Auteur Topic: mijn vader  (gelezen 200005 keer)

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #30 Gepost op: november 17, 2009, 23:53:29 pm »
dag Katrien

Isolatie is idd achter een glazen wand. Het bezoek zit dan in een klein kamertje en je kan enkel communiceren via parlofoon. Gezellig is dat dus niet maar hij kan er goed mee om gaan. Feit is wel dat hij daar nu al weer 5 weken zit en dat het psychisch heel zwaar wordt.  De eerste keer was het immers niet goed aangeslagen. Stel dat het nu wem pakt mag hij 2 weken naar huis en dan weer terug 5 weken in dat kotje... Niet te geloven he dat u ma ondanks de miserie nog kan lachen, maar ik heb het echt liever zo dan dat iemand de moed verliest... Maar ja, wat helpt het om negatief te zijn, niets dus....
Mijn pa gaat er wel goed mee om maar nu heeft hij het wel zwaar. Voorlopig zijn er geen kwaadaardige cellen gevonden maar er zijn er nu nog maar 200. Het kan ieder moment beginnen stijgen en dan kon de dokter prognose geven maar zekerheid hebben we maar met de beenmergpunctie. Het is dus iedere dag maar hopen dat alles goed is...

Ma is natuurlijk ook heel nerveus en angstig maar ze houdt zich erg kranig. Ze is verpleegkundige neonatologie en mijn broer is verpleegkundige. Mijn vader was ook verpleegkundige maar is al een tijdje invalide. Hij is nu 60.

idd je leert nu alles heel goed relativeren. En het is altijd tussen hoop en vrees

Fijn als je zo goed kan voetballen. Dat is echt een droom van mij zo goed kunnen shotten :)

Alez toch al op de helft. Hopen maar dat het allemaal een beetje aanslaat die chemo...


mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #31 Gepost op: november 18, 2009, 13:56:58 pm »
Jo,

Dat klinkt inderdaad niet gezellig...en ik vrees dat ik echt zou zagen als ik daar zou moeten zitten...nu, je weet eigenlijk nooit hoe je er zelf mee zou omgaan hé , als dat zelf meemaakt treed je overlevingsmechanisme in werking en doe je wat je moet doen, volgens mij.
Heb je wat steun aan je broer? Ik heb toch redelijk wat steun aan mijn zus...we hebben nog een broer maar die zien we nooit. Dat is echt een stuk verdriet waar wij heel wat miserie mee hebben. Ik verwijt hem soms (in mezelf dan) dat hij de oorzaak is dat mama ziek is geworden..heb eens een heel artikel gelezen dat mensen die veel emotionele zorgen hebben, hun immuunsysteem uitvalt en veel vatbaarder zijn voor kanker enz...tja, mijn ma heeft veel te veel moeten treuren om haar zoon..(ben er woedend op...een echte ego-tripper, drank, drugs enz...2 kinderen waar hij nooit naar omkijkt en nog zoveel meer...)
Hij belt dan midden in de nacht in een roes naar mijn pa..om te zeggen dat hij blut is...en da's dan 41 jaar hé zeg...je kan je wel voorstellen dat mijn ouders dan geen oog meer dicht doen...dat hebben ze nu zeker niet nodig hé...)
Och kijk, ik ga erover stoppen want ik jaag me alweer op.
Moed houden Jo...ik duim mee voor je pa hé.

Katrien.


livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #32 Gepost op: november 18, 2009, 23:59:29 pm »
Hey Katrien

Hier ben ik weer met mijn dagervaringen. Nog altijd hetzelfde bij mijn pa. 200 witte bloedcellen en ze willen voorlopig niet stijgen. Niet dat dat zo erg is. Het is gewoon afwachten nu.Vindt het eigenlijk wel goed dat er tenminste al geen kwaadaardige cellen zijn. Het feit dat het zo lang duurt dat het proces weer op gang komt duidt er misschien op dat de chemo goed zijn werk doet. Hij heeft geen koors nu en geen infecties hetgeen ook al goed is. Iedere dag leef je echter in onzekerheid en ben je bang als de dokter binnenkomt. Het zal toch goed zijn denk ik, alstublieft laten er geen kankercellen zijn... En eigenlijk nu is het cruciaal maar ja eigenlijk na de behandeling kan de kanker ook weer terugkomen dus ben je ook weer enkele jaren niet gerust etc... Maar daar moet je niet aan denken dan denk ik anders wordt je gek.

