Auteur Topic: Euthanasie  (gelezen 59537 keer)

elena

  • **
  • Berichten: 72
    • Bekijk profiel
Euthanasie
« Gepost op: oktober 21, 2009, 15:39:58 pm »
Hallo,
Ik weet niet of ik hier op de juiste plaats zit met mijn onderwerp.
De laatste tijd speelt euthanasie dag en nacht door mijn hoofd. Zeven jaar geleden kreeg ik borstkanker, onderging een mastectomie en de gebruikelijke behandelingen. Bijna 6 jaar later wezen mijn tumormerkers aan dat er opnieuw kankeractiviteit was. De PETscan bevestigde dit vermoeden: ik had uitzaaïingen in borstbeen, enkele klieren, longen en 2 wervels. De gebruikelijke pillen hadden geen effect dus moest ik terug aan de chemo. Ik kreeg 18 behandelingen met taxol. De chemo sloeg erg goed aan, mijn benauwdheid, rochel en onbedaarlijke hoestbuien van de laatste tijd waren in een mum van tijd verdwenen. De oncoloog drukte erop dat dit echter maar lapmiddelen waren, dat ik niet meer te genezen was, dat het een tijdelijke verbetering was. Intussen voel ik me nog steeds goed, ik krijg elke 8 weken een ct-scan, leef dus infeite elke keer 8 weken gerust tot de volgende scan.
Maar ik ben geen struisvogel, wil mijn kop niet in het zand steken, hou er terdege rekening mee dat mijn tijd beperkt is. Ik zit er vooral mee dat de uitzaaïingen mogelijks mijn hersenen elk moment zouden kunnen bereiken en ik dan niet meer in staat zal zijn beslissingen te treffen. Hierover met mijn kinderen  praten ligt zeer gevoelig, ook al zijn ze al enkele jaren volwassen. Ik zou heel graag met mensen praten die euthanasie overwegen, maar vooral ook mensen die partner, zus, broer, kind, of...van een ten dode opgeschreven kankerpatiënt zijn. Hoe gaan jullie daarmee om? Zijn palliatieve zorgen een waardig alternatief voor euthanasie? Heel graag jullie bevindingen. Dank u
Elena

elena

  • **
  • Berichten: 72
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #1 Gepost op: oktober 22, 2009, 12:17:56 pm »
Bedankt Steven, dat zal ik zeker doen. Eigenlijk zou het altijd zo snel moeten gaan, dan hoef je niet te piekeren of je wel de juiste beslissing neemt ivm de achterblijvers

annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #2 Gepost op: oktober 22, 2009, 16:17:03 pm »
mijn man, die vorig jaar overleed aan slokdarmkanker wou de eerste tijd niets horen over palliatieve zorgen.
toen hij zag dat het echt niet meer ging en hij zoveel pijn had, wou hij zelf naar de palliatieve eenheid.
ik kan alleen maar zeggen dat dit zowel voor mijn man, miojzelf, onze vier kinderen én ons kleinkind een zegen was.
hij heeft daar nog drie weken intens geleefd, hij had geen pijn meer, kon terug met iedereen die hij wou praten
(dat ging thuis niet meer, hij kon niets verdragen door de pijn). Hij wist dat hij palliatieve sedatie kon krijgen als hij dat wou.
onze kinderen die normaal geen open praters zijn gingen daar één voor één met hun papa praten, ook over zijn afscheid,
over hun verdere toekomst.
zij werden daar fantastisch opgevangen en begeleid door fantastische mensen.
ook onze kleindochter werd opgevangen door de verpleegsters, zij leerden haar dat haar opa, "haar beste vriend" ging sterven,
en een sterretje aan de hemel werd.
ikzelf heb met mijn man nog kunnen praten over alles, over mijn toekomst, over de kinderen.
wij hebben echt afscheid van elkaar kunnen nemen.
de laatste dag dat hij leefde was hij zeer verward, hij wist dat daarna, hij moest ook een blaassonde hebben en dat wou hij niet meer,
het enige wat hij die drie weken nog at of dronk was bevroren cola die geraspt werd.
toen dat die dag ook niet meer ging, heeft hij aan mij gevraagd of hij die sedatie mocht vragen.
iedereen die hij wou is nog komen afscheid nemen en s'avonds is hij samen met ons allemaal in slaap gebracht op een heel
liefdevolle en vredige manier.
hij heeft dan nog een dag geslapen en de volgende avond is hij zeer rustig gestorven ook met iedereen erbij.
ik heb nog altijd de beste herinneringen aan die drie weken op palliatieve, moest hij thuis met heel veel pijn
en zonder afscheid te nemen gestorven zijn was dit heel anders geweest.
ik ga zelf nog geregeld naar de palliatieve eenheid, daar voel ik nog steeds mijn man een beetje dichterbij.
mijn man had eerst besloten of euthanasie te laten doen, maar door gesprekken met onze huisarts,
heeft hij dat niet gedaan, daar zijn wij allemaal zeer dankbaar voor.
ik weet niet of gij een huisarts hebt waar ge met al uw vragen terecht kan.
wij hadden dat wel en hebben hier heel veel steun aan gehad.

