Auteur Topic: mijn partner heeft kanker  (gelezen 7959 keer)

enik

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 7
    • Bekijk profiel
mijn partner heeft kanker
« Gepost op: oktober 17, 2009, 21:40:39 pm »
38 jaar jong is mijn partner en we weten nu vanaf 18 september 2009 dat het niet goed is. Maagkanker. Afgelopen maandag heeft hij de eerste chemo gehad, ook moet hij chemo medicijnen slikken. Weet echt niet uit mijn hoofd hoe al die spullen heten. We hebben samen twee kinderen, net 6 en bijna 10 jaar jong.
Ik voel me nu al een zeur, maar het valt me nu al zwaar tegen. Het hele verzorgende idee had ik mij wel voor me. Waar niemand mij enig idee van gegeven heeft is dat je partner zo in zichzelf is en dat het eigenlijk een hele ego periode is. JA dat klinkt ook super ego van mijzelf, ik weet het !! Maar ik moet voor hem zorgen, voor de kinderen, voor het huishouden, alle ziekenhuis bezoeken waar ik bij wou zijn, voor alle mensen die je aanspreken en zo graag het verhaal over je partner willen horen, voor de mensen die eens even langs komen (die je toch ook graag wat te drinken aan bied). Het is echt verdomde zwaar en dan ben ik nog maar aan het begin. Maar wat vooral pijn doet is (zoals ik al zei) dat een(mijn) partner zo in zichzelf kan keren, daar waar je (ik) zijn steun net zo hard nodig heb als hij (hopelijk) mijn steun. Is het nou zo'n super dom gedachte moment wat ik heb of zijn er meer partners die dit zo meemaken (voelen).

hoe komen we hier in godsnaam sterker uit...

groetjes enik
« Laatst bewerkt op: oktober 17, 2009, 21:59:12 pm door enik »

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn partner heeft kanker
« Reactie #1 Gepost op: oktober 20, 2009, 09:11:23 am »
Beste enik,
Ik begrijp je wel hoor en het is niet "ego" van je...Kanker is een rotziekte en iedereen verwerkt zo'n dingen nu eenmaal op zijn eigen manier. Bij ons (mijn ma heeft nu voor de 4e keer kanker) is mijn mama heel moedig maar veel praten met mijn pa doet ze ook niet hoor. Af en toe zou ze eens zeggen "ik heb niet lang meer" maar voor de rest verwerkt ze het meeste in zich zelf.
Ik zelf wil dan juist over alles praten, mijn zus klapt dicht en praat er liever niet over. Allemaal héél moeilijk want dan stort mijn pa zijn hart uit tegen mij(hij kan ook nergens anders terecht) en dan wil ik dat ook aan niemand kwijt, liefst aan mijn zus maar als ik haar dan bel dan krimpt ze in elkaar en probeert zo snel mogelijk neer te leggen.
Heb je iemand waar je bij terecht kan? Een goeie vriendin of je ouders of schoonouders? Probeer echt een klankbord te vinden en zoniet kom dan gewoon hier je hart uitstorten...Hier weet iedereen waarover het gaat.
Ik erger mij enorm aan mensen die niet luisteren of die, als ik iets vertel over mijn mama in 2 seconden over iets anders beginnen...
Dan zeg ik liever geen woord meer ertegen...
Hoe nemen je kinderen dit op, of weten ze het niet echt?
Kan je je af en toe eens ontspannen? Je moet goed voor jezelf zorgen, zodat je sterk genoeg bent voor de strijd.

Groetjes.

enik

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 7
    • Bekijk profiel
Re:mijn partner heeft kanker
« Reactie #2 Gepost op: oktober 20, 2009, 14:45:46 pm »
dank je voor je berichtje,

ik kan mijn verhaal wel eens ergens kwijt maar het is erg fijn om het ook eens te horen van mensen die het echt zelf meemaken en op dit moment ervaren. Mensen zeggen (denken) nog al eens vlug dat ze je begrijpen, omdat ze het zooooooooooo erg voor je vinden wat er allemaal gebeurd. (zo kon ik zelf ook reageren toen ik dit zelf nog nooit ervaren had van zo dichtbij) En ik heb het toch al wel eens ervaren met mijn schoonvader die 4 jaar geleden aan kanker gestorven is (een half jaar na de uitslag). Toch voelde ik mij toen niet hetzelfde als nu, het was toen ook heel dichtbij en het verdriet was groot maar niet hetzelfde als nu. De angst dat je zonder je partner verder moet met je kinderen is in het begin heel groot. Een kind wil toch het liefst voor altijd een papa en een mama. (ook al weet je als ze oud worden dat je ze ooit gaat verliezen, het blijft niet te bevatten "het ZONDER".

gelukkig is mijn mannetje weer even in de betere weken..op weg naar de volgende chemo. Nu weet ik dat de eerste week weer zwaar zal zijn en kan ik er hopelijk beter tegen.  

