Auteur Topic: Kanker zet je relatie onder druk  (gelezen 26610 keer)

emmake

  • Gast
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #15 Gepost op: december 17, 2009, 16:09:20 pm »
hallo allemaal,
eerst en vooral zou ik willen zeggen dat ik jullie alle succes toewens met het overwinnen van jullie ziekte, en ja, daardoor snappen jullie dus misschien al dat ik de "tegenpartij" ben.  Het woord "tegenpartij" kan misschien negatief klinken, want ik krjig de indruk da ik vaak word beschouwd als de vijand, maar ik denk wel dat ik hier misschien wel enkele tips en tricks ga kunnen krijgen.  (trouwens, ik denk als het hier niet is, zou ik niet weten waar dan wel)

bon, mijn verhaal
in de lente van dit jaar werd er bij mijn vriendin een gezwel gevonden, na veel geloop, onderzoeken stelde men vast dat het lymfeklierkanker was.  het gezwel moest verwijderd worden, en daarna zou de beslissing vallen chemo of niet!
maar dit stuk kennen jullie beter dan ik....

ok, we zitten na de operatie, en het gezwel is kwaadaardig, maar met de chemo kans op 80% genezing.  wat ik toch positief vond, vermits velen niet eens zo veel procent te horen krijgen. (maar aub, verbeter mij als ik er naast zit)
ik moet wel zeggen da ik een enorm positief iemand ben, en wel altijd in iets slechts nog iets goed kan vinden, al is het maar een pruts of prul, maar het lukt me.

en eigenlijk is toen mijn persoonlijk helletje aan komen zetten.  want wat wist ik daar nu van of het goed ging komen of niet, en wat een boodschap had ze er aan, aan mijn stomme opmerking met mijn positief proberen zijn.

ok, sprongetje in de tijd, chemo is bezig, om de 2 weken, dus recuperatie was er niet echt bij, 1 à 2 dagen voor de volgende chemo stond ze terug iets of wa op haar poten, en herbegon het spelleke!  natuurlijk in die 2 weken allerhande kwalen (ook niets nieuws voor jullie, I know)

(even ter zijde, wij wonen nog niet samen)

na de 2de behandeling, kreeg ik bij bijna alles de volle lading! wat ik ook zei, het juiste zat er nooit tussen.  met als gevolg, klinkenden ambras en de verwijten dat ik niet wist wat ze doormaakte (klopt) lichamelijk noch geestelijk!  nu dat 2de kan men afzwakken tot ongeveer wel, zelf mijn schildklieren moeten laten uithalen omdat ze vol knobbels stonden en er een gezwel zat van 2,5cm, na 7 weken bang afwachten bleek het goedaardig.  dus de lichamelijke dans ben ik ontsprongen, maar de mentale klappen heb ik toch ook wel gehad, niet zo overdreven, maar 7 weken onzekerheid was nu toch ook niet wat het moest zijn.

maar ik ben aan het afwijken, de "moodswings" tussen de chemo's, wist ik dat die er wel gingen zijn, en ik had me daar wel enigzins mentaal een beetje op voorbereid, maar nu, na 3 maanden van verwijten heb ik vandaag voor de eerste keer ne serieuzen deuk gekregen, en deze voormiddag realiseerde ik me dat ik er zelf ook onder door aan het gaan ben als ik niets onderneem.

verwijten in de stijl van dat ik niets met haar inzit, het mij allemaal niet kan schelen, ik enkel aan mezelf denk, het enige wat ik kan doen is zelfbeklag hebben en nog een paar schoon voorbeelden die ik hier zelfs niet durf neer te pennen.

het enige wat ik wil, is haar steunen, haar helpen waar kan, er zijn voor haar, valt ze om 8u in slaap, so be it!
maar ik krijg de kans niet, ik word meer en meer buiten gesloten tot vandaag het zo ver was, dat ik het maar moest afbollen, want dat ze wist dat dat er uiteindelijk toch van zou komen! 

