies en haaruitval, ik voel me niet meer goed en heb nauwelijks zin in gelijk wat. Kotsen en om de zoveel seconden spuwen horen erbij tijdens mijn vijfdaags verblijf in het ziekenhuis voor de chemo. Het effect is erg pijnlijk en naast het gewichtsverlies en haaruitval en misselijkheid, kamp ik met de drang naar niets, helemaal niets, ik wil gewoon liggen en niets voelen.

Tijdens de chemosessies die over de voorbije maanden plaatsnemen, leer ik de gewoonte van even naar de centrale hal te gaan in de uren dat ik nog goed ben en sla ik de gelukkige koppeltjes gade...Zelf begin ik te vrezen dat ik zelf nooit m'n wederhelft ga ontmoeten.

Oktober, 2007:
Het resultaat is binnen, de kern van de tumor is vernietigd, maar de rand en de schil blijken onverwoestbaar, een operatie om de gehele linkerlong eruit te halen is onvermijdelijk. Alweer maak ik me klaar voor een strijd van alweer een zware aard. De avond ervoor placeer ik weer een gebedje en sterk ik mijn vertrouwen op de artsen en mijn wil om te leven.

16/10/2007: De operatie is gepasseerd, ik word wakker op IC, maar kan bijna niet ademen. Wakker worden met maar één long is niet evident en 't voelde voor mij aan als wakker worden maar zoals een vis op het droge,snakkend naar adem. 2 weken passeren en ik voel me al wat beter worden.

----De volgende 8 maanden recupereer ik goed en ontdek ik de pracht van veel mooie muziek. Ik probeer ook terug mezelf in het dagelijks leven terug te gooien. Ook ga ik nog eens langs bij m'n jeugdbeweging waar ik aangesloten zat tijdens hun car/fietsen wash. Iedereen is druk in de weer en ik merk plots een erg doordrukkende aanwezigheid van drie meisjes op die van het aanpalende dorp naar onze jeugdbeweging zijn gekomen. Eén iemand van de drie valt me op in het bijzonder en ik merk op hoe ik lichte kriebels krijg. Ik besluit er geen gehoor aan te geven en fiets terug met m'n neef naar huis. Toch kan ik het niet laten nog eenmaal achterom te kijken en te denken "Verdorie zeg, wat een mooie meid". Een paar weken passeren en ik ga eens langs bij een medeleider die in onze groep zit. Hij stelt voor om anders mee te gaan op buitenlands kamp en ik wil Spanje echter allang nog eens zien, dus ik stem volop in en vraag of ik nog in aanmerking kom om mee te gaan. Alles komt in orde, de zomer breekt aan and off we go !!

Ik heb m'n weg terug naar m'n jeugdbeweging gevonden en ga mee op buitenlands kamp richting Spanje. Hier zie ik echter dat ene meisje weer en word ik tegen m'n wil zwaar verliefd want ik weet hoe vrouwen me zien. Toch blijft het groeien en groeien en meteen na het kamp krijg ik last als ik niet meer in haar buurt ben. Ik besluit alle moed bijeen te rapen en desondanks ik schrik heb om te praten tegen meisjes raap ik m'n ballen bijeen en begin ik sturen om te vragen om iets te doen. We spreken uiteindelijk af maar de gevoelens blijken niet mogelijk dus laat staan wederzijds te zijn als ik er uiteindelijk voor uitkom, toegegeven, het kwam voor haar ook als totaal onverwacht en ik weet dat ik het beter niet had mogen doen. Maar ik kon niet met die hartpijn blijven lopen, maar dat het erger ging worden wist ik ook niet...ik weet niet waarom ik het steeds zo snel wil doen, noem het een foutieve instelling langs mijn kant (Een aanslepende depressie met moodswings voor de rest van m'n leven, en nooit meer hetzelfde zijn staat me te wachten) -----

September 2008:
De afwijzing valt me zwaar, maar ik vind lichtelijke steun in het feit dat ik kan motorrijden en wonderbaarlijk kan fitnessen met één long. De maanden vliegen voorbij, maar ik kan het niet laten aan dat meisje te denken en stort me de drank in en slaaploze nachten en constante twijfel en ongeloof in mezelf komen aan de lopende eeuwig durende band. Hoe komt het dat ik zo vaak aan haar dacht en er niet over kon geraken, simpel, als je iemand tweemaal in de week voor een paar uur moet aanzien, dan lukt dat gewoonlweg niet. Zeker niet als je gevoelens zo sterk waren.

08/2009: Uiteindelijk moest het ervan komen met al die onrustigheid, stress, alcohol en slapeloosheid. Het herval is dan uiteindelijk gekomen. Er wordt een metastase in de rechterlong ontdekt, m'n enige long is nu ook niet meer ongeschonden. De vrees werd een beetje werklijkheid en wederom spookte de angst door m'n hoofd, ik ga alleen moeten sterven, zonder ooit liefgehad te hebben. En wie ik liefhad, zag het zo niet. Ik voelde me werkelijk op het randje af verwaarloosbaar.

