Auteur Topic: 27jaar en 2 kinderen  (gelezen 8859 keer)

Inge27

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 6
    • Bekijk profiel
27jaar en 2 kinderen
« Gepost op: augustus 03, 2010, 23:44:24 pm »
Hallo,

ik ben 27jaar, heb 2 zoontjes (26 maanden en 1 jaar).
Bij mij heb ik het in maart ontdekt, in april mijn rechter borst moeten afgeven. En in juni met de chemo gestart, ben nog steeds met chemo bezig tem september nog.

Kanker en 2 kindjes, het is ontzettend zwaar! Ik hou me zo sterk, zelfs voor mijn man, maar diep in mij ben ik aan het crashen. Ik kan er gewoon met niemand over praten. En het begint echt aan mij te knagen.
Mijn relatie lijdt hieronder, mijn kinderen zijn heel aanhankelijk geworden en luisteren niet meer goed naar me (omdat ik ook niet streng meer kan zijn). Ik heb zo weinig energie (en dan zeggen ze veel rusten, maar probeer dat eens met 2 bengels in je huis).
Ik zet door voor mijn 2 bengels natuurlijk. Maar het is zwaar als je elke dag moet opstaan met een lach voor je kinderen (want je wil niet dat ze je droevig zien), ze zijn je opgewekt gewoon. Dus ik verberg mijn tranen diep in mij.

Mijn man doet nog een job extra bij om financieel rond te komen, dus die is meer van huis weg dan dat hij thuis is.

Ik heb zeker hulp van mijn ouders, collega's, vrienden en buren. En ik apprecieer enorm wat ze allemaal voor me doen, maar ik kan er mijn verhaal niet kwijt.

Ik weet gewoon momenteel niet goed wat doen.Ik hoop dat ik er met iemand over kan praten.



Groetjes Inge

kris0043

  • ***
  • Berichten: 139
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #1 Gepost op: augustus 04, 2010, 09:42:41 am »
dag Inge,
wat een toestand, nog 2 kleine kinderen en dan altijd je best doen om er blij uit te zien terwijl je liever in een hoekje zou kruipen en huilen en terecht! Het is inderdaad moeilijk om met mensen die niet weten wat er door je heen gaat, te praten over je ziekte en hoe je je echt voelt.  Hopelijk kan je hier alles van je afschrijven en af en toe eens goed uithuilen.  Weet je, je moet niet altijd de sterke zijn, het is niet makkelijk waar je nu door moet en chemo is vermoeiend en zwaar.  Als mensen je altijd maar zien glimlachen weten ze soms zelf niet hoe ze er met je moeten over praten.  Ik deed dat ook, tot ik hervallen was en dan ineens niet meer kon glimlachen en alleen maar huilde en in mijn bed wilde liggen.  Niemand hier thuis begreep waarom ik nu ineens, terwijl het minder erg was dan de 1ste keer, maar liep te huilen, ik was toch een sterke en positieve.
Dus mijn raad, vertel aan de mensen hoe je je voelt.
Praat er over met hen en met ons, hopelijk helpt dat.
voor de rest veel sterkte
Kris

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3739
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #2 Gepost op: augustus 04, 2010, 09:53:16 am »
Hoi Inge,

het verbaast me telkens weer hoe jong sommige die ellendige ziekte krijgen
en dat maakt me soms zo triestig, het is precies of je niets anders meer hoort
ik wens je alvast veel sterkte toe met je behandelingen, heb je ook bestralingen nodig en hormoontherapie
dan ben je nog eventjes bezig

het is zeker immens zwaar, jouw kinderen zijn dan ook nog héél jong en afhankelijk van jou
bij mij is het 4 jaar geleden, mijn kinderen waren toen 8 en 11 jaar
ik herken me een beetje in jou, ik kon er ook met niemand echt over praten
de meeste mensen zeiden: jij ziet er toch goed uit en dan zweeg ik maar
ook tegen mijn man kon ik niet echt terecht op emotioneel vlak, hij is geen prater
ben op internet beginnen surfen en ik ben toen op een nederlands forum geraakt, ben ik nu nog
daar kon ik terecht met al mijn zorgen, angst en verdriet, het deed me héél goed
ik hield me maar voor iedereen sterk, wou niemand belasten
had ook dikwijls het gevoel dat ik ging crashen, is ook gebeurd maar pas 2 jaar na mijn diagnose
ik ging altijd maar door, rolde van de ene behandeling naar de andere
van de ene operatie naar de andere, heb er 7 gehad op 4 jaar tijd

