Auteur Topic: Ik ben mijn mama aan het verliezen...  (gelezen 27919 keer)

katnz

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Gepost op: augustus 23, 2010, 21:57:09 pm »
Hallo iedereen

In september vorig jaar werd bij mijn mama een kwaadaardig gezwel in haar keel vastgesteld. De vooruitzichten waren zeer positief, ze zou volledig genezen na een kuur bestralingen. Het was een lange lijdensweg, ze kon niet meer eten of praten. In januari kregen we te horen dat ze genezen was. Euforie alom, al kon mama nog steeds niet eten... Stilletjes aan begon het beter te gaan en net toen ze zelf weer volledig zelfzeker in het leven stapte, kreeg ze na een routinecontrole te horen dat er een nieuw gezwel gevonden was in haar lever...

Vijf maanden onderzoek was er nodig om te weten te komen waar we nu staan... Het gezwel is ondertussen verdubbeld in grootte en kan nu niet meer operatief verwijderd worden. Zelfs de chemo zal het gezwel nooit volledig kunnen vernietigen, enkel verkleinen en stabiliseren. Er is nog maar een heel kleine kans dat het zo sterk verkleint dat het van binnenuit weggebrand zou kunnen worden, maar dan mogen er geen bloedbanen meer rond het gezwel lopen. Met andere woorden, de dokter geeft ons weinig hoop op genezing.

Vorige week maandag is ze begonnen met haar eerste chemobehandeling. Ze doet mee met een soort van onderzoek waardoor ze wekelijks een bepaald celgroeiremmend middel toegediend krijgt en driewekelijks de echte chemo.

Nu, slechts één week na haar eerste behandeling besef pas echt ik dat ik mijn mama aan het verliezen ben. Steeds ben ik blijven geloven dat alles in orde zou komen. Ik noem het eerder "ontkennen dat ze ziek is"... Maar nu is er geen ontkennen meer aan. Doordat ze nog enorm verzwakt was van de vorige behandeling, is ze veel vatbaarder voor alle mogelijke bijwerkingen. Ze is nog maar net begonnen en heeft nu al zo'n lage bloeddruk dat ze niet meer rechtop kan blijven staan, ze kan weer niet meer eten, terwijl ze dat net zo nodig heeft. Ze is vel over been, je kan gewoon haar botten zien. Ze ziet er helemaal uitgemergeld uit. Ik vind het verschrikkelijk om haar zo te zien.

Zelf heeft ze absoluut geen moed meer en dat maakt het nog erger. Ze wil niet meer vechten, heeft het al een beeje opgegeven en ze is nog maar net begonnen. Dit houdt ze nooit lang vol! Ik weet niet meer hoe ik haar erbovenop moet helpen. Weet niet hoe ik mezelf moet oppeppen. Iedereen in mijn omgeving is zo lief en iedereen staat klaar om erover te praten, maar ik weet niet hoe. Je belt toch niet gewoon naar iemand om te zeggen dat je het even moeilijk hebt en je graag eens wil komen uithuilen. Of zo zit ik toch niet in elkaar. Tegenover de buitenwereld houd ik me sterk, maar eigenlijk zit ik me van binnen op te vreten.

Ik wil niet verder zonder mijn mama. Ik moet nog zoveel van haar leren, ook al woon ik al 4 jaar niet meer thuis. Mijn dochtertje moet nog twee worden. Wat moet zij doen zonder haar grootmoeder, waarom mag mijn mama haar niet groot zien worden? We hebben trouwplannen in september 2011, maar hoe kan ik nu een feest plannen als ik niet eens weet of ze erbij zal zijn? Ik wil haar nog zoveel vragen en we hebben nog zoveel samen te doen.

Ik kan het echt niet meer aan. Houd me al weken sterk, maar heb nu het gevoel dat ik aan het crashen ben. Ik moet me sterk houden voor haar, maar het lukt me echt niet meer.

