Auteur Topic: mijn vader  (gelezen 200002 keer)

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #15 Gepost op: november 01, 2009, 00:47:40 am »
dag katrien

Op dit moment gaat het eigenlijk heel goed met mijn vader. Sinds hij terug is voor zijn tweede kuur valt het allemaal heel goed mee. Na afname van bloed zei de dokter dat er minder kwaadaardige cellen waren dan eerst gedacht. Hij had ook een schimmelinfectie maar die is sneller hersteld dan gedacht omdat hij goede wittebloedcellen had aangemaakt. Ook de effecten van de chemo vallen heel goed mee ondanks de hoge dosis 10 keer zo hoog als de eerste kuur. Hij voelt zich dus heel goed en is optimistisch. Daar ben ik blij voor maar.... Dit geeft geen garantie dat de chemo 100 % heeft aangeslagen. De eerste kuur is sowieso niet geslaagd want om geslaagd te zijn moet alle kankercellen weg zijn. We hebben dus zeker hoop en denken dat er goede kans is dat het aanslaat maar de grote angst en twijfel blijft tot de beenmergpuntie....

Hoe gaat het met jullie?

groetjes

jo

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #16 Gepost op: november 01, 2009, 09:43:42 am »
Dat klinkt goed!!!
Ik duim mee hoor. En na de bloedafname minder kankercellen...dat is toch een super goed teken? Hoera voor pa!!!!! ;)

Bij ons op en af...Mama is een voorbeeldig patiënt..Opgewekt, vol "Grinta"...(de wil en vechtlust van een wielrenner die de tour wil winnen, haha!)
Morgen vertrekken we op reis...voor een weekje, allemaal samen...maar eerlijk gezegd Jo...durf ik niet te ver vooruit denken en ik moet de gedachte uit mijn hoofd zetten dat dit wel eens onze laatste reis samen zou kunnen worden.
je kent het hé...hoop en wanhoop liggen dicht bij elkaar.
En als ik aan mijn mama denk...dan moet ik af en toe heel hard knipperen met mijn ogen om de tranen te verdringen , alhoewel ik het ook niet wil tegen houden...dat is ook niet gezond.
Tot over een weekje!

Katrien.

viske

  • *****
  • Berichten: 624
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #17 Gepost op: november 02, 2009, 00:05:19 am »
probeer toch te genieten katrien van jullie vakantie.

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #18 Gepost op: november 04, 2009, 22:00:06 pm »
hey katrien

dat is meegenomen dat nieuws, maar dat wil helemaal niks zeggen. De dokter zei dat eerste kuur eigenlijk niet geslaagd is omdat er geen volledige remissie was. Het feit dat er nu minder kankercellen zijn dan gedacht is iet of wat positief  maar de kuur blijft nog steeds  niet geslaagd. Ik hoop echt dat die zwaardere chemodosis werkt. Hij voelt zich nu fantastisch goed  en vraagt zich af hoe dat kan. Zijn bloed is goed zei de dokter maar het blijft bang afwachten. We weten niks tot die beenmergpunctie. Hoe dichter die dag is hoe nerveuser ik word. Ik vind het zo fijn te horen dat uw moeder opgewekt is. Dat maakt het voor jullie ook gemakkelijker he. Ik denk echt vaak aan jullie. Eigenlijk is het vreemd maar ik voem veel steun van u en eigenlijk kennen we elkaar gewoon via mail. Het lucht blijkbaar toch wat op om die miserie van me af te schuiven en iemand te hebben wat hetzelfde meemaakt

Mag ik vragen waar jullie naar toe gaan? Blijft het in Belgie of ietsje verder?

Ik heb ook zo veel reisplannen...

