Auteur Topic: Vriend heeft kanker en wil me niet zien  (gelezen 3721 keer)

Daffy

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Vriend heeft kanker en wil me niet zien
« Gepost op: augustus 29, 2010, 17:42:01 pm »
Hallo iedereen!

Nieuw hier op het forum, hoewel ik al een paar maand af en toe eens kom piepen, maar nu moet het er allemaal uit denk ik...
Ik ben Daffy, 22, net afgestudeerd als leraar geschiedenis-Nederlands. Eind september start ik opnieuw om nog een tweetal jaar verder te studeren en mijn master Nederlands te proberen behalen.

Terwijl ik dit schrijf, besef ik dat ik eigenlijk niet goed weet waar te beginnen. Ik heb gezien dat er hier al eerder lange verhalen zijn neergeschreven, dus ik veronderstel dat het oké is om te beginnen bij het begin van mijn ongelukkige gevoelens ;-)

Mijn vriend (23) en ik zijn net iets meer dan 4 jaar samen, toen we elkaar leerden kennen woonden we alletwee in Gent. In het begin zagen we elkaar zowat elke dag. Enkel dit jaar ging 't wat moeilijker, gezien hij  met zijn vader en diens vriendin mee verhuisde naar Roeselare en ging werken in Kortrijk. Daarenboven vroeg mijn eindwerk en stages enorm veel energie van mij. We zagen elkaar nog nauwelijks :s Eind april werd het mijn vriend dan ook even te veel, hij vond dat het leek alsof zijn leven stilstond: "Waarom woonden we nog niet samen? Waarom hadden we nog geen kinderen?" Ik was erg geschokt: "Een kind? Nu al?" Ik wou nog wat wachten... Samenwonen zag ik wel zitten, maar ik twijfelde ook of ik al dan niet zou verder studeren, iets wat het financieel wat moeilijker zou maken om samen te wonen. Het maakte m'n vriend zo boos en we kregen toen vaak discussies over onze toekomst. Op een bepaald moment moest hij me iets opbiechten: hij had achter mn rug om een appartement gehuurd, voor hem alleen, ergens in 't hol van pluto. 't Maakte me radeloos: wat wou hij nu eigenlijk? Het gaf me een ongewild gevoel en ik schreef me in voor mijn studies, het was duidelijk dat hij geen leven met mij wou beginnen, dus waarom zou ik niet verder studeren?

Plots vroeg hij enkel nog om hem met rust te laten, hoewel hij me daarnaast heel af en toe nog bezocht en me vaak sms'jes stuurde en bleef zeggen dat hij van me hield.
Eind mei vertelde hij me ook over veel pijn in zijn teelbal, hij voelde er een bolletje zitten. Ik smeekte hem om naar de dokter te gaan, wat na heel wat gezaag ook lukte. Al mocht ik niet mee, hij vond dat hij zoiets alleen moest doen. De dokters dachten eerst aan een cyste. Iets wat toen al ons leven overhoop zette gezien de behandeling die ze daarvoor in gedachten hadden: medicatie waardoor alles lam zou liggen, de cyste zou dan vanzelf oplossen, er was dan een kleine kans dat hij nadien nog vruchtbaar zou zijn. Dus er werd ook gepraat over zaad invriezen...

Enkele dagen na het onderzoek werd mn vriend echter opgebeld om naar het ziekenhuis te gaan. Het zou idd een soort cyste geweest zijn, maar het was veel meer dan dat. Het was teelbalkanker. Ik vond het zo erg, zo'n jonge man, en hij kreeg 't nog net rond zijn verjaardag te horen ook. Iedereen wenste hem alle geluk van de wereld toe, maar het zonk weg in het niets.

Vrij snel werd zijn teelbal weggehaald en vervangen door een prothese. Een ding dat hem precies meer in de weg zit dan iets anders. Intussen heeft hij reeds 2x chemo gehad. Naar het schijnt zou hij het 6 à 8 keer moeten krijgen in totaal. Ik krijg weinig details van mn vriend, maar toch heb ik de indruk dat dat wat veel is: dus ik vraag me vaak af of het verder is uitgezaaid... Al geloof ik dat hij er door die cyste snel bij was.

Zoals velen heeft hij een hoop bijwerkingen: misselijkheid, geen dieptezicht meer hebben, geen eten kunnen binnen houden, enkel kunnen slapen met 't licht aan, ... En enorm veel pijn. Hij zou volgens de dokter zo'n 2x per dag moeten klaarkomen, zodat zijn zaad weg kan. Tenslotte is de 'opslagbal' nu weg, hierdoor hoopt zijn zaad op in zijn 'overgebleven' bal, waardoor hij er veel pijn heeft. Zelf heeft hij niet de 'goesting' om zichzelf te bevredigen, het lukt gewoonweg niet. Hierdoor is hij reeds 2x het ziekenhuis ingegaan waar ze via een buisje zijn zaad eruit zuigen (deze week ging hij voor de 2de x, 's nachts had hij een bloeding gehad, blijkbaar door te bewegen zichzelf vrij ernstig verwond, gelukkig geen zenuw geraakt).