Sorry voor mijn litannie, maar wist echt niet waar ik anders terecht kon. Ik weet echt niet hoe ik verder zal moeten zonder mijn mama... Ik voel me net een klein, hulpeloos meisje.

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #1 Gepost op: augustus 24, 2010, 13:31:10 pm »
Hey.....

Spijtig dat je hier moet komen...hier kom je dus eigenlijk liever niet hé...
Ik ben mijn mama ook aan het verliezen, zit in hetzelfde schuitje. Mijn kleinste dochter wordt 2 op 2 september..
Precies een jaar geleden is mijn mama weer ziek geworden, ze had toen al 3 kankers overwonnen ...nu zijn er uitzaaiingen naar de longen en botkanker. 9 maanden chemo en bestraling hebben niks geholpen...er is niks meer aan te doen. Mijn mama takelt af, ze zit nu in een rolstoel om toch nog buiten te kunnen. Elke dag gaat ze op stap met mijn papa...naar Brugge, Antwerpen, Roeselare...een terrasje gaan doen, iets gaan eten, kortom 100% genieten van het leven.
Het is me wat hé...ik weet het hoor en weten wat er nog komen gaat, binnen een paar maanden ...ik probeer te genieten van elke dag die we nog krijgen, mijn mama is wel nog positief ook al weet ze dat ze nu haar laatste herfst in gaat en dat de dagen geteld zijn. Mijn papa zorgt zo goed voor haar, die man gaat in een groot zwart gat vallen eens ze er niet meer zal zijn. Ze is nu zo goed als pijnvrij en omdat ze nu geen behandelingen meer krijgt is ze opgelucht en wil echt ten volle leven, zolang het nog kan... Wij gaan haar zo missen...en het is zoals je zegt...hoe kunnen wij nu iets plannen en ons leven leven als er zoiets gaat gebeuren...en ben je dan ook nog eens gelukkig als je mama dood is?
Mijn gezin houdt me ook staande...mijn man en kinderen...voor hen moet ik verder, als ik die kleine bezig zie kan ik niet anders dan lachen en blij zijn...het is allemaal zo dubbel hé...soms denk ik..later zullen zij dit ook moeten meemaken, als het mijn beurt zal zijn.

Ik wens je veel lieve mensen rond je,

Liefs, Katrien.

vify

  • *****
  • Berichten: 665
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #2 Gepost op: augustus 24, 2010, 18:43:49 pm »
Lief hulpeloos meisje,wil je aub geen sorry zeggen,dit is geen litanie maar een hulpkreet wat heel terecht is, kom het hier maar vertellen als het je wat kan opluchten, lukt het niet echt vraag in het ziekenhuis  waar je mama alles doorloopt om hulp voor jou dit zware te helpen dragen
Ik weet dat de VLK ook een sociale dienst heeft die naasten van een zware zieke kan opvangen

Troostwrroeden zijn er niet hiervoor maar ik leef met je mee
Heel veel sterkte nog

liefs viviane

vify

  • *****
  • Berichten: 665
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #3 Gepost op: augustus 24, 2010, 18:44:47 pm »
Katrien ook jou wil ik heel veel stekte wensen met dit zwaar gevoel, machteloos zijn
liefsviviane

katnz

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #4 Gepost op: augustus 24, 2010, 20:10:56 pm »
Dag Katrien en Vify

Bedankt voor jullie lieve woorden... Het doet ergens wel "goed" om te weten dat je niet alleen bent, ook al wens je dit niemand toe.

Katrien, ik wou dat mijn mama ook nog zo positief door het leven kon gaan. Dat zou haar en ons waarschijnlijk veel minder zwaar vallen dan nu. Jammer genoeg heeft ze niet meer zoveel aan mijn papa. Die verwerkt het een beetje op zijn eigen manier door de bloemetjes op zijn eentje te gaan buitenzetten. Hij kan het niet vedragen om constant binnen te zitten bij mijn mama en gaat er dus alleen op uit, wat het voor mijn mama nog moeilijker maakt... zo zit ze vaak alleen thuis. Jouw mama boft enorm met zo'n man!

