Auteur Topic: Borstkanker:1 jaar later:mijn verhaal  (gelezen 6736 keer)

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Borstkanker:1 jaar later:mijn verhaal
« Gepost op: juni 05, 2010, 19:02:34 pm »
Hallo iedereen,als lid ben ik nieuw hier op het forum,maar ik heb wel al veel van jullie verhalen gelezen en ook raad uit geput.Graag vertel ik jullie mijn verhaal.Omwille van het feit dat ik als alleenstaande altijd full-time heb gewerkt,woont mijn hondje Billy bij m'n ouders.Mijn werkdagen lopen van 7 u tot 15 à 16 u(verplaatsing bijgerekend ben ik dus zo'n 10 à 11u weg van huis én ik wil dat diertje geen ganse dag alleen laten).Ik ga echter alle dagen eens langs(we wonen op 500m van mekaar).Zo ook 12 juni 2009:het begin van mijn verhaal.Die avond was ik wat moe na een lange werkdag,ik lag in de zetel toen Billy met al zijn kracht op mijn linkerborst sprong(iets wat hij trouwens nog nooit had gedaan).Meteen een helse pijn,die ook vlug minderde.Ik gaf er geen aandacht meer aan tot de dag erna.Ik voelde een enorme zwelling op die plaatsM'n eerste gedachte was ' dat komt door die sprong,het zal wel een kneuzing zijn'.Ik smeerde dus die plaats in met wat voltarengel.Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat ik meteen ook een slecht gevoel had,maar dat verdrong ik.Ook denkende,ik ben nog maar 36 jaar,ik moet nog niet denken aan....Mijn grootmoeder , langs mama’s kant heeft borstkanker gehad toen ze begin de vijftig was;een strijd van vijftien jaar,die verloren werd.Mama is al die jaren al bang geweest om ook de ziekte te krijgen,maar intuïtief wist ik dat ik de volgende zou zijn.Waarom?Dat weet ik niet,enkel een voorgevoel.De komende dagen kwam Billy steeds heel intens snuffelen aan die plaats,me daarbij recht in de ogen kijkend,precies of hij iets wilde zeggen.Niemand wist wat er aan de hand was,ik durfde het gewoon aan niemand vertellen,kon het ook niet vertellen.De dagen gingen verder,de zwelling verdween,maar wat overbleef was een harde knobbel.Ik raakte in paniek,maar nog steeds kon ik de stap niet zetten.Ik zocht informatie op het internet:het zou misschien een ontstoken melkklier zijn,het zou misschien...In m'n hart wist ik wat het was,maar mijn verstand was er nog niet klaar voor.Nu moet je ook weten dat in april van datzelfde jaar mijn papa een openhartoperatie had ondergaan,waarbij één hartklep werd vervangen en vier overbruggingen werden geplaatst.Een hele zware periode voor ons allemaal.Ik steunde hen zoveel ik kon,ik heb geen broers of zussen.En nu dit...Onbewust begon ik dingen te regelen:ik maakte alle betalingen in orde,regelde bankzaken,ziekenhuispapieren,...Ik wist wat er voor me lag.Eind juni was ik een week in verlof.29 juni vertelde ik het aan mama,de wereld zonk weg onder haar voeten.Ze ging met me mee naar de huisdokter,die dacht eerst dat het een cyste was,hij voelde er ook één onderaan de borst.Hij deed een punctie:maar er kwam geen vocht uit,geen bloed.Ik wist wat dat wilde zeggen.'s namiddags naar de radioloog voor mammo en echo.Op de mammografie was er niets te zien.Op de echo zag hij dat het gebloed had door de punctie eerder op de dag.Hij raadde me aan om en punctie te laten doen in het ziekenhuis.Dat gebeurde de dag erna.De volgende dag kreeg ik telefoon dat ik me geen zorgen moest maken,de eerste resultaten waren binnen:het was niet kwaadaardig.En toch wist ik dat het slecht was.De vrijdag moest ik naar de huisdokter voor de definitieve uitslag:borstkanker.Ook al wist ik het onbewust,toch was dit het einde voor me.De maandag erop ging ik voor een MRI-onderzoek,twee dagen erna naar de chirurg.Ik onderging alle onderzoeken:botscan,longfoto,lever,buik.Gelukkig waren er geen uitzaaiÏngen.Op 13 juli werd ik geöpereerd:een borstsparende operatie.Op de operatietafel konden ze echter niet bevestigen dat de randen kankervrij waren dus moest ik afwachten op de uitslag tot de komende woensdag.Zelf had ik vanaf het moment dat ik hoorde dat ik mijn borst nog had een slecht gevoel:ik wilde die borst niet meer,betrouwde het niet.Woensdag kreeg ik de uitslag:randen waren niet kankervrij,dus op donderdag moest ik een volledige amputatie ondergaan met verwijdering van alle okselklieren(één klier was aangetast).Woensdagavond nam ik bewust afscheid van dat deel van mijn lichaam,dat ik niet meer als het mijne beschouwde.De operaties verliepen , wat mij betreft,vrij goed.Pijn van operatiewonden of zo , heb ik nooit gehad;wel van de twee