Auteur Topic: eenzaamheid  (gelezen 9981 keer)

keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
eenzaamheid
« Gepost op: maart 28, 2011, 21:14:22 pm »
hallo allemaal,

een tijdje geleden...
Mama zal in juni 1 jaar overleden zijn, papa ondertussen bijna 13 jaar!
Sinds het overlijden van mijn mama voel ik me zo ontzettend alleen.
Alsof de band met het "onvoorwaardelijk graag gezien worden" doorgeknipt werd.
Ondanks man en kind heb ik het erg moeilijk mee dat ik geen ouders meer heb.
Zelf ben ik 36 en velen van mijn vrienden en kennissen hebben nog hun beide ouders en vaak nog grootouders...
Elke dag word ik geconfronteerd met mijn gemis (schoolpoort, op straat, in gesprekken...)
Ondanks dat velen van hen weten dat mijn ouders er niet meer zijn, beseffen ze niet hoeveel pijn dat het vanbinnen doet!
Sinds het overlijden van mijn mama ga ik naar een relaxatietherapeute voor mijn angstaanvallen.
Zijn er nog mensen die daar last van hebben na het verlies van hun ouders?

Liefs,
keppie

Kimmy

  • ****
  • Berichten: 288
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #1 Gepost op: maart 29, 2011, 22:01:34 pm »
Hoi ,
ik weet wat je bedoelt en jammer genoeg ook wat je voelt.
Ik ben wel wat ouder dan u maar dat maakt weinig verschil , denk ik .
Ik heb mijn ma en pa in 2010 kort na elkaar moeten afgeven.
En , ja , ik heb het er nog altijd moeilijk mee .
Zoals vorige nacht ,
ik heb wakker gelegen van 3 u tot 5 u ,
want gisteren bloed laten trekken en dan donderdag mijn 2de jaarscontrole ,
en dan durven mijn gedachten wel eens afdwalen ....
...wat had ik anders kunnen doen voor hun ,
was ik teveel met mijn eigen zorgen bezig,
en zag ik hun zorgen te weing ...
en dan vind ik dat ik hun tekort heb gedaan .
en dan val ik wenend terug in slaap .

Als jij je beter voelt als je naar een relaxatietherapeute gaat , moet je dat zeker doen .
Iedereen heeft een toeverlaat nodig .
Denk wel dat de verwerking meer tijd nodig heeft , heel veel tijd ....
 :-* , kimmy

 

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #2 Gepost op: maart 30, 2011, 16:20:59 pm »
Hey keppie en kimmy,ik vrees zo , uit eigen ervaring na verlies van dierbaren , dat het verlies nooit echt volledig weggaat.Soms op kleine breekbare momenten word je er weer mee geconfronteerd bv aan de schoolpoort,bv bij iets wat ze graag dronken , enz.Maar deze pijn blijft niet altijd zo.Op een gegeven moment zal je terug met een lach terugdenken aan mooie momenten,zullen mooie herinneringen overheersen.En slechts zo af en toe plaats moeten ruimen voor een traantje.Dat vraagt tijd en bij de ene gaat dat al wat vlugger dan bij de andere.Het ene moment ben je ook emotioneler dan het andere,dat is bij iedereen zo.
Ik wens jullie dan ook allebei heel veel sterkte.En komt er al eens een traan,laat die dan komen:dit hoort ook bij verwerking.
Kimmy:succes voor je controle.Ik ben deze morgen moeten gaan voor klinisch onderzoek:alles perfect in orde.Zal de goede,positieve flow naar jou proberen te sturen

Kimmy

  • ****
  • Berichten: 288
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #3 Gepost op: maart 30, 2011, 16:44:20 pm »
merciekes Indian ;) ,
ik ben dikwijls zo emotioneel .
het zullen de hormonen zijn , of het gebrek aan  :D
 :-*, kimmy

keane

  • *****
  • Berichten: 543
  • Borstkanker oktober 2008 - opnieuw november 2015
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #4 Gepost op: maart 30, 2011, 19:14:59 pm »
Succes met de controle, Kimmy..
Groetjes,
Keane