Het is altijd heel anders als je het zelf meemaakt he. Ik denk dat ik alles zou doen om maar te overleven maar ja, je weet dat dus niet he...

We hebben veel steun aan elkaar dus dat is eigenlijk heel positief. het spijt me te moeten horen dat je broer zo een triestig geval is. Moet die niet opgenomen worden in een afkickcentreul of zo. Zeker je ouders hebben veel miserie gehad met hem dan, maar om te zegen dat dat de oorzaak is van de kanker weet je niet he. Daar kunnen zoveel zaken meespelen dat het een beetje gissen is naar de oorzaak. Maar in ieder geval zo iemand als je broer in je gezin dat is dus echt heel erg :(

Bedankt voor te duimen en je lieve woorden. Het allerbeste gewenst. Ik denk dat ik deze dagen toch iedere dag mijn ervaringen ga neerpennen

groetjes

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #33 Gepost op: november 19, 2009, 14:02:12 pm »
Mijn broer zou zich inderdaad beter laten behandelen...helaas kan je iemand niet dwingen, zoiets moet uit vrije wil gebeuren. Zelfs als wij hem zouden laten colloceren dan kan hij na één dag opstappen uit de kliniek. En dat is allemaal niet eenvoudig hoor, je moet een arts hebben die achter je staat enz. Je ziet dat ik er al eens voor gekeken heb hé...mijn ouders wisten van niks, ik heb op eigen houtje alle informatie verzameld maar dat bleek toch niet haalbaar...je zou hem moeten zien lopen...een overjaarse punker/hippie achtig iets...zuchttttttttt....niet om te stoefen maar het is dag en nacht verschil met mijn zus en mij...nu ja, in zijn ogen zijn wij 2 burgertrutten. Tja, wij hebben ons leven meer op de rails natuurlijk, eigen huis, geen slecht inkomen enz...Hij leeft van het ocmw.
Kijk, het is wat het is, genoeg daarover.

Gister te horen gekregen dat mijn ma over 2 weken tussentijdelijk onder de scanner moet. Ik krijg al zenuwen als ik daar aan denk. Jongens toch...sh*t...pfffff....en wat nog al niet...ik ga helemaal over mijn toeren zijn als de scan slecht nieuws geeft. Het zou kunnen dat wij dus vreselijke feestdagen krijgen.
Allé, Jo...we gaan onze zorgen hier maar delen zeker...gelukkig bestaat er zoiets als internet. Nooit gedacht dat ik mijn miserie met "vreemden" kon delen en dat het nog zou opluchten ook. Nochtans kan ik er goed over spreken met mijn man, soms wil ik ook niet dat ik steeds triest rondloop thuis. En ook niet steeds over hetzelfde beginnen...dan is het soms beter om hier eens wat van je af te schrijven met iemand die momenteel in hetzelfde schuitje zit (jammer genoeg!)

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #34 Gepost op: november 20, 2009, 01:32:02 am »
idd, dat moet uit vrije wil gebeuren. Zo lang hij niks strafsbaar doet kan men hem niets maken. Niet gemakkelijk dus. Gelukkig dat je ma dan nog 2 toffe dochters heeft.

Ik weet perfect hoe jij je voelt nu ivm die tussentijdse scan. Onzekerheid troef, angst. Het enige wat je kan doen is hoop hebben want zonder hoop wordt je gek. Ik probeer ook het goede te denken, en denken dat alles toch nog gaat meevallen.