drains(maar dat was tijdelijk).In m’n hoofd was ik terug gerust.Op 19 juli mocht ik terug naar huis.In m’n hart had ik zoiets van ‘ als Billy niet meer snuffelt,weet ik zeker dat alles weg is’.De chirurg had wel bevestigd dat met de tweede operatie echt alles weg was,maar toch.Sindsdien heeft Billy nooit meer gesnuffeld,oef…Zowel de huisarts als de chirurg zegden dat ik mijn hondje eeuwig dankbaar moest zijn,want dat hij allichtmlijn leven heeft gered.Ik had een sluimerende kanker,die ik zonder tussenkomst van Billy en gezien mijn jonge leeftijd pas ontdekt zou hebben als het te laat was.Daarna moest ik een heel zwaar,pijnlijk onderzoek ondergaan voor de rechterborst.Op de eerste MRI-beelden hadden ze iets verdachts gezien en ze moesten weten wat dat was voordat ik aan mijn verdere behandeling kon beginnen.Ik ging een week door een hel van schrik:en terecht.Het was verschrikkelijk:onder MRI-geleide werd het verdachte gezwel via punctie verwijderd.Ik telde de keren dat het apparaat een deel van me opslorpte.Nadien volgde een erge bloeding.Gelukkig was de uitslag goed:niks kwaadaardigs.Verder onderging ik zes chemo’s.3 keer FEC en 3 keer taxotere(krijg nog koude rillingen en pijnscheuten als ik denk aan die drie laatste:daar heb ik negen weken van afgezien;negen weken drie verschillende soorten cortisonen om de dag en nacht door te geraken:jullie kunnen je al indenken hoe ik er fysiek uitzag).Na de laatste chemo liep ik een infectie op(witte bloedcellen stonden 24500 ipv 11000 (wat ze zouden moeten geweest zijn):zware antibiotica,anderhalve week koorts , die met niets te verminderen was.Ik sleepte me erdoor.Daarna 25 bestralingen.Bij de 16de verlegden de verpleegsters mijn geöpereerde arm,om in de goede positie te liggen voor de stralen,een operatiestreng draaide zich:weer pijn.Ik moest naar de kinesist om die streng terug goed te laten springen.Naar het einde toe was ik ook fel verbrand,maar met zalf kon ik dat wat verzachten.Sinds 29 maart ben ik gestart met de revalidatie in het ziekenhuis:twee maal per week.
Vroeger was ik heel actief.Elke dag opstaan om 5 u 30;met de fiets naar het werk( 5,5 km);dan zeven à acht uur zwaar fysiek werk(aanvullen zuivelafdeling:3 keer per week melk(6 à 15 kilo per eenheid);dan terug naar huis met de fiets(5,5 km),huishoudelijke taken.Ik ging graag eens wandelen,fietsen,concerten,….Dat is allemaal weggevallen.Zelf had ik in mijn hoofd het idee dat ik 1 juni of 1 juli terug zou kunnen gaan werken.24 maart had ik mijn eerste klinische controle:alles was qua het klinische in orde.Maar er zijn natuurlijk de vele klachten , die ik nog heb:vapeurs,slecht slapen,nog steeds moeten slapen overdag,….Dat zorgde er allemaal voor dat de dokter mij verplichte om nog zes maand thuis te blijven en revalidatie te volgen in het ziekenhuis.Eerst was ik echt geschrokken ,teleurgesteld,voelde me ook schuldig tov mijn werk,mijn directe collega.Nu het 1 juni is geweest,besef ik dat het zeker nog niet zou gaan.Ik moet voortdurend opletten wat ik doe.Komt er bezoek,dan moet ik bv geen stof afnemen,want dan kan ik het bezoek niet aan.Wandelen lukt voor zo’n twintig minuten,maar dan moet er ook niets meer achter komen.Het frustreert me echt dat ik zoveel dingen niet meer/nog niet kan.Mijn hoofd wil wel,maar het is precies of mijn lichaam en hoofd zijn niet meer op mekaar afgesteld.Ik zou zo graag weer zijn zoals voordien,maar het is een lange weg.Chemo en bestraling kon ik inschatten hoe zwaar ze zouden zijn.Ik had voor ogen welke pijn,klachten ik kon hebben.Van wat erna komt had ik geen beeld.Revalideren is zoveel moeilijker dan de behandeling zelf.Mede ook door de reactie van sommige anderen,die niet begrijpen dat ik nog steeds zo moe ben.Dat doet vaak het meeste pijn,steeds weer mezelf moeten verdedigen dat ik dingen niet kan doen,….Gelukkig is er ook een vaste groep vrienden,waar ik altijd kan op steunen.Het is een lange strijd,een hard gevecht
In september heb ik mijn volgende controle:mammo rechts en echo links en rechts en van de buik.Ook is het nog bang afwachten op het resultaat van het genetisch onderzoek dat ik in mei had.Maar die uitslag zal allicht dit jaar niet meer binnen zijn.Ergens ben ik bang,niet wetende hoe ik op negatief nieuws zal reageren.Maar ik heb 50% kans dat het niet in mijn genen zit,dus zal misschien voorlopig maar van het beste proberen uit te gaan.
Dat was mijn verhaal,ik hoop dat ik lotgenoten hier enige steun kan mee geven.