om eerlijk te zijn, ik ben ten einde raad, weet echt niet meer wat ik nog goed kan doen.  krijg ik de mededeling dat ik haar gerust moet laten, doe ik dat, met heel veel pijn in mijn hart.  geduldig wacht ik dan tot ze er weer klaar voor is om iets tegen mij te zeggen, maar als het 3 dagen later nog steeds blijft voortduren, ja, dan stuur ik een berichtje, met als leuk antwoord, ah, je laat toch nog iets van je horen... 
enfin, heb nog wel zo een voorbeelden, maar het komt er meestal op neer, doe ik dit, had ik dat moeten doen, doe ik dan dat, had ik dit moeten doen.

na mijn dipje vanmorgen heeft een collega me aangeraden om eens op zoek te gaan naar praatgroep of aanverwante.  zo ben ik hier dan terecht gekomen!
ik zou dolgraag samen met haar naar het inloophuis gaan, want hoe het er nu aan toe gaat, vrees ik voor onze relatie.
ik heb voorgesteld om samen naar het inloophuis te gaan, nog geen definitieve neen gekregen, maar een "ik zal er over nadenken"  nog niet zo slecht, er is al een opening, de deur wordt niet dadelijk toe gesmeten.

bij momenten heb ik de indruk dat de verwijten, dat buiten sluiten en alle andere brol die er bij komt kijken misschien wel door het feit is dat ze zich onzeker voelt, niet echt er met iemand over praat.  denken jullie dat ik dan iets of wa in de juiste richting zit?

alle reacties zijn meer dan welkom.
alvast bedankt,
groetjes,
Emma

THEOLDONE

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 10
  • Ons Simonneke vecht tegen kanker
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #16 Gepost op: december 17, 2009, 18:19:52 pm »
Zoals ik ook reeds in mijn eerste reaktie op dit forum vertelde kan ik me best inleven in zo een situatie. De betrokkene die het allemaal moet doorstaan en meemaken kijkt wel anders op de zaak neer dan wij soms vermoeden. Het is uiteraard de kunst om je in te leven in het vel van die ander. Die ander naar de mond praten is uiteraard niet altijd de meest gepaste houding. Sommige mensen die ziek zijn, en dat kan je in het geval van uw vriendin wel zeggen, kunnen daar onmogelijk mee leven. Ze verdragen dan ook geen enkele positieve klank uit de mond van hun geliefde. Ik weet uit ervaringen in het verleden dat diegene die het meest om de zieke geeft meestal de volle lading krijgt, en toch niet kan gemist worden. Ik kan me indenken dat het voor u een ware kwelling is en de meest juiste oplossing niet in zicht is. Dat je er zelf aan ten onder gaat is echt een stap te ver! Je kan maar iets voor iemand betekenen als je zelf in goede conditie bent. Nu het is een situatie die reeds van in de lente aansleept, en dat is al wel heel lang. Ik bewonder je pogingen om het nog niet op te geven. Probeer al vast eerst aan je zelf te denken en je te verzorgen alvorens je probeert je vriendin de volle steun te geven. Eens binnenspringen in het inloophuis is naar mijn mening de enige en echte oplossing, zodat, in de eerste plaats je vriendin, zal beseffen hoe waardevol een relatie kan zijn op weg naar herstel. Alvast veel sukses. Hopelijk brengen de kesrtdagen jullie een verlichte geest en de oplossing voor een probleem dat echt niet zou mogen bestaan! Veel sterkte voor beiden.

viske

  • *****
  • Berichten: 624
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #17 Gepost op: december 17, 2009, 19:09:15 pm »
he emmake(jij bent mannelijk??)

Eerst en vooral vindt ik het heel goed dat jij hier je weg naar toe vond.
Ik heb hier ook al voor veel vragen een oplossing gekregen,en steunmaatjes.

ik heb  aan beide kanten gestaan.
toen ik hier mijn vriend pas kende kreeg hij ook kanker.
En toen hij deze pas overwonnen had kreeg ik kanker.
Dus ja ik heb het huis hier ook nog weten donderen.

