Auteur Topic: borstkanker  (gelezen 2071 keer)

starysky

  • Gast
borstkanker
« Gepost op: maart 13, 2006, 13:32:17 pm »
hallo ik ben Marleen, half januari werd bij mij borstkanker vastgesteld, ik had de knobbel zelf ontdekt en dacht gelukkig ben er op tijd bij. Bleek het toch kwaadaardig te zijn en ook de klieren werden weggenomen. Dacht als nabehandeling chemo of bestralingen, maar wat blijkt nu. De nabehandeling is een chemokuur van 6 keer, daarna 6 weken bestraling en daarna nog eens een jaar om de 3 weken om een baxter, zou een nieuw medicijn zijn tegen borstkanker. ik heb nu mijn 1 ste kuur achter de rug, misselijkheid valt mee, wel last van koorts en nu begint de haaruitval. Ik heb mijn ups en downs, het ene moment zit ik te lachen en dan kan ik in huilen uitbarsten en vraag me dan niet waarom. Het ironische is ook dat mijn man ook al een jaar onder behandeling is. Bij hem is de kanker uitgezaaid en kan niet meer genezen, hij krijgt chemo om uitzaaiingen tegen te gaan en dat lukt tot nu toe goed. Zo gaan wij nu om de 3 weken samen achter onze chemo. Het is vechten en soms lukt dat maar soms zou ik er net zo liever mee stoppen. Ik zie gewoon er geen einde aan komen. Die nevenwerkingen zijn iedere dag anders en slechter, maar we moeten erdoor hé, thx dak efkes men gevoelens mocht neerschrijven alhoewel er nog veel verscholen zit

gortack

  • Gast
Re:borstkanker
« Reactie #1 Gepost op: maart 25, 2006, 02:35:37 am »
Dag Marleen, ik ben Ingrid, 48j. , wonende te Bredene (West Vlaanderen) en gehuwd met een hele lieve man.  Ik voel echt met je mee en weet wat je doormaakt. Op  28 januari kreeg ik te horen dat een kwaadaardig gezwel in mijn rechterborst had.  Ik had het vermoeden gezien ze op 18 januari 4 bioptie gedaan hadden.  Ik ben op 31 jan. geopereerd aan mijn rechterborst.  Een borstsparende operatie, ook de lymfeklier en okselklieren werden verwijderd.  Gelukkig waren er daar geen uitzaaiingen. 8 dagen later kreeg ik te horen dat er nog 2 voorlopers zaten en die moesten nog verwijderd worden.  Nu ja, dat was twee maal pech natuurlijk, maar ik bleef toch in genezing geloven.  Op 8 februari kreeg ik een inwendige bloeding en was een spoedoperatie noodzakelijk en twee dagen volgde dan de tweede borstoperatie.  Toen zat ik er helemaal door. Alle energie was weg, alle hoop was verdwenen, ik was precies alleen op de wereld en niemand kon me helpen.  Ik was boos op iedereen, wou niemand horen of zien, m.a.w. ik had tijd nodig om alles op een rijtje te zetten en mijn moed bijeen te rapen om er bovenop te komen.  Gelukkig had ik de steun van mijn man, enkele familieleden en vrienden.  Toch blijf ik zitten met de angst dat het terug zou komen of dat ik niet zal genezen geraken.  Erg vind ik het.  Eigenlijk had ik liever gehad dat ze mijn borst geamputeerd hadden.  Ik weet het, tis hard van mij om dat te zeggen, maar zo voel ik het. Ik lees ook veel over borstkanker en ben al wijzer geworden erdoor. Ik moet 6 keer chemo krijgen, telkens om de 3 weken, FEC schema en 28 boost bestralingen en 8 gewone, daarvan wordt de borst, de klieren onder het borstbeen en mijn klieren in de hals bestraald.  Maar dat is voor deze zomer. Op 27 feb. heb ik mijn eerste chemo gekregen.  Dat viel eigenlijk wel goed mee.  De dag zelf liep alles zoals het hoorde alleen tegen de avond toe werd ik heel misselijk.  'sAnderendaags was ik vrij goed, een klein beetje misselijk maar het ging wel.  Ik was al opgetogen en dacht "was dat het nu".  Maar helaas de dag nadien was ik heel erg misselijk, kon ik niets eten of drinken en ik was ook heel erg moe.  Dat duurde twee dagen. De week erna kreeg ik wel naften op mijn tong en ontsteking op mijn tandvlees en verhemelte, het merendeel ging weg na veelvuldige mondspoelingen met isobetadine.  Daarna ben ik er stilletjes aan doorgekomen en heb  ik genoten van de twee weken die erop volgden.  Nu 20 maart heb ik mijn tweede chemobeurt gekregen.  Met volle moed naar de kliniek natuurlijk.  Alles verliep terug zoals het hoorde.  Tot we thuis kwamen.  Toen werd ik terug zo misselijk, dat heeft wel 3 dagen geduurd, kon niet meer eten of drinken, moest overgeven, enz enz.  Gelukkig ben ik dit stadium terug voorbij, kon ik vandaag terug eten en is de misselijkheid ook gepasseerd.  Alleen die port a cath speelt me nog parten, telkens na de chemo heb ik er enorme pijn in, en ik ben de pijn eigenlijk een beetje beu, maar ja.  Ik kan nu terug krachten opdoen tegen de volgende keer. Allee, ik probeer toch er niet teveel aan te denken want ik weet zeker tegen 10 april loop ik terug op de toppen van mijn tenen.  Niet zozeer voor de chemo zelf maar voor de nevenwerkingen ervan.  Ook ik heb stemmingstoornissen, up and downs zullen we maar zeggen, maar dat zal wel normaal zijn he.  Elke week krijg ik nog epo inspuiting ook om mijn rode bloedcellen naar omhoog te krijgen anders wordt mijn volgende chemo uitgesteld.  Dat zou ik niet graag hebben want hoe vlugger ze gepasseerd zijn hoe vlugger ik weer normaal kan gaan leven.  Ik ben wel wat teleurgesteld in mensen, mensen waarvan ik dacht veel steun van te zouden krijgen  maar twas juist het omgekeerde.  Eventjes hun gezicht laten zien en nadien hoor je niks meer van hen, ik begrijp dat niet, we zijn toch geen melaatsen he, en wat dan nog.  Maar aan de andere kant was ik opgetogen van de vele telefoontjes en kaartjes dat ik gekregen had van mensen waarvan ik het niet verwachtte.  En dat deed wel deugd.  Eigenlijk vind ik dat je veel aandacht krijgt in het begin, wanneer het weet dat je borstkanker hebt en als je geopereerd werd.  Maar ik vind nadien als je thuis bent en je zit daar alleen, want mijn man moet ook gaan werken, dan krijg ik wel de neiging om in een zwart gat te vallen.  Maar ik probeer het niet zo ver te laten komen.  
Ja, ik zal nu maar stoppen met schrijven he.  Tis maar dat je weet dat je niet alleen bent met je moeilijke periode en je gevoelens.  Ik kan ze zelf allemaal niet neerschrijven.  Ik heb al vele verhalen gelezen over kanker maar weinigen leggen hun echte gevoelens bloot.  Ik ondervind ook van mensen waarvan ik weet dat ze ooit kanker gekregen hebben dat deze er niet graag over praten, laat staan contact nemen.  Maar ja, het kunnen niet allemaal Ingriden zijn hé.  
Marleen, ik wens je nog veel veel sterkte en veel veel moed in deze zware periode ook voor je partner.
En als je wilt praten, mail mij maar : kortacki@hotmail.com
Veel liefs, Ingrid.