elena

  • **
  • Berichten: 72
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #3 Gepost op: oktober 23, 2009, 09:27:21 am »
annegato, bedankt voor je uitleg. Ik heb het eigenlijk enkel over euthanasie gehad tot nu toe omdat ik dacht dat palliatieve zorgen geen optie waren voor mij; mijn moeder was borstkankerpatiënte en zat in het rusthuis. De palliatieve begeleiding gebeurde dus daar maar ik vond die allesbehalve toereikend, ik zou het nooit weer doen! Zelfs de laatste dagen van haar leven werd mijn moeder niet op haar wenken bediend, schrijnend eigenlijk.
Nu ik jouw verhaal hoor besef ik dat het ook anders kan! ik ga zeker dit alternatief niet uitsluiten! Maandag zie ik de oncoloog, ik zal het er alleszins over hebben.

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #4 Gepost op: oktober 25, 2009, 17:34:58 pm »
Beste Elena,

Ik heb mijn mama een jaartje geleden afgegeven (je kan mijn verhaal vinden bij het forum over eierstokkanker). Ik heb toen ook al laten vallen dat ik op dit forum wat 'praktische' info miste over palliatieve zorg en euthanasie. Mijn mama wou op het einde van haar leven euthanasie maar heeft het niet gekregen (je moet dit idd op tijd beslissen). Ze was echt op en ik had het er moeilijk mee dat ze hier thuis zoveel pijn had. Ik ben ervan overtuigd dat de pijn moeilijker en zwaarder valt als je thuis blijft maar dat je anderzijds wel een moeilijk moment zult hebben als je afscheid moet nemen van je thuis om in een palliatieve eenheid te verblivjen, weten dat je niet meer naar huis komt. Mijn mama wou dit niet en is dus thuis gebleven tot op het einde.

Een tante van me is pas gestorven en is ook thuis gebleven maar zij heeft veel korter afgezien (heeft maar een kleine 2 weken in bed gelegen terwijl mama al niet meer uit haar bed kon enkele maanden voor haar dood).

Je kan er dus best over nadenken wat je zelf wil... Er is ook palliatieve hulp aan huis maar zelf vond ik dit niet genoeg... (dat is mijn mening). Alles hangt ook af van hoe alles evolueerd, hoe snel het gaat...

Ik hoop dat je hier iets aan hebt! veel sterkte, liefs & warmte.

Melissa

elena

  • **
  • Berichten: 72
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #5 Gepost op: oktober 28, 2009, 12:03:08 pm »
Lieve mensen die reageerden, oprecht bedankt.