Ik probeer er voor haar te zijn, maar met de tijd die ik nodig heb voor mijn eigen gezinnetje, kan ik niet zo vaak bij haar zijn als ik zou willen. En als ik wel bij haar ben, is het allesbehalve leuk omdat ze enkel negatieve gedachten heeft. Het is moeilijk erop te reageren soms, dus vaak zeg ik gewoon niks of knik ik eens. Het besef dat mijn laatste herinneringen aan haar er zijn van deze "donkere" periode vind ik ook moeilijk om te aanvaarden.

Het is inderdaad heel moeilijk om een balans te vinden tussen het verdriet en gelukkig zijn. Als ik me eens heel goed amuseer met mijn vriendinnen of colega's voel ik me soms schuldig. Zoals je zegt, is het een heel dubbel gevoel.

Het doet wel goed mijn gedachten hier neer te schrijven, helpt een beetje om het te verwerken. Gelukkig heb ik een hele lieve man, een prachtige dochter en hele toffe vrienden en collega's die altijd voor me klaar staan, maar toch weten zij niet hoe ik me voel en blijft het soms moeilijk om mijn hart bij hen uit te storten.

Vify, bedankt voor je tip, ik ga zeker eens horen in het ziekenhuis!

Ik wens jullie ook heel veel sterkte toe en hopelijk krijgen jullie genoeg steun om jullie eigen verdriet te verwerken...

Liefs,
Katleen

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #5 Gepost op: augustus 26, 2010, 21:41:31 pm »
Katleen,
Wat jammer dat je papa er niet kan zijn voor je mama...dat moet extra zwaar zijn...heb je nog broers of zussen? Mijn zus en ik wisselen elkaar af om te kuisen bij mijn mama maar mijn pa heeft ondertussen ook al wat bijgeleerd om te stofzuigen en eens een hemd te strijken...hij wil ons niet voor alles nodig hebben...Koken was altijd al de hobby van mijn pa en eerlijk, mama was niet echt een goeie kok ::)...vroeger hadden wij liever dat papa iets gekookt had, haha...

Het is zwaar om overal tegelijk te zijn hé...ik vind de leeftijd van de kleinste (2 jaar) ook geen makkelijke leeftijd, ze krijgt dan dikwijls een woedebui en mijn mama kan daar nu niet zo goed tegen op dit moment...
Maar toch zie ik mijn mama genieten als ze naar de kleine kijkt...dan zegt ze "ik kan zo'n plezier hebben van naar die kleine te kijken..."
Dat valt mij dan aan de ene kant zwaar...te weten dat ze haar niet zal zien opgroeien...dat de kleine haar "mamie" nooit echt zal kennen en zich zelf niks zal kunnen herinneren...Wat een miserie toch hé...

Katrien.

katnz

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #6 Gepost op: augustus 27, 2010, 15:38:15 pm »
Katrien

't Is inderdaad nogal een miserie. Mijn dochtertje beseft nu al dat er iets aan de hand is. Ik merk dat ze anders doet tov mijn mama dan vroeger. Maar je kan niet uitleggen wat... Zelfs al zou ze het begrijpen, dan zou ik het zelfs niet kunnen.

Ik heb nog een broer van 21 jaar. Die woont nog thuis en is nooit gewoon geweest om iets te doen. Veel te lang door mama in de watten gelegd.  ;) Nadat ik het huis uit ben gegaan, heeft ze het even moeilijk gehad en al haar moederliefde op mijn broer gestort. Alles deed ze (en doet, als ze kan) voor hem. Zelfs zijn bank- en ziekenfondszaken regelt ze. Die gaat ook in een zwart gat vallen... Weet niet wat er allemaal bij komt kijken.

