Auteur Topic: Mijn verhaal en vraag (loslaten van het monster).  (gelezen 8828 keer)

Lise

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Mijn verhaal en vraag (loslaten van het monster).
« Gepost op: januari 27, 2011, 13:10:52 pm »
Hallo allemaal,

Ik ben Lise 21 jaar.
Studeer verpleegkunde, en wil graag in de Psychiatrie werken.
tot voor kort was ik druk bezig met mijn studie.
Tot ik in juni last van buikpijn kreeg, die in augustus escaleerde
in ondraagbare buikpijn. 2 x opgenomen met vermoedelijke ontsteking van de appendix.
maar 2x zonder resultaat naar huis. de 3de keer hebben ze me opgenomen.
en uit voorzorg mijn appendix weggenomen.
De klachten waren nog niet weg maar dat zou wel komen.
In die tijd kon ik niksmeer, koorts, hevige krampen en diaree. ik was niksmeer van mezelf.
raar maar waar heb ik in die periode soms gedacht "het zou toch geen kanker zijn"???
nee dat kon niet! hallooo ik ben 21 en druk met mijn studie.
Maar net zoals velen onder jullie was het dus wel kanker.
toen het achteraf uit de mond van de dokter kwam kon ik hem alleen maar vriendelijk aanstaren.
net of mijn hersenen bevroren waren. ik ging even vrolijk weg.
en zij nog dag tegen de mensen in de wachtzaal. tot het moment dat ik in de auto stapte en mijn papa vroeg: Lise weet je wat de dokter net vertelde? met daarop mijn antwoord, ja pap.
wist ik het echt? wat zei hij nou net? zeldzaam neuro endocriene tumor met name: Carcinoid?
Ik kan me nog herinneren dat er maar een paar tranen vloeiden. (gedachten: heb ik nou echt gedacht “het zou toch geen kanker zijn hè” toen ik zo ziek was?? Wist ik het al gewoon???)
Het heeft 3 maanden geduurd voor ze me konden vertellen of ik verder mocht gaan met mijn leven, of ze een deel van mijn darm moesten wegnemen.  Van Leuven naar Overpelt en zo 100 x. ik ben gelukkig gespaard van chemo en alle andere behandelingen!
en nou mag ik het eindelijk loslaten.
Ik ben vrij, het is gedaan. En nou komt het: kan ik dat wel? Ik ben momenteel een emotioneel wrak!
Overal waar ik kom kan ik ineens beginnen te wenen. Ik vindt mezelf niet meer terug…
Hoe kan ik accepteren dat ik verder mag gaan?????


Bart_B

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal en vraag (loslaten van het monster).
« Reactie #1 Gepost op: januari 27, 2011, 19:45:23 pm »
Hoi Lise,

Je verhaalt komt me herkenbaar in de oren. Een paar maand na m'n twintigste verjaardag (ook te midden van mijn studies) heb ik te horen gekregen dat ik een zeldzame bottumor had. Ik besefte het ook helemaal niet: toen m'n ouders aan tafel zaten te wenen, heb ik 't nog weggelachen. Het was bij het eerste moment waarop ik realiseerde dat mijn vrijheid praktisch nihil was dat de eerste tranen kwam (bij het eerste feestje dus :)). Na veel miserie en een paar jaar later heb ik 't ook proberen loslaten, en dat ging voor een poos goed, tot ik vorig jaar opnieuw met de werkelijkheid werd geconfronteerd. Een zware dip moet ik wel zeggen, maar ondertussen (na een goeie 4 jaar) heb ik wel gevonden hoe ermee om te gaan. Ik wil maar zeggen, loslaten is moeilijk, ermee leven is best wel mogelijk :). Het kan misschien 'cru' overkomen, maar als mensen me vragen hoe't met me gaat, is mijn standaard antwoord: "Goed, het hangt er nog aan!". Het is maar hoe je voor jezelf de ideale manier vindt om ermee om te gaan. :)

Veel succes nog, met je studies en al de rest, en ik zou zeggen: Gaan! :)