09/2009: Ik melde me aan in het ziekenhuis en stel me op in een ziekenhuiskamer; diezelfde avond en vroege morgen denk ik alleen maar alweer aan "haar". Als ik dan toch misschien kans heb, de pijp uit te gaan dan kan het maar beter denkend aan iets/iemand mooi zijn. Met haar in m'n gedachten word ik naar het OK gereden en krijg ik het masker opgezet. Ik denk nog snel "Als het fout loopt, zou dit dan sterven in een illusie zijn?". De operatie aan de rechterlong is gebeurd, alles check, en ik mag, na de nodige tijd in het ziekenhuis, naar huis.

12/2009: "Het" slaat alweer toe, maar nu in de rechterlob van m'n schildklier, hiermee wordt ook het spijtige einde ingeluid van m'n fitnesshobby en m'n stressuitlaat. Verslagen ben ik opnieuw...

03/2010: Diagnose botletsel (uitzaaiing in het bot) is vastgesteld.

05/2010: Een nieuwe uitzaaiing wordt ontdekt in m'n linkeronderarm. Ik verlies een beetje moed en ben nog steeds van slag door m'n oneindige liefde voor dat ene meisje. Ik word niet goed van de weg die m'n lot moet afleggen en besluit na drank, bidden, pscychologen en schrijven een drastische stap te zetten naar het vergeten van dat meisje. De prostitutie.

02/08/2010: Een nieuwe uitzaaiing wordt ontdekt (wekedelen letsel van de linkerparotis, DD: metastase)

18/08/2010: Simulaties laten tekenen en morgen aanvang bestralingen en geïnf. naar afspraak euthanasie arts in case of...

21/08/2010: De pijn is tergend en continue aanwezig, tumor in de kaak lijkt groter geworden door bestraling. Nog vier stralingen te gaan eten wordt moeilijker, linkerkaak raakt gevoelloos en gehoor raakt aangetast (met name constant getuut bij hogere klanken dan normaal speechvolume)

22/08/2010: Naar spoed gereden om 7u in de ochtend, pijn te ondraaglijk, medicatie misselijkmakend, niet meer kunnen bijten of duidelijk praten. Twee spuiten gekregen met Primperan en Voltaren.

05/09/2010: We zijn nu een tijdje verder, de misselijkheid is volledig uit het systeem of toch bijna helemaal. Enkel de frequente pijn in de mond en het opmerken van verslechtering in m'n manier van gaan (bewegen, stappen) door pijnscheutjes. Ook vrij confronterende tijden die nu zijn en gaan komen met binnenkort een afspraak bij palliatief support en al een beetje nadenken over uitvaart wat vrij slopend is.


17/09/2010: Heb sinds een week constante pijnen, krijg nu pijnbestrijdingsmedicatie die ik systematisch moet innemen en ben net terug van anderhaluur durend gesprek met de euthanasie begeleiding (palliatief support team). Vrij verhelderend gesprek maar ook confronterend (niet in de aard dat ik lig te bleiten want dat doe ik nog steeds amper of niet, maar meer in de trant van "ow, dus dat gaat er gebeuren"....Heb nu de papieren mee naar huis, ik ga het nu even laten bezinken en even nadenken. Volgende maand ga ik er weer heen...EN KHEB WEER EEN UITZAAIING IN M'N ENIGE STUK LONG...dus da's wel zwaar klote. Ben wel gestart met experimentele medicatie die de groei normaal een beetje hoort te stoppen...maar ik heb er niet veel hoop in. Als de tumor die nieuw is in m'n long te groot wordt krijg ik ademhalingsproblemen en kan ik uiteindelijk een verstikkingsdood sterven.

15/12/2010: Vorige week donderdag scans laten nemen en begon er echt voor te vrezen dat het nu al gedaan zou zijn,,,,maar!! het is allemaal binnen stabiel perken dus deze man is superblij en gaat er zeker nog een paar maand bij zwieren

15 en 16/03/2011: Heb CT scan gehad, en alles bleek dus nog steeds stabiel...that's twice now - ik ben happy en dat is alweer drie maand erbij als het goed is - ook wil ik graag melden dat ik denk dat m'n gevoelens voor dat meisje eindelijk getemperd zijn en misschien dan toch eindelijk weg kunnen gaan, de wereld lacht me werkelijk toe!

08/06/2011: Alle uitzaaiingen zijn stabiel gebleven, buiten die in m'n long. Dat zijn er ipv één nu drie en die ene duidelijk van een paar millimeter is nu anderhalve centimer groot. Ik kan het niet helpen me toch een beetje naar de zak te voelen. Dat en de snijdende eenzaamheid en doelloosheid, en de angst dat ik "m'n ware" niet meer ga vinden, pfff misschien is mijn grootste angst toch gedoemd om uit te komen, maar ik fixeer me er niet op, ook al is dat moeilijk om dat niet te doen, ik moet genieten van het leven en niet aan vrouwen denken. Maar zoals de film into the wild ons leert, geluk bestaat niet uit menselijke relaties alleen. Dus de moed blijft hoog en de natuur nog altijd prachtig :)

23/06/2011: Vandaag leef ik vier jaar langer dan voozien. Er zijn anderen die niet zoveel geluk hebben. Ik gedenk hen vandaag, al kan ik het niet helpen te denken "was het mij ook maar zo vergaan", daar ik nu wel een beetje in de put zit.