Katrien wat er ook gebeurt ik zal je altijd proberen te steunen. Misschien vind ik niet altijd die professionele woorden maar echt ik leef zo met jullie mee. Het is idd wel goed dat we hier met lotgeloten onze miserie kunnen delen. Ik vind het echt erg vinden eigenlijk dat ik van mijn zogenaamde vrienden niet veel hoor. Is dat nu zo typisch voor onze maatschappij? Zou ik ook zo zijn? Ik denk echt van niet hoor :( Katrien wees niet bang om je gevoelens met je man te delen echt niet. Ik denk dat het net heel erg zou opluchten voor jou. Je man staat er voor je, hij is je steun om dit te verwerken.

ik duim voor jullie

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #35 Gepost op: november 23, 2009, 09:00:58 am »
Dag Jo...

juist het trieste nieuws gelezen dat franny haar broer gestorven is...zo snel plots.Ik was er gewoon niet goed van toen ik het las.

Hoe gaat het met jullie? Mijn ma is enorm goed, ze neemt nu Xanax of zoiets om te kalmeren en geen angsten te hebben en ze herleeft.
Gisteren zijn ze komen eten en ze bleef maar bijscheppen..
Ik hoop dat jullie positief nieuws krijgen, deze week.

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #36 Gepost op: november 23, 2009, 13:15:17 pm »
hey Katrien

Dat is erg van Franny ocharm. Zij was er snel bij om mij te steune toen ik het moeilijk had en nu dit... pfff miserie :(

Ik ben echt heel blij om te horen dat uw moeder het zo goed doet. Echt super! Ik hoop dat dit nog lang zo mag voortduren. Maakt het voor jullie ook een stuk gemakkelijker he.

Mijn pa staat nog altijd op 200 witte bloedcellen. Het duurt nu wel heel lang. Enerzijds heb ik zo iets van ja, als dat zo lang duurt moet die chemo wel goed gewerkt hebben he? Anderzijds is het wel zo dat hoe langer het nu duurt hoe minder lang hij thuis kan blijven omdat de nieuwe chemo niet te lang kan uitgesteld worden.

Wachten, wachten, wachten....

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #37 Gepost op: november 23, 2009, 22:11:59 pm »
hey katrien

sorry dat ik al weer schrijf en je hebt nog niet geantwoord op mijn vorige bericht maar ik heb eigenlijk toch wel een psychologische klap gekregen vandaag. Mijn vader had gevraagd naar de waarde van de witte bloedcellen en yoen zeiden ze dat het gestegen was naar 400. Nu blijkt dat ze helemaal niet gestegen waren... Niet goed gekeken zei de dokter. Ik dacht eerst omdat het lang duurde wanneer de witte bloedcellen weer op gang komen dat het een teken zou zijn dat de chemo goed werkte. Niet dus, dat heeft er niets mee te maken.... Als de witte bloedcellen volgende week niet gestegen zijn zou er een beenmergpunctie komen om na te gaan wat de oorzaak is. (een mogelijkheid is dat de leukemie zich zo zou genesteld hebben dat het beenmerg niet meer kan produceren....

Verdomme weer een onzekerheid erbij.........


mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #38 Gepost op: november 24, 2009, 20:52:02 pm »
Jo...ja, het is nu niet het moment om zulke flaters te maken hé...en het verschil tussen 400 en 200...tja....das serieus miskijken hé...
En wachten is toch echt iets wat ze je leren als je te maken krijgt met ziekte en ziekenhuizen..
Pfff, begin me al op te jagen in uw plaats.

Ik hoop echt dat het geen slecht nieuws is voor jullie, dat het gewoon wat langer duurt omdat zijn lichaam zoveel te verduren had en het nog in een herstelfase zit.
Hoe reageerde je vader hier op?

Katrien.

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #39 Gepost op: november 26, 2009, 00:13:49 am »
hey

och ja het is gebeurd nu. Witte bloedcellen zijn nog altijd niet gestegen. Als er dinsdag geen zijn wordt er beenmergpunctie genomen om te kijken wat er scheelt. Dat kan vele oorzaken hebben. We hebben op de theorie dat er nog geen witte bloedcellen zijn omdat de chemo zo zwaar was (was immers 1O keer hogere dosis). De dokter zei ook dat het misschien kon liggen aan het feit dat de witte bloedcellen de vorige keer niet genoeg konden recupereren owv die schimmelinfectie en nu veel meer tijd nodig hebben om te recupereren. Doemscenario is dat de leukemie zich vast heeft gezet zodat beenmerg niet kan produceren. Dat is natuurlijk niet zo gunstig. hebben toch nog alternatief gekregen. Er zou een medicijn op de markt zijn in amerika wat goede resultaten zou hebben als tweede chemokuur als de eerste kuur niet aanslaat. Dus er is nog hoop. Ik hoop dat die witte bloedcellen nu toch gaan stijgen en vooral dat het goeie zijn. Positieve was dat het nu beter is dan vorige chemo omdat er bij de vorige keer rond deze tijd wel al blasten waren. Nu dus niet. Hij voelt zich goed, eet goeg, heeft lang geen bloed bijgekregen dus ja laten we maar alweer hopen he. Wachten, wachten, wachten. ... We zijn het nu toch gewoon he :(