kom hier maar goed van je afpraten, dat helpt al enorm weet ik van ondervinding
want jij zal je vast ook wel dikwijls héél eenzaam voelen als je niemand hebt om tegen te praten
ik voelde me toch dikwijls eenzaam
veel rusten is voor jou natuurlijk niet evident met zo 2 jonge kindjes in huis
kan je die soms is niet bij je ouders laten of zo, zo dat je eens goed kunt rusten in de namiddag
je tranen verbergen is niet goed heb ik geleerd
je kinderen mogen je gerust eens verdrietig zien, kinderen hoe jong ook voelen dat er iets scheelt met jou
dat heeft de psychologe tegen mij gezegd in het ziekenhuis
altijd maar blijven lachen als je diep vanbinnen héél verdrietig bent hou je niet vol
ik hoop dat ik jou een beetje heb kunnen oppeppen, ik herken mezelf zoveel terug in je verhaal
kom hier maar van je afpraten, het zal je goed doen
dikke knuffel
groetjes Sabine

Kaat46

  • ***
  • Berichten: 215
  • diagnose september 2009
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #3 Gepost op: augustus 04, 2010, 12:34:18 pm »
Lieve Inge
We voelen met je mee. Zo jong en met twee kleine kinderen is het wel extra zwaar. Daarom wil ik me zeker aansluiten bij wat mijn vrienden/ervaringsdeskundigen hierboven al zeiden ... laat anderen weten hoe slecht je je voelt. Met kleine kinderen ligt dat natuurlijk moeilijker, maar toch. Ze voelen het aan en dan is het beter dat je daar (op hun niveau) op inspeelt. Het zou ook echt handig zijn als je eens echt tijd voor jezelf kan vrijmaken. Kunnen de kids naar een onthaalmoeder of kunnen ze regelmatig door iemand anders opgevangen worden? Je hebt echt tijd nodig om goed voor jezelf te kunnen zorgen (zoveel mogelijk jezelf verwennen heeft de verpleegkundige mij gezegd, en dat doet inderdaad deugd).
Inge, ik wens je veel sterkte en rust toe en je weet het hé .... vuur maar af, die vragen! Wij hebben hier veel steun aan elkaar.
Liefs
Kaat

keikopje

  • ****
  • Berichten: 476
  • 42, mama van een dochtertje van 7j
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #4 Gepost op: augustus 04, 2010, 14:03:13 pm »
Hoi Inge,

ik herken wat het is om kanker te hebben met kleine kinderen in huis. Ik kreeg 2 jaar geleden lymfeklierkanker, mijn dochter was toen net 1. Nu is ze 3. Ik heb gelukkig ook heel veel hulp en begrip gehad van mijn man, vrienden en familie, maar desondanks kunnen zelfs de mensen die het dichtste bij je staan nauwelijks begrijpen waar je door gaat.
Tijdens de chemobehandelingen vond ik het zelf nog het ergste dat ik mijn dochter niet mocht vastpakken (ik had er ook de kracht niet meer voor) en geen kusjes mocht geven. Ik kreeg om de 2 weken chemo, mijn bloed kreeg nauwelijks de kans om zich te herstellen waardoor mijn weerstand heel laag was en ik echt moest oppassen voor infecties. Niet eenvoudig met een snotter-peuter in huis. Het is een hel als je je kind rond je hebt en je haar niet kan knuffelen!
Na de chemo denkt iedereen inderdaad dat het ergste voorbij is en dat je er in 123 weer bovenop bent, want je "bent zo"n sterke, positieve vrouw", zeggen ze dan.
Een jaar na de chemo ben ik mentaal gecrasht, ik hield me ook groot voor iedereen inclusief mezelf, deed alsof ik een zware griep gehad had waarvan ik nu wel eens snel zou herstellen. Voor mij werkte deze methode jammer genoeg niet. Ik heb uiteindelijk hulp gezocht bij een psycholoog/psychiater en een homeopaat en wordt nu steeds sterker, lichamelijk en mentaal.
Als ik je mijn persoonlijk advies mag geven, laat het alsjeblieft niet tot een crash komen, maar zoek op tijd (professionele) hulp. Het zijnde sterke mensen die hulp zoeken, voel je zeker geen zwakkeling daardoor.
Praten met een psycholoog kan echt helpen om de dingen in perspectief te plaatsen en je emoties kwijt te raken. Je kan er ook technieken leren om jezlef rustiger te maken en om te gaan met de angsten.