Lieve Steven, ik heb nu pas je website ontdekt en heb al moeten afhaken toen ik je vrouw met de kindjes op foto zag :'(; ik zal het opnieuw proberen op een moment dat ik wat sterker in mijn schoenen sta ; Bedankt ook om die moeilijke momenten te willen delen :-*
Liefs
Elena

ilse3

  • **
  • Berichten: 78
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #6 Gepost op: november 17, 2009, 14:59:20 pm »
Hier niet zo'n schitterende ervaring met palliatieve zorgen thuis.
Mijn vader is enkele maanden geleden gestorven aan darmkanker (met meerdere uitzaaiingen en helse pijnen).
Omdat hijzelf tot quasi op het einde is blijven geloven in een goede afloop en verdere (genezende) behandeling, was het onmogelijk om over euthanasie te praten. Ook het overbrengen naar een palliatieve eenheid was daardoor niet echt mogelijk. Uiteindelijk heeft hij een morfinepomp gekregen, is hij (al of niet geholpen??) in coma gevallen en uiteindelijk gestorven.
En dat, het onnodig lijden op het einde, is hetgeen me steeds zal bijblijven. Een einde zoals hierboven beschreven door Anne lijkt me dan een mooie oplossing. Als het dan toch moet, dan graag op zo'n serene en waardige manier. En waar ligt dan de grens tussen euthanasie en sedatie?

Ik vind het knap, zowel voor jezelf als je familie knap dat je daar nu al mee bezig bent. Dat zal iedereen uiteindelijk (hopelijk in de verre toekomst pas)
veel besparen denk ik.

Bostie,
ook ik heb het nog steeds moeilijk als ik je site zie. De eerste keer was enkele maanden geleden, toen mijn vader ziek was. Toen dacht ik dat het toch verschrikkelijk moet zijn om je gezin zo te moeten achterlaten. En omgekeerd om alleen met je kinderen verder te moeten. Nu, enkele weken geleden toen bij mijn man kanker werd vastgesteld ben ik opnieuw gaan kijken en krijg ik het weer moeilijk.
Chapeau voor al hetgeen je al doorstaan hebt en de steun die je hier aan iedereen biedt

Ilse

Lientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 33
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #7 Gepost op: november 24, 2009, 00:19:01 am »
Hallo,

Mijn mama werkt als vrijwilleger op de palliatieve zorgeenheid. Ze is sinds kort ook zelf kankerpatiënt geworden, vandaar ik op dit forum zit. Ik denk dat ze daar prachtig werk leveren en bijzonder "getraind" zijn om mensen bij te staan. Toen we net het nieuws hoorden van mama zijn we samen naar de afdeling geweest. De steun die ik daar voelde, ookal kende ik niemand, was enorm. Eens het zover is gekomen met mijn mama zou ik geen moment twijfelen. Ze voelt zich daar goed, ook nu nog als vrijwilleger. Soms moet ze maar kleine dingen doen, maar de liefde en de dankbaarheid die ze krijgt van de "patiënten" is onbeschrijfelijk. Dat is een plaats waar men nog iets doet voor een ander en waar je altijd, maar dan ook altijd binnen kan springen. Ik weet niet of je iets hebt aan mijn verhaal, ik hoop dat je ooit op een waardige manier kan afscheid nemen. Ik krijg het eventjes moeilijk, want weet dat mij dit ook nog te wachten staat.

