Auteur Topic: meneer kanker  (gelezen 3780 keer)

pascale1

  • ****
  • Berichten: 325
    • Bekijk profiel
meneer kanker
« Gepost op: september 17, 2010, 09:55:09 am »
meneer kanker,

In april, kwam je onverwachts op bezoek...Net zoals je dat in 1992 ook al had gedaan...
Ongevraagd, onbeschaamd zoals altijd, kwam je mijn leven weer op zen kop zetten!
De eerste keer, heb je me zo overdonderd , dat ik er een paar jaar over gedaan heb om terug een normaal psychish leven te kunnen
"leiden".Ik was vijf jaar jouw "gijzelaar"...
Je hebt me toen alles ontnomen, mijn eigenwaarde, toekomst, zelfs mijn relatie...
Ik ben er door gekomen, toen ik uiteindelijk, toch zwanger werd en een lieve dochter kreeg, die nu inmiddels twaalf jaar is.
Nu heb je me voor de tweede keer te pakken onder de vorm van borstkanker.
Eerst wou ik het al opgeven, wou je niet bestrijden, had het gevoel dat ik je toch nooit kan overwinnen...
Maar ik heb geleerd uit de vorige keer!
Deze keer , kan ik je vertellen: je maakt misschien deel uit van mijn leven momenteel, maar ik zal mijn leven niet door jou laten leiden,
je zal waarschijnlijk nog een tijdje met me mee reizen, maar in mijn hoofd vlieg je ERUIT.
Af en toe mag jij nog eens de eerste viool spelen als ik moet wachten op een controle.,Maar niet langer of meer dan dat.
Jij kan misschien controle krijgen over mijn lichaam, maar mijn ziel, krijg je NOOIT meer.

pascale1

  • ****
  • Berichten: 325
    • Bekijk profiel
Re:meneer kanker
« Reactie #1 Gepost op: december 10, 2010, 08:36:09 am »
meneer kanker,

vier maanden verder,
je bent nog steeds bij mij
in mijn ziel, in mijn hoofd
jij laat mij niet vrij,

ik zou zo graag gewoon verder leven,
met familie en vrienden erbij

je hebt me zoveel ontnomen
ik kan er nog altijd niet bij


pascale1

  • ****
  • Berichten: 325
    • Bekijk profiel
Re:meneer kanker
« Reactie #2 Gepost op: januari 24, 2011, 00:53:50 am »
wanneer??????
het ergste aan kanker, wat mij betreft, is het vereenzamen
het is alsof je niet meer op dezelfde golflengte zit met je medemensen...
in de spiegel herken ik mezelf niet meer...
Dit is niet meer mijn vertrouwde lichaam, ik hou er niet van.
Het is niet zozeer de angst om te hervallen dat mij parten speelt
maar eens te meer, wanneer vind ik mezelf ooit weer????