goeie moed!
keikopje

Inge27

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 6
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #5 Gepost op: augustus 04, 2010, 15:57:56 pm »
Hallo,

Enorm bedankt voor jullie steun, ik ben echt blij dat ik hier met mijn verhaal en vragen terecht kan. De kindjes zijn overdag bij een onthaalmoeder (moet ze dadelijk gaan halen), daarna is mijn man of mijn ouders bij me (meestal). Dus echt alleen sta ik er weinig voor. Maar gisteren en vandaag sta ik er wel alleen voor, mijn man is werken, dan zie ik er gewoon tegenop want het is zo zwaar, ze luisteren niet, ze vragen zoveel aandacht (fysiek en mentaal) en ik heb daar niet genoeg energie voor. Mijn kinderen zijn alles voor me, maar als je ze niet kunt geven wat ze willen, doet me dat enorm pijn.
Ik moet nog 2x chemo krijgen en dan ben ik er vanaf. (Wel nog 5jaar in menopauze) Geen andere behandelingen meer (normaal gezien) En in februari heb ik al een reconstructie gepland, want het doet enorm pijn als ik in de spiegel kijk. Ik probeer mijn eigen altijd sterk voor te doen, omdat de mensen me zo gewoon zijn. Maar het is zo moeilijk mijn gevoelens te vertellen tegen iemand die dit niet meemaakt. Die niet weet wat het is, hoe het voelt.
Mijn man is voortdurend aan het werken eigenlijk (om rond te komen), maar soms geeft het de indruk dat hij niet hier wil zijn. Ik weet momenteel geen blijf met mijn eigen, ik heb mij zelf ook nog nooit zo slecht gevoeld. Maar dadelijk de kindjes zien, dat trekt me weer een heel stukje recht. Maar ik ben er me van bewust dat ik dit niet kan blijven volhouden!
Toch bedankt om mijn verhaal hier kwijt te kunnen!
Knuffel

Inge

Kaat46

  • ***
  • Berichten: 215
  • diagnose september 2009
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #6 Gepost op: augustus 04, 2010, 19:15:37 pm »
Hi Inge
Goed dat je blijkbaar veel hulp hebt. Maar je hebt dat ook nodig hoor. Dat is zeker geen overbodige luxe. Ik was ook 'altijd heel sterk naar buiten toe', maar toch moet ook aan jezelf toegeven dat je ziek bent. En ik kan niet genoeg benadrukken dat je ook je man daarbij moet betrekken. Ook hier zal het weer gelden zeker ... mannen van Mars en vrouwen van Venus! Wij als patiënt weten niet goed waar we aan toe zijn ... dus je man kan het nog veel minder weten. Waarschijnlijk denk je ....dat zal hij toch wel weten en begrijpen maar dat is vaak niet zo. Je kan nooit te duidelijk zijn.
Ook naar andere mensen toe. Ik had in februari mijn laatste chemo en nu zeggen mensen me vaak. 'Goed dat je genezen bent en 'nu is het allemaal voorbij' ... en dat doet pijn. Ik voel me altijd heel moe. Maar als ik het niet zeg kunnen zij het niet weten. Ik sluit me ook aan bij wat keikopje hierboven zegt ... je sterk houden ... en dan crashen. Bij mij kwam dat ik juni. Twee weken na het einde van de bestralingen.
Sterkte Inge en geniet van je kindjes (en geniet er ook van als ze er niet zijn, zonder schuldgevoel).
Liefs
Kaat

