Auteur Topic: Ziekteverlof?  (gelezen 8142 keer)

Eeyore

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 37
    • Bekijk profiel
Ziekteverlof?
« Gepost op: juni 17, 2010, 11:20:54 am »
Hey allemaal,

Ik zit een beetje met een "dilemma". Sinds ik twee weken geleden naar de plastische chirurg en het fertiliteitscentrum ben geweest ivm met mijn BRCA1 diagnose ben ik behoorlijk down. Ik kan niet meer slapen, waardoor ik constant oververmoeid rondloop en ik heb soms het gevoel dat ik het allemaal maar beter opgeef, dat het gewoon geen zin meer heeft enz. Ik ga al een tiental jaren naar een psychiater omdat ik in mijn jeugd ook een aantal minder aangename dingen heb meegemaakt waardoor ik jaren geleden anorexia heb ontwikkeld, aan automutilatie doe enz. In ieder geval heb ik gisteren met hem gepraat over mijn gevoelens, over wat er de voorbije weken allemaal gaande is geweest, over het feit dat ik af en toe het gevoel heb dat ik op instorten sta (is nog al eens gebeurd 10 jaar geleden, ben toen drie maanden in een psychiatrisch ziekenhuis opgenomen en dat wil ik absoluut niet meer!) enz. Hij is gelukkig heel erg begripvol, zei me dat hij niet ging proberen om het te relativeren omdat er volgens hem niets aan te relativeren is. Ik was eigenlijk wel blij dat hij niet zei dat het niet zo erg is omdat ik toch nog geen kanker heb, en dat ik 20% kans heb om het niet te krijgen, dat er toch geen reden is om me ongerust te maken, dat die amputatie toch niet nodig is want dat ik gezond weefsel laat verwijderen, dat ik toch op de gewone manier kan kinderen krijgen want dat als mijn kinderen ook BRCA1 hebben ze over 30 jaar weeral verder staan enz. Dat heb ik intussen zo vaak gehoord dat ik het beu ben. Dus ik was blij dat hij wel degelijk begreep dat ik het moeilijk heb.
In ieder geval:  hij heeft zonder dat ik iets heb gevraagd een dikke week ziekteverlof voorgeschreven. Hij vindt dat ik wat moet slapen, even niet aan mijn werk denken, me wat moet gaan ontspannen, even wat genieten zodat ik daarna terug wat meer energie heb. Ik heb er helemaal niet om gevraagd, hij vindt gewoon dat ik het moet doen omdat het anders misschien alleen maar erger wordt. Nu weet ik helemaal niet wat doen. Vind mezelf maar flauw en zwak dat ik zou moeten ziekteverlof opnemen terwijl ik helemaal niet echt 'ziek' ben; Ik heb het gevoel dat ik maar sterker moet zijn, want ik heb (nog) geen kanker, alleen maar de diagnose dat ik 80% kans heb om het te krijgen en dat ik om dat te vermijden mijn borsten moet laten amputeren bij voorkeur voor mijn 38ste en dat ik om te vermijden dat mijn kinderen het krijgen ook allerlei procedures en ingrepen moet doorlopen. Ik heb het gevoel dat ik lang niet de moed heb die jullie hier op het forum allemaal schijnen te hebben. Bovendien heb ik ook even gepolst bij een collega die ik vertrouw om te horen wat zij ervan dacht, en zij zei dat ik professionele zelfmoord zou plegen als ik dat ziekteverlof zou opnemen. Volgens haar blijft er bij ons niets geheim en gaat de tamtam zo snel rond dat binnen de korste keren de hoogste regionen zouden weten dat ik ziekteverlof van een psychiater heb gekregen. Ik heb momenteel een tijdelijk contract en ze heeft me verzekerd dat ik een vast contract op mijn buik kan schrijven als ik het zou doen. Bovendien krijgen wij ook gegarandeerd een controle-arts en ik heb ook geen zin om tegen zo iemand uit te leggen wat er aan de hand is. Ik weet dus niet wat doen. Ergens zou ik zo graag even kunnen uitrusten en iets anders doen, in de hoop dat het daarna beter is en dat ik niet begin te huilen als iemand tegen mij blaast. Aan de andere kant heb ik extreem veel werk momenteel en ben ik inderdaad bang om professionele zelfmoord te plegen. Bovendien heb ik ook het gevoel dat ik het mij niet mag 'gunnen', en dat ik mezelf maar een beetje bij elkaar moet rapen. Dilemma!