               
25/06/2011: M'n arm zal gebroken zijn voor de rest van m'n leven, daar die niet meer kan genezen door de bestralingen in het verleden op die zone. Dus motorrijden zal voor eeuwig een vergane droom blijven, en ook de normale auto is nu waarschijnlijk forever off-limits. Ik kan het niet laten me toch weer een beetje meer verslagen te voelen. Ook op emotionele en mentale toestand merk ik weer een sterke daling van positiviteit. Ook blijk ik weer te beseffen waarvan ik wegloop en mezelf maar wat blaasjes wijsmaak. De gevoelens voor het meisje zijn ook weer terug, weer sterker dan ooit en ik besef nu dat het me werkelijk zal achtervolgen en kwellen tot ik de dood moet tegenkomen. Pffff, fuck my life...

06/07/2011: Vandaag jarig en morgen start ik (donderdag dus) met de behandeling. De beslissing ligt geheel aan mezelf, zelf doe ik het liever niet, maar het zou handig zijn voor anderen na mij en om te zien of het kan pakken op deze uiterst zeldzame, zeldzame, zeer zeldzame vorm. Dus heb ik besloten even m'n sores en negativiteit aan de kant te zetten en de wetenschap een kans te geven op onderzoek.

26-27/07/2011: Ik bevind mezelf op kamp en constateer dat ik me enorm moet forceren om in de buurt van het meisje te vertoeven maar het gaat beter dan het vorige kamp. Ik ben God dan ook ernom dankbaar dat de tijden dat de hele leidingsgroep bij elkaar zit dan ook van korte duur is. Zelf kon ik al wat meer troost zoeken in het feit dat ze het volgende jaar toch uit de jeugdbeweging verdween en ik misschien eindelijk de formule "uit het oog, uit het hart" kan toepassen. Maar daar ging ik me nog lelijk in vergissen. Deze nacht krijg ik het echter benauwd. Wegens het koude weer buiten moet ik me van het tent-terrein verplaatsen naar de binnenslaapplaatsen. Het is 02u15 en de laatsten onder de leiding gaan richting bed, zo ook ik na nog een klein beetje gepieker...Echter krijg ik het zeer benauwd als ik neerlig, zo krap dat ik niet ademen kan en er werkelijk naar snak. Ook rechtzitten blijkt weinig nut te hebben. Ik laat me vallen uit het bed en kruip op handen en knieën naar het toilet. Daar sleur ik mezelf boven de pot en begin te braken. Ik merk dat ik werkelijk bijna weg kan vallen maar het gebeurd niet. Eenmaal terug naar m'n kamer gekropen, zet ik me voorzichtig tegen de muur op m'n bed. Ik weeg de voor en nadelen van m'n huidige leven af en besluit uiteindelijk geen hulp in te roepen en te kiezen om te bezwijken aan m'n gestik. Om 7u gaat dan toch de deur open en m'n neef vind me snakkend naar adem tegen de muur. Koorts wordt genomen en ik vertrek richting huis wegens te ziek.

31/07/2011: Eerste behandeling is nu een tijdje geleden, effecten waren misselijkheid en zwakte voor een tijdspanne van ongeveer 8 dagen. Dat hoort normaal gezien niet zolang te zijn, maar het kan ook liggen aan het feit dat ik teveel aan m'n vorige chemo van jaren terugdacht en daardoor automatisch misselijker was en aldus meer braakneigingen had. Of het gepakt heeft weet ik nog niet. Ik weet alleen dat er vaker last is in de kaakregio en ik meer mank aan het rechterbeen.

07/08/2011: HELAAS, hier, op het onverwachtse, komt ver een einde aan de weg die ik het leven noem. Ik ben uitbehandeld en heb geen opties meer over. Het lijkt erop dat de ziekte me dan toch uiteindelijk gecornered heeft en me dan toch zal overwinnen. Zelf blijf ik echter nog steeds strijdlustig en zal ik zien wat ik nog kan doen om nog kwaliteitsvolle dagen te beleven. Niet dat het er toe doet, maar toch...

18/08/2011: tweede nacht op rij dat ik buiten adem wakker word en moet overgeven. Ademen valt me zwaar. Ik ga nu richting kliniek, want zo kan het niet verder.

Een week verblijf ik in het ziekenhuis. Eerste dagen zijn vrij kritiek, men schat m'n levensverwachting niet hoger in dan 3 dagen of 3 weken als ik blijf bloed hoesten en kortademig blijf. Het geluk en doorzetting staat echter weer aan mijn kant en ik overleef de longinfectie. Ik keer in halve toestand naar huis maar naarmate de dagen verstrijken lukt het me weer volledig zonder zuurstof te kunnen. Thuis krijg ik een zuurstoftank en hospitaalbed voor het gemak.

15/09/2011: Ik voel me weer redelijk normaal maar de uitzaaiing is alweer z'n werk aan het doen en ik voel ditmaal ook m'n rechterarm weer meer pijn doen en ook de kaakregio blijft niet gespaard. Pijnstilling verdubbeld en hopen op gunstig resultaat. Tevens denk ik nog steeds aan het meisje waar ik al zolang zot van loop en word ik weer zoals bijna elke paar maanden met de feiten op de neus gedrukt door het rijmpje omtrent haar. Het leven houdt een lachje met me...En stilaan denk ik terug aan het ontsnappen in de prostitutie voor dat beetje acceptatie en het gevoel gewild te zijn, ook al betreft het echter een betaalde illusie.