Pluche

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #7 Gepost op: augustus 05, 2010, 12:51:07 pm »
lieve inge,

ik snap je maar al te goed. mannen, we vragen geen grootse dingen, een knuffel kan soms zoveel betekenen als je je niet goed voelt. ikzelf ben oma en heb 2 kleinkinderen. op 5 november kreeg ik mijn verdict met chemo, operatie en bestralingen als gevolg.
dapper ben ik er door geraakt, probeerde zoveel mogelijk mijn leven te leiden zoals ik gewoon was. maar je omgeving denkt dan dat het allemaal wel meevalt maar ze zien het niet als je de moeilijke momenten voor jezelf houdt.
geniet van de fijne momenten want ondanks alles zijn die er ook. een gemeende knuffel, een telefoontje,.... het kan je zo deugd doen.
iemand vertelde me op het begin het allemaal te doen, stap voor stap. van de ene berg naar de andere, zo ben ik er geraakt. en jij kan dat beslist ook. wij vrouwen kunnen zoveel aan en moeten ons niet klein laten krijgen door eender wat.
een hele dikke knuffel,
pluche

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3739
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #8 Gepost op: augustus 05, 2010, 13:01:13 pm »
Hoi Inge,

gelijk Keikopje het zo mooi verwoord, zoek op tijd professionele hulp, het zijn inderdaad de sterken die hulp zoeken, hebben ze mij ook verteld
ik ben 2 jaar mijn diagnose mentaal gecrashd, had enorme drempelvrees maar ik had zo'n lieve psychologe.  En het heeft me zoveel sterker gemaakt
veel sterkte nog met je 2 chemokuren, en kom op tijd en stond maar van je af praten hier, we vangen je wel op
dikke ondersteunende knuffel
Sabine

Thalia

  • ****
  • Berichten: 328
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #9 Gepost op: augustus 06, 2010, 19:36:16 pm »
Hey Inge,

We hebben bijna dezelfde leeftijd, ik ben 29 jaar oud. Ook ik heb moeten horen dat ik borstkanker heb. Bij mij hebben ze momenteel wel de borst kunnen sparen dus ik moet wel eerlijk toegeven dat ik daardoor niet weet hoe het voelt om een borst te verliezen. Wat ik wel weet is dat mijn man het ook erg moeilijk heeft. Voor hen is het ook niet gemakkelijk want ze staan aan de zijlijn en moeten gewoon toekijken zonder dat ze ook maar iets kunnen doen. Ik kan heel goed praten met mijn man maar ik begrijp wat je bedoelt. Af en toe zijn er gewoon dingen die ze niet kunnen begrijpen. Dingen waar je met hen niet kan over praten en je liever met lotgenootjes doet want die snappen dat maar al te goed. Weet dat je me altijd mag mailen. Als je even je ei kwijt wil dan mag je zeker op mij rekenen.
Ikzelf ben nog niet zolang op dit forum maar het is ongelooflijk hoeveel moed de lotgenoten me hier al hebben ingesproken. Het is echt heel belangrijk dat je altijd je hart kan luchten dus aarzel zeker niet om het via dit forum of op mijn privé mail even te doen.

Ik wens je anders nog veel  succes en veel moed met je 2 laatste chemo's

groetjes
« Laatst bewerkt op: augustus 09, 2010, 15:36:59 pm door sociale dienst VLK »