grtjes lien

Stefaan

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #8 Gepost op: december 28, 2009, 20:11:49 pm »
Hallo.
Mijn zus Mieke, 53 jaar, is eergisteren op zaterdag op 2° Kerstmis overleden. Ze leed aan darmkanker en haar situatie was uitzichtloos geworden. Alle behandeling had ze geprobeerd, gevochten als een leeuw. Sinds een paar maanden had ze pijn, de laatste weken werden die ondraaglijk. Ze had wel alles al geregeld om een euthanasie te kunnen krijgen. Het deed ons pijn om haar te zien afzien. Tot ze besliste dat het genoeg was. Zij wilde de ziekte uiteindelijk toch een stapje voorzijn. Ze gunde de ziekte de overwinning niet. Ze wilde niet naar een palliatieve zorgeenheid, ze wilde alles bewust thuis meemaken, omringd door haar naasten. Ze wilde niet opnieuw naar een "ziekenhuiskamer". Ze had er genoeg gezien. En zo gebeurde het. De afspraak met de dokter werd gemaakt. De laatste uren  zaten we allen bij haar, op en naast haar bed. We hebben veel gepraat, gelachen en veel gejankt. Maar zij was enorm rustig. De rust en vrede waren echt in haar ogen te lezen. Zij was daar de sterkste van ons allen. En raar maar waar, ze zei dat de pijn te dragen was. Maar haar beslissing was genomen, de helse pijnen lagen op de loer. Toen de dokter de baxter aanlegde (initieel enkel met fysiologisch water) werd het concreet. We hadden nog een klein uurtje.  Iedereen nam haar nog een laatste keer goed vast. "Het is goed zo" zij ze. De pijn kwam terug de kop opsteken. Ze glimlachte en knikte naar ons als teken dat we de dokter opnieuw mochten binnenlaten. Toen de medicatie werd toegediend sloot ze haar ogen en sliep ze in. Ze slaapt nu nog steeds....
Wij hebben die laatste momenten heel intens samen beleefd, in haar vertrouwde omgeving. Ze is ingeslapen in het bed waar ze zoveel geslapen heeft. Ze was blij dat de pijn voorbij was en dat de mensen die ze het liefst zag bij haar waren. Voor haar was thuis sterven, op een ogenblik dat ze zelf gekozen had, in omstandigheden die ze zelf gekozen had, de beste oplossing. Wij hebben dit ook zo ervaren.
Misschien kan dit verhaal een steun betekenen voor iemand.

Bert Rolloos

  • ***
  • Berichten: 238
    • Bekijk profiel
    • bert786.faym@blog.hyves.nl
Re:Euthanasie
« Reactie #9 Gepost op: december 28, 2009, 22:00:45 pm »
Hallo Stefaan,
allereerst wil ik je condoleren met het verlies van je zus, dit was haar manier om afscheid van het leven te nemen, en ik heb daar enorm veel respect voor.
Dat ze op dat moment rust en vrede kon uitstralen, zal het afscheid van haar voor jullie ,ondanks het enorme verdriet dat jullie voelden, toch meer aanvaardbaar hebben gemaakt, en ik denk dat dit misschien wel bewust, haar laatste goede daad was, die ze voor jullie wilde doen.
Al is het grote gemis nu voor jullie pas begonnen, en zullen er nog heel wat tranen stromen voordat dit gemis voor jullie wat draagbaarder wordt, wees maar flink trots op haar.
Jullie verhaal was voor mij in ieder geval een steun, zo kan het dus ook zijn, bedankt dat je dit hebt willen delen.
Ik wens jullie heel veel sterkte,
Bert Rolloos    
« Laatst bewerkt op: december 29, 2009, 09:33:23 am door Bert Rolloos »

elena

  • **
  • Berichten: 72
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #10 Gepost op: december 29, 2009, 13:02:36 pm »
Beste Stefaan,
Jouw verhaal is idd een steun voor iemand, al zeker voor mij! Het is een pijnlijk maar tegelijk ook mooi verhaal. Zelf over je leven kunnen beslissen is uiterst belangrijk, zeker in momenten van aftakeling en ondraaglijke pijn.
Bedankt om je ervaringen hier neer te willen zetten.
Ik wens je heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies
Liefs
Elena

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #11 Gepost op: december 29, 2009, 14:40:17 pm »
Stefaan,

Mijn deelneming voor het verlies van je zus.Ze was waarschijnlijk een zeer moedige dame met een realistisch inzicht in haar ziekte.Ik voel een diep respect voor iedereen die de moed heeft om zo'n beslissing te nemen.
Op 22 november is mijn broer gestorven. Ook aan kanker,de behandelingen zijn gestart half mei maar ook de pijn en het niet meer kunnen lopen. Het ging van kwaad naar erger,geen behandeling heeft hem vooruit geholpen.
Hij werd er diep depressief door, maar bleef tot in het oneindige hopen op stabilisatie.Voor ons is het echt moeilijk geweest ,hem zien aftakelen,die steeds aanwezige pijn,zijn wankele gemoedstoestand ,voortdurend gesleurd tussen wanhoop ,angst en toch hoop op nog wat toekomst.En dan die aftakeling naar het einde toe... Voor hem moet het afschuwelijk zijn geweest en dat was het ook!
Na deze ervaring staat mijn besluit vast,dat ik zo'n toestand zal proberen te voorkomen als dat in mijn mogelijkheden ligt.
Je zus moest veel te vroeg gaan ...

