Auteur Topic: Mijn familie  (gelezen 4127 keer)

IRy

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Mijn familie
« Gepost op: juli 16, 2010, 20:51:02 pm »
Hallo ik ben nu 15 jaar en zou hier gewoon graag eens mijn verhaal vertellen.
Toen ik 4-5 jaar was was mijn oma al een tijdje ziek. ze had veel pijn en dokters vonden niets . Uiteindelijk vonden ze dat het kanker was maar het was reeds zo uitgezaaid dat ze na 2 weken stierf. Ik miste mijn oma verschrikkelyk. nu nog altijd.
Toen ik 11 was ondekte ze bij mijn opa kanker. Onze opa betekend alles voor ons. Toen zen vrouw (myn oma) stierf ging hy dagelijks gehandicapte en eenzame mensen helpen als vrywilliger. hy heeft heel het karakter van my en myn broers gevormd. Hy heeft er voor gezorgd dat de familie samenbleef. Door hem ben ik in contact gekomen met het geloof en het zorg dragen voor anderen. Na maanden onzekerheid en chemo overleefde hy uiteindelyk die kanker.
Maar een jaar later stierf myn grootvader aan mijn pa's kant aan een agressieve lymfeklierkanker. We waren er allemaal kapot van. En mijn opa werd nog belangryker voor ons. Myn moeder had door alles een alcoholprobleem gekregen zo erg dat toen ik 13 was ze moest worden opgenomen met levercirose. De dokter zei letterlyk dat haar leven aan een zijden draadje hing en toen een achterlijke dokter haar dan nog eens verkeerde pillen voorschreef moest ze naar intensive care. 4 maanden heeft myn moeder in het ziekenhuis gelegen met periodes dat ze gewoon niet meer herkende wie ik was. 4 maand ging ik elk weekend naar mijn opa omdat dat dichterbij het ziekenhuis was. Uiteindeyk genas ze (niet helemaal maar ja) en dacht ik dat nu eindelijk alles voorbij was.
Tot vorige week mijn opa (die al eens kanker overleefde) met pijn in de liesstreek naar de dokter ging en terugkwam met de diagnose dat hy 2 kankertumoren heeft. Aan het bot in de lies en tussen de lever en de nier. behandelbaar dus ik was niet zooo verschrikkelijk ongerust . Maar vandaag hebben ze gevonden dat de bron van die 2 kankertumoren by een tumor in de longen ligt. Ik ben volledig in paniek want myn opa betekend alles voor my. Zonder hem kan ik het leven niet voorstellen. Hy is Alles voor my myn ma en myn broers. Ze weten nog niet of hy gaat sterven maar waarom hebben wy dit nu verdiend? Want ik weet wat er nu gaat komen : maanden ziekenhuizen in en uit & onzekerheid en uiteindeyk zyn begrafenis. Maar ik ben bang dat ik nooit over zyn dood ga raken. Heeft iemand raad?

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Mijn familie
« Reactie #1 Gepost op: juli 16, 2010, 21:11:38 pm »
Lieve Iry,zo jong en al zoveel miserie meegemaakt.Dit zou geen mens moeten dragen.Alleen hebben we dat nu eenmaal niet zelf te kiezen hé.Ik begrijp heel goed dat je je heel veel zorgen maakt,dat is ook volkomen normaal.Maar laat je angst niet alles overheersen.Ik zal niet gaan beweren dat je met enkel ' positieve gedachten' die ziekte kan overwinnen,want ik heb zelf ook al een gans jaar heel veel moeten vechten.Maar het helpt zeker om je te omringen met een positieve ingesteldheid.Ik lees dat je je heel veel zorgen maakt over of je opa zal sterven.Daar kan ik e jammer genoeg natuurlijk geen antwoord op geven,dat kan niemand.Enkel God heeft daar een antwoord.
Toen ik even oud was , als jij nu , moest ik ook mijn lieve oma laten gaan.De laatste keer dat ik haar zag,riep ze me bij zich.Ze streelde mijn wang en zei " nu moet je alleen verder gaan,maar ik zal altijd blijven voor je zorgen " .Wat ik je probeer te zeggen is : enerzijds:richt je aandacht niet te veel op het slechte dat 'kan' komen.Want misschien kunnen ze je opa wel helpen.Laat je angst niet de mooie tijd,die jullie nog samen hebben overheersen.Anderzijds geniet van elk moment dat je bij hem bent.Zeg hem hoeveel je van hem houd.Dat zal voor jou een steun zijn,maar ook voor je opa,die het gevecht moet aangaan.
Pieker er nu niet over dat je zijn dood niet zal kunnen verwerken.Zover zijn jullie nog niet.Leef vandaag en grijp elke dag,die jullie samen kunnen beleven met je beide handen.
Ik wens je heel heel veel sterkte.Ook veel goede moed aan je opa.Als je je hart eens wil luchten,schrijf je hier maar iets neer