Nu, ik hoor steeds hoe teelbalkanker van alle kankers de makkelijkst te overwinnen kanker is. En hoewel het te laat was om zijn zaad in te vriezen, zeggen de dokters dat er na de chemo nog kans is dat hij vruchtbaar is... Iets wat goede hoop heeft (al twijfelt mn vriend of hij niet beter alles zou laten weghalen zodat hij geen pijn meer zou hebben... al heeft hij een erg grote kinderwens).

Met dit alles kan ik nog redelijk goed leven, maar waar ik niet mee kan leven, is dat ik de enige persoon ben die hij het vertelde. Zijn eigen ouders weten niet eens van zijn ziekte af. Hij woont nu alleen en sluit zichzelf op, iedereen denkt vast dat hij boos is op hen: er is enorm weinig contact met andere mensen. Ikzelf weet in welk dorp hij woont, maar dat is ook alles. Ik heb zijn appartement nog steeds niet gezien en ik weet niet in welk ziekenhuis hij nu ligt, welke arts hem behandelt, ... Enerzijds bevoorrecht dat ik toch van iéts weet en hij me min of meer op de hoogte houdt, maar anderzijds voel ik me enorm buitengesloten.

Hij wil me niet zien, na 4 jaar samen zijn schaamt hij zich voor hoe hij er nu uit ziet en wat voor lelijke dingen hij allemaal meemaakt. Hij zegt soms dat ik té mooi ben, hem zodanig opwindt waardoor hij pijn krijgt. Soms zegt hij ook dat hij zoveel woede bezit dat hij bang is om me pijn te doen... Dat zijn zijn redenen om me niet te zien.
Op uitzonderlijke dagen, als hij zich erg goed voelt (en na veel gezaag van mij), komt hij eens bij me langs. Het is zo verwarrend voor mij, want dan is hij zo lief, zegt hij wel duizend keer dat hij van me houdt, dat hij met mij wil samenleven, dat hij kinderen van mij wil, ... Maar het zijn allemaal toekomstplannen. Hij wil zogezegd dat ik wacht tot hij beter is. Het maakt me echter gek: hoe is het mogelijk dat hij daar godganse dagen zo alleen voor wil staan en totaal geen hulp, steun of liefde wil? En moet ik dan écht 2 jaar wachten, want dan pas zou hij toch écht weer in orde zijn denk ik...

Ik heb geen kanker en ik kan het dus nooit volledig begrijpen, hoewel ik in mijn familie al 4 mensen heb die kanker hebben gehad en het dus al van vrij dicht heb meegemaakt. (Mijn grootvaders, de vrouw van mijn moeders neef, en de zus van mijn moeders vriend). Het waren allemaal mensen waar we dicht bij stonden, want we hebben een hechte familie. De enige van die 4 personen die nog leeft heb ik al uitvoerig gesproken. Zij vertelde me ook dat ze het moeilijk had om het te vertellen aan familie en vrienden, maar ze was toch blij dat ze het gedaan had, want de steun van familie en vrienden betekenden zoveel voor haar.

Iedereen zegt me dan ook dat ik mijn vriend moet blijven steunen, maar ik begin 't echt zat te worden. Ik heb al 3x voor z'n deur gestaan, maar hij deed niet eens open en dreigde met vanalles en nog wat zodat ik weer weg zou gaan. Ik heb al overwogen om alle ziekenhuizen af te bellen en naar hem te vragen... Ik weet echt niet wat ik moet doen om tot hem door te dringen en ik ben enorm in de war. Op den duur weet ik niet meer of hij me eigenlijk wel graag ziet of niet, of hij me eigenlijk wel vertrouwt...

Naast mijn vriend heb ik daarnaast ook nog een heleboel problemen thuis met mijn ouders, financiële zaken, ... Vroeger was mijn vriend degene die me boven water hield, maar nu voel ik me helemaal zwakker worden en zie ik bij mezelf duidelijke symptomen van depressie. Soms vecht ik er tegen en soms zink ik er helemaal in weg. Ik weet niet hoeveel langer ik dit gedoe met hem nog aan kan. Ik dreig vaak hem te verlaten, maar ik denk niet dat ik dat eigenlijk kan, daarvoor hou ik te veel van hem. Maar ik haat de manier waarop hij met mijn voeten speelt. Al vindt hij dat hij juist in zijn schoenen staat en normaal reageert.