Mijn broer is een heel gesloten persoon, laat zeer moeilijk zijn emoties zien. Ik weet dat hij het er moeilijk mee heeft, dat zie ik maar weet ik ook door met vrienden van hem te praten. Alleen, zelf zegt hij er niks over.  :( Net als mijn vader sluit hij zich dus een beetje af van het gebeuren, maar dan op zijn manier.

Deze week voelt ze zich weer even goed. Ik ga er zo dadelijk heen. Een beetje praten... Zal goed doen! Ik denk er ook over om zorgverlof te nemen. 4/5 te werken voor een aantal maanden, zodat ik met haar mee naar de dokters en het ziekenhuis kan gaan, zodat ik haar kan helpen, gewoon om er wat meer voor haar te zijn... Misschien leeft ze nog lang, maar misschien ook niet. Dan heb ik tenminste dat nog voor haar kunnen doen. Want buiten tijd vrijmaken, kan ik oooh zo weinig voor haar doen. Dat voelt een beetje rot!

Kanker, een vreselijk woord is het. Je hoort het zo vaak, maar beseft pas echt hoe erg het is als je er zelf mee in aanraking komt. En dan nog lijkt het allemaal zo wazig. Het is het vreselijkste woord dat ik ooit gehoord heb!

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #7 Gepost op: september 01, 2010, 10:30:47 am »
Hoe gaat het nu ,Katleen bij jullie?

Hier redelijk...mama gaat wel achteruit, haar ene been wil niet goed mee en zondag kon ze de trap niet op in mijn huis (ze wou eens kijken naar mijn dochter haar kamertje ) en toen heeft mijn man haar de trap op moeten dragen (geloof me, dat zijn beelden die je liever niet ziet) alhoewel dat weer enorm lacherig werd opgevangen...dat is misschien wel ons sterkste punt, wij (en ook mijn mama) maken van alles een grap. Het is een schild hoor, dat weet ik maar soms hebben wij zo echt al hilarische toestanden meegemaakt. Zo zit mijn ma sinds kort in een rolstoel, maar aan een winkel stapt ze dan uit en gaat op haar gemak eens naar de kleren kijken...en mijn pa zei heel luid (terwijl ze opstond aan de Zara ) "Moar mens toch, kan jij nu weer lopen...'t is een mirakel!!!"...Mijn ma schiet in de lach omdat er zoveel mensen kijken en ze kan juist verhinderen dat ze in haar broek doet van het lachen.... ::)
Nog zoiets...er loopt nu een erfelijkheidsonderzoek naar de kankers van mijn mama...mijn ouders zitten dat uit te leggen aan mijn zus en mezelf...dat er eventueel zal aangeraden worden dat wij rond 45 jaar beter ons baarmoeder en meerdere inhoud laten verwijderen..Mijn zus zegt "zouden ze ook zeggen dat wij ons borsten moeten laten afzetten, want dan zou ik direct een reconstructie laten uitvoeren en ik zou eens voor appelvormige borsten kiezen met hoge tepels..."
Wij direct plat van het lachen...mijn ma giert het dan uit...kan je je dat voorstellen??? Wij zijn niet normaal, geloof ik...
Ik hoop dat je wat steun krijgt van je pa en je broer..het moet zwaar zijn als je het gevoel hebt dat je er alleen voor staat.

Groetjes, Katrien.

keane

  • *****
  • Berichten: 543
  • Borstkanker oktober 2008 - opnieuw november 2015
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #8 Gepost op: september 01, 2010, 19:33:42 pm »
't is een afweermechanisme hé Katrien, dat lachen en grappen, om niet te verdrinken in de vrees om wat misschien nog komen moet.
Gelukkig maar dat het kan, een mens zou anders gek worden van angst  denk ik..
Jullie vormen blijkbaar een hechte familie zo te horen. Dat is goed, daar put iedereen moed en sterkte uit.
Jouw mama heeft lieve mensen om haar heen..
Liefs
Keane