Ik hoop en wens dat jullie een geweldige tijd gaan hebben samen

groetjes

jo

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #19 Gepost op: november 10, 2009, 13:22:06 pm »
Hey

We zijn er weer...terug naar het gewone leven...
Het was dichtbij hoor jo, naar nederland, op 2 uurtjes rijden. Verder kon mama nu niet aan. Maar het was goed. Weer veel zware momenten gehad, mama die de eerste keer in een rolstoel moest zitten, ze is altijd zo trots en fier en nu keek ze naar de grond om alle blikken te vermijden, mijn zus en ik stonden dikwijls met tranen in de ogen hoor...de pruik staat de ene dag ook beter dan de andere...Op een dag zag je echt zo goed want ze had hem wat scheef gezet ;), ze weigert naar zichzelf te kijken in de spiegel met haar kale hoofd en dus een pruik in het wilde weg opzetten lukt de ene dag dan beter dan de andere. Maar kom, we slaan ons er doorheen en laat ons hopen dat we zoveel mogelijk tijd kunnen rekken en dan wel goeie dagen, want op slechte dagen zit niemand te wachten. Ze is wel een beetje de moed kwijt nu...ze kan amper 100 meter lopen . Tja de chemo is vergif hé...ze hebben het nodig maar aan de andere kant is het  een str*ntmiddel.

Hoe is het bij jullie...jo? De tijd verstrijkt hé...pfff, heb zenuwen in je plaats eigenlijk.

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #20 Gepost op: november 11, 2009, 19:01:15 pm »
hey.

Het is ook voor je moeder niet gemakkelijk he. Die confrontatie altijd  met de realiteit. Maar ik denk dat jullie er heel goed aan hebben gedaan om met haar weg te gaan. Misschien heeft het haar toch voor wat afleiding gezorgd. Eens een andere omgeving kan deugd doen. Idd het is zoals je zegt hopen op nog vele dagen en vooral kwaliteitsvolle dagen. Hoe zit het nu nog met verdere behandeling. Is dat nu altijd dezelfde dosis of zit daar nog een verschil in?

Ja de spanning is echt wel groot hier. Nu gaat het dus perfect met hem. Alles heel goed. Bloed is goed, geen infecties etc. Zijn witte bloedcellen zijn nu 200 al 2 dagen. Als het aantal weer op punt zijn wordt er dus die beenmergpunctie gedaan. Ik vermoed eind volgende week ergens. Dat is dus stressen ongelofelijk

Maar ik blijf hoopvol en het beste hopen voor uw moeder en mijn vader



mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #21 Gepost op: november 12, 2009, 15:29:14 pm »
hey

Het is inderdaad stressen hé...hier zal dat na de laatste chemo zijn (ergens midden januari) als ze dan weer onder de scanner moet..ik mag gewoon niet denken aan de dagen dat we dan op een uitslag van die scan zullen moeten wachten...dat telefoontje die ik dan zal krijgen..;dat zal mijn pa zijn die zal bellen...dat weet ik nu al, mijn ma is niet echt een beller...
En ondertussen leven we verder..maandag chemo nr 3..dan weer 3 weken ertussen.
Gister was mijn ma hier nog even op bezoek en de 3e week na de chemo ziet ze er altijd stukken beter uit, haar pruik stond recht ;) en dan vergeet ik soms dat ze ziek is. Ze zei dat ze zoveel kleine nevenwerkingen heeft, prikkende, brandende ogen, wondjes in haar mond...allemaal dingen waar ik over zou klagen als ik het zou hebben...zij niet. Zij klaagt haast nooit. Ik schaam me soms als ik eraan denk dat ik kan trunten over een stom sneetje in mijn vinger of een pijnlijke nek...tja...

Allé, tot volgende keer
Katrien.

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #22 Gepost op: november 13, 2009, 23:44:43 pm »
hey katrien

Ik weet het hoe het is wachten op zo een uitslag. Slaat het aan slaat het niet aan? Het is nog enkele maanden te gaan dus probeer er nog niet te veel aan te denken. Trek je op aan die goede momenten. Wat een dappere vrouw is je moeder echt respect voor haar.