Onze kinderen weten er zoveel mogenlijk tot alles van. Het was best hard om te zien dat papa in die week niet naar zijn kinderen vroeg, maar de kinderen ook niet naar papa. Alsof ze wisten dat het gewoon even niet kon. We (of eigenlijk ik) heb ze voorbereid met het boekje van "chemo casper" heel goed boekje voor de leeftijd tussen 5 en 10 jaar. (tip van het ziekenhuis). Maar ze zijn wat eerder op elkaar aan het vitten, en mijn eigen lontje is ook niet altijd even lang. Mijn oudste heeft al standaard meer moeite met bepaalde omgang en met regels en dagelijks terug kerende aktiviteiten. Dat was al zwaar en dat is nu extra zwaar. Hulp is er wel maar nu moet ik nog even zelf leren om het ook uit te besteden.

groetjes enik
« Laatst bewerkt op: oktober 20, 2009, 14:53:57 pm door enik »

viske

  • *****
  • Berichten: 624
    • Bekijk profiel
Re:mijn partner heeft kanker
« Reactie #3 Gepost op: oktober 20, 2009, 17:15:53 pm »
he hoikes.
zelf ben ik nu de kankerpatiënt en nog geen twee jaar terug was het mijn partner die tegen kanker vocht.

En ik begrijp je,het is soms heel hard.
alle de dingen die op jou afkomen.
Je moet voor het gezin zorgen en er ook zijn voor de partner.

En toch in die hardheid kun je dichter naar elkaar groeien.
En zo heb ik dit nu ervaren.

Toen mijn vriend kanker kreeg waren we nog niet lang een koppel.
En ik zag zijn angst en nu,
ga je bij mij blijven of niet?.

Ik sleurde hem door deze moeilijk tijd door.

En nu heb ik hem zo hard nodig.
En dit moeten we weer overwinnen samen.

met mijn kinderen.
en ik heb nu ene in zijne pubertijd (net 16)
en nog eentje v 13

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn partner heeft kanker
« Reactie #4 Gepost op: oktober 21, 2009, 11:55:40 am »
Enik,

Chapeau hoe je het doet. Want inderdaad je man en maatje zien lijden is nog iets anders als je ma of pa...Ik weet dat mijn ouders er op een dag niet meer zullen zijn, maar mijn ma is nog maar 66 en ik ben er 36 en ik ben gewoon niet klaar om al zonder moeder te leven...
En dat ze dan zo afzien...dat vind ik echt erg en 's nachts lig ik vaak te wenen daarvoor...
Maar als het je een troost mag zijn, 6 jaar geleden ben ik eens heel zwaar ziek geweest, een longontsteking met water in de ene long en ik ben toen met spoed in het ziekenhuis opgenomen, het hing toen 24 uur aan een zijden draadje, zoals ze dat zeggen...op dat moment, toen ik zo'n pijn had dat ik niet meer wist waar kruipen, ik bespaar je de details maar het was niet mooi...toen konden mijn kinderen en man mij niks schelen...ik dacht alleen maar "ik ga dood en laat het snel gebeuren asjeblief want dit zo'n zeer"...Dus ik kan begrijpen dat je man tijdens die eerste chemo-dagen in zijn schulp kruipt, dat niks hem kan schelen...als je pijn hebt en afziet moet al je energie daarvoor dienen.

Viske, ik volg je ook een beetje hier op het forum...ik wens je alle "grinta"toe  die je nodig hebt...da's een woordje wat mijn zoon van 9 gebruikt...wil zeggen "de wil die een coureur heeft om de koers te winnen."

Nog een grappige anecdote...Mijn zoon vroeg gister of dat wel mocht van de politie, een pruik dragen, zoals mamie...want dat is namaak-haar en namaak-sjakossen mag ook niet hoor van de politie.... ;D

enik

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 7
    • Bekijk profiel
Re:mijn partner heeft kanker
« Reactie #5 Gepost op: oktober 28, 2009, 10:17:47 am »
hoi samen, bedankt voor jullie reaktie's. Het is echt heel erg fijn om zo te lezen hoe het bij de ander gaat. Het geeft me een beetje houvast. Op dit moment gaat het weer top met mijn partner (alsof er helemaal niets aan de hand is).