Eeyore

jeannette

  • ***
  • Berichten: 182
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #1 Gepost op: juni 17, 2010, 14:27:51 pm »
Gosh, wat is belangrijk voor je. Ik denk dat dat de vraag is die je jezelf in alle eerlijkheid moet stellen. Hoe hou je het vol om in zo'n werksfeer te werken? Ik denk dat je psychiater (een arts) je niet voor niets adviseert om een week rust te nemen. Als je dan geen ziekteverlof wilt nemen, kun je dan niet gewoon een week verlof pakken. Er even tussen uit gaan en de boel voor jezelf op een rijtje gaan zetten.
Wat wil je op korte termijn en wat wil je in de toekomst. Een vreselijk moeilijke keuze, maar als je dan ook nog je werkperikelen erbij hebt? Ik zou voor mezelf de afweging maken of het het waard is om aan zo'n werkgever je energie te geven, energie die je ook op andere manieren heel goed kunt gebruiken.
Heel veels terkte, Jeannette

omamanita

  • *****
  • Berichten: 523
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #2 Gepost op: juni 17, 2010, 15:52:43 pm »
Hallo, ik denk ook wel dat je die week ziekenverlof niet zomaar cadeau krijgt van je arts, hij is best geplaatst om te voelen dat je ze nodig hebt. Aan de andere kant zit je met de onzekerheid over de reaktie van je werkgever als je met een attest afkomt van een psychiater. Misschien kan je huisarts een ziekenbriefje schrijven,  dan heeft men er het raden naar op je werk waarvoor je ziekteverlof nodig heeft.
Ik hoop dat je er op een voor jou goede manier uitgeraakt.
Gr'tjes. Omamanita

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #3 Gepost op: juni 17, 2010, 19:53:03 pm »
Denk dat je vooral wat verstrikt zit in je eigen emoties voor't moment.Is ook niet niks hé,de uitslag,die je hebt gekregen(ik ben hem verwachtende begin vorig jaar:en ook ik ben bang).Maar ik denk dat je nu voor jezelf gewoon de tijd moet nemen om alles op een rijtje te zetten.Oké je bent genetisch belast en ze mogen dan wel zeggen dat je 20 % kans hebt om nooit ziek te worden.Maar wat voor jou nu telt is het aantal % kans dat je wel ziek zou kunnen worden.De angst,de onzekerheid,de vragen.Wat doe je nu het best en wanneer?Veel vragen,waarop geen pasklaar antwoord is.Dus heb je tijd nodig om voor jezelf uit te maken hoe jij tegenover alles staat,wat jij wil ondernemen.
Het is heus niet flauw hoor dat je daardoor "ziek" bent.Niet elke ziekte is ook zichtbaar hé.Ikzelf ben nu reeds ruim twee maand aan het revalideren.Uiterlijk is er aan mij ook niks te zien.Iedereen zegt dat ik er 'zo goed uitzie',' zo mooi met korte haren'.Maar wat innerlijk zit aan nevenwerkingen door de behandeling,dat is niet zichtbaar voor de buitenwereld.Tenzij dan voor mensen,die het van dichtbij meegemaakt hebben.Als jouw psychiater je een week ziekenverlof geeft,is dat heus wel om dat hij vind dat jij die week nodig hebt.
Wat betreft je werk:kan ik begrijpen dat je bang bent.Weet je:ik ben nu bijna 20 jaar werkzaam op hetzelfde werk.Ik ben nu thuis in ziekenverlof sinds juli 2009.Toen ik laatst naar mijn werk ging,zei m'n baas " je komt toch wel terug hé".Want ook hij gaat af op wat hij uiterlijk ziet.En ja,ook is was bang in eerste instantie om mijn werk kwijt te spelen na 20 jaar trouwe dienst,heb zelfs even gespeeld met de idee om vroeger terug te keren.Maar na een gesprek in het ziekenhuis ben ik er wel van overtuigd dat ik die extra tijd nodig heb om te bekomen van de behandeling en terug aan te sterken.Ik kijk ook anders naar de dingen,dan voor mijn ziekte.Wat nu telt:ben ik.Want stel dat ik herval,ze zullen dan ook niet naast mijn bed zitten hé.Eén goede raad dus:denk aan jezelf;zorg voor jezelf.Veel sterkte