hoe is het met je moeder?


mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #40 Gepost op: november 26, 2009, 14:47:29 pm »
Jo,

Mijn beurt om een slechte dag te hebben....PFFFFFFFFFFFF. Ben helemaal in stress.
Gister mijn mama gezien en haar pijnstillers werken niet meer...ze heeft nu een morfinepleister in de laagste dosis. Toen zei ze tegen me dat ze zo bang is voor de scanner maandag en dat ze een uurtje later al bij de oncoloog mag om het resultaat.
Jo, ik heb er geen goed oog in, als de kanker al wat ingedijkt zou zijn, dan zou ze nu toch niet plots méér pijn krijgen???
Och, kijk , heb al zitten snotteren in mijn auto vandaag...en dan dat STRONTweer...zo regenen en heel de dag donker.
Ik krijg er iets van...
Gisteravond ook zitten praten met een vriendin die ik een tijdje niet gezien had...haar ma is overleden in augustus...uitgezaaide borstkanker naar de hersenen en lever. Ze vertelde dan echt over die aftakeling en doodstrijd, jonges toch...ik werd er niet goed van ...ik heb haast geen oog dichtgedaan, ik kende haar mama ook, ze was pas 48...ik zei tegen haar dat ik het niet ga aankunnen als mijn ma zo moet afzien en aftakelen...toen zei ze "jawel...je zal dat wel kunnen, je verlegt je grenzen want je hebt geen keus."

Ik heb eens goesting om serieus te vloeken en die hele rotkanker en alles die erbij komt te verwensen.
DIKKE VETTE K*T EN KAK KANKER >:( >:( >:(

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #41 Gepost op: november 27, 2009, 00:50:41 am »
ocharm Katrien

Had echt met u te doen toen ik het las. Het zijn weer zo van die moeilijke momenten die wat bijzonder zwaar zijn. Het gaan bijzonder zware dagen zijn maar probeer het toch een beetje hoopvol tegemoet te zien. Wie weet valt het allemaal mee en kan het in de positieve zin evolueren. Ik ken het die angsten, die onzekerheid, je wordt er gek van... Maar wat kan je anders doen dan blijven hopen.

Ja als je die verhalen iver kanker hoort wordt je idd niet goed. Maar ieder geval is anders het hoeft niet zo te zijn dat het negatief is voor je moeder. Misschien kunnen ze de kanker onder controle houden.

Ik leef echt met u mee. Misschien vind ik niet altijd de juiste woorden maar geloof me, ik denk vaak aan jullie en hoop op een goede afloop maandag

Probeer niet te veel aan doemscenario's te denken en probeer zo veel mogelijk positief te denken ook al is dat met die stomme rotkanker verschrikkelijk moeilijk...

heel veel sterkte, ik denk en duim voor jullie

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #42 Gepost op: november 27, 2009, 01:14:30 am »
Lieve Katrien,

