Auteur Topic: vader  (gelezen 4034 keer)

garou

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 21
    • Bekijk profiel
vader
« Gepost op: november 01, 2005, 20:59:50 pm »
graag zou ik in contact komen met mensen die hetzelfde mee maken of mee maakte.
Vorige jaar in mei werd bij mijn vader kanker vastgesteld aan de longen en lever. Het was goedaardig vertelde ze ons.  Maar vorige week kregen we te horen dat de kanker uitgezaaid is naar zijn ruggegraat en zijn hersenen.  Ze hebben ons al verteld dat hij nog ongeveer 1jaar te leven heeft en dat de kanker kwaadaardig is. Ondertussen staan we hier hopenloos want ze weten nog niet goed wat ze van plan zijn. Ik kan het nog altijd niet geloven dat dit kunnen gebeuren is. Mijn vader is nog maar 56jaar Graag zou ik mensen over de angsten en gevoelens hierover praten.
alvast bedankt.

garou

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 21
    • Bekijk profiel
Re:vader
« Reactie #1 Gepost op: november 09, 2005, 21:26:13 pm »
Jammer genoeg is vandaag 9/11 mijn vader gestorven.

Karen

  • Gast
Re:vader
« Reactie #2 Gepost op: november 10, 2005, 22:06:16 pm »
Goh Garou,
ik kan me niet voorstellen wat je nu moet doorstaan maar wil je wel veel sterkte toewensen. Ik vind het vreselijk en dan ineens zo snel, groeten Karen

Veerle_G

  • Gast
Re:vader
« Reactie #3 Gepost op: april 25, 2006, 20:16:03 pm »
Hey garou..
'k ken het gevoel..Ik ben enkel 13 jaar..En heb m'n vader verloren aan kanker..Hij was enkel 46jaar... Hij had tongkanker.. als je het verhaal wilt lezen..staat bij TongKanker uitgelegt :) wat je ook doet..probeer z'n tijd zo mooi mogelijk te maken..en hoop dat 't nog goed komt! Hopen doet geen zeer..Hopen doet wonderen gebeuren!

jeskeuhtje1990

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 23
    • Bekijk profiel
Re:vader
« Reactie #4 Gepost op: oktober 09, 2008, 07:40:21 am »
ey ik ben men vader ook verloren aan kanker ik ben 17 en men papa was 39 jaar ook veel te jong.

groetjes jessica

Alain430

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 3
    • Bekijk profiel
Re:vader
« Reactie #5 Gepost op: december 22, 2008, 02:03:26 am »
Hoi allemaal,

Ik heb pas zaterdag mijn vader verloren aan kanker  :'( en moet zeggen dat het mij nogal zwaar valt. Hij hield mijn hand en mijn moeder haar hand vast bij het sterven, een echt gevecht tegen de dood... Zijn strijd tegen kanker duurde 3 jaar, en hoop nu dat hij eindelijk verlost is van alle pijn.

Nu komen de feestdagen en ik heb het nu al zo moeilijk... Het is lastig en moet mijn moeder steunen... ik mag niet tonen hoe lastig ik het heb omdat ze me nodig heeft. Maar als ik daarna in de auto stap ...... pfff dan ..........

Een vader verliezen is hard, keihard. Vooral nu op zo momenten komt het nog harder aan.

Ik mis hem nu al en hij is nog maar vertrokken.

Een paar tips die ik nu vind dat ik niet of te weinig heb gedaan :

- Knuffel hem en pak hem regelmatig eens vast "je kan het daarna niet meer"
- Zeg hem dat je hem graag ziet, dat hij de beste is.
- Zeg hem ook dat je hem zal missen, hij zal je waarschijnlijk antwoorde "'t leven gaat verder jongen" maar toch doen !!!
- Vraag hem alles wat je maar wil en kan vragen, nu kan hij je nog antwoorden met een nuchtere kijk
- Vraag hem ook wat hij wil als het zover is 'niet prettig" maar nu kan het nog"
- Zorg dat je er bent wanneer hij je nodig heeft "om te praten, je te zien, alles..."

Geloof mij, dit zijn dingen die ik nu voel dat ik niet of te weinig heb gedaan !!!!!!!!!!! nu is het voor mij TE LAAT !!!

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:vader
« Reactie #6 Gepost op: december 22, 2008, 22:07:11 pm »
Hey Alain,

Beloof me één ding : Verwijt jezelf niet dat je tekort gekomen bent!! Je vader wist zeker en vast dat je van hem hield en wou zeker niet dat je met schuldgevoelens achter zou blijven!!!
Je geeft zéér nuttige tips aan lotgenoten, om bepaalde dingen niet over het hoofd te zien, maar anderzijds maak je zelf de fout om je verdriet niet te tonen t.o.v. je moeder!! Waarom niet?!? Samen met je moeder je verdriet uiten in een omhelzing; dat is pas echte steun. Tonen aan elkaar dat jullie allebei verdriet hebben en die pijnlijke momenten "kunnen" delen is een kunst op zich! Sta er voor open, want ook dit hoort bij het rouwen!!
P.S.: Blijf praten tegen je vader. Ergens hoort ie je vast en zeker; ook nu nog ;)

Groetjes, Steven