wannes1952

  • ****
  • Berichten: 353
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #10 Gepost op: augustus 06, 2010, 22:46:54 pm »
Dag Inge,
als ik dit hier allemaal lees wordt ik weer efkes heel stil van binnen.
Vooral de ondertoon die ik voel 'je zegt daar dat je precies het gevoel hebt dat hij weg wil zijn met dat veel weg zijn om te gaan werken om rond te komen.'.
Ik hoor meer van deze teneur in verhalen die ik L en R hoor van mensen.
Maar ook verhalen waar er wel een partner is die heel meegaand is in het verdriet-de kwaadheid enz. die je kan ervaren(meestal toch).(Waarschijnlijk weet hij ookniet goed hoe ermee om te gaan.
Inge, ik ben ook een man die hier op het forum geregeld aan het lezen ben.
Man en vrouw zijn nu éénmaal door hun natuur een beetje anders in bepaalde dingen dat besef je ook al wel. Maar dit neemt zeker niet je verlangen weg dat je graag hebt dat je man er is voor JOU, je meermaals eens ne goeie knuffel geeft of je eens in zijn sterke armen neemt.
Ik ben zelf een man maar ik vind het ook spijtig dat ik zelf weinig mannen tegenkom (enkele uitzonderingen) die, als het erop aankomt om naar het verhaal van hun vrouw-vriendin-partner te "luisteren" en aan te voelen dan is dit heel dikwijls poverkes soms (wil hier niet veralgemenen want ik zei het al dat er ook mannen zijn die 'anders' zijn.
Ik moet zelf ook heel goed oppassen als ik praat met een man die ook kanker heeft, opletten om geen verkeerde vragen te stellen en zeker niet te zeggen dat hij ( waar ik dan mee aan het praten ben) zich aan het wegstoppen is.
Ik ga heel graag naar het VLK, meestal zijn daar alleen vrouwen op de koffiemo-menten. Ik kan genieten van de gesprekken die er soms 'kunnen' plaats vinden.
Een man is op dat moment een beetje een buitenbeentje. Vind niet de juiste woorden om uit te drukken wat ik eigenlijk wil zeggen.
Of toch (na enkele minuten zoeken naar woorden): een man die prostaatkanker heeft zal niet makkelijk praten, in het bijzijn van zijn partner-vrouw of andere mannen zelfs over wat dat allemaal voor gevolgen heeft en wat hij NIET meer kan (ook al weten andere mensen daar wel wat van).
Zelf heb ik het nooit onder stoelen of banken gestoken dat door mijn kanker-gevolgen (op het functioneren) alles onder de navel niet meer functioneerde.
Denk dat het wat gemeen heeft met hetgeen een vrouw voelt als ze gedwongen - door de bijwerking vd medicatie - in haar menopauze moet zitten, veel te vroeg natuurlijk.
Ik vind het in hun plaats een beetje akelig ook.
Ik wil hier wel alle respect hebben voor mannen die over dergelijke dingen niet praten (niet willen ??? niet kunnen ??? de woorden niet vinden ???).
Ik ben verplicht om hier - uit ervaring zeggen- dat het praten over mijn gevoel bij het hebben van een ongeneeslijke kanker (Waldenström) me er mentaal door heeft blijven halen na vele maanden.
Ik heb (en misschien is dit een goede raad aan jou gericht Inge) ook heel wat gesprekken gehad met de psychologe(afgewisseld 2 zelfs in het ziekenhuis) En die gesprekken hebben me echt ook veel goed gedaan. Na elk gesprek kon ik weer een tijdje verder.
Ze hebben me ook geholpen toen ik, na vergissingen van mijn dokter naar een ander ziekenhuis wou. Een psychologe heeft me geholpen en ik ben sinds een goeie 8 maanden bij een andere dokter in hetzelfde ziekenhuis.
Maar goed, ik ben hier weer over mijn tijd aan het gaan - tijdsgrenzen zijn soms een probleem voor mij . Als je alleen woont dan heb je ook met niemand rekening te houden hé .
Oké, Inge, veel - heel veel moed toegewenst en besef dat je niet alléén staat, gebruik het forum, ga eventueel naar het VLK in je buurt . Het is daar helemaal géén saaie boel hoor, er wordt ook veel gelachen!!!
dada en virtuele knuffel

Inge27

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 6
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #11 Gepost op: augustus 06, 2010, 23:21:35 pm »
Hallo,