Bedankt voor je lieve woorden!
Ik kan alleen maar beamen dat het echt een rotperiode is waar je in zit,maar je moet erdoor.
Nu vraag ik mij af hoe ik het gedaan heb,want ik ben nu al 8 maanden, en langer, iedere minuut van de dag bezig geweest of in gedachten of door bij hem te zijn.Ik heb mij heeeeel sterk proberen houden,en zakte lijk een pudding in elkaar als ik in de auto zat.Was een gevaar op de weg op die momenten.
Hij is nu 4 dagen dood en morgen wordt hij begraven.
Waarin vind ik nu troost ?
Alles waarvan ik dacht dat het hem kon helpen of troosten heb ik proberen te doen.
Enkele keren kreeg ik van hem een hartverscheurend telefoontje.Hij lag toen in Leuven en werd gek van angst en verdriet.kHeb alles laten vallen en stond een half uur later bij hem.Dat waren zeer moeilijke ogenblikken.We hebben uren en uren gepraat .
Altijd wou hij praten over wat hij nog allemaal zou doen.Want goedkomen dat moest,he!!
Samen plannen maken,een feest organiseren als het goed kwam, dat gingen we doen.Zijn hand vastgehouden als hij naar de bestralingen ging, want daar had hij veel pijn.Dat overleggen op die tafel was een nachtmerrie.De verpleegsters vragen om zeer voorzichtig te zijn en blijven toekijken.
Gewoon naast hem zitten als hij sliep .De korstjes van zijn bookes snijden,die vond hij niet zo lekker.Zijn haar knippen na de eerste chemo,heb dat bewaard in een zakje.Honderden keren zijn kussen opgeschud, als hij wat ongemakkelijk lag. Altijd weer opnieuw zoeken naar hoop zelfs al was die er niet meer.Veel contact met de dokters gezocht,want ik wou op de hoogte blijven !Mss vonden ze hem dan belangrijker!!!
Mekaar gewoon omarmen,en wenen!!Uiteindelijk zei hij dan:"zo flauw gaan we niet blijven doen he"
De laatste twee mooie herfstdagen zijn we gaan wandelen met de rolstoel en een pintje gaan drinken.(Smaakte niet) Dat had hem goed gedaan ,buitenkomen na 8 maanden.
Op Palliatieve bleef mijn schoonzus bijna voortdurend bij hem.
We lieten hem bijna nooit alleen!
Hij vond het werk van de vrijwilligers zo geweldig,waarom had hij daar nooit bij stilgestaan!
Hoeveel maal heb ik zijn voeten gemasseerd,het water stapelde zich op en dat moest weg,dacht ik.De laatste dagen dat hij nog helder was hebben we lang geoefend hoe de afstandsbediening van tv en van radio  werkte......Hij was een intelligente wiskundige,niet te geloven wat die shziekte kan aanrichten!!
Ik som nu enkele handelingen op,die gebeurd zijn,maar ik wil u duidelijk maken,doe wat ge KUNT.
Tov hem voel ik mij goed ,echt ,al wat ik kon doen,al was het op dat ogenblik erg moeilijk, heb bijna ik gedaan.
Zijn vrouw heeft het zeer moeilijk en de plechtigheid van morgen heb ik een beetje in handen,ben al drie dagen aant zoeken naar muziek en teksten,maar niets is "volledig of passend" genoeg.
katrien ,kwil alleen maar zeggen,hou van haar,en rem uw gevoelens niet af en dan komt het goed.
Kom maar ventileren,kweet echt wat je voelt!!!

Dikke knuff
Fran

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #43 Gepost op: november 30, 2009, 08:56:07 am »
Franny, nogmaals, je broer had een groot geluk dat jij zijn zusje was...

Hier is het vandaag bang afwachten...de zenuwen gieren door mijn keel, mijn buik is ook niet normaal bezig...Over een uurtje gaat mijn mama onder de scanner en rond de middag mag ze bij de oncoloog voor het resultaat & bespreking.
Ik loop lastig hoor en heb besloten om zoveel mogelijk bezig te blijven ...

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #44 Gepost op: november 30, 2009, 13:04:17 pm »
HET IS GOED NIEUWS !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ik heb een uur geleden ongeveer een telefoontje gekregen van mijn mama, de oncoloog is zeer tevreden met de resultaten na 3 x chemo, de kanker is al wat terug gedrongen, de chemo slaat dus aan en hij sprak van een stabiele ziekte.
Ik heb zo erg zitten wenen na dit telefoontje en ik werd helemaal slap op mijn benen.

Jo, ik hoop echt met heel mijn hart dat jullie ook zo'n nieuws krijgen, ik weet hoe erg het is om te wachten op nieuws...hoe ellendig je je voelt als de telefoon dan gaat, en hoe je aan de ene kant haast niet durft opnemen...