keikopje

  • ****
  • Berichten: 476
  • 42, mama van een dochtertje van 7j
    • Bekijk profiel
Re:Borstkanker:1 jaar later:mijn verhaal
« Reactie #1 Gepost op: juni 06, 2010, 17:01:25 pm »
hallo Indian,

je verhaal klinkt zo bekend, duidelijker kan je het niet verwoorden. Zelf voel ik ook heel sterk aan dat revalidatie na kanker het moeilijkste deel is, chemo was peanuts in vergelijking met de lange weg die je nadien aflegt.
2 jaar na de laatste chemo werk ik nog steeds halftijds (halve dagen),e n hoewel ik het af en toe nog heel frustrerend vind dat ik veel dingen nog niet kan, merk ik ook wel dat mijn conditie toch iedere dag verbetert. Of het ooit nog echt wordt zoals vroeger, durf ik niet te voorspellen, of ik ooit nog echt voltijds kan werken - ik hoop van wel, maar ik denk dat het nog enkele jaren kan duren.
En de vriendenkring begint zich inderdaad te verdelen. Me verantwoorden probeer ik niet meer te doen sinds ik een flinke ruzie met een goede vriendien gehad heb. Stilaan wordt duidelijk wie me aanvaardt zoals ik ben in mijn herstelproces, en voor de anderen: tant pis.
Ik hoop dat je je mettertijd ook sterker gaat voelen, revalidatie doet echt wel wonderen.
En ik hoop ook dat je nog lang kan genoeten van je hondje die je zo goed geholpen heeft :). Ik heb zelf een hond en weet dus goed wat voor intuïtie zo'n beestje aan de dag kan leggen.

groetjes,
Natacha

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Borstkanker:1 jaar later:mijn verhaal
« Reactie #2 Gepost op: juni 06, 2010, 19:41:57 pm »
Hey Natasha,bedankt voor je bemoedigende woorden.Het is al een hele steun te weten dat je niet de enige bent met deze klachten.Te weten dat er toch wel mensen zijn die je toestand begrijpen,of dat nu lotgenoten zijn of zoals je zegt die enkele goede vrienden,die je overhoud tijdens de revalidatie.
Als ik al terug zou mogen/kunnen gaan werken vanaf oktober zal ik dat ook zeker maar part-time doen.Vooral ook gezien ik een hele zware job heb en uiteindelijk ben ik er dan ook al ruim een jaar uit,dus de stap word zowieso moeilijk.Het is zoals je zegt:misschien moeten "wij" nu eens leren dat "wij" op de eerste plaats komen en niet die job of de vraag van de anderen.Tenslotte is er veel gebeurt in ons leventje,zowel fysiek als geestelijk.
Mijn hondje zal ik zeker heel z'n leven met heel veel liefde en dankbaarheid omarmen:ik heb tenslotte mijn leven te danken aan hem.Dikke knuffel en ook voor jou nog veel sterkte,Indian

car

  • ***
  • Berichten: 101
    • Bekijk profiel
Re:Borstkanker:1 jaar later:mijn verhaal
« Reactie #3 Gepost op: juni 08, 2010, 13:40:28 pm »
halo