Enorm bedankt allemaal voor de goede raad en steun. Ik kan me hieraan enorm optrekken en dat geeft me echt weer moed om door te zetten, hoe moeilijk het dan ook soms is.
Ik heb raad gevolgd en ben met mijn man gaan praten en ik ga ook meer mijn gevoelens zeggen, want als ik niks zeg, denkt hij dat alles ok is. Hij weet gewoon zelf niet goed hoe hij er precies mee om moet, er is dit jaar ook al zoveel gebeurd. En inderdaad, ik sta op het veld en hij aan de zijlijn. En hij kan er niet veel aan veranderen.
Er zijn zoveel mensen die nu zeggen: nog 2 chemo's en dan ben je er vanaf! Daar hebben ze gelijk in, van die chemo ben ik vanaf, maar de bijwerkingen: mijne kale knikker (wel een schoon kaal kopje), smaakverandering, menopauze, borst minder (februari wel reconstructie), misselijkheid, gewrichtspijnen, spierpijnen,... Deze blijven wel nog even aanslepen. Maar dat is precies voor hun niet belangrijk of bijzaak. Ze bedoelen het goed, maar kunnen er niet helemaal begrijpen omdat ze het niet meemaken.
Ik ben blij met mijn kindjes want die houden me recht, je weet goed voor wie je moet vechten om door te gaan.
Wat ik nog erg vind is dat ik altijd een grote kinderwens gehad heb en ik heb het geluk dat ik al 2 kapoenen ter wereld heb kunnen brengen, maar blijkbaar na de chemo is de kans veel kleiner of niet. Kent er iemand mensen die toch nog na hun chemo kinderen hebben gekregen en zijn die gezond, Want ik hoor zoveel van mensen dat je dan gehandicapte kinderen ter wereld zet en nog zwanger raken een groot risico is. Ik wil gewoon weten of er nog een mogelijkheid is, zoniet geen probleem, maar dan kan ik me er ook bij neerleggen. Ik ben al blij met mijn kapoenen!
En 5 september om 11u komen we met VLK samen in Hasselt, dat is voor mij ook de eerste keer, maar ik kijk er toch naar uit. Wie zin heeft om ook te komen, welkom!

Groetjes
« Laatst bewerkt op: augustus 06, 2010, 23:27:48 pm door Inge 27 jaar, 2 zoontjes »

witte vlinder

  • *****
  • Berichten: 3739
  • borstkanker van 2006, herval in 2012 en 2017
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #12 Gepost op: augustus 07, 2010, 09:54:52 am »
Hoi Wannes,

vind het bijzonder dat jij als man hier zo open en vrij over je gevoelens komt praten.  Ik vind dat bewonderingswaardig.  Mannen die echt over hun gevoelens praten, je vind ze echt niet veel heb ik de indruk.  Ook ik zit hier met dat probleem, heb een hele lieve man , ben héél gelukkig met hem maar op gebied van emoties staan we mijlenver van elkaar.  Hij is geen prater, praat ook niet graag over mijn ziekte en de emoties errond, hij geeft dat zelf eerlijk toe.  Ik heb het leren aanvaarden en heb mijn emotionele steun buiten mijn familie gezocht o.a hier het forum, enkele héél goede vrienden, hier leren kennen trouwens, mijn kinesiste, mijn psychologe waar ik regelmatig een praatje mee maak.  Zo heb ik een héél netwerk opgebouwd rond mij zodat ik altijd ergens terecht kan.  En daardoor zijn er nu ook minder strubbelingen tussen mijn man en ik.  Ben ook een beetje de spirituele toer opgegaan door boeken te lezen, me dankzij mijn kinesiste te verdiepen in homeopathie, door mindfulness te volgen, en daardoor ben ik me steeds beter in mijn vel gaan voelen, het woord "angst" ken ik ook niet meer, heb daar leren mee omgaan in de mindfulness.  Ik geniet nu volop van het leven, ook van de kleine momenten.  Mijn glas is tegenwoordig altijd halfvol inplaats van halfleeg.  Ook dat heb ik moeten leren.  Ik heb ook altijd gedacht dat mannen niet konden praten, maar heb mijn mening al moeten herzien door jou en anderen, ook in mijn vrijwilligerswerk bij de VLK kom ik regelmatig mannen tegen die wel goed praten.  Wat jij zegt "van niet meer functioneren onder de navel" , ja daar heb ik ook last van omdat ik gedwonden in de menopauze zit en vasthang voor 5 jaar aan medicatie.  Gelukkig begrijpt mijn man me hierin.  Dit is een héél gevoelig onderwerp waar zo weinig over gepraat word, en dat vind ik jammer, want ben er zeker van dat ik geen uitzondering ben.

