Andere forums > Levenseinde

Euthanasie

(1/7) > >>

elena:
Hallo,
Ik weet niet of ik hier op de juiste plaats zit met mijn onderwerp.
De laatste tijd speelt euthanasie dag en nacht door mijn hoofd. Zeven jaar geleden kreeg ik borstkanker, onderging een mastectomie en de gebruikelijke behandelingen. Bijna 6 jaar later wezen mijn tumormerkers aan dat er opnieuw kankeractiviteit was. De PETscan bevestigde dit vermoeden: ik had uitzaaïingen in borstbeen, enkele klieren, longen en 2 wervels. De gebruikelijke pillen hadden geen effect dus moest ik terug aan de chemo. Ik kreeg 18 behandelingen met taxol. De chemo sloeg erg goed aan, mijn benauwdheid, rochel en onbedaarlijke hoestbuien van de laatste tijd waren in een mum van tijd verdwenen. De oncoloog drukte erop dat dit echter maar lapmiddelen waren, dat ik niet meer te genezen was, dat het een tijdelijke verbetering was. Intussen voel ik me nog steeds goed, ik krijg elke 8 weken een ct-scan, leef dus infeite elke keer 8 weken gerust tot de volgende scan.
Maar ik ben geen struisvogel, wil mijn kop niet in het zand steken, hou er terdege rekening mee dat mijn tijd beperkt is. Ik zit er vooral mee dat de uitzaaïingen mogelijks mijn hersenen elk moment zouden kunnen bereiken en ik dan niet meer in staat zal zijn beslissingen te treffen. Hierover met mijn kinderen  praten ligt zeer gevoelig, ook al zijn ze al enkele jaren volwassen. Ik zou heel graag met mensen praten die euthanasie overwegen, maar vooral ook mensen die partner, zus, broer, kind, of...van een ten dode opgeschreven kankerpatiënt zijn. Hoe gaan jullie daarmee om? Zijn palliatieve zorgen een waardig alternatief voor euthanasie? Heel graag jullie bevindingen. Dank u
Elena

elena:
Bedankt Steven, dat zal ik zeker doen. Eigenlijk zou het altijd zo snel moeten gaan, dan hoef je niet te piekeren of je wel de juiste beslissing neemt ivm de achterblijvers

annegato:
mijn man, die vorig jaar overleed aan slokdarmkanker wou de eerste tijd niets horen over palliatieve zorgen.
toen hij zag dat het echt niet meer ging en hij zoveel pijn had, wou hij zelf naar de palliatieve eenheid.
ik kan alleen maar zeggen dat dit zowel voor mijn man, miojzelf, onze vier kinderen én ons kleinkind een zegen was.
hij heeft daar nog drie weken intens geleefd, hij had geen pijn meer, kon terug met iedereen die hij wou praten
(dat ging thuis niet meer, hij kon niets verdragen door de pijn). Hij wist dat hij palliatieve sedatie kon krijgen als hij dat wou.
onze kinderen die normaal geen open praters zijn gingen daar één voor één met hun papa praten, ook over zijn afscheid,
over hun verdere toekomst.
zij werden daar fantastisch opgevangen en begeleid door fantastische mensen.
ook onze kleindochter werd opgevangen door de verpleegsters, zij leerden haar dat haar opa, "haar beste vriend" ging sterven,
en een sterretje aan de hemel werd.
ikzelf heb met mijn man nog kunnen praten over alles, over mijn toekomst, over de kinderen.
wij hebben echt afscheid van elkaar kunnen nemen.
de laatste dag dat hij leefde was hij zeer verward, hij wist dat daarna, hij moest ook een blaassonde hebben en dat wou hij niet meer,
het enige wat hij die drie weken nog at of dronk was bevroren cola die geraspt werd.
toen dat die dag ook niet meer ging, heeft hij aan mij gevraagd of hij die sedatie mocht vragen.
iedereen die hij wou is nog komen afscheid nemen en s'avonds is hij samen met ons allemaal in slaap gebracht op een heel
liefdevolle en vredige manier.
hij heeft dan nog een dag geslapen en de volgende avond is hij zeer rustig gestorven ook met iedereen erbij.
ik heb nog altijd de beste herinneringen aan die drie weken op palliatieve, moest hij thuis met heel veel pijn
en zonder afscheid te nemen gestorven zijn was dit heel anders geweest.
ik ga zelf nog geregeld naar de palliatieve eenheid, daar voel ik nog steeds mijn man een beetje dichterbij.
mijn man had eerst besloten of euthanasie te laten doen, maar door gesprekken met onze huisarts,
heeft hij dat niet gedaan, daar zijn wij allemaal zeer dankbaar voor.
ik weet niet of gij een huisarts hebt waar ge met al uw vragen terecht kan.
wij hadden dat wel en hebben hier heel veel steun aan gehad.

elena:
annegato, bedankt voor je uitleg. Ik heb het eigenlijk enkel over euthanasie gehad tot nu toe omdat ik dacht dat palliatieve zorgen geen optie waren voor mij; mijn moeder was borstkankerpatiënte en zat in het rusthuis. De palliatieve begeleiding gebeurde dus daar maar ik vond die allesbehalve toereikend, ik zou het nooit weer doen! Zelfs de laatste dagen van haar leven werd mijn moeder niet op haar wenken bediend, schrijnend eigenlijk.
Nu ik jouw verhaal hoor besef ik dat het ook anders kan! ik ga zeker dit alternatief niet uitsluiten! Maandag zie ik de oncoloog, ik zal het er alleszins over hebben.

MelissaM:
Beste Elena,

Ik heb mijn mama een jaartje geleden afgegeven (je kan mijn verhaal vinden bij het forum over eierstokkanker). Ik heb toen ook al laten vallen dat ik op dit forum wat 'praktische' info miste over palliatieve zorg en euthanasie. Mijn mama wou op het einde van haar leven euthanasie maar heeft het niet gekregen (je moet dit idd op tijd beslissen). Ze was echt op en ik had het er moeilijk mee dat ze hier thuis zoveel pijn had. Ik ben ervan overtuigd dat de pijn moeilijker en zwaarder valt als je thuis blijft maar dat je anderzijds wel een moeilijk moment zult hebben als je afscheid moet nemen van je thuis om in een palliatieve eenheid te verblivjen, weten dat je niet meer naar huis komt. Mijn mama wou dit niet en is dus thuis gebleven tot op het einde.

Een tante van me is pas gestorven en is ook thuis gebleven maar zij heeft veel korter afgezien (heeft maar een kleine 2 weken in bed gelegen terwijl mama al niet meer uit haar bed kon enkele maanden voor haar dood).

Je kan er dus best over nadenken wat je zelf wil... Er is ook palliatieve hulp aan huis maar zelf vond ik dit niet genoeg... (dat is mijn mening). Alles hangt ook af van hoe alles evolueerd, hoe snel het gaat...

Ik hoop dat je hier iets aan hebt! veel sterkte, liefs & warmte.

Melissa

Navigatie

[0] Berichtenindex

[#] Volgende pagina

Naar de volledige versie