nada

  • ***
  • Berichten: 180
  • Ik ben 49 jaar, zoon van 21 en dochter van 26
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #4 Gepost op: juni 18, 2010, 08:11:26 am »
Hallo,

als je die rust nodig hebt, dan moet je die nemen,
Je gezondheid is zoveel belangrijker dan je werk.
Neem eventueel vakantie, maar denk nu enkel aan jezelf.
De rest is niet belangrijk.
Ik wens je veel sterkte en beterschap,
liefs Nada

Eeyore

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 37
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #5 Gepost op: juni 18, 2010, 10:06:14 am »
Bedankt allemaal voor jullie lieve berichtjes. En ik denk dat jullie wel gelijk hebben: dat ik beter dat ziekteverlof zou nemen. Ik ken mijn psy al 10 jaar en het is de eerste keer dat hij het doet. En vannacht heb ik weer wakker gelegen tot 4u. Het probleem is ook niet dat ik mijn job niet graag doe. Intendeel, in normale omstandigheden kom ik met plezier werken. Het probleem is dat ik werk als wetenschappelijk medewerker in een culturele instelling; ik heb hard moeten werken om die job te krijgen, ik werk hier nog maar 2 jaar en ik weet dat er 10 anderen klaar staan om mijn plaats in te nemen. En het is hier gewoon nog niet aanvaard om psychische problemen te hebben. Een briefje van een huisarts krijgen is geen probleem, een goede vriend is huisarts en kent mijn problemen, maar dat gaat gegarandeerd tot problemen met de controlearts leiden. Bovendien zou mijn overste mij zeker opbellen om te vragen wat er aan de hand is, niet eens uit nieuwsgierigheid maar bezorgdheid. En ik ben een veel te slechte leugenaar om te zeggen dat ik de griep heb.
Ik zou er ook verlof kunnen voor nemen, maar ik heb maar een goede 20 dagen en daarvan heb ik er intussen al 10 gebruikt om naar de onderzoeken te gaan en aan wat vakantie na het slechte nieuws. Aangezien mijn vriend in het buitenland woont, hou ik graag ook wat over om wat bij hem te zijn en me wat te kunnen ontspannen. Ik zit dus gewoon vast. Nochtans ben ik momenteel ook waardeloos voor mijn werkgever: ik ben zo moe dat ik amper kan denken en zou elk moment in tranen kunnen gaan uitbarsten. Ik heb dat gen al zo vervloekt! En dan heb ik nog, in tegenstelling tot de meeste van jullie, tenminste het 'geluk' dat ik het op voorhand weet.
@Indian: ik begrijp helemaal dat je nog wat tijd nodig hebt ook al is de behandeling gedaan. Mijn moeder is na haar laatste radiotherapie nog drie maanden thuis gebleven, gewoon omdat ze fysiek en emotioneel uitgeput was. En ook zij kreeg de reacties dat ze er toch goed uitzag. Alsof het stopt na de laatste chemo.

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #6 Gepost op: juni 18, 2010, 14:46:48 pm »
hey Eeyore,begrijp heel goed hoe belangrijk je job,vooral omdat je die zo graag doet ,is voor jou.(is bij mij ook zo).Maar als jij je niet goed voelt,moe bent,...heeft je baas natuurlijk ook niet zo veel aan jou hé.In tegendeel ,stel dat het verslechtert,doordat je niet de nodige rust neemt,dan moet hij je nog langer missen op het werk.Draag zorg voor jezelf,je gezondheid krijg je maar één keer,dus moeten we er zuinig mee omspringen.Sterkte met welke beslissing je ook neemt

creatief

  • ****
  • Berichten: 298
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #7 Gepost op: juni 22, 2010, 09:55:02 am »
dag eeyore,

hoh, dit is geen dilemma. Dit is je lichaam en geest die absoluut nood hebben aan rust. IK zou dus niet twijfelen en inderdaad een weekje rustig aan doen. Vooral je niet schuldig voelen en genieten!
Ook ik heb een rugzak mee van vroeger en hoe voller die zit, hoe eerder die overloopt. Dat heeft absoluut niets te maken met sterk of zwak zijn!
IK heb zelf, net voor ik mijn diagnose hoorde, toen ik nog helemaal niet wist dat ik een tumor had, een dergelijke periode meegemaakt. Ik bleef maar aanmodderen op mijn werk, voelde me onstabiel, schoot onredelijk uit mijn sloffen of kreeg tranen in mijn ogen. NIET GOED!
Rust NU! dat is een bevel!  ;)