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #5 Gepost op: maart 30, 2011, 19:40:30 pm »
Hey Kimmy,emoties op zich zijn niet slecht hoor,integendeel.Het zijn een uiten van hoe je omgaat met de dingen en een stuk 'plaatsen ' van de dingen,die je meemaakt in je leven.Slechter is het wanneer je deze emoties onderdrukt of opkropt.Dat wreekt zich op termijn hier of daar lichamelijk of bij sommigen op geestelijk vlak.Dus laat maar los die emoties zou ik zeggen.
Ik weet niet of jij ook chemo hebt gehad,anders kan dit ook er mede voor gezorgd hebben dat je nu emotioneler reageert op alles.Ik was vroeger wel een gevoelig zieltje,maar bv bij een triestige scène in een film had ik zoiets van " tja,het is film hé" .Sinds ik chemo heb gehad,betrap ik me er soms op dat ik nu met de tranen in de ogen,op m'n tanden zit te bijten achter mijn kussentje.
Kan uiteraard ook te maken hebben met de hormonen;of een combinatie van meerdere factoren

keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #6 Gepost op: april 11, 2011, 09:53:32 am »
Dank jullie wel voor de bemoedigende woorden...
soms denk ik dat ik er helemaal alleen voor sta.
Anderen begrijpen moeilijk wat er in me om gaat. Vaak verberg ik mijn verdriet/tranen om er een ander niet mee lastig te vallen.
k Weet dat ik dat af en toe moet loslaten, maar zo ben ik eenmaal.

De paniekaanvallen zijn de laatste tijd weer opgekomen. Schrik om alleen te zijn, schrik dat er iets met me gebeurt,...
Pfff, soms vraag ik me af of het inderdaad beter wordt.
Ik wil het zooooo graag!

k Mis mijn ouders om gezellig te kletsen, om even te horen wat zij van iets denken, gewoon te weten dat ze er zijn.

Ik weet dat mijn mama zou willen dat ik geniet van het leven, dat ik me minder zorgen maak.
Daar trek ik me aan op.

En Kimmy, rseultaten gekregen van je controles?
Ik duim alvast voor een goed resultaat!

Liefs, Keppie

Kimmy

  • ****
  • Berichten: 288
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #7 Gepost op: april 11, 2011, 12:32:55 pm »
Hoi,
wat betreft mijn controles ...
ik moet andere pillekes gaan nemen ,
maar daar zijn de bijwerkingen heviger van dan bij de nolvadex  ::)
en mijn baarmoeder moet eruit ...
dit alles wordt ,
in samenspraak met de gynaecologe ,de oncologe en mijzelf ,
in de herfst gedaan .
merciekes om te vragen   :)

Momenteel heb ik het weer even moeilijk .
Mijn ouders hun meubelkes staan te koop .
En als er dan iemand iets komt halen en ik het huis leger en leger zie worden...
Dan zijn de traantjes er weer  :'(
En dan moet het huis nog verkocht  ::) 

Het zal allemaal wel beter worden
maar er zijn stappen die doorlopen moeten worden
Een verwerking heeft tijd nodig , veel tijd , weet ik nu .
En dat is denk ik voor iedereen zo ,
cliché ...maar de tijd heelt alle wonden
ook voor u hè Keppie
Weet dat wat je doormaakt "normaal" is , toch?
 :-* , kimmy


gast

  • **
  • Berichten: 55
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #8 Gepost op: april 11, 2011, 15:31:04 pm »
Ik leef echt enorm met jullie mee..
Mijn mama is ook erg ziek en ik ben zo bang voor wat gaat komen..
Dit forum maakt het allemaal iet of wat draaglijker..
Wetende dat er nog zijn die dit doormaken + het gevoel dat je hierbij hebt normaal is, hoewel je hier soms wel aan twijfelt..
Ik moet soms gewoon overgeven van verdriet.

Ik wens jullie echt enorm veel goeie moed en idd mama's willen niet liever dat dat hun dochter/zoon gelukkig is! En geniet van het leven, maar dit is niet evident.. En dat je je aan die gedachte optrekt, daar kan ik perfect inkomen!

Véél goeie moed!

Dikke knuffel!

truuskwel

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #9 Gepost op: april 21, 2011, 07:21:24 am »
Geniet van het leven dames!!!!

Keppie hoe gaat het met je angstaanvallen? Ik denk dat het allemaal een beetje aangeboren is en dat je er met ingrijpende gebeurtenissen last begint van te hebben. Ik ben 52 en heb ooit eens (ik was toen 38 denk ik) in een brief aan mijn psychologe geschreven dat angst de rode draad door mijn leven is, angst voor wie of wat ik weet het niet. Ondertussen weet ik dat het iets in mijn hersenen is en met de juiste medicatie heb ik er geen last meer van. Ik wil niet zeggen dat dit in jouw geval ook zo is, maar ik geef enkel de mogelijkheid aan. Het verlies van je ouders zal wel een beetje slijten, maar weggaan doet het niet. Je moet er enkel de juiste manier voor vinden om mee om te gaan.