Het zou me zoveel helpen mocht ik meer bij hem mogen zijn, ik mis het zo om naast hem te slapen, om samen iets te eten, om samen tv te kijken, om uren in de nacht met elkaar te babbelen.
Ik wou ook dat ik kon praten met zijn dokters, zodat ik zijn toestand beter zou begrijpen...
En ergens voel ik dat hij het écht wel zou kunnen gebruiken dat ik bij hem ben en hem een dikke knuffel geef. Maar ik weet hem op dit moment niet eens zijn... Mooie verloofde ben ik :(

Ziezo hier mijn verhaal... Alvast bedankt om te luisteren.
« Laatst bewerkt op: augustus 29, 2010, 17:46:42 pm door Daffy »

keikopje

  • ****
  • Berichten: 476
  • 42, mama van een dochtertje van 7j
    • Bekijk profiel
Re:Vriend heeft kanker en wil me niet zien
« Reactie #1 Gepost op: augustus 29, 2010, 19:02:38 pm »
Hallo Daffy,

woorden schieten te kort om te beschrijven hoe erg jouw verhaal is. Het is vreselijk dat jullie dit moeten meemaken, vreselijk voor je vriend, uiteraard, en vreselijk voor jou, omdat je zo machteloos staat.
Zonder degelijke medische info over het individuele geval van je vriend, kan niemand je natuurlijk gerust stellen, maar over he algemeen genomen is teelbalkanker inderdaad geneesbaar. En 6 tot 8 chemosessies zijn ook een "normale" procedure denk ik. Vruchtbaarheid kan op zo'n jonge leeftijd zeker ook nog in orde komen, denk ik, veel hangt af van het soort medicatie dat hij krijgt?
Tot zover de medische feiten.
Wat dit alles mental met jullie doet, is natuurlijk iets anders. het klinkt alsof je vriend er niets in slaagt om zijn ziekte te aanvaarden. Jammer genoeg kan je hem ook niet dwingen om hulp te zoeken, als hij dat zelf neit wil. Hopelijk heeft zijn behandelend arts voldoende psychologisch inzicht om iets op te merken en kan die mettertijd op een of andere manier hulp bieden.
Misschien kan je hem terloops ook attent maken op het bestaan van dit forum, voor zover je dat nog niet gedaan had. Internet is anoniem, misschien kan hij op die manier een zekere steun vinden.
Voor jezelf moet je zeker oppasseen dat je er zelf niet onderdoor gaat. Wat de toekomst ook voor jullie of voor jou brengt, je kan pas voor hem en voor andere mensen zorgen als je zelf goed i je vel zit. Je vriend heeft niets aan je als jij er door zit. Ik zou je dus aanraden om zelf hulp te zoeken, iemand met wie je kan praten hierover. Zoek desnoods professionele hulp, daar hoef je je zeker niet voor te schamen. Naast - soms dure - privé-praktijken van psychologen bestaat er ook een Vlaams Cetrum voor Gestelijke Gezondheid, waar iedereen voor psychologische hulp terecht kan aan de prijs van een gewone huisarts. Website: http://www.cgg.be/
Ik hoop van harte voor jou dat je de steun vindt die je nodig hebt en dat ook je vriend met zichzelf in het reine komt.

groetjes,
keikopje

Daffy

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re:Vriend heeft kanker en wil me niet zien
« Reactie #2 Gepost op: september 02, 2010, 21:01:19 pm »
Bedankt voor het snelle antwoord!

Ik heb inderdaad al therapie overwogen, want ik probeer wel te praten, maar daarom krijg ik niet meteen een luisterend oor. Ik heb ook mijn vriend voorgesteld om eventueel samen in therapie te gaan, hij heeft geen ja gezegd, maar ook geen nee, dus wie weet lukt dat wel :)

Ondertussen is er hier toch wat paniek. Blijkbaar zou mijn vriend zijn zenuw in zijn penis toch geraakt zijn, waardoor hij geen erectie meer kan krijgen. En als dat niet meer kan... Geen seks meer en dus al zeker geen kinderen meer. De dokters zeggen dat het kan terugkomen, mits hij genoeg geprikkeld wordt. Al weten we niet hoeveel kans hij heeft dat zoiets lukt. Momenteel ziet m'n vriend het leven al helemaal niet meer zitten. Ik doe m'n best om hem zoveel mogelijk te steunen, hopend dat ik de juiste dingen zeg. Al is dat nogal vervelend via sms'jes...

De dokters zijn blijkbaar op de hoogte dat hij er voor gekozen heeft om dit alleen te doen en het (behalve mij) aan niemand te vertellen. Ze hebben er blijkbaar niets tegenin gebracht, gezien er nog wel mensen opteren om het zo te doen.
Ik blijf het zo vreemd vinden, als ik ziek ben vind ik het enorm fijn om vertroeteld te worden. Het doet deugd om te weten dat er iemand is die er dan echt voor je is en voor je kan zorgen. Die persoon hoeft daarom niet specifiek iets voor mij te doen, maar gewoon 'er zijn'.