YvetteR

  • ***
  • Berichten: 199
  • ik ben een bang klein vogeltje in een kleine kooi
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #8 Gepost op: juni 22, 2010, 10:49:38 am »
Hallo,
ik kan het alleen maar eens zijn met de lotgenoten. Ik ben voor mijn tumor gevonden werd al een paar maanden thuis moeten blijven. Ook ik was veel te moe en uitgeput, zowel fysiek als geestelijk, en wist niet wat daarvan de oorzaak was. Ik dacht de stress, maar het was toen al de kanker. Mijn tumor was al 6 x2 x3 cm in de linkerborst, maar heel dicht tegen de ribben, daarom heb ik pas laat gezien dat ik een kuiltje onder aan de borst had. En dan is het snel gegaan.Amputatie, chemo en bestralingen. Ik heb me toen ook samen met ons mama genetisch laten onderzoeken en wij zijn dus ook drager van het BRCA1 gen. Dat was in 2007, en spijtig genoeg is ons mama eind 2008 overleden aan de verschillende uitzaaiingen. Voor haar is dat gen-onderzoek te laat gebeurd, en ik, tja ik ben vorig jaar in september hervallen met uitzaaiingen in oksel en buikvlies. Gelukkig ging ik 3-maandelijks op onderzoek en waren ze er snel bij.
Ik had er in het begin van mijn ziekte zeer moeilijk mee dat ik niet meer kon gaan werken, maar ondertussen ben ik wel tot de conclusie gekomen dat het leven veel belangrijker is dan dat werk. Ik val natuurlijk op een lager inkomen, maar ik ben tevreden met de tijd die mij nog gegund is. Morgen weet ik of ik weer aan de zware chemo moet en ik zal dat er ook weer bijnemen, want elke dag dat ik er nog ben, is het belangrijkst voor mij.
Ik zie dat jij ook heel veel nood hebt aan de nodige rust, en ik vermoed dat 1 weekje zelfs niet genoeg gaat zijn. Probeer toch die week thuis te blijven en goed uit te rusten. Ik weet dat de gedachte op 80% kans op kanker verschrikkelijk is, en praat er vooral verder over met je psycholoog. Denk er vooral aan dat jij niet gevraagd hebt om dat gen mee te dragen, dat is nu eenmaal de natuur en natuurlijk is het verschrikkelijk met die wetenschap te leven, maar ben jij niet het allerbelangrijkst.

Ik wens je veel sterkte en twijfel vooral niet om hier op het forum met lotgenoten daarover te communiceren.
Veel sterkte nog
Yvette

petradw

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 14
  • Gehuwd en mama van 2 coole jongens
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #9 Gepost op: juni 22, 2010, 11:08:29 am »
Hey Eeyore,

Je krijgt inderdaad niet zomaar een ziektebriefje van je dokter. Nog voor er effectief borstkanker werd vastgesteld kreeg ik ook onmiddelijk een week ziekteverlof, zomaar dacht ik. Ik was nog nooit in mijn leven een week ziek geweest en had ook geen goesting om thuis te blijven. Ik was toch (nog niet zeker) ziek? Anders dan in jouw case was het uiteindelijk wel mijn eigen baas die zei dat ik beter wel thuis bleef, om alles eens op een rijtje te zetten en alvast te rusten voor de wat misschien komen zou. Ik ben dus thuis gebleven en heb mij dat geen moment beklaagd. Ik kon nog niet eens concetreren op het huiswerk van de kinderen.
Het is moeilijk als je op weinig begrip kan rekenen van je werkomgeving. Indien ik jou was zou ik toch dat weekje thuis blijven. Wil je echt blijven werken in een omgeving waar je blijkbaar altijd moet presteren? Momenteel zit jij emotioneel in knoop en denk ik dat je best ook eens alles op een rijtje kan zetten en vooral ook genoeg moet rusten. Rusten kan wonderen doen. Dus doe maar eens lekker egoïstisch en blijf THUIS !