Want kanker gaf aan beide kanten zoveel problemen.op alle vlakken.
En toen had ik een gesprek met de psychologe in de kliniek.
Alles is er toen uitgevlogen.
Het heeft mij heel goed gedaan.
ik ben rustiger geworden.

Zodat hij ook meer zekerheid of zeg maar zelfstandigheid kreeg.

Dus praten kan helpen.

Want ik begrijp heel goed je probleem en je verhaal.
je woont niet samen ,je kent elkaar nog niet door en door en dan komt er dit nog bij.
jonge mensen die in één keer veel te verwerken krijgen.

ik herinner mij nog de verbaasde gezichten van de verpleegster toen ik in tranen viel toen de vriend hier zijn laatste chemo kreeg.
ik was altijd aan zijn zijde ,en toch was ik maar pas zijn vriendin.

ik denk dat je wel begrijp wat ik wil zeggen.







emmake

  • Gast
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #18 Gepost op: december 17, 2009, 19:42:01 pm »
@ theoldone: ik probeer niet altijd haar naar de mond te praten, ben nogal redelijk assertief dus is er wel es iets uit gefloept waar niet zo veel stroop aan hing!  maar binnen springen in het inloophuis ga ik zeker doen!  thanks.

@ viske; nee, ik ben geen man, en ja, ben het er volledig mee eens dat praten goed kan doen, dus toen ik daarstraks hier terecht kwam, heb ik dan ook die beslissing genomen om er verder mee te gaan.  in ieder geval bedankt voor je reactie.

groetjes,
Emma

THEOLDONE

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 10
  • Ons Simonneke vecht tegen kanker
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #19 Gepost op: december 17, 2009, 19:50:02 pm »
Dat was hetgene ik daarstraks in mijn hoofd hangen had en vergat op te nemen in mijn antwoord.
Ook wij kunnen als koppel, soms samen met onze kinderen, onze emoties kwijt bij mekaar en dat is o zo belangrijk!!!! Soms heb ik zelfs vrienden of geburen nodig om gewoon eens bij uit te huilen. Maar emoties tonen is beter dan deze verstikken in woorden die beter niet zouden uitgesproken worden. Ik ben een man die kan wenen als de beste, en me daarna o zo goed kan voelen!!!

viske

  • *****
  • Berichten: 624
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #20 Gepost op: december 17, 2009, 22:23:09 pm »
ja wat die inloophuizen betreft ,daar kan ik niet van meespreken.
Ze liggen hier spijtig genoeg allemaal te ver af.

Bert Rolloos

  • ***
  • Berichten: 238
    • Bekijk profiel
    • bert786.faym@blog.hyves.nl
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #21 Gepost op: december 18, 2009, 00:21:07 am »
Hallo Emma,
als je vriendin je voorstel, om samen naar een inloophuis te gaan,niet meteen aanneemt, dan raad ik je aan om dan "gewoon" eerst alleen te gaan.
Ook als vriendin van iemand met kanker, ben je daar welkom,en je kan bijvoorbeeld ook eerst eens even opbellen, om gewoon een praatje te maken.
Als je wilt kan je dan bijvoorbeeld ook een afspraak maken voor een privégesprek, zodat je dan eens lekker je hart kan luchten.
Ik heb er echt heel veel warmte,begrip en steun gevonden, en heb ook heel veel geleerd van andere lotgenoten.
De herkenning als je hoort dat een ander dat ook heeft, en hoe zij daar dan mee om gaan, ineens merk je dat het toch niet zo vreemd is wat je voelt of mee maakt.
Ik hoop dat je vriendin zal ingaan op je voorstel.

keikopje

  • ****
  • Berichten: 476
  • 42, mama van een dochtertje van 7j
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #22 Gepost op: december 18, 2009, 10:13:24 am »
Hallo Emmake,