4/10/2011: De stap richting de prostituees is weer gemaakt. Maar je zou voor minder. Ik doe het omdat ik wat affectie wil voelen, hetzij gespeeld en ik te laf ben om op een meisje af te stappen. Ik voel me wederom een klein beetje verachtelijk en schuldig, want ik weet bij wie m'n hart en gedachten liggen. Zelfs nu, na al die jaren en besef, ben ik er nog steeds niet over en kan God maar dankbaar zijn dat ik zolang uit haar buurt heb kunnen blijven en ergens....ergens blij dat een zekere dood het eindelijk zal doen stoppen. Zelf heb ik weer wat geschreven en maak ik vorderingen in het vormen van mijn levensverhaal maar serieus blijkt het nog steeds niet te worden, al moet ik het echter zo opvatten want de tijd begint werkelijk te korten. Heb gisteren ook met een maat gepraat over als mijn overlijden zal gebeurd zijn, en ... ik er niet meer ben. Zelf ben ik echter de laatste tijden weer enorm neerslachtig omdat ik besef in wat voor duister hol ik eigenlijk ben gevallen en wederom mijn grootste angst (alleen sterven) me in het gezicht staat uit te lachen...maar goed, ik blijf hopen op "better day's".

2/11/2011: Zware, zware tijden die toch echter ook een lichtpuntje kenden deze maand. Dankzij m'n neef heb ik m'n twee grootste idolen in de muziekwereld kunnen ontmoeten. Dat is natuurlijk een ervaring die me nooit meer wordt afgenomen. Maar de medaille kent, hoe kan het ook anders, alweer een zware keerzijde. De pijnen worden sterker, de kaak begint aan een permanente beurtrol in pijn toe te delen en m'n rechterarm begint ook van zich te laten horen. Ook mentaal verbetert het er niet op. Gevoelens, zware keuzes en wanhoop overspoelen dit jonge leven alweer en langzaam begint de vraag ver te komen. "Is this the end?"

« Laatst bewerkt op: november 03, 2011, 00:43:48 am door spade VI »

Veerle Mol

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 7
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #1 Gepost op: juni 22, 2011, 19:26:00 pm »
Hoi Spade VI

Leuk om getuige te zijn van uw geweldigheid.
Het berichtje eindigen met ne smiley terwijl het me moeilijk lijkt om daarmee te lachen.
Hopelijk hebt ge niet te veel pijn, als ge al weet dat ge kanker hebt is die zeer zo onnuttig hé.

Hoe is 't nu? Een lief opscharen in deze situatie lijkt me inderdaad moeilijk.
Er zijn trouwens meisjes met irritante stemmen, vervelende buien, slechte kookkunsten,
vreemd-ga-gedrag enz. Het is in een gezonde situatie al gerrellig om iemand fijn te vinden.

Maar de meeste verpleging is vrouwelijk dus niet wanhopen. Een bosnimf kan ook...

groetjes Veerle

Ge moogt altijd mailen moest ge zin hebben,
zit hier toch maar wat chemovermoeidheid te voelen en 'k vond het interessant om uw tekst te lezen,
ge schrijft mooi!


 

sociale dienst Kom op tegen Kanker

  • Moderator
  • *****
  • Berichten: 169
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #2 Gepost op: juni 24, 2011, 09:38:31 am »
Hey,
Wat kan een mens zeggen op jouw verhaal. Hoop en wanhoop, verdriet en kleine gelukjes wisselen elkaar in snel tempo op.En ik denk dan, verdorie waarom heb ik dit verhaal niet vanaf de aanvang gehoord...
Waarom: Ik ben coördinator bij VLK voor de jongerenwerking (lees jongvolwassenen van 17 tot 30 jaar) en we hebben geweldige activiteiten met leeftijds- en lotgenoten.
Mocht het je interesseren? Neem even een kijkje op www.jongerenmetkanker.be.
Indien je zin hebt om op 2 juli nog een activiteit mee te maken in Brugge of op 24 september in Antwerpen of indien je nog op de prachtige vakantieweek meekan in Oostende, eind oktober, dan ben je van harte welkom!!
Ook hebben we een vorm van buddysysteem, waar vrijwilligers jonge mensen begeleiden. Mocht je interesse hebben of gewoon zin hebben in een babbel, laat zeker rechtstreeks iets horen op: 02/227.69.56 of jongeren@tegenkanker.be
Ik wens je voldoende draagkracht! Liliane

spade VI

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 25
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #3 Gepost op: juni 26, 2011, 04:53:58 am »
Hoi Spade VI

Leuk om getuige te zijn van uw geweldigheid.
Het berichtje eindigen met ne smiley terwijl het me moeilijk lijkt om daarmee te lachen.
Hopelijk hebt ge niet te veel pijn, als ge al weet dat ge kanker hebt is die zeer zo onnuttig hé.

Hoe is 't nu? Een lief opscharen in deze situatie lijkt me inderdaad moeilijk.
Er zijn trouwens meisjes met irritante stemmen, vervelende buien, slechte kookkunsten,
vreemd-ga-gedrag enz. Het is in een gezonde situatie al gerrellig om iemand fijn te vinden.