Katrien echt ik ben zo bang. Zo bang voor de uitslag van de beenmergpunctie ik denk volgende week ergens. Ik kan het niet aan, het is echt zo zwaar. Die dag dat we de uitslag gaan horen vind ik echt onmenselijk. Wat een stress. Vroeger kon ik wel eens stress hebben voor een examen of sollicitatie, maar nu gaat het om het leven van mijn vader. Wat als het negatief is... Weer die miserie. Mijn vader die moet huilen dan, die miserie.

Ik ben echt heel gevoelig. Vandaag ben ik alleen met de auto moeten gaan en super veel moeten huilen. Ik kan het niet aan, wat als het negatief is.... Mijn hele leven overhoop en dat van de anderen hier. Ik zie het al voor me mocht vader sterven. Mijn ma die enorm afziet en weg kwijnt van verdriet en ik zal het dan ook zo moeilijk hebben. Ik heb geen werk voor het moment, geen toekomst. Wat een zootje allemaal. Shit zeg.

Sorry ik voel me vandaag echt zo slecht..

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #23 Gepost op: november 14, 2009, 08:31:05 am »
Och Jo toch....ik kreeg een krop in mijn keel van je bericht...erg hé..maar ik kan soms ook de begrafenis voorstellen, jonges toch, dan ween ik de ogen uit mijn kop. Mijn vader met zijn twee dochters ...die hem zoveel mogelijk willen steunen maar allebei hebben we een gezin, dus ja, mijn kinderen zullen ook troost nodig hebben...je kan onmogelijk het verdriet van een ander dragen...want zelf heb je ook zoveel verdriet. Het is inderdaad een grote klotezooi.
Ik werk ook niet momenteel, kwas zelfstandig maar door de crisis is mijn zaak overkop gegaan...ben gestopt in mei 2009...toen dacht ik dat dat "problemen" waren...niks is minder waar, geld is maar geld. Al won ik nu de lotto...mijn ma blijft ziek. Duizenden euro's op je rekening kunnen er niets aan veranderen. Jo, je zegt dat je geen toekomst hebt...dat is niet waar hé jong...je bent nog jong, je hoofd staat er nu niet naar om werk te zoeken, dat van mij ook niet, trouwens ik zoek een parttime job met uren die ik kan combineren met mijn kinderen want mijn man heeft een veeleisende job, en er is gewoon geen werk. Ik kan moeilijk vacatures toveren waar ik kan solliciteren.
Maar stel je eens het beste scenario voor...je pa geneest (het kan hé...) en je hebt weer energie en vindt terug een job waar je arbeidsvreugde uit kan halen (klinkt klef maar dat kan ook ) dan heb jij toch wel een toekomst hoor. En zelfs in het slechtste geval zal jij je erdoor slaan hoor. Een mens is sterk en je kan niet anders dan steeds je grenzen te verleggen. Maar niet doemdenken nu, je moet het goede en beste voor ogen houden.
Zolang de uitslag niet bekend is moet je het goede visualiseren...echt waar.


Moedig blijven hé...

Katrien.

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #24 Gepost op: november 15, 2009, 00:05:14 am »
hey Jo,

Ben nog niet op uw topic geweest maar het verhaal van mijn broer loopt parrallel met dat van uw papa.
'k Herken uw angsten en wanhoop. Maar geloof mij ,gij kunt sterk zijn.
Ben ook zo dikwijls ontzettend bang geweest voor negatieve uitslagen,wist echt niet hoe ik het moest aanpakken na alweer slecht nieuws, mijn broer rekende er steeds op dat ik nieuwe oplossingen zocht.
Ik moest mij zo stoer voordoen als ik bij hem was en binnenin was ik verscheurd van verdriet en woede.
Ik heb hem echt proberen af te schermen voor DAT slechte nieuws ,want ik kende hem,hij vroeg de waarheid maar wou horen dat er nog beterschap kwam.
Hij heeft zich vastgeklampt aan iedere druppel chemo ,maar ocharme,hij verdroeg het dan nog niet!
Sedert hem dat overkomen is vind ik niet, dat ik nog mag klagen.Ik voel mij zelfs schuldig als ik iets leuk vind.Ik draai op automatische piloot.
De meeste problemen verdwijnen als ik gewoon denk en zie wat mensen meemaken, die opgescheept zitten met die rotziekte.
Daar put ik kracht uit,zo kan ik sterk zijn voor hem (soms voel ik mij een wrak)
Veel sterkte Jo,