wannes1952

  • ****
  • Berichten: 353
    • Bekijk profiel
Re:Mijn familie
« Reactie #2 Gepost op: juli 19, 2010, 22:48:37 pm »
Hey IRy,
niemand verdiend het om te lijden, ziek te worden, kanker te krijgen of dierbaren te verliezen.
IRy, het zal pijn doen als je opa zal sterven, maar nu is hij er nog.
JE schrijft daar dat je weet wat er nu allemaal gaat volgen(op medisch vlak).
Je schrijft dat je zonder je opa niet weet hoe je het verder in het leven moet doen! Lieve IRy, wat ik zo stillekes vermoed is dat, als ik zo lees hoe jouw opa voor jullie heeft gezorgd, hij jullie ook de kracht voor een groot deel heeft gegeven om verder te kunnen zonder hem. Misschien klinkt dit raar dit te lezen van iemand die je niet kent.
Toch kan ik uit eigen ervaring spreken, ik heb nogal wat mensen verloren in mijn leven.
Heel dikwijls ben ik in paniek geweest en stelde me dezelfde vragen als jij nu-Wat ga ik doen zonder die man of vrouw die mij zo dierbaar is, waar ik zo van hou en die mij zoveel gegeven heeft. Het duurde soms héél lang voor ik 'het' kon loslaten.
Een man, (gestorven 2j nadet hij herstels was van kanker) die als een 2de vader voor me was heb ik nog altijd bij me, ik denk nog veel aan hem.
JE hoeft iemand waar je heel erg van houdt en die ook van jou houdt niet los te laten IRy, het zal pijn doen als hij heengaat, je zal veel verdriet hebben, kwaad worden op het leven. Maar het is in de aanvaarding dat we méér mens worden, nog méér gaan houden van die opa of pa. En als je blijft kiezen voor het leven-waartoe ook de dood behoort- zul je verder kunnen leven, zul je dingen op je pad vinden die je levenslust zullen aanwakkeren.
Misschien is het goed om eens bij je opa , alleen op bezoek te gaan, en hem te proberen te vertellen wat er in je omgaat, hij zal naar je luisteren en je tekens geven dat hij je graag ziet IRy, daar ben ik van overtuigd.
IRy, ik ben 58jaar geworden, heb sinds een 7tal jaren kanker (Waldenström-zit ih beenmerg), die nog niet te genezen is omdat hij tot de zeldzame kankers behoort.
Ik ben tijdens de heel zware chemo in augustus 2008 efkes dood geweest.(+- 1 1/2min) Gevolg>een black-out over 5 dagen die er altijd zal zijn.
Men heeft me erdoor gehaald en ik ben daar héél dankbaar voor. Mijn famillie en vooral mijn drie kinderen.
Ik heb nog verschillende jaren te gaan.
Ik wil je aanmoedigen IRy, hou van het leven en denk positief. Mogelijk is het nu niet te begrijpen dat dood tot het leven behoort.
't Beste is te genieten van het nu-moment, probeer met je opa te communiceren, het zal goed zijn voor hem en voor jou ook. Probeer afscheid te nemen van mekaar, maar denk er nu aan dat je niet weet wanneer dit afscheid er zal zijn .....
veel positieve sterkte,
wannes1952

Vuurtoren

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re:Mijn familie
« Reactie #3 Gepost op: juli 19, 2010, 22:58:43 pm »
Hello Iry,

Ik heb U verhaal heel aandachtig gelezen en op zo jonge leeftijd al wat waterkes moest door zwemmen en leed en pijn mee gemaakt, niemand verdiend dit door te maken maar wij hebben bepaalde dingen in leven niet in ons eigen handen, er zijn jammer genoeg altijd possetieve en negatieve zaken in leven we krijgen.

Het enigge ik U mee kan geven is raad en steun, door alles wat je al door staan heb zoekt een middeweg hoe u dierbaren u steun gaf en raad gaf waarmee je stanvastigheid gaf of moed om steeds door te gaan, dat is wat ze willen dat je door gaat in leven en je u eigen leven leid en je geluk opbouwd en als je even moeilijk hebt kun je steeds aan u dierbaren denken wat ze u verteld hebben en zo kun je u krachten opbouwen en zelfvertrouwen omringen bij u.

Ik hoop dat je een begripvolle vriend tegen komt en dat je u goed voeld geborgheid, warmte, vertrouwen, liefdevol en dat je met trots naar u dierbaren kunt gaan en u verhaal is doen en kun je altijd dankje wel zeggen en dat je hem nog steeds mis in u leven maar je kan altijd terug denken aan de leuke en minder leuke tijden je hebt door gebracht.

Liefste iry ik wens je aller beste en als je met vragen zit of onzekerheid hoop ik iets van je te horen en zal je zo goed mogelijk bijsturen heel veel sterkte gewenst, blijven geloven in je zelf.

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:Mijn familie
« Reactie #4 Gepost op: juli 19, 2010, 23:03:15 pm »
Hallo,
Inderdaad Iry,je bent nog te jong om al zoveel verdriet te kunnen verwerken.Maar geloof me ,niemand leert je "omgaan met verdriet ".Ook ik heb mijn opa verloren toen ik enkele jaren ouder was als jij,ook hij was mijn "alles".Zelfs nu nog na 40 jaar,denk ik nog zeer veel aan hem.Hij was de moeite waart,hij heeft mij zoveel waarde meegegeven,dat koester ik nu nog.
Kweet,het is zo oneerlijk om iemand te verliezen aan die rotziekte,en jij kunt dat al weten.
Het is echt te veel in zo'n korte tijd....
Waarom?.... Daar kan niemand u een antwoord op geven!!
Draag het beste van je opa en oma met u mee,dat zullen ze echt gewild hebben.
Ze hebben veel van u gehouden en wilden zeker dat je zou gelukkig worden.
Je ziet maar, gelukkig worden is zelfs moeilijk!
Steun je opa,hem wacht een zware periode.
Probeer sterk te zijn,al is het,en zal het nog heel moeilijk zijn.
Veel sterkte,
Fran