Ik ben de opstartster van dit topic en jammer genoeg herken ik maar al te veel van de boosheid en verwijten die je in je verhaal beschrijft. Alleen, in mijn verhaal ben ik als ex-kankerpatiënte diegene die mijn man de volle lading geeft. Er zijn geen excuses voor een dergelijk gedrag, ik kan alleen zeggen dat je met een ervaring als kanker plus de lange nasleep van herstel, een lichaam dat je in de steek laat etc. in een rollercoaster van gevoelens terecht komt die jaren aansleept. Mijn man en ik kunnen gelukkig na een ruzie de boel wel uitpraten, en we weten dat we elkaar wel graag zien, maar we voelen ook stilaan dat het moeilijk wordt om er zelf uit te raken. Wij gaan binnenkort samen op gesprek bij de psychiater/psycholoog waar ik in behandeling ben, en dan ben ik er zeker van dat we er met veel praten wel uit geraken.
Schaam je dus zeker niet om hulp te zoeken, en als je vriendin nog niet zo ver is, zet de stap dan alvast alleen. Jullie komen er wel!

emmake

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #23 Gepost op: december 18, 2009, 12:24:16 pm »
alvast bedankt iedereen voor de reacties!
dit helpt me al een stukje verder, en zo weet ik tenminste dat het niet aan mij ligt, en dat er wel degelijk een mogelijkheid bestaat om hier beter mee om te gaan!
ik ga zeker zoals Bert voorgesteld heeft alleen es binnen springen als ze niet wil meegaan, en misschien dat ze dan inziet dat ik er ook wel iets aan wil doen en haar dan zo kan overtuigen om de volgende keer mee te gaan!   ;)

groetjes,
Emma

Kleintje

  • ****
  • Berichten: 362
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #24 Gepost op: december 18, 2009, 22:46:09 pm »
Hallo

Morgen is het zo ver, dan verhuis ik en ga terug alleen wonen met mijn zoontje
Mijn vriend zag het allemaal niet meer zittten na die kl-ziekte,,,voor hem een gemakkelijke weg, voor mij een moeilijke...hetzij zo, ik geloof in het lot en er mag nu echt wel een tijd komen die een beetje positiever verloopt,,,alleen hier kon ik dit even kwijt...

Groetjes aan iedereen!!

viske

  • *****
  • Berichten: 624
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #25 Gepost op: december 18, 2009, 23:28:01 pm »
he kleintje ,ik heb al veel aan jou gedacht.

THEOLDONE

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 10
  • Ons Simonneke vecht tegen kanker
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #26 Gepost op: december 19, 2009, 07:51:25 am »
Veel sterkte en vooral steun van je zoontjes aanwezigheid!! Blijf er positief tegen aan gaan, je hebt immers nog steeds iemand om voor te leven!

keikopje

  • ****
  • Berichten: 476
  • 42, mama van een dochtertje van 7j
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #27 Gepost op: december 20, 2009, 13:58:03 pm »
veel sterkte, Kleintje! Trek je op aan je zoontje,hij is ongetwijfeld sowieso het allerbelangrijkste in je leven. En ik hoop dat je voldoende vrienden rond je hebt om de moeilijke momenten door te komen.

mss-goodnight

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 29
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #28 Gepost op: december 20, 2009, 14:50:57 pm »
het is alweer een tijdje geleden dat ik hier was, en ik ben heel blij dat eindelijk dit 'deel' van het verhaal eens aangekaart wordt.
ik vecht sinds 2006 tegen eierstokkanker en mijn man kan er totaal niet mee om; doet aan struisvogelpolitiek. ik herken me zo in het verhaal van keikopje; ik ben ook nogal explosief en als het zwijgen me teveel wordt gooi ik er vanalles uit; een gewoon gesprek gaat echt niet met ons twee; sinds het verdict heeft hij nog geen woord gerept over het 'k' woord.
het is ook allemaal begonnen als mijn dochtertje 1 was, en de mensen rondom mij verstaan echt niet dat ik de ene dag er als een plaatje uitzie zeg maar en op shopweekend kan; en dan horen ze andere keren dat ik kapot ben ,dat ik slaap midden op de dag,..
tja als je buiten komt is het dat je een goede dag hebt en dan zie je juist die mensen,...
het weegt enorm op onze relatie, en ik ben eerlijk, het is nog steeds een taboe ook op seksueel vlak, tijdens en na de reeks behandelingen is dat het minste waar ik aan dacht en nu is het overgegaan in een zeg maar broer-zus relatie;
pffff het is nog niet genoeg dat we dit moeten meemaken, dat zo'n dingen er ook nog eens bijkomen.ruzie is er niet echt, kan ook niet want hij reageert niet, bekijkt me gewoon alsof ik van een andere planeet kom ???
alles al geprobeert, psychologe ook. we zullen zo onze dagen moeten slijten en ik geniet van het leven en doe vanalles, maar niet met de persoon die het zou moeten zijn; met mijn vriendinnen :-\

