Auteur Topic: knipoog  (gelezen 1635 keer)

Antje

  • Gast
knipoog
« Gepost op: april 06, 2006, 22:00:15 pm »
Helaba,
Vorige week kwam ik toevallig op deze site.Het deed me goed om verhalen te horen van jonge vrouwen met borstkanker.In het ziekenhuis voelde ik me dikwijls alleen.Ik zag daar vooral oudere mensen.
Mij effe voorstellen.
Ik ben een jonge vrouw van 37 jaar.In september 2004 hebben ze bij mij borstkanker vastgesteld.Het was alsof de wereld onder mijn voeten wegschoof.Nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.De onzekerheid weegt vooral zwaar ,want je blijft altijd hopen dat het toch niet kwaadaardig is.Maar het bleek toch zo te zijn.Ik wou zo graag mijn vier kinderen zien groot worden,en ineens werd daar een stokje voorgestoken.Ik moest en zou genezen.Dan volgde de behandeling.Een borstsparende operatie,chemo en bestralingen.Een moeilijke periode.Mijn lieve man heeft mij ongelooflijk gesteund.Het wordt maar als vanzelfsprekend gezien maar ik vind dat hij ook een pluim verdiend.
Ondertussen ben ik terug aan het werk.Doet wel goed.
Het geeft afleiding en er is ook meer ruimte voor andere dingen in mijn hoofd dan kanker.
Soms heb ik het gevoel dat mijn lichaam me even halt  heeft toegeroepen.Het lukt me nu beter om van de 'gewone'dingen des leven te genieten.
 :-*

Antje

carlita

  • Gast
Re:knipoog
« Reactie #1 Gepost op: mei 25, 2006, 00:41:50 am »
Dag Antje,

Neen, ge moet uw zeker niet alleen voelen. Er zijn nog veel jonge mensen die hetzelfde meemaakten. Ikzelf (39 jaar) kreeg twee jaar geleden op mijn verjaardag te horen dat ik borstkanker had. Heb twee operaties ondergaan, lymfeklieren weggehaald en moest 30 bestralingen hebben.
Ik neem nu nog elke dag een nolvodex 10 en krijg maandelijks een zoladex-spuit, waardoor ik nu al in mijn meno-pauze zit.
Toen ik naar de bestralingen moest, had ik ook dat gevoel van de jongste te zijn.........maar nu weet ik wel beter.
Ik heb nu leren leven met mijn ziekte, ik geniet zoveel ik kan en blijf vechten.....alleen heb ik het moeilijk met de 6 maandelijkse controles.
Die angst die steeds terug keert...........Ik krijg gelukkig veel steun van mijn man en vrienden.
Ik zou je nog eens willen zeggen; je bent niet alleen.
Vele lieve groetjes,