Fran



livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #25 Gepost op: november 15, 2009, 01:21:18 am »
hey Katrien

gisteren was echt een slechte dag. Nu gaat het beter ook. Ongelofelijk hoe die negatieve gedachten plots meester van me maakte. Het is wel zo dat ik vind dat ik geen echte vrienden heb. Ik kan echt niet met mijn vrienden praten zoals ik nu met u praat. Weet je het is niet dat ik niemand heb. Maar ik kan mijn echte gevoelens niet kwijt. Ik ga er mee weg spreek er mee af maar echt vragen hoe hte nu met me gaat of zo zit er niet in en dat vind ik spijtig.

Soms heb ik ook positieve gedachten. Dan droom ik van de reizen wat ik wil makenen ook van het wk. Ja ik ben een echte voetbalfan :)

Ik moet nu proberen idd het beste te hopen en hopen dat het resultaat goed meevalt en dan zien we wel weer.

Werk vinden is moeilijk he. Ik laat het echter mijn gemoed niet beinvloeden. We zien wel. Katrien echt als ik jou berichten lees voel ik me echt al veel beter. Het geeft me echt weer moed.


Ik hoop dat jij ook nog altijd de moed vindt. Ik denk dat het goed is om al de miserie eens goed af te schrijven.

tot de volgende mail

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #26 Gepost op: november 15, 2009, 13:33:19 pm »
Enkel wie er midden in zit kan het begrijpen hé...en ik moet ook niet echt op veel medeleven rekenen van "vrienden"...mensen zijn vooral met hun eigen problemen bezig, dat is nu eenmaal zo. En velen weten niet wat ze moeten zeggen als wij zeggen dat het helemaal niet goed gaat. Maar ik wil helemaal niet dat ze juiste woorden zoeken...gewoon eens luisteren of echt vragen, "hoe gaat het?" En dan luisteren...
Het doet mij altijd plezier als er eens iemand oprecht vraagt hoe het met mij gaat.
Hier ook voetbalzotjes thuis...mijn zoon van 9 speelt op nationaal niveau, 't is een talent hoor, en dat zeg ik vol trots. Club Brugge volgt hem al een tijdje, maar wij houden de boot wat af, het is nog te vroeg , hij zou technisch gezien wel meekunnen, da's zeker, maar psychisch te zwaar. Nu speelt hij bij een club die in 2e klasse zit en de druk is iets minder hoog, maar de opleiding en begeleiding is heel goed.
Mijn man is ook al zo'n voetbalzot, ik niet, kan enkel kijken naar matchen van mijn zoon...anders ben ik te snel afgeleid. Maar het Wk of Ek zie ik toch wel eens graag, altijd leuke programma's ook rond zo'n kampioenschap...ik ben vooral voor de italianen... ;)

Allé...het kan deugd doen om eens te babbelen over iets anders hé...het moet niet altijd over shitkanker gaan.

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #27 Gepost op: november 17, 2009, 00:37:55 am »
hey Fran

Allereerst heel erg bedankt voor je bemoedigende woorden. Het moet voor u zeker niet gemakkelijk zijn. Ik denk dat het belangrijk is om je niet schuldig te voelen als je iets leukt vindt, integendeel het geeft je de kracht om voor je broer te zorgen. Hoe gaat het nu met je broer? Houdt hij de moed er een beetje in?

Het is idd zo als je zegt, je broer is niet alleen in die situatie. Dat kan helpen te relativeren, maar toch. Ik weet dagelijks sterven er ik weet niet hoeveel mensen maar als het een dierbare is komt dat zoooo hard aan.

