Auteur Topic: Mijn stoma en ik  (gelezen 4504 keer)

Veerle Mol

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 7
    • Bekijk profiel
Mijn stoma en ik
« Gepost op: maart 08, 2011, 23:37:17 pm »
In het ziekenhuis werd ik wakker met een vulkaan op m'n buik,
een soort ontlastingsluik.

Na helse pijnen doorstaan te hebben,
dacht ik wel dat het onheil zou wegebben.

Maar nee, ik lag thuis langs twee kanten stront te lekken.
Ik dacht: 'Sluit me nu maar op, ik hoor tussen de gekken.'

Want bij het wakker worden, vloeiden mijn tranen.
Mijn lichaam is jong, heeft darmkanker, maar ik vind geen kompanen.

Een zeldzaam geval, tegenover een tijd terug 30 kilo meer smal.

Maar nu mijn stoma niet meer lekt,
merk ik dat hij bij mijn geest interesse opwekt.

Terwijl andere mensen een hele tijd op het toilet energiek zitten te duwen,
kan ik het mijn zakje laten uitspuwen...




summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Mijn stoma en ik
« Reactie #1 Gepost op: maart 09, 2011, 15:48:54 pm »
heel moedig om het op deze manier een plaatsje te geven in je leven,goede moed verder

Veerle Mol

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 7
    • Bekijk profiel
Re:Mijn stoma en ik
« Reactie #2 Gepost op: april 08, 2011, 13:46:55 pm »
Mijn schattige verpleegster/vriendin doet bij het plakken van de stomaplaat zo haar best
maar het is mijn eigen stoelgang die me pest.

Om de paar weken vindt die het nodig om zich op mijn huid te wreken
en me emotioneel goed dooreen te shaken.

- Vergeet me niet, ik hang uit dat kot in uw buik en
het is de oerkracht van het maagzuur dat ik gebruik. -

- Ween en kreun naar hartelust, dit vuur van brandende huid krijgt ge niet geblust. -

Moehaha, de stotterende darm heeft gesproken en mijn dag helemaal opgebroken.
Ik voor jou maar stoppen met roken...

Ja, soms kan je een eikel zijn, dat is duidelijk je favoriete terrein.