Auteur Topic: VERDOMME  (gelezen 10990 keer)

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:VERDOMME
« Reactie #15 Gepost op: oktober 31, 2009, 14:17:03 pm »
Bedankt franny..het doet mij altijd deugd als iemand oprecht vraagt hoe het met ons gaat...
Mijn ma is een taaie tante...2e chemo achter de rug , maandag ll. De volgende dag was ze gewoon weer op pad...ze trekt een fleurig jasje aan, zet haar pruik op, lippenstift en ribbedebie...ze is niet te schatten. Donderdagavond moest ze even overgeven. Vrijdag is ze even gaan shoppen en 's avonds kwam ze de buit brengen, ze koopt vooral voor de kleinkinderen...

Maar ze heeft pijn hoor en loopt niet altijd even vlot en thuis als ze bij mijn pa is valt het masker wel eens af...en papa heeft het ook moeilijk, dat zie ik zo. Maandag vertrekken we met zijn allen op reis. Niet ver...maar we gaan genieten.

En af en toe ween ik zelfs heel hard...

Hoe gaat het met je broer, Franny? En met jou?

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:VERDOMME
« Reactie #16 Gepost op: oktober 31, 2009, 23:07:11 pm »
Wel,tegen ons hebben ze gezegd dat niets nog zal helpen,dat we het beste moeten maken van de tijd die hem nog rest .Ik heb steeds proberen te voorkomen dat men zo cru de waarheid tegen hem zou zeggen,maar dat is de laatste keer mislukt.De dokteres zei vlakaf tegen hem "ge hebt nog een paar maanden".
Dat was voor hem als.......ik vind geen vergelijking.Nu proberen we het begrip"een paar maanden" te verbreden want hoe kan je nog genieten van de kleine dingen als je steeds met de dood in je achterhoofd moet omgaan.Geloof me dat is vreselijk moeilijk,zowel voor hem als voor ons.Vooral de dokters geven die raad:"Geniet maar van de kleine dingen,kijk wat tv,luister naar muziek,lees wat...."Soms voel ik het aan alsof we flauwe mensen zijn die de situatie niet lijken te aanvaarden.
Gisteren zijn we met de rolstoel een wandeling gaan maken,het was zo'n mooi weer.Deze middag belde ik hem,vroeg of hij nog zin had in een wandeling en hij was onmiddellijk akkoord.Mijn man en ik hebben alles laten vallen ,zijn naar hem gereden ,we wonen 20 km van mekaar,en zijn gaan wandelen.
We moeten zeker met twee zijn om hem