Ik wens u heel veel sterkte om samen met uw broer te vechten tegen deze verschrikkelijke ziekte. Koester de mooie momenten en geef nooit niet op. Je broer is een vechter hetgeen heel positief is want volgens mij is dit de enige manier, je hebt geen andere keuze

veel sterkte fran

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #28 Gepost op: november 17, 2009, 00:52:45 am »
hey Katrien

Je kan toch altijd zo goed zeggen wat ik denk. Ik wil idd ook dat men gewoon eens luistert naar mij en vraagt hoe het echt gaat en niet het onderwerp willen ontwijken...Hier kan ik dus eigenlijk echt mijn angsten en gevoelens kwijt.

Uw zoon is precies een echt toptalent. Fijn om te horen. Het voornaamste is nog altijd dat hij het graag doet. Hij moet het fijn vinden om te voetballen he.Ik hoop echt dat hij een grote carriere gaat maken. Club brugge geinteresseert amai.. Dat kunnen er niet veel zeggen he

We zijn aan het wachten dat de witte bloedcellen van mijn vader stijgen en hopen dat hij geen infecties meer krijgt voor de beenmergpunctie. het begint echt heel zwaar te worden. Weet je hij zit nu al 4 weken in isoloatie daar wordt je zot van. Zeker als ze je dan vertellen als het eigenlijk niet geholpen heeft zoals de eerste keer...

Ik verwacht begin volgende week het resultaat... En hoe is het bij julle? Nog iets speciaals gebeurd?

groetjes


mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn vader
« Reactie #29 Gepost op: november 17, 2009, 10:39:29 am »
Jo,

Wat bedoel je dan met die isolatie? Is dat in een soort cabine? Waar je elkaar achter glas ziet?..zoals in de gevangenis(niet dat ik daar al gezeten heb hoor, haha...)en spreken met elkaar door een telefoon,  ::) Jonges, jonges toch...mijn ma heeft 2 jaar geleden schildklierkanker gehad, toen moest ze in het ziekenhuis ook in isolatie voor een jodiumkuur...3 dagen in een kamer, eten in frigo, zelfs de verpleging kwam zo weinig mogelijk binnen...en ze dronk toen 6 liter(!) water om het zo snel mogelijk uit haar te krijgen en na 2 dagen mocht ze al naar huis..ze was dan eigenlijk radio-actief...en ze maakte toen grapjes daarover...dat wij aan het raam konden staan en dat zij met bord en een krijtje aan de andere kant zou zitten...die blijft gewoon maar lachen met alles...da's niet te doen...als ze moet spugen door de chemo maakt ze daar ook weer een grapje over, dan zegt ze woensdag is kotsdag, omdat de derde dag na haar chemo altijd de slechtste is qua overgeven.
Heeft je pa nog wat courage? Dat moet vreselijk zijn als je 4 weken aan een stuk in een ziekenhuiskamer moet liggen...Ik vraag me af hoe ik daar eigenlijk zou mee omgaan...ik vrees dat ik een pakje zou zagen hoor...
En je mama? Hoe is het met haar? Werkte je pa eigenlijk nog of was hij al met pensioen? Juist de leeftijd wanneer je meer vrije tijd krijgt en kan profiteren van het leven...het enige wat ik leer van die hele kankerkak is dat alles zeer relatief is, dat ik me nog maar weinig zorgen kan maken over rekeningen enzoverder...je mag nu nog duizenden euro's op je rekening hebben, als je ziek bent ben je er niks mee. Maar dat is dan ook het enige wat ik geleerd heb van de kankerzooi...voor de rest brengt het niks anders mee als miserie, verdriet en pijn.

Mijn zoon doet niks liever dan voetballen, dat is me een kerel hoor...en truukjes dat hij kan...echt mooi om zien.



Hier weinig nieuws...gister had ze haar 3e chemo...nu nog 3 keer..ze zit in de helft.