Auteur Topic: Borstkanker 2  (gelezen 2665 keer)

gortack

  • Gast
Borstkanker 2
« Gepost op: maart 26, 2006, 11:42:25 am »
Hallo, ik ben Ingrid, 48j. , gehuwd met een hele lieve man.  Op  28 januari kreeg ik te horen dat een kwaadaardig gezwel in mijn rechterborst had.  Ik heb het zelf ontdekt in december 05 maar gezien er nog geen onderzoeken gedaan waren bleef ik daar niet bij stilstaan. Op 18 januari werden er 4 biopties gedaan. Het was dus kwaadaardig, een invasief adenocarcinoma van 2,3 cm.  Ik werd op 31 jan. geopereerd.  Een borstsparende operatie, ook de lymfeklier en okselklieren werden verwijderd.  Gelukkig waren er daar geen uitzaaiingen. 8 dagen later kreeg ik te horen dat er nog 2 voorlopers zaten en die moesten nog verwijderd worden.  Op 8 februari kreeg ik een inwendige bloeding en was een spoedoperatie noodzakelijk en twee dagen later volgde dan de tweede borstoperatie.  Toen zat ik er helemaal door. Alle energie was weg, alle hoop was verdwenen, ik was precies alleen op de wereld en niemand kon me helpen.  Ik was boos op iedereen, wou niemand horen of zien, m.a.w. ik had tijd nodig om alles op een rijtje te zetten en mijn moed bijeen te rapen om er bovenop te komen.  Gelukkig had ik de steun van mijn man, enkele familieleden en vrienden.  Toch blijf ik zitten met de angst dat het terug zou komen of dat ik niet zal genezen geraken. Kort na de tweede operatie zit mijn tepel ingetrokken en het litteken op mijn borst ook.  De oncoloog die mij opvolgt zegt dat ik nog niet ongerust moet zijn, dat wordt opgevolgt.  Maar toch zit ik met de angst dat de "Grote K" niet weg is.  Erg vind ik het.  Eigenlijk had ik liever gehad dat ze mijn borst geamputeerd hadden.  Ik weet het, tis hard van mij om dat te zeggen, maar zo voel ik het. Ik lees ook veel over borstkanker en ben al wijzer geworden erdoor. Ik moet 6 keer chemo krijgen, telkens om de 3 weken, FEC schema en 28 + 8 boost en MSP, weet eigenlijk niet wat dat wil zeggen, maar ja, we zijn zo ver nog niet. klieren onder het borstbeen en mijn klieren in de hals zullen ook bestraald worden.  Maar dat is voor deze zomer. En nadien nog 5 jaar lang een hormonenpreparaat Arimidex.
Op 27 feb. heb ik mijn eerste chemo gekregen.  Dat viel eigenlijk wel goed mee.  De dag zelf liep alles zoals het hoorde alleen tegen de avond toe werd ik heel misselijk.  'sAnderendaags was ik vrij goed, een klein beetje misselijk maar het ging wel.  Ik was al opgetogen en dacht "was dat het nu".  Maar helaas de dag nadien was ik heel erg misselijk, kon ik niets eten of drinken en ik was ook heel erg moe.  Dat duurde twee dagen. De week erna kreeg ik wel naften op mijn tong en ontsteking op mijn tandvlees en verhemelte, het merendeel ging weg na veelvuldige mondspoelingen met isobetadine.  Daarna ben ik er stilletjes aan doorgekomen en heb  ik genoten van de twee weken die erop volgden.  Nu 20 maart heb ik mijn tweede chemobeurt gekregen. Mijn witte bloedcellen stonden vrij hoog, (ik neem 3x per dag 40 druppeltjes Echinacea extra forte, met catsclaw en plantagio van Bloem, te verkrijgen in Sluis) wat dus heel goed was,  maar mijn rode bloedcellen stonden te laag.  Daardoor krijg ik nu elke week 1 spuitje EPO.  Straks rij ik mee in de ronde van Vlaanderen.  Alles verliep terug zoals het hoorde.  Tot we thuis kwamen.  Toen werd ik terug zo misselijk, dat heeft wel 3 dagen geduurd, kon niets meer eten of drinken, moest overgeven, was doodongelukkig.  Gelukkig ben ik dit stadium terug voorbij,  ik kan terug eten en  de misselijkheid is grotendeels ook gepasseerd.  Ik heb wel terug naften op tong en verhemelte, maar ja, isobetadine is er goed voor. Alleen die port a cath speelt me nog parten, telkens na de chemo heb ik er enorme pijn in, en ik ben de pijn eigenlijk een beetje beu.  Ik kan nu terug krachten opdoen tegen de volgende keer. Allee, hopelijk slaap ik in de komende dagen wat beter. Ik probeer toch er niet teveel aan te denken want ik weet zeker tegen 10 april loop ik terug op de toppen van mijn tenen.  Niet zozeer voor de chemo zelf maar voor de nevenwerkingen ervan. Ik heb stemmingstoornissen, up and downs zullen we maar zeggen, maar dat zal wel normaal zijn he.  Ik ben wel wat teleurgesteld in mensen, mensen waarvan ik dacht veel steun van te zouden krijgen  maar twas juist het omgekeerde.  Eventjes hun gezicht laten zien en nadien hoor je niks meer van hen, ik begrijp dat niet, we zijn toch geen melaatsen he, en wat dan nog.  Maar aan de andere kant was ik opgetogen van de vele telefoontjes en kaartjes dat ik gekregen had van mensen waarvan ik het niet verwachtte.  En dat deed wel deugd.  Eigenlijk vind ik dat je veel aandacht krijgt in het begin, wanneer het weet dat je borstkanker hebt en als je geopereerd werd.  Maar ik vind nadien als je thuis bent en je zit daar alleen, want mijn man moet ook gaan werken, dan krijg ik wel de neiging om in een zwart gat te vallen.  Maar ik probeer het niet zo ver te laten komen. Ik heb het wel moeilijk om mij bezig te houden.  Ik ging full time gaan werken en 3 avonden in de week naar avondschool (beeldhouwen).  Dat gaat nu niet meer.  Werken zou ik eventueel wel nog kunnen want ik doe bureauwerk maar ik heb er totaal geen zin in en ik kom dan ook teveel in contact met andere mensen en zou zo infecties kunnen opdoen, en beeldhouwen of boetseren gaat ook niet want ik krijg dan teveel last in mijn bovenarm en oksel.  Die arm, nog zo iets, bij het minste wat ik doe krijg ik een zwaar gevoel in mijn bovenarm en tegen de avond heb ik wat vochtophoping onder mijn oksel en in mijn borst.  Is dat wel normaal ?  Terug die vragen.  Alle dagen kuisen ?  We zijn maar met 2 dus zooo vuil is het niet.  Lezen ?  ja, goed voor enkele uurtjes per dag.   Tis eigenlijk het alleen thuis zitten dat me parten speelt, maar ja.  Gelukkig neemt mijn man af en toe eens verlof en is hij de week van mijn chemo ook veel thuis.  
Ik ondervind ook van mensen waarvan ik weet dat ze ooit kanker gekregen hebben dat deze er niet graag over praten, laat staan contact nemen.
Nu, ik weet dat ik niet alleen ben want ik heb al vele verhalen gelezen op het net.  Ik wens iedereen toch nog veel sterkte, veel moed en hoop en geluk toe in deze moeilijke periodes.
Als iemand wilt praten via mijn mail : kortacki@hotmail.com.
Veel liefs aan iedereen,
Ingrid.