Eeyore

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 37
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #10 Gepost op: juni 23, 2010, 09:08:02 am »
Goh, het is eens fijn om wat begrip te krijgen in plaats van telkens te horen dat het toch allemaal niet zo erg is en dat ik mezelf maar wat bij elkaar moet rapen. Ik heb uiteindelijk mijn ziekteverlof niet durven opnemen :( Nochtans weet ik dat ik het had kunnen gebruiken, gewoon om te slapen. Ik draai nu enkel nog op caffeïne en mijn gsm die ik om het half uur laat aflopen om ervoor te zorgen dat ik af en toe toch wakker ben op mijn bureau. Maar ik doe hier weinig meer dan suffen en surfen en aftellen naar het moment dat ik kan vertrekken. Zolang ik inprik en uitprik, is iedereen tevreden, wat ik hier doe, is blijkbaar onbelangrijk.
Ik had uiteindelijk einde vorige week een keertje bij de persoon gepolst die mijn project begeleidt. Normaal gezien is hij erg lief en begripvol, maar nu kreeg ik het standaard antwoord: "Ach, iedereen heeft wel iets genetisch in de familie. Mijn vader is op zijn 52ste aan hartfalen gestorven, ik zal het waarschijnlijk ook wel krijgen, maar daar ga ik mijn leven nu niet door laten vergallen. Concentreer je op je werk en denk er niet te veel aan, dat helpt toch niet". Sja, hij heeft natuurlijk gelijk, maar erg veel ben ik er niet mee. Ik krijg er alleen maar meer schuldgevoelens van. En volgens hem zou het ook moeilijk te aanvaarden zijn om met een briefje van een psychiater af te komen.
Morgen is de laatste dag van mijn ziekteverlof, maar de moraal is dat ik het niet kan opnemen. Ik probeer dus maar zo goed en zo kwaad als mogelijk door te gaan. Mijn psy gaat ongetwijfeld volgende week ook slechtgezind zijn omdat ik het niet heb opgenomen, maar op dit moment zit ik gewoon vast. Ik heb geen optie. Ik voel me nog te jong om het allemaal zo maar overboord te gooien en bovendien ben ik niet ziek. Gewoon uitgeput, doodmoe, leeg, ... en met het gevoel dat mijn leven geen zin meer heeft. Wat is uiteindelijk mijn toekomstperspectief?
Volgende week heb ik maar wee twee dagen verlof genomen om bij mijn vriend te zijn. Daarmee zijn al 60% van mijn vakantiedagen voor dit jaar opgegaan aan BRCA1 en er gaan er ongetwijfeld nog volgen. Einde juli moet ik op 6 maandelijkse controle en ik heb nu al stress! Na mijn vorige controle heb ik ook een paar dagen vakantie genomen. Om te bekomen van alle moeilijke emoties (ik kan ook niet omgaan met aanrakingen, nogal vervelend bij echo's). Ik wilde echt dat ik wat sterker was!

Eeyore

jeannette

  • ***
  • Berichten: 182
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #11 Gepost op: juni 23, 2010, 09:21:51 am »
Lieve Eeyore,
De vraag is voor jou wat je van je leven wilt maken. Het leven dat je nu hebt lijkt me geen leven...
Wel een vreemde reactie van die collega.
Mijn vader is ook dood neergevallen toen hij gewoon naar de badkamer ging. Ja, dat is een familieafwijking. Ik heb mijn leven daar niet door laten vergallen en ben gezond leven gaan leven, niet roken, niet drinken en geen vet eten en bewegen.
Piekeren helpt niet, maar concrete oplossingen zoeken om wat aan je situatie te veranderen helpt wel. Jij zit in zo'n prutje rond te roeren. Je hebt wel opties! Kijk al eerst eens rond op de arbeidsmarkt. Ik weet niet of je een hoge opleiding hebt, maar ga eens praten met outplacementbureau's, kijk in de vacaturekrant, het internet Gooi jezelf op linkedin. Kortom ik denk dat jij je situatie in handen kunt nemen door stappen te zetten. Zet op een rijtje wat de gevolgen zijn van bijvoorbeeld ontslag nemen op je werk, wat zijn de gevolgen als je daar blijft zitten. Doe iets, op deze manier ga je er niet uit geraken. (En als je echt mijn persoonlijke mening wilt? Ik vind het maar een nare werksfeer op jouw werkplek).
Heel veel sterkte Jeannette