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal en vraag (loslaten van het monster).
« Reactie #2 Gepost op: januari 27, 2011, 20:10:26 pm »
Hey lise,ikzelf was dan wel 36 toen borstkanker werd gevonden in m'n linkerborst;maar de impact die het op m'n leven had en heeft is grotendeels wat jij beschrijft.Plots kom je in een stroomversnelling,onderzoeken,resultaten,operaties,chemo,bestralingen....het hele zootje.Je gaat ervoor,je vecht en dan ineens schiet je precies wakker en kom je tot het besef dat niks meer hetzelfde is.Waar is je leven van vroeger?Wie ben je?Ikzelf heb ruim negen maand revalidatie gevolgd in het ziekenhuis en ben sinds kort terug herstart met progressieve arbeid,wat heel zwaar is.Je wil je leven verder zetten waar het is gestopt toen je het verdict hoorde,maar dat gaat niet zomaar.
Je zegt:ik ben vrij,wel ik denk dat je dit grotendeels bent hoor.Vooral je bent ziektevrij(en dat is het belangrijkste),maar ergens in je achterhoofd zal altijd dat deurtje blijven naar die nare periode in je jonge leven.Alsof je altijd dat rugzakje bij je hebt:soms vergeet je het even,soms word je er weer mee geconfronteerd.Maar het is natuurlijk niet dat omdat je het altijd bij je hebt dat je het je leven moet laten overnemen.
Zet je jonge leventje verder en geniet van elke dag,elke minuut,iedere seconde.Leef dankbaar voor je nieuwe kans.Veel goede moed verder
Misschien nog een tip:bij ons in het ziekenhuis zijn er vier kankerpsychologen,waar je als (ex-)patiënt en/of familie altijd terecht kan.

miekevc

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 16
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal en vraag (loslaten van het monster).
« Reactie #3 Gepost op: februari 14, 2011, 17:06:48 pm »
Hey Lise,

Wat je voelt is erg 'normaal'. Als ik nu, zo'n kleine vijf jaar later, terugblik, herinner ikm ij ook dat de behandeling en de periode van heen en weer gaan naar het ziekenhuis soms makkelijker was dan de periode erna. Het ziekenhuis, het contact met de dokter en de routine gaf een zekerheid. Het was inderdaad die eerste keer dat ik niet terug naar de kliniek moest die veel moeilijker was. Vanaf dan moest ik mijn leven terug opbouwen en leren omgaan met de constante angst van herval. Het leek ook of het pas daarna tot mij doordrong wat er gebeurd is. Tijdens de behandelingen en dergelijke word je geleefd, heb je geen tijd om stil te staan bij de impact. Het omgaan met dit alles is zoals bart zegt een zoektocht naar de manier die jouw best past. Helaas is dat een tocht met vallen en opstaan. Maar er is niets mis met dat vallen... je komt er wel! Doorzetten!

Groeten,
Mieke

keikopje

  • ****
  • Berichten: 476
  • 42, mama van een dochtertje van 7j
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal en vraag (loslaten van het monster).
« Reactie #4 Gepost op: februari 15, 2011, 09:55:31 am »
Dag Lise,

ik kan me alleen maar aansluiten bij de andere reacties. Ik ben ook geen "jongere" meer, ik was 37 toen bij mij lymfeklierkanker werd vastgesteld. Maar voor eens tuk gaan we allemaal, jong of oud, door dezelde periodes en geveolens heen, denk ik. Ook bij mij lijkt de periode van vechten tegen het kankermonster nu het makkelijkste gedeelte, veel gemakelijker dan wat daarna komt. Aanvaarden dat je kanker gehad hebt, dat je nooit een antwoord zult krijgen op de vraag" waarom ik?", de terugkerende frustratie over vermoeidheid, angst, tegen je eigen grenzen aan lopen... het vraagt allemaal veel tijd om te verwerken en een palats te geven. Ik ben nu 3 jaar verder en krijg nu stilaan terug een normaal leven, met momenten waarop ik niet aan de kankerervaring denk.
Gun jezelf tijd, vecht niet tegen jezelf, maar probeer alles een plaats te geven. Zoek een luisterend oor bij een psycholoog of bij mensen van onco-revalidatie. Velen van ons gaan door zwarte periode, maar mettertijd zal je gaan merken dat je echt die draad van je leven weer kan oppikken - anders dan daarvoor ongetwijfeld, maar ook de moeite waard!

sterkte,
keikopje

sociale dienst Kom op tegen Kanker

  • Moderator
  • *****
  • Berichten: 169
    • Bekijk profiel
Re:Mijn verhaal en vraag (loslaten van het monster).
« Reactie #5 Gepost op: juni 24, 2011, 09:44:08 am »
Hey Lise,

Gewoon even horen hoe het nu met je gaat. Ik ben op VLK verantwoordelijke voor de jongerenwerking (17 tot 30 jarigen). Jouw verhaal klinkt heel bekend, gewoon omdat je emotioneel heel wat te verwerken hebt gehad. De angst die je gehad hebt is niet te onderschatten en het is niet omdat je geen chemo hebt gehad, dat je geen proces gaat. Mocht je zin hebben om andere jongeren te ontmoeten dat kan dit! Ook nu nog. Neem zeker een kijkje op www.jongerenmetkanker.be.
Wil je graag mee op vakantieweek in oktober (Mieke en Bart die je ook mailden zijn hier in het verleden ook mee meegeweest!) dan kan dit zeker, laat het me dan zo snel mogelijk weten op jongeren@tegenkanker.be.
Of wil je graag naar een ontmoetingsdag komen of nood aan een buddy, ook dat kan.
Ik wens je alle goeds en misschien tot hoors of mails!
Liliane