Auteur Topic: Grootouders  (gelezen 2278 keer)

Meisje

  • Gast
Grootouders
« Gepost op: augustus 31, 2005, 15:35:22 pm »
Hallo,

Ik ben zelf nieuw op dit forum. Ik was op zoek naar info maar na het lezen van een aantal berichten, voelde ik meteen de behoefte om ook zelf een berichtje te laten.

Sinds een maand is er bij mijn grootvader (72) - altijd fit en gezond geweest -  longkanker vastgesteld met metastasen in de hersenen en in de lever. Hij is sinds kort ook vanaf zijn middel verlamd. Het ziet er niet goed uit....

Als kleindochter heb ik een erg goede band met mijn grootouders, ben er zowat 'grootgebracht'.

Ik vind het ook erg moeilijk om er mee om te gaan. Als ik mijn gevoel volg, zou ik zo vaak mogelijk met hem willen spreken, hem zien of gewoon 'er' zijn, ook al is hij moe. Anderen zeggen me dat ik afstand moet houden omdat het verdriet dan binnenkort minder zwaar zal zijn. Deze laatste houding brengt me erg in de war en geeft mijn zelfvertrouwen een deuk. Wat moet ik nu doen...

Heeft er iemand misschien wat tips over hoe die laatste weken op een zo aangenaam en zinvol mogelijke manier doorgebracht kunnen worden?

Bedankt.... en het allerbeste aan alle forum-bezoekers!
Meisje

Cinderella

  • Gast
Re:Grootouders
« Reactie #1 Gepost op: augustus 31, 2005, 23:22:44 pm »
Dag meisje,

Wat mijn mening hierover zou zijn is dat als jij de behoefte hebt om bij hem te zijn moet je dat doen. Het verdriet is nadien toch groot, daar komt niemand onderuit. Maar dan heb je voor jezelf wel de innerlijke rust dat je nog gedaan hebt wat je kon, en geniet daarvan.

Ik begrijp zulke mensen niet die zoiets zeggen en kan mij daar heel boos om maken. Je moet doen wat je voor jezelf het beste vindt!!

In ieder geval heel veel sterkte.

Joyce

  • Gast
Re:Grootouders
« Reactie #2 Gepost op: september 06, 2005, 21:50:27 pm »
Dag meisje,

Ik sluit me helemaal aan bij het vorige antwoord. Ik heb in het verleden ook iets vergelijkbaars meegemaakt en heb toen afstand genomen. Daar heb ik nu nog spijt van.

Als je een goede band hebt is het volgens mij heel belangrijk dat je deze laatste fase ook samen doormaakt. En dat verdriet komt toch wel, dat wordt echt niet minder erg door weg te blijven.

En het allerbelangrijkste: luister naar je eigen hart en laat je door niemand van de wijs brengen!

Veel sterkte toegewenst,

Joyce.