Maar de meeste verpleging is vrouwelijk dus niet wanhopen. Een bosnimf kan ook...

groetjes Veerle

Ge moogt altijd mailen moest ge zin hebben,
zit hier toch maar wat chemovermoeidheid te voelen en 'k vond het interessant om uw tekst te lezen,
ge schrijft mooi!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dankje, mja pijn, ik voel het meer mentaal en in besef dan in het fysieke, daar ik daarvoor wel een hoge pijngrens heb en redelijk wat aankan. Tumorpijnen en kwalen, m'n arm die nu waarschijnlijk nooit meer kan genezen en dus gebroken zal blijven en in een steunbrace moet. Pfff, de motor is voor eeuwig verleden tijd en de wagen (normale dan toch) ook. Ik mag hopen dat ik ooit misschien nog met een automatic mag rijden, daar er nog mensen met een handicap zijn die dat mogen.

Hoe ist nu? tgoh vrij moeilijk en desondanks alles toch de lach ophouden valt me soms erg zwaar. Een lief opscharrelen is inderdaad erg moeilijk, zeker als ik helemaal niet barst van zelfvertrouwen op vlak van "in de smaak vallen van vrouwen". Tegenwoordig zie ik het echt niet meer mogelijk en ik heb me al vaak voorbereid op het feit dat het nooit zal komen, maar toch, nu m'n grootste angst werkelijk op de schouders valt en daadwerkelijk zal gaan gebeuren, voelt het toch gewoon onmenselijk klote. Sterven zonder echt eenmaal in je leven eens wederzijdse liefde gekend te hebben (op vlak van liefde eh) Gewoon eens een vrouw die om "jou" geeft ipv om één of andere gellkop in een dure merkmatchbox met tal van dure dingen aan z'n lijf die hem toch niet staan. Meh, misschien is het gewoon gedoemd om te falen. Ik walg toch allang van de materialistische, oppervlakkige en egoïstische kijk van mijn generatiegenoten, dusja...

irritante stemmen, vervelende buien, slechte kookkunsten,,,ach daar trek ik me niets van aan. Als ze er al is, en van om mij geeft en geen sloef van me wil maken ben ik al meer dan blij :) Als men echter vreemdgaat, kan men de koffers op de stoep verwachten, maar dat is normaal eh. Zoiets pik je niet.

Ja de meeste verpleging is vrouwelijk :), maar ook veel ouder, getrouwd, verloofd dus dat zal het niet worden vrees ik :) en een bosnimf, dat zal ik helaas ook niet tegenkomen :)

Bedankt voor je post en ik mail je wel eens. Bedankt dat je m'n schrijfstijl weet te appreciëren. Oei, hopelijk is de chemo niet te zwaar? Ik heb dat gore gedoe ook eens gehad, maar dan met zo'n oranje zak, was een cocktail van de zwaarste chemo's. Wat goor was me dat zeg, bah, dat is iets wat ik resoluut weiger om ooit nog te ondergaan. 1maal is genoeg dankje, binnenkort start ik met mijn behandeling.

Iets op basis van iets uit de zee. Mij maakt het niet echt uit. Ik leef toch dag per dag, al besef ik me maar al te goed wat me te wachten staat, en wat voor shit dit leven eigenlijk geworden is. Maarja, in het leven moet je stront happen zeker, al vind ik dit serieus wel overdreven :)

spade VI

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 25
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #4 Gepost op: juni 27, 2011, 13:05:00 pm »
Hey sociale dienst VLK/ Liliane

Een mens kan er helaas denk ik niets op zeggen of allesinds toch niet durven. Want ik weet dat er velen zijn die niet weten hoe te reageren. Zelf zit ik ook weer echt in de put. De eenzaamheid snijdt en ieder meisje op straat doet me breken vanbinnen daar ik weet dat mijn kans op de liefde voor eeuwig vervlogen is. Hoe ik me erbij voel? Niet voor te stellen, Wat ik ervan moet denken? ik weet het niet en kan er niets bij denken. Ik voel alleen die verdomde pijn in m'n tikker en het verlangen naar geluk dat nooit zal komen. Men zou denken in dit geval dat de kankerpijnen de overmaat nemen en bij sommige patiënten is dat werkelijk zo, maar bij mij is het mijn mentale pijn en gevoelens die me dag in, dag uit kwellen en martelen. Wanhoop en verdriet overheersen dit leven al langer dan ik ooit had durven dromen. Ergens begin ik toch te verlangen naar de dood in één opzicht. Dat de pijn van het verlangen in mijn hart eindelijk stopt. En hopelijk is er een volgend leven waar alles beter is, en wel iemand voor me zal zijn. Een nieuwe begin.

Ergens is het ook wel een beetje mijn fout, dat ik dit verhaal veels te laat hier heb gepost :)

Interesse heb ik wel, maar daar mail ik je wel eens over omtrent die zaak. Brugge zal me helaas niet passen.

Alvast bedankt voor de uitnodiging en je reactie op dit verhaal.