groeten Fran 

elena

  • **
  • Berichten: 72
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #12 Gepost op: januari 01, 2010, 22:40:56 pm »
Ondertussen heb ik een schoonbroer die aan keelkanker lijdt. Hij is sinds Kerstmis in de kliniek en zal niet meer naar huis keren. Hij is bij momenten erg gewelddadig, ligt bij momenten gebonden; ik heb het moeilijk om hem te bezoeken, maar het sterkt me nog meer in mijn overtuiging dat mijn beslising tot euthanasie de enige juiste is. Het is verschrikkelijk voor de familie om die lijdensweg te moeten meemaken.
Toch denk ik dat het moment van de beslissing heel zwaar weegt, ook als er veel pijn en ongemakken zijn. De levensdrang is meestal sterker dan al de rest merk ik. Ik hoop dat ikzelf de kracht vind om mijn aftakeling niet lang te laten duren.

Bert Rolloos

  • ***
  • Berichten: 238
    • Bekijk profiel
    • bert786.faym@blog.hyves.nl
Re:Euthanasie
« Reactie #13 Gepost op: januari 02, 2010, 23:38:29 pm »
Hallo Elena,
ik heb bij mijn huisarts een wilsversklaring opgesteld , maar deze arts wilde daarbij geen euthanasie verklaring voor me opstellen, omdat hij daar principieel op tegen is.
Ik heb dat maar te respecteren,want dat is zijn goed recht, maar zelf zou ik die verklaring toch wel heel graag willen hebben, gewoon als noodmiddel, als mijn leven in mijn ogen,niet meer waard is om geleefd te worden,omdat bv de pijnbestrijding onvoldoende werkt.
Mijn wens is dat ik gewoon thuis zal overlijden (liefst pas over een hele tijd) , en mijn huisarts heeft me beloofd dat hij er voor zal zorgen dat ik dan geen pijn zal hebben,al zal ik dan misschien juist door alle pijnstillers overlijden.
Ik heb geen enkele garantie dat hem dat ook zal lukken, en een euthanasieverklaring zou er toch voor zorgen dat ik me daar veel minder zorgen over hoef te maken.
Ik heb al eens gehoord dat ik dan beter een andere huisarts kan opzoeken, eentje die daar geen bezwaar tegen heeft, maar ik wil helemaal geen andere huisarts, want ik ben dik tevreden over degene die ik nu heb. Ik weet nog niet hoe ik dit moet oplossen, ik heb op dit moment eigenlijk ook geen uroloog meer die me behandeld, want zodra die medicatie die ik nu in leuven krijg, niet meer werkt, is mijn behandeling daar gelijk klaar,en of ,en waar ik dan nog chemo zal krijgen is nu nog onbekend.
Bert   
 

elena

  • **
  • Berichten: 72
    • Bekijk profiel
Re:Euthanasie
« Reactie #14 Gepost op: januari 03, 2010, 09:56:31 am »
Hallo Bert,
Ik ben van mening dat je moet doorzetten en goede afspraken moet maken met je arts! De huisdokter mag weigeren, het is zijn goed recht, maar hij is verplicht je naar iemand door te sturen die het wél wil doen. Zo ben ik terechtgekomen bij LEIF, ze doen het niet zelf maar zorgen ervoor dat alles gebeurt zoals jij het wenst. Onlangs had ik nog bezoek van het ondersteuningsteam en die zeiden dat ik met mijn oncoloog moet praten, hem nu al vragen of hij ervoor open staat. Ik denk wel dat dat goed zit, maar zekerheid voor alles. Ik heb voor een dubbel gezorgd van mijn euthanasieverklaring én mijn negatieve wilsbeschikking (dit laatste is levenslang geldig), dat moet in zijn dossier terechtkomen.
Doorzetten Bert!