Inge :  Ben zo blij voor je dat je hier zoveel steun mag ervaren, dat heb je nodig nu. Wat betreft je kinderwens kan ik niet op antwoorden.  Ben ook blij dat jij met je man hebt kunnen praten.  En inderdaad de mensen zien alleen maar hoeveel chemo' s jij nog nodig hebt.  Van alle bijwerkingen die je nog hebt dat zien ze niet.  Ik moet voor 5 jaar hormoontherapie volgen, nog tot volgend jaar november dan mag ik stoppen.  Heb daar enorm veel last van, spier-en gewrichtspijnen, regelmatig dikke voet (vochtophoping), algemene stijfheid, stemmingswisselingen.  Ik ben nu 4 jaar verder, mensen vragen nog niet meer hoe het gaat, als ik al eens vertel over mijn pijnen nog en dat ik zo dikwijls naar de kinesiste moet gaan dan valt hun mond open, dat begrijpen ze niet.  Willen ze niet begrijpen, ze zien alleen maar hoe goed ik eruit zie.  Heb me dat lang aangetrokken en me in opgejaagd maar dankzij mijn psychologe jaag ik me daar niet meer in op.  Mensen die mijn energie wegtrekken, klagers en zagers, mensen die me niet willen begrijpen heb ik bewust afstand van genomen nu, ik ga alleen met mensen om die me energie geven, en dat zorgt ervoor dat ik me nu zo goed in mijn vel voel ondanks mijn gewrichts-en spierpijnen.  Maar ik heb een enorme lieve kinesiste gevonden, die als een vriendin voor mij is geworden en dat maakt veel goed.
Ben blij dat je in september ook naar Hasselt komt, ben benieuwd om je te leren kennen
dikke knuffel
Sabine

vify

  • *****
  • Berichten: 665
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #13 Gepost op: augustus 08, 2010, 09:16:27 am »
Inge, heb even alles geleaen van je, je was bang iemand tot last te zien, kropte alles op

Wie is hier de zieke?? jouw omgeving of Jij????

Je had de pijn, jij had de zorgen om je kindjes en de zorgen wat het leven je nog gaat brengen

Je het er heel goed gedaan om met je man te praten,jullie zijn samen in lief en leed,hij kan jou niet helpen als je alles verstopt

Deze ziekte moeten jullie samen overwinnen,  op de eerste plaats voor jezelf dat je terug van het leven kan genieten  samen met je man en je twee kleine schatjes die hun mama heel hard nodig hebben om volwassen te wordenen

Heel veel sterkte nog voor je
liefs viviane

keikopje

  • ****
  • Berichten: 476
  • 42, mama van een dochtertje van 7j
    • Bekijk profiel
Re:27jaar en 2 kinderen
« Reactie #14 Gepost op: augustus 08, 2010, 20:31:25 pm »
Hoi Inge,

ik wil nog even reageren op je vraag over die kinderwens. Ik ken zelf geen ex-kankerpatiënten die na de chemo kinderen gekregen hebben, maar volgens mijn oncoloog gebeurt het wel en zijn er over het algemeen geen speciale risico's of zo. Alles hangt natuurlijk af van je individuele situatie en herstel, maar mijn oncoloog heeft mij verzekerd dat chemo bv. geen invloed heeft op de eicellen en dat die dus wel degelijk in orde zijn.
Ik heb 2j geleden lymfeklierkanker gehad. Ik heb het "voordeel" dat ik geen hormonen moet nemen en mijn kanker niet hormoongevoelig is. Door de chemo was ik peri-menopauzaal (geen menstruatie, maar ook nog niet echt in de menopauze). Een half jaar geleden is dan toch mijn menstruatie weer op gang gekomen.
In theorie kan ik dus nog kinderen krijgen. Ik heb 1 dochter en ook nog steeds een kinderwens. Op het moment dat ik ziek werd, waren wij voor een 2de aan het proberen :'(
Mijn oncoloog zegt me in ieder geval dat we ervoor moeten gaan als we nog een kind willen (ik ben ook al 39), medisch gezien is er geen enkel beletsel. Vraag is natuurlijk of ik inderdaad wel vruchtbaar genoeg ben na die rotchemo, of ik niet te oud ben, en of mijn verzwakte lichaam een zwangerschap en een baby wel aan zou kunnen.
Enfin, dit alles om je maar te zeggen dat een zwangerschap na chemo in theorie wel nog mogelijk is.

groetjes,
keikopje