Veerle Mol

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 7
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #5 Gepost op: juni 28, 2011, 13:36:48 pm »
Persoonlijk had ik ook liever een griepje gehad of zo, deze ziekte heeft wel eens de neiging tot overdrijven. Een defecte arm nu dus, pfff...
Da's een van de dingen waar ge alles mee doet. 'k Geloof best dat uw positiviteit daalt. Van die gekleurde chemo die ge kreeg hoorde ik nog. Niemand is er fan van.

De nabehandelingschemo die ik nu krijg valt best mee. Beetje moe natuurlijk, maar dat is al. Zondag zelfs naar Graspop geweest. Had er eigenlijk weinig aan en heb er een keelontsteking aan over gehouden.
Nu wat antibiotica slikken en ik kan weer verder. 'k Heb trouwens zelf een nogal lage pijngrens vermoed 'k, daarom was de fysieke pijn voor mij het ergste.

Het lijkt me eerlijk gezegd wel zwaar klote om altijd alleen te slapen en niet tegen iemand aan te kunnen gaan liggen. Er is wel degelijk geluk mee gemoeid. Op bepaalde vlakken hebt ge wel meer zelfvertrouwen dan ik.
De wil om met de auto te rijden... Zelf stel ik mijn rijbewijs halen al jaren uit omdat ik het een vreselijk idee vind dat ge er mensen hun leven mee kunt beroven.
Elk zijn angst zeker.

Wat moeten we ook met al die tijd om na te denken? Proberen in de moment te leven, er zijn soms wel leuke tussen. Het zou trouwens wel leuk zijn dat ge mee naar Oostende gaat, zoals Liliane voorstelt. Een beetje uitwaaien... Als alles goed gaat kom ik ook.

Uw verdriet is natuurlijk niet zomaar opzij te schuiven. De enige oplossing lijkt me minder verwachten, al kan ik niet zeggen hoe ge dat moet doen.
Afscheid nemen van emotie is een moeilijk ding.

Dood gaan kan iets zijn om naar te verlangen. Wie kan zeggen dat het erger is dan dit lijden?
Maar nu ge nog in dit leven zijt, kunt ge er maar het beste van maken. Maar als het beste niet goed meer is, stoppen m'n antwoorden ook ze.

Hopelijk is die therapie uit de zee niets met piranha's of zo.

Tot binnenkort

groetjes

Veerle

 

 

spade VI

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 25
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #6 Gepost op: juli 06, 2011, 05:45:57 am »
Mja, defecte arm, het gooit toch wel wat roet in het eten eh...maar goed, ik zal een uitweg vinden, en momenteel is het wel goed met die brace aan m'n arm. Iedereen noemt het al een "terminator-superhero" ding :)

Graspop?!? Gelukzak :) ik wou dolgraag gaan maar ging niet omdat ik normaal gezien m'n motorrijbewijs ging doen, maarja door die breuk is het nu voor eeuwig njet. Heb je rob zombie dan kunnen zien ?

Hoe voel je je nu? Ik begin donderdag met een behandeling die nieuw zou zijn op mijn situatie en indien die werkt, wel heel wat betekend op algemeen vlak. Dus fingers crossed zal ik maar zeggen.

Het is inderdaad zwaar, zwaar, zwaar, intens klote, ik kan niet eens genoeg beschrijven hoe enorm klote het is om steeds alleen te liggen en te verzuipen in je verdriet, en net wetende, dat je helemaal geen verdriet zou voelen als je je liefje naast je zou je hebben maarja, alleen is alleen, en dat "cuts through you like a knife through butter". Zoveel potentie en nog goeie energie, en dat allemaal elke dag, meer en meer zien verloren gaan, tis gewoon echt niet leuk. En dan zie je dagelijks opt straat zoveel hufters met een meisje aan hun arm die ze niet eens naar behoren behandelen en met het respect dat die meisjes verdienen. Bah, langs de ene kant denk ik dan vaak "zijn ze nou zo naïef?". Jammer dat dat geluk dan inderdaad niet aan mij besteedt is, ik had het best nog goed gedaan als steun en toeverlaat, als partner in het leven, goede en slechte dagen...ik hoor het toch vaak en men zegt dat ik daar eens meer trots op mag zijn op m'n sterke geest en wil.

Mja, het lot is het lot, maar daar mag je zaken niet in de weg van laten. Autorijden is heus niet zo gevaarlijk als jij denkt. Ga er maar voor, tis een enorme vrijheid, tuurlijk zijn er risico's, maar als jij al goed rijdt, dan is dat de helft al goed.

In het moment leven, ja dat lijkt me wel wat, alleen jammer dat er veel meer kwetsende momenten zijn dan louter positieve...Maar goed, om dat allemaal te snappen zou ik lang met je moeten praten om je dat duidelijk te maken, en ik schrijf er waarschijnlijk over in m'n boek.

Ik begin wel steeds te neigen naar het initiatief om mee te gaan of deel te nemen aan deze georganiseerde dagen of week. Lijkt me wel wat.

Mja minder verwachten, wat ik wou is de meest normale zaak van de wereld. Ik verwacht geen rijkdommen, droomjob, groot huis, princess, de lotto winnen, rockster zijn, dure auto of al die troep. Ik verwacht gewoon de liefde, mijn vrouwtje, waar ze ook zit. Elke dag wacht ik, helaas tot het einde van m'n dagen wanneer de teller op nul zal staan en m'n grootste angst in vervulling is gegaan. Ik had het gewoon graag ontdekt wat het was om van iemand te houden die hetzelfde voor jou voelt. Voor mij lijkt de dood dan minder erg, dan de rest van je dagen steeds alleen te moeten slijten terwijl anderen steeds gelukkig voor je neus lopen en je steeds maar moet toekijken.