Kimmie veel courage met de verkoop van de meubelkes van je ouders. Waarom wacht je eigenlijk tot de herfst voor je operatie? Het zal allemaal wel goed komen (met tijd en boterhammen :)).

keppie

  • **
  • Berichten: 54
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #10 Gepost op: mei 03, 2011, 21:14:53 pm »
@truuskwel: paniekaanvallen komen en gaan. Neem 'kruidenmedicatie' om geen chemische medicatie te moeten nemen...
k Probeer vaker de afwezigheid van mijn mama te voelen ipv me te storten op het werk, afspreken met jan en alleman om maar niet alleen te zijn.
De ene dag lukt het beter dan de andere. Het blijft hard.
Het overljden van mijn vader heeft me 8 jaar gekost om te slijten (niet te vergeten). Ook was dat de periode dat mijn mama is ziek geworden.
Benieuwd hoe het nu zal verlopen... Volgende maand is het 1 jaar geleden.

Inderdaad, ondanks alle tegenslagen moeten we van elke dag genieten... Carpe Diem.
@gast: Ook in moeilijke situaties! Genieten van het samenzijn, van het aanraken, van een blik,...
Ik twijfelde ook of het 'normaal' is. Maar wat is de norm? Er is geen norm op verdriet. Dat is heel erg persoonlijk en we moeten accepteren dat de éne persoon al helemaal anders reageert dan een andere persoon. Ik wens ook jou heel veel sterkte. Mocht je er nood aan hebben, kom op het forum en less/schrijf wat. Dat doet altijd deugd!

@Kimmy: dat verkopen vond ik ook erg confronterend. Liefst hou je alles zoals het was, maar uiteindelijk weten we dat het niet (meer) kan. Bij mij thuis staan er ook nog dozen vol spullen. Allemaal nog eens te sorteren :-(

Hou jullie allemaal goed!
CARPE DIEM!

Liefs,
keppie

truuskwel

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #11 Gepost op: maart 07, 2013, 09:20:45 am »
Keppie hoe gaat het nou met jou?






creatief

  • ****
  • Berichten: 298
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #12 Gepost op: maart 16, 2013, 08:28:05 am »
Keppie, ik begrijp jou heel goed. Ik verloor mijn ouders vrij vroeg. Mijn mama net voor de geboorte van mijn oudste, die nu 21 is, mijn papa 2 jaar erna. En nog elke dag denk ik aan hen. En voel ik een gemis. Ook ik voel me alleen, en iemand die dit niet meemaakt kan dit moeilijk begrijpen, denk ik. Maar dat is met alles zo, he. Ik mis mijn ouders als ouders, als toeverlaat, als iemand om mee te lachen, als de thuis die ik had. Ik mis ze ook als grootouders voor mijn kinderen.
Keppie, geloof in je innerlijke kracht. Het gemis blijft, maar je bent sterker dan je zelf soms denkt.

Liefs,

creatief

truuskwel

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:eenzaamheid
« Reactie #13 Gepost op: maart 31, 2013, 12:19:56 pm »
Dames ivm de angsten:













Ieder van ons heeft zijn rugzakje, het ene al wat zwaarder dan het andere maar denk eraan :








En het allerbelangrijkste!  LOSLATEN:







MLMV

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 18
    • Bekijk profiel
Re: eenzaamheid
« Reactie #14 Gepost op: september 06, 2013, 21:53:25 pm »
goh, amai, de tranen springen in mijn ogen... het is precies of ik mijn eigen verhaal lees... momenteel zitten we hier ook in de fase om het ouderlijke huis te koop te zetten... en ik heb nooit een andere thuis gehad, ons huis zijn ze nog aan het bouwen en we woonden nog bij papa toen hij stierf...
er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan één van hen denk, geen dag, gisteren stond er plots een wilde kater terug voor onze neus id tuin, het was een uitgezette kat dat papa graag had in huis genomen maar "Cesar" niet aaien of tam maken, vorig jaar verdween hij plots... na een jaar stond hij daar gisteren plots en mijn eerste reactie was "wacht tot papa dit hoort..." maar helaas kan ik het hem niet meer vertellen.. Dat overkomt me vaak en tdoet zo'n zeer... ik maakte met plezier zijn ontbijtje, middagmaal of avondmaal klaar, waste met plezier zijn kleren uit of kamer opkuisen, maar tmocht allemaal niet zijn.
ik hoop dat ik ze toch ooit ne keer mag terugzien... en dat ze misschien nog kunnen meekijken en alle kleinkindjes kunnen zien..