Auteur Topic: Vader met kanker wil dat niemand dit weet  (gelezen 1901 keer)

Dochter

  • Gast
Vader met kanker wil dat niemand dit weet
« Gepost op: november 29, 2005, 15:11:18 pm »
Bij mijn vader is prostaatkanker vastgesteld. De onderzoeken zijn nog aan de gang, wellicht wordt het een operatie met volledige prostaatverwijdering.

Ik zit met een vraag. Hij wil absoluut niet dat iemand anders dan zijn vrouw en zijn twee kindere,(+respectieve partners) er iets van weten. Er mag dus niks gezegd worden, niet aan hun vrienden, niet aan familieleden, niet aan onze schoonouders, niet aan onze vrienden... Ik wil dat wel respecteren, maar begrijp het eigenlijk niet zo goed. Waarom? En ik maak me ook zorgen, of mijn ouders zo zich niet gaan isoleren en of ze de verwerking daardoor niet veel moeilijker maken...

Wie heeft ervaring met zo'n houding?

Kathleen De Jonghe

  • Gast
Re:Vader met kanker wil dat niemand dit weet
« Reactie #1 Gepost op: mei 11, 2006, 08:18:54 am »
Bij mijn vader is prostaatkanker vastgesteld. De onderzoeken zijn nog aan de gang, wellicht wordt het een operatie met volledige prostaatverwijdering.

Ik zit met een vraag. Hij wil absoluut niet dat iemand anders dan zijn vrouw en zijn twee kindere,(+respectieve partners) er iets van weten. Er mag dus niks gezegd worden, niet aan hun vrienden, niet aan familieleden, niet aan onze schoonouders, niet aan onze vrienden... Ik wil dat wel respecteren, maar begrijp het eigenlijk niet zo goed. Waarom? En ik maak me ook zorgen, of mijn ouders zo zich niet gaan isoleren en of ze de verwerking daardoor niet veel moeilijker maken...

Wie heeft ervaring met zo'n houding?


Beste dochter,

Mijn echtgenoot is nu 3 jaar gediagnosticeerd met kanker. Ik heb hetzelfde meegemaakt. Hij wou ABSOLUUT niet dat we over zijn ziekte met wie dan ook gingen praten. We mochten er amper met hem zelf over praten. Het was zijn ziekte, zijn probleem en alles was voor hem alleen op te lossen. Wij moesten ons niets aantrekken.
En ja, zo geraak je geïsoleerd, zowel voor patiënt als voor omgeving. En isolatie moet je juist nu vermijden. Je hebt de omgeving broodnodig om over je gevoelens te praten, en zeker met buitenstaanders omdat buitenstaanders geen emotionele druk en paniekgevoelens ervaren.
Hoe mee omgegaan? Moeilijk hoor, maar heb voet bij stuk gezet bij mijn partner. Ik praatte niet over hem en zijn ziekte, maar ik praatte met mijn omgeving over mijn eigen ervaring, hoe ik omging met zijn ziekte. Dit deed ik maar communiceerde ook daarover met hem.
En reactie van hem was heel hard en confronterend. Mijn relatie is er ei zo na op afgesprongen. Bij één harde confrontatie heb ik hem duidelijk gemaakt dat hij in een gezin leeft, dat hij gekozen heeft voor kinderen, dat hij in een samenleving leeft met collega's, buren en vrienden enzovoort. En als hij per se verbied dat wij communiceren met anderen over onszelf en over wat wij tegenkomen, dan moet hij daar de consequenties uit trekken en gewoon met zijn kop in 't zand kruipen, of in een grot gaan leven als kluizenaar, helemaal alleen maar dan zonder ons. Zijn reactie was toen heel erg: hij weende en zei dat iedereen hem alleen achterliet. Daarop zei ik dat als hij dat niet wil, hij zelf daar iets moet aan doen. In de confrontatie heb ik toen heel hard gezegd: veronderstel dat je niet lang meer te leven hebt, ga je dan die korte tijd zo vergallen door met jan en alleman en vooral dan die mensen waar hij aan gehecht is, in onmin te leven? Als je daarvoor kiest, is dit jouw keuze, maar niet de mijne.
Aan de andere kant reikte ik hem ook het positieve aan van mijn communicatie met andere mensen, namelijk de warmte, de liefde, de genoegdoening, de hulpverlening die je van je medemens ontvangt door jezelf kwetsbaar op te stellen. Zo heb ik een namiddag geörganiseerd, een oproep gelanceerd onder vrienden en kennissen om een werfopkuis in groep uit te voeren en hebben we die avond afgesloten met een spaghettyslag. Heel duidelijk in de oproep gelanceerd dat wegens de ziekte van mijn man wij dit niet aankonden fysiek (de werfopkuis van onze renovatie toen) en daarom een beroep deden op hen. Ewel, die dag was een feest, ook voor mijn man die op die dag met zijn neus op de feiten is gedrukt dat hij die taak niet zelf kon uitvoeren voor zijn gezin.

Sedert die moeilijke keuze voor 'outing' gaat het ons emotioneel veel beter. Tot de volgende crisis.
Het is hard werken, maar eerlijkheid en warmte voor elkaar halen het op principes. Het leven blijft voor iedereen een opdracht en als je er bewust aan werkt, overwin je emotioneel heel veel als mens.

Groetjes en sterkte.

Kathleen De Jonghe