Afscheid nemen van emoties is bijna niet mogelijk

De therapie zelf is een chemo op basis van iets uit de zee, kwallen ofzoiets, het heeft maar tien percent slaagkans, maar ik ben de enige die ze hebben voor het onderzoek dus zet ik even m'n doemdenken en deathwish uit en moet ik in naam van al die nog zouden kunnen volgen in deze hel toch maar de wetenschap de kans geven voor een mogelijkheid tot onderzoek, en misschien haalt het zelfs iets uit.

Bedankt voor je reactie alvast


Veerle Mol

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 7
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #7 Gepost op: augustus 08, 2011, 15:20:28 pm »
Rob Zombie van ver gezien. Gerellig geschminkt en hete wijven op het podium natuurlijk.
'k Ben momenteel wel content met alles. Twee keer hoge koorts gekregen van een chemoproduct en dat hebben ze er nu uitgelaten.
Nog 2 chemo's (zonder dat koortsmakend product).

Nu ben ik net terug van het ziekenhuis. Mijn mama had een tumor in haar borst en één besmette lymfeklier. Uitleg gehad van haar oncologe.
Ook het hele programma. Operatie (is geweest), chemo en bestraling. We zitten dus samen in nabehandeling.

Het klopt wel als een bus wat ge zegt. In een moment leven is enkel aangenaam wanneer het een positief moment is.
De momenten dat ik pijn had, fysiek of mentaal, vond ik geen uitweg.

Op welke manier zijn zoveel mannen hufters? 

Hebt ge beestjes thuis? 'k Ben dit weekend nog gaan hondsitten en het was heel aangenaam om die dieren in de buurt te hebben.
Mijn broer komt me binnenkort terug met theorie opzadelen ivm een autorijbewijs en mijn vriend wilt me de praktijk wel aanleren.

Hopelijk voor mij gaat je boek één met veel prentjes zijn, dat vind 'k vlotter. Het zou wel heel fijn zijn om u te ontmoeten op de dag in Antwerpen of tijdens het verblijf in Oostende.

'k Vind een evenwichtige relatie tussen man en vrouw niet het meest normale van de wereld, wel een meerwaarde. Maar dat lieve meisje dat u warmte en liefde geeft zou wel een groot verdriet te dragen kunnen krijgen.

Er zijn nog veel andere soorten van relaties die u misschien een beetje kunnen opbeuren. Relaties met woorden, beelden, geuren... Dat lijken kleine relatietjes maar ze kunnen u wel wat afleiden van het grote doemdenken. Maar voelen is er ook één van en het kan een gemis zijn dat er geen vrouwelijke hand op de gewenste manier uw lichaam verlicht.

Nu zijn m'n ogen aan het dicht vallen dus 'k ga een dutje doen.

Ge moogt altijd een deel van uw boek doorsturen voor vrijblijvende kritiek of gewoon zodat ik het kan lezen. Zeer benieuwd.

xxx

Veerle

 


Rein

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 24
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #8 Gepost op: augustus 09, 2011, 13:34:14 pm »
Hej Spade VI,

Ook ik ben zeer benieuwd naar je boek. Kunnen we er al ergens een glimp van opvangen? :)
Sinds ik zelf ziek ben (een 4 tal maanden geleden diagnose borstkanker gekregen, 25 jaar) heb ik al meer boeken gelezen dan in heel mijn leven samen haha.
Hoe gaat het tegenwoordig met je?
Ik las dat je ook twijfelde om eens deel te nemen aan de activiteiten... Nu ja, dat zou me misschien ook wel wat zeggen... Ik las ook bij 'vakantieweek 2011' dat je evt wel geïnteresseerd bent om mee te gaan. Ik twijfel ook maar ik heb net meer info gekregen viavia en het ziet er écht wel tof uit! En ik denk dan (toch in mijn geval) :Wat heb je ermee verloren? Als ik je verhalen zo lees dan DENK ik in ieder geval dat het je goed zal doen! Trouwens, de deelnemers hier op het forum zijn mij ondertussen al meer bekend als de deelnemers van mijn oorspronkelijk geplande Joker reis :)
Ik blijf graag op de hoogte van je verhalen en bewonder je openheid.

Rein

spade VI

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 25
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #9 Gepost op: augustus 14, 2011, 03:07:09 am »
Alweer een update maar helaas een verpletterende en worst case scenario...

Daar de chemo me enorm misselijk maakte en me meer bedlegerig maakte dan wat anders en ik m'n eten niet binnen kon houden voor een week of anderhalf en deze blijkbaar niets uithaalt, heb ik besloten geen meer te ondergaan. Ik verkies kwaliteit boven kwantiteit van mijn laatste levensperiode.