Ik heb gedaan op einde april met mij chemo,heb dagen dat ik niet moe ben en dagen dat ik voortdurend moe ben alsof ik er maar half ben ook enorm veel vapeurs en veel last van duizeligheid   

je zou er soms de moed van verliezen

      vele groetjes Caro

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Borstkanker:1 jaar later:mijn verhaal
« Reactie #4 Gepost op: juni 08, 2010, 20:00:23 pm »
Ja Caroline da's inderdaad heel goed verwoord.Voor bekend was dat ik de ziekte had,kon ik alles,moest ik nergens aan denken.Had ik iets nodig van ergens,hop de fiets op en weg was ik.'s Morgens opstaan en direct erin vliegen.Door de behandeling om me (hopelijk)te genezen,ben ik een flink stuk achteruit gegaan.Nu moet ik bij alles nadenken of het me niet te veel zal vermoeien.Er zijn inderdaad goede dagen/momenten en dan heb je het gevoel dat je terug alles zal aankunnen en dat alles goed komt,zoals de dokters beloofd hebben.Maar daarna komt terug een slecht moment en lijkt die eindmeet zo veraf.Heb je het gevoel dat je nooit meer terug sterk zal worden.Maar in zo'n momenten zijn we hier juist om mekaar te steunen en terug verse moed te geven.Dus kop op meid,we zullen mekaar er wel doorheen helpen
Dikke knuffel,Indian

car

  • ***
  • Berichten: 101
    • Bekijk profiel
Re:Borstkanker:1 jaar later:mijn verhaal
« Reactie #5 Gepost op: september 06, 2010, 16:28:24 pm »
Het is eigenlijk of heel ons leven verandert is ,Wat verlang ik soms naar de tijd voor ik die tumor gekregen heb,als ik een foto van mezelf zie denk ik ;a toen had ik die tumor nog niet,toen was ik nog niet in de menopauze,toen was ik niet altijd bezig met mijn gezondheid,ik kan er soms zo triestig van worden dat de tranen me in de ogen schieten en me moet inhouden om niet te huilen als er volk bij is, als ik alleen ben, huil ik dan eens flink uit en heb dan enorm medelijden met mezelf.  Het is een grote klap die je krijgt na dat je gedaan hebt met de chemo;de verpleegsters enzo zijn er niet meer om je moed en courage of eens te doen lachen.Spijtig dat er hier in de streek van Ieper geen inloophuizen of contacktnamiddagen zijn
Ik heb soms zo de behoefte om te praten met lotgenoten


    grts caro

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Borstkanker:1 jaar later:mijn verhaal
« Reactie #6 Gepost op: september 06, 2010, 20:45:44 pm »
Hey Caro,ik heb d'er ook last van:het zwarte gat na de behandeling.Je wil terug je leven in stappen,na gestopt te zijn door de chemo en bestralingen.Dan denk je:joepie vanaf nu kan ik terug opbouwen,maar dat gaat zo verdomde traag.En zoveel niet-zieken willen hun zegje doen over wat je wel en niet moet doen.Wat weten zij hoe jij je voelt,hoe je soms op je tanden moet bijten voor doodgewone alledaagse dingen.Je mag mij altijd privé mailen hoor

nederbelg

  • ***
  • Berichten: 193
  • desiree, single mama van 2 meiden. 11 en 13jr
    • Bekijk profiel
Re:Borstkanker:1 jaar later:mijn verhaal
« Reactie #7 Gepost op: oktober 07, 2010, 13:45:54 pm »
hi indian, wat een verhaal zeg, ik moet nog aan de mijne beginnen, operatie achter de rug, alle test gedaan en wat ik voor mijn kiezen ga krijgen voor behandeling sluit geheel aan op jou verhaal....
lang leve de komende hel....of zijn er toch nog positieve kanten aan 't chemootje (ik krijg 6 keer cef) of 3 maal cef en 3 maal taxotere..
mss eierstokker eruit...
heel knap hoe je je verhaal hier hebt neergeschreven...was ik maar 1 jaar verder....
dikke zoen en je mag trots wezen op je verhaal, knap neergeschreven.
desiree

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:Borstkanker:1 jaar later:mijn verhaal
« Reactie #8 Gepost op: oktober 07, 2010, 20:41:03 pm »
Hey Desiree,als je het zo allemaal herleest, is het inderdaad een heel verhaal hé.En  geloof me soms heb ik ook echt het gevoel van ' amai,heb ik dat echt allemaal doorgemaakt'.Wat mij hielp om elke fase door te komen:ik nam een blad en schreef er bv de eerste dag van de chemo op , dan rekende ik uit wanneer ik ,in het beste geval,mijn laatste chemo zou hebben:hier drie weken hersteltijd bijdoen.an verdeelde ik al die dagen in de helft(50% gedaan),nog eens in twee(25%gedaan) en zo verder.Dat hielp me telkens ik bv 10 % door was gesparteld:misschien helpt dit jou ook wel.Het zou jou ook lukken ,geloof me,alleen lijkt het nu nog zo'n grote berg,waar je overheen moet.Veel sterkte