korenbloem

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #9 Gepost op: september 09, 2010, 12:49:37 pm »
mijn mama heeft bijna vier kanker. Diagnose van in begin: geen genezing mogelijk. Ik voel met je mee. kanker zet alles op zijn kop, toch bij de patiënt en haar geliefden: zeker als het lieve moeder is zoals de mijne die ondertussen 2 broers en 2 zussen verloren heeft aan kanker. Dat maakt haar verhaal zo onwaarschijnlijk ongelofelijk en mij heel bezorgd, in het bijzonder omdat ze tegen haar ondertussen overleden broers en zussen nooit over haar eigen ziekte heeft verteld. Ze is dapper, deelt enkel info en gevoelens met wijze mensen en haar 2 zonen en onze papa. klaagt niet. mijn gezin en ikzelf zijn verhuisd ondertussen (half jaar geleden) vanuit oost-vl naar de kempen om dichterbij te wonen. hebben ons huis verkocht en hier een nieuw gekocht. ons mama vergeet haar zorgen eventjes als ze met onze kindjes (5, 7 en 1j) kan zijn, erbij zijn. onze papa is bang, ik ook (mijn moeder is mijn beste vriend, al 46jaar lang). elk verhaal is anders. verwijt jezelf niets. onthou dat mensen die hoe ziek ze ook mogen zijn, je altijd wel horen. er is geen perfecte manier van als zoon of dochter of geliefde om om te gaan met zulke situaties. ikzelf heb moeten zweren nooit iets over haar ziekte aan iemand te vertellen. ik probeer mij eraan te houden want ik weet waarom: dat maakt het kruis dat ik draag heel zwaar, terwijl ik graag voor mijn moeder door het vuur zou gaan. tel alleen de mooie uren en denk eraan je bent nooit alleen. ik zou je mijn tel.nr geven(maar niet op forum): ook ik weet dat savonds als het gepieker begint er niemand van vlk enz beschikbaar is om es even mee te bellen. hou je haaks. je mama heeft je nodig en ziet je graag. echt!

katnz

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #10 Gepost op: april 27, 2011, 20:44:19 pm »
Dag allemaal

Het is weer even geleden dat ik hier geweest ben. Het leek allemaal wat beter te gaan... De chemo is niet aangeslagen, maar had wel voorkomen dat de tumor groter werd. Nadien nog bestralingen geprobeerd, de kans was groot dat dat wel zou helpen. En dat leek ook zo. Na de bestralingen bloeide mama weer helemaal open. Ze kwam terug bij, zag er goed uit, voelde zich enorm goed. We hadden dus eigenlijk verwacht dat de miserie voorbij was.

Maar niks is minder waar. Vorige week kregen we te horen dat de tumor uitgezaaid is. Prognose: nog ongeveer een jaar te leven.

Het is echt zo irreëel... Als je hoort dat je moeder kanker heeft, denk je onmiddellijk aan dood gaan. Maar ergens blijf je toch hopen dat ze beter zal worden, die enige waterkans betekent alles. Maar nu: alle hoop weg. Pats! Het besef dat alles wat we het komende jaar samen zullen doen, de laatste keer zal/kan zijn, dat is ondraaglijk. Ik blijf echt denken, waarom wij?

Over minder dan 5 weken beval ik van ons tweede kindje. Langs de ene kant ben ik superblij dat ze dat nog kan meemaken, maar langs de andere kant vind ik het vreselijk als ik eraan denk dat mijn mama de twee kinderen nooit zal zien opgroeien, misschien nooit de eerste verjaardag zal meemaken, er niet zal bij zijn op hun communiefeest, enz. Maar nog erger: dat zij hun grootmoeder nooit zullen herinneren. En ze is er één om te koesteren... Ze leeft voor haar kleindochter, zou er alles voor overhebben en ik weet dat dat ook zo zou geweest zijn bij het volgende als ze niet dat moeilijke verdict had gekregen.