Ik ben dus uitbehandeld en heb geen enkele opties meer. Vaag experimentele optie is er maar dat zou nul tot 15 procent kans hebben om effect te hebben en mij kennende zal ik dat zeker niet hebben. Ook zouden de bijwerkingen niet gekend zijn en dus gokken zijn. Dit is voor mij dus het einde van de weg. Zelf had ik het al altijd verwacht dat ik op een dag wel genekt zou worden door deze rotziekte maar nu het werkelijk zover is, kan ik het toch niet laten me even machteloos te voelen en net in het geval van Jezus "niet van deze beker gif te willen drinken en aan me voorbij laten gaan"...

Helaas, dat kan ik niet. Zelf blijf ik relatief kalm eronder maarja, Sterven, begin er maar eens mee eh. Ik heb ondertussen vrienden en familie ingelicht dat het waarschijnlijk niet meer te redden is en ja, ik zie het toch dat de meesten er niet zo lekker van zijn. Zelf probeer ik de moed hoog te houden maarja, Spijt overvalt me, zeker nu ik denk aan de zaken die ik zal missen en nooit zal beleven of meemaken. Ik heb enkel al eens gekeken voor muziek voor m'n uitvaart maar aan de rest kom ik niet. Het muzikale gedeelte is al zwaar genoeg, maar wel mooi.

Hm ik typ een andere keer wel eens verder. Mijn boek twijfelde ik om nog deftig aan te beginnen maar daar er zoveel vraag naar is, zal ik misschien toch eens moeite doen en wie weet komt er nog wat van en krijg ik hem misschien zelfs nog af :)

De vakantieweek ging ik aanvankelijk niet doen omdat ik in behandeling was en mega ziekelijk was, maar ik moet zelf eens kijken of ik werkelijk nog mee kan gaan, daar ik met zoveel zaken zit. Tis zoals we zeggen "so little time, so much to do"

Achja, ik zal wel zien
« Laatst bewerkt op: augustus 14, 2011, 03:17:02 am door spade VI »

Rein

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 24
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #10 Gepost op: augustus 16, 2011, 00:41:32 am »
Hej Spade VI

Wat een nieuws weer... Ik word er weer even stil van. Tjonge jonge ik hoop voor jou het beste, wat dat ook moge zijn! Ik maak mezelf ook vaak voorstellingen over mogelijke begrafenissen en uitnodigen en muziek etc... en krijg het daar nogal benauwd van dus ik kan me voorstellen wat het is als het dichter bij de realiteit komt...
Ik ben in elk geval al aan't wachten op de première van je boek ;) en ik hoop dat je daarmee nog vele mensen zal kunnen inspireren.
Wat de vakantie betreft... Als ik ga zal ik er ook groggy bijlopen...

Veel sterkte nog, ik duim voor je en hoop vooral dat je tussen al dat slechte nieuws leukere dingen kan doen om je zinnen te verzetten en alle ellende evekes te vergeten!

X

Rein

Da-Yucka

  • ****
  • Berichten: 335
  • Longkanker sinds 2010
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #11 Gepost op: augustus 29, 2011, 16:59:58 pm »
Hey Spade VI

veel woorden heb ik momenteel niet... zo hevig ben ik geschrokken van het slechte nieuws dat jezelf hebt ontvangen... ja, inderdaad je "dood zelf regelen" vergt enorm veel inspanning en vooral het verdriet dat dit alles met zich meebrengt... ikzelf heb alles geschreven de dag dat ik binnen moest in het ziekenhuis en de dag voor ik de zware operatie moest ondergaan toen nog niet wetende wat het allemaal ging inhouden (intussen bijna anderhalf jaar geleden), mijn muziek heb ik ondertussen al aangepast eveneens nog zaken bijgeschreven... het enige dat ik nog moet en wens te doen is naar het gemeentehuis langsgaan om mijn laatste wilsbeschikking (zie euthanasie...) te noteren maar tot op heden ben ik nog (bewust of niet???) niet langs geweest... ik leef enorm met je mee maar daar heb je waarschijnlijk geen boodschap aan momenteel...
ik wil je alvast nog heel veel sterkte toewensen en pobeer zoveel mogelijk nog te genieten van alles om je heen... ik heb het emotioneel nu ook efkes zwaar...

Liefs en tot wederhoren xxx

Da-Yucka

  • ****
  • Berichten: 335
  • Longkanker sinds 2010
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #12 Gepost op: oktober 14, 2011, 10:55:51 am »
hey Spade VI

Ik heb al regelmatig aan jou gedacht, hoe is het momenteel met jou??

Liefs en dikke knuff xxx

spade VI

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 25
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #13 Gepost op: oktober 20, 2011, 01:05:03 am »
We're still alive, but for how long, i just don't know...Ik stuur je bericht

spade VI

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 25
    • Bekijk profiel
Re:Lijden maar toch doorzetten...tot het bitter eind, kan ik mijn geluk vinden?
« Reactie #14 Gepost op: oktober 31, 2011, 19:06:36 pm »
De laatste dagen ondervind ik alleen maar pijn en mentaal valt het leven me echt zwaar...De pijn van verloren kans op liefde, levensverwachtingen, personen die je gaat achterlaten, fysiek word het ook niet echt lekker.

Heb nog maar wat geschreven aan m'n boek. En heb m'n officieel "remembrance" liedje gekozen

http://www.youtube.com/watch?v=QXwPUYU8rTI

Prachtig nummer gewoonweg