keikopje

  • ****
  • Berichten: 476
  • 42, mama van een dochtertje van 7j
    • Bekijk profiel
Re:Kanker zet je relatie onder druk
« Reactie #29 Gepost op: december 21, 2009, 08:56:05 am »
Hallo mss-goodnight,

inderdaad, over dit onderdeel van kanker is maar weinig terug te vinden, ook niet in professionele artikels. Mijn man is niet zo gesloten als die van jou, als ik het zo lees, hij is nog bereid er voer te praten (als ik hard genoeg trek en sleur om de woorden uit hem te krijgen ;D).
Ik voel vaak de neiging om "gezonde" mensen rond mij bij wijze van spreke door elkaar te rammelen om hen ervan te doordringen wat er met het lichaam van een chemopatiënt gebeurt. Afgelopen weekend ben ik met een vriendin naar de film geweestn terwijl de mannen op de dochter pasten. En ik heb vooraf luid en duidelijk moeten aankondigen dat ik niet voor een etentje vooraf zou zorgen omdat mijn energieniveau dat gewoon niet aan kan. Naar de film gaan op zich was al een krachtmeting. Mijn man heeft tijdens mijn afwezigheid dan een beetje tegen zijn kemraad verteld over onze situatie (sociale contacten die verminderen owv mijn vermoeidheid), en dan krijg je van die reacties van "ze moet meer buiten komen, dingen doen, een hobby zoeken, gaan fitnessen"...Gezonde mensen beseffen niet hoe graag ik dat zou willen en hoezeer het op die manier NIET werkt. Mijn man gaat er dan verder niet op door, zwijgt maar weer. Zelf ga ik meestal regelrecht de confrontatie aan door te zegen: fitness?? Ik MAG op de revalidatie in het ziekenhuis 16 minuten fietsen en 16 minuten wandelen, meer wordt mijn medisch gezien niet toegestaan op dit moment, en dan heb ik na die inspanning een hartslag van 140-150. Wat zou ik in godsnaam in een fitnesszaal meoten gaan doen?!
En dan het seksuele aspect, nog zo'n megagroot taboe. Ik heb dan wel geen gynaecologische kanker gehad, dus lichamelijk is aan mij niets te zien of te voelen. behalve dan dat ik natuurlijk (hopelijk tijdelijk) door de chemomijn menstruatie en mijn vruchtbaarheid kwijt ben. En voor de rest zijn er zo ontzettend veel dingen die je moet verwerken, dat ook bij ons het moeilijk is om terug uit die broer-zus-realtie te geraken. En hoe meer ik probeer met mijn man daar voer te spreken, hoe meer gespannen hij daar van wordt, wat bij een man natuurlijk ook niet tot het gewenste resultaat leidt :-\
Ik heb vaak het gevoel dat hoe sterker en gezonder ik weer word, hoe erger onze ruzies worden. Ik ben 2 jaar lang de zieke patiënt geweest, wat ook zwaar was voor mijn man, maar wel netjes afgebakend. Nu zwalken mijn energie, mijn humeur en mijn gezondheid heen en weer, en daar kan hij niet mee om. Want nu weet hij niet meer welke "oplossing" hij als man daar tegenover moet stellen.
Zucht, het zal wel ooit in orde komen zeker, als we elkaar maar graag genoeg blijven zien...