Het enige verschil is dat ze nu helemaal anders in het leven staat dan toen ik de eerste keer mijn bericht schreef. Doordat ze zich de voorbije maanden zo goed voelde, heeft ze haar batterijen wat kunnen opladen. Ze heeft het natuurlijk heel moeilijk met da vreselijke nieuws, maar probeert er iets van te maken. Het errgste vind ik nog dat he lijkt alsof zij iedereen moet troosten, terwijl zij wel moet leven met de angst om dood te gaan.

In september trouw ik en ze wil vechten om die dag nog bewust en comfortabel mee te maken. Ze is bereid een nieuwe chemokuur te volgen, om erbij te kunnen zijn. Prachtig gebaar natuurlijk en ik hou ontzettend veel van haar omdat ze dat wil doen! Maar soms denk ik: ze voelt zich nu goed en start dan met nieuwe chemo waardoor ze weer ziek en zwak zal worden. Kan ze niet beter wat langer van dit gevoel blijve genieten ipv zich ziek te laten maken? Ze zou haar laatste goeie maanden toch niet zo moeten doorbrengen.

Pff, ik weet het allemaal niet. De dokters raden aan om zo snel mogelijk met die nieuwe chemo te beginnen, maar wat voor nut heeft het om het laatste jaar van je leven ziek rond te lopen door chemo die je toch niet kan genezen?

De weken zitten raar in elkaar... De ene dag huil ik de ogen uit mijn hoofd en de andere dag lijk ik alles vergeten te zijn. Dit wordt een bewogen jaar...


Kimmy

  • ****
  • Berichten: 288
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #11 Gepost op: april 27, 2011, 21:34:35 pm »
Och , hoe erg allemaal... :'(
kom hier jouw batterijkes maar opladen ,
zo kan jij het misschien ook beter volhouden .
Wij zullen proberen je op te vangen
Hopelijk kan zo de komende moeilijke periode toch nog een "mooie" tijd zijn .

:-*, kimmy

gast

  • **
  • Berichten: 55
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #12 Gepost op: mei 01, 2011, 21:30:50 pm »
Hoi Kathleen,


ik ken jou gevoel volledig!!!
Ik kan me in héél wat zaken die ik lees echt plaatsen..
Wij zitten in dezelfe situatie jammer genoeg..
Ben mijn mama net mee in bed gaan leggen (samen met stiefvader)..
Pffffffff en ook al zie je echt dat het achteruit gaat, toch blijft het gewoon zo enorm hard om hier realistisch in te zijn.
Dr. geeft mama geen half jaar meer hoorde ik dan ook nog eens.
Cho ik weet hier ook totaal niet mee om te gaan.
Heb een schat van een man en 3 prachtige kindjes (3j., 2j. & 8mnd.) alles om gelukkig te zijn, maar cho deze situatie met mama maakt het gewoon onmogelijk om gelukkig te zijn!! Ik voel me ook schuldig als ik eens een keertje lach met vriendinnen of met eender wie..
Echt K*Tgevoel!

En wat moet het voor jou ook enorm hard zijn nu je hoogzwanger bent!! Dat is iets dat je zo graag met je mama wil delen..
Ik merk ook dat jij enorm bang bent om wat komen gaat.. En ook dat is iets wat ik fel herken.
En dat de ene dag de andere niet is in wat je gevoel betreft is ook iets dat ik zo enorm herkenbaar vind..
We hebben véél gemeen merk ik, jammer genoeg door zo'n KUTsituatie e!

gast

  • **
  • Berichten: 55
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #13 Gepost op: mei 05, 2011, 21:50:05 pm »
Ik heb mama deze morgend moeten loslaten..  :'(
Zo hard & oneerlijk!!! 't is een K*Tbeest!

Kimmy

  • ****
  • Berichten: 288
    • Bekijk profiel
Re:Ik ben mijn mama aan het verliezen...
« Reactie #14 Gepost op: mei 05, 2011, 22:08:30 pm »
Och , hoe erg  :'(
Ik weet ,jammer genoeg,hoe jij je nu voelt.
Ik leef echt met je mee .
Veel sterkte voor jou en je familie ...
 :-* , kimmy