Maandag is de volgende chemo weer en ik merk dat de zenuwen bij mij al helemaal in mijn keel zitten. Ik probeer wel met mijn partner te praten en het lukt ook wel een beetje. Maar hij is niet zo'n prater,  zijn gevoelens ergens over moet ik soms van diep tevoorschijn toveren. Maar er zit vooruitgang in en dat is al heel erg prettig. Ik probeer zelf ook steeds meer te geven van mijn gevoelens maar ik herken de tekst van "bostie"wel dat je soms dingen niet durft te vragen omdat je je partner ook niet de hele tijd wil herrinneren aan zijn ziek zijn, en over hoe hij zijn kansen voor de toekomst in ziet is al helemaal een moeilijk onderwerp (daar ben ik nog niet echt aan begonnen).  Als partner zou het soms toch fijn zijn om wat dingen door te nemen voor als het echt niet goed zal gaan. Nu zijn de vooruitzichten dat het allemaal wel goed komt (gelukkig). Maar het blijft "kanker"en je weet het nooit zeker !!. En dat is ook wat je als partner wil, een klein beetje zekerheid (duidelijkheid) over de toekomst.

Even voor de duidelijkheid, ik geloof (wil geloven) dat alles wel weer helemaal goed zal komen, dat denkt mijn partner gelukkig ook dus hij gaat er echt voor vechten. Maar als ik dan even wat informatie ingewonnen heb en de overlevings kansen zie in sommige gevallen (ja, ik weet dat ik dat beter niet kan doen). Ik probeer de kansen in te schatten van ons gezinnetje....en ik zie een kans op zonnig weer, maar ook in de verte is daar die grote onweersbui.

Volgende week ben ik er weer !   hoe zal het gaan met de chemo ??  groetjes enik

viske

  • *****
  • Berichten: 624
    • Bekijk profiel
Re:mijn partner heeft kanker
« Reactie #6 Gepost op: oktober 29, 2009, 13:42:52 pm »
Fijn zo een positieve noot te horen van jou.
en ja misschien dat wij vrouwen er meer over kunnen en willen babbelen.

Mijn partner was hier ook een gesloten boek toen hoor.
En ik herinner mij de dokter haar woorden nog;Je zult er hem door moeten sleuren.

En inderdaad ik heb hier ook momenten gehad dat ik dacht grrrrrrrrrr.

Nu moet die zelfde partner een jaar een half later voor mij zorgen.
En geloof mij dat doet hij heeeeel nauw gezet.
En nu ben ik het soms die lastig doet.

Het belangrijkste is dat je positief blijft denken en blijft vechten ,samen


ilse3

  • **
  • Berichten: 78
    • Bekijk profiel
Re:mijn partner heeft kanker
« Reactie #7 Gepost op: november 17, 2009, 15:08:56 pm »
Hey Enik,

Ik herken je eerste post maar al te goed. Je staat ineens alleen voor een hele hoop praktische dingen, voor de zorg voor je partner, mentaal is het zwaar en soms heb je eens behoefte aan iemand die zich om jou bekommert, die eens vraagt hoe het met jou gaat. Althans, zo voel ik het soms aan. En dan schaam ik me direct omdat ik het egoïstisch vind. Tenslotte ben ik niet diegene die ziek is.

Een 3-tal weken geleden is bij mijn man kanker vastgesteld. "Gelukkig" in een vroeg stadium en een redelijk goed behandelbare vorm. Maar de schrik zat en zit er toch goed in. In tegenstelling tot jouw man is de mijne wel een vlotte prater, al draait hij dikwijls rond de pot zonder echt te zeggen wat hem bezig houdt. Soms kunnen we heel goed praten, meestal aan de keukentafel als de kindjes al slapen, over al hetgeen te komen staan. Over angsten, vragen, praktische dingen,... En soms voel ik me heel alleen. Maar dan probeer ik hem dat ook duidelijk te maken en meestal heeft hij het niet eens zelf door dat hij zich afzondert.

Bij doktersbezoeken zijn de taken redelijk duidelijk. Hij ondergaat en ik ben praktisch ingesteld: wat, wanneer, hoeveel,... En ik stel de vragen waarvan ik weet dat mijn man ermee zit, maar die hij niet durft te stellen. Totnutoe lukt dat redelijk.
Vrijdag, als alles goed gaat, volgt de eerste chemo. Alhoewel de nevenwerkingen zouden moeten meevallen, is het vooral psychologisch zwaar. "Chemo" is zo een beladen woord.

Hoe gaat het nu met jullie?

Cora

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Re:mijn partner heeft kanker
« Reactie #8 Gepost op: november 29, 2009, 15:02:00 pm »
Hoi Enik,

Jouw verhaal is heel herkenbaar. Ik heb mijn vriend verloren in september. Na 10 jaar prostaatkanker. Heel veel mee gemaakt. De laatste anderhalf jaar was verschrikkelijk. Ik heb hem bijna helemaal alleen verzorgd. Hij is thuis overleden. Hulp kreeg ik van zijn vriend en mijn zus.
Hij was ook erg in zichzelf gekeerd. Meer had ik het idee dat hij mij niet wilde belasten en heb hem dit nooit kwalijk genomen. Zeker het laatste jaar vroeg hij nooit meer hoe mijn dag was. Niets voor hem. De verjaardagen van mijn kinderen en kleinkinderen vergat hij ook. Zou hij normaal nooit vergeten.