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #12 Gepost op: juni 23, 2010, 11:27:01 am »
Wat een nare toestand zeg.Maar Eeyore denk er wel aan dat jij en dan vooral jouw gezondheid voorgaan.Altijd!!
Vind het heel jammer om de reacties van je collega's te horen.Maar die vind je op elk wek hoor,ook bij mij.Ook ik krijg soms reacties van ' kom je nu nog niet werken,maar allez je kan toch genieten van een mooi zomerverlof".Niks van genieten,kan al ten eerste niet in de zon of mijn arm begint te zwellen en daarbij ben ik nog steeds van het minste dat ik doe moe.Maar dat zien ze allemaal niet.Geloof me ,ook ik heb het daar enorm moeilijk mee,me steeds te moeten verdedigen om dat ik ziek ben geworden.Heb ook al reacties gehad dat alles nu gepasseerd is.Wel dat is het niet:ik moet nog vijf jaar medicatie innemen(maar die bijwerkingen zien of voelen zij niet)en dan zijn er nog enkele jaren met veel angst voor controles,wachten op uitslag van genetisch onderzoek:maar dat is precies niet meer van tel voor sommigen.
Ik kan je maar één gouden raad geven:denk aan jezelf,zorg in de eerste plaats voor jezelf.Hoe graag je je job ook doet,jouw gezondheid en herstel gaan nu voor.Veel sterkte en als je nood hebt om je hart eens uit te storten,we zijn hier voor jou,wij begrijpen jou wel

Eeyore

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 37
    • Bekijk profiel
Re:Ziekteverlof?
« Reactie #13 Gepost op: juni 23, 2010, 13:46:57 pm »
Ik ben inderdaad vrij hoog opgeleid, alleen in de verkeerde sector. Daar knelt precies het schoentje. Ik werk voor een culturele instelling waar ik met een beurs van de overheid een doctoraat aan het voorbereiden ben. Ongeveer 20% van de tijd werk ik voor de instelling zelf, terwijl ik 80% mag besteden aan mijn doctoraat. Maar ik moet wel elke dag op mijn bureau in Brussel zijn - flexibel zijn ze hier niet echt - dus ik kan niet zomaar een dagje thuiswerken of zo. Het probleem is natuurlijk dat ik mijn doctoraat niet graag zomaar wil opgeven, ik ben uiteindelijk al halfweg en ik zou het bijzonder graag halen. Ik hou normaal gezien heel veel van mijn werk: het is interessant, uitdagend, ik heb toffe collega's, ... alleen lukt het me nu gewoon niet omdat ik te uitgeput ben om me te concentreren. En mijn promotor is, zoals gezegd, een hele lieve man maar hij begrijpt er weinig van en denkt dat ik professionele zelfmoord pleeg door ziekteverlof te nemen omdat binnen de kortste keren iedereen zou weten dat ik naar een psychiater ga en dat ik emotionele problemen heb. Natuurlijk, ik heb het niet geprobeerd, dus eigenlijk weet ik het niet. Maar ik ben bang om het te proberen. Mijn beurs moet verlengd worden in oktober en normaal gezien is dat een pro forma aangelegenheid, maar misschien gaan ze nu wel twee keren nadenken. Soms denk ik wel eens dat ik dat doctoraat beter opgeef, dat het voor mij niet weggelegd is, dat ik eigenlijk niet intelligent genoeg ben enz. maar aan de andere kant hoop ik ook nog dat het een keertje beter wordt en dat ik het een plaats in mijn leven kan geven, samen met alle rest van de rotzooi. En ik wil nu zeker geen beslissingen nemen waarvan ik later spijt krijg. Dus ik probeer door te gaan en te overleven tot het volgende weekend. Mijn leven was al gecompliceerd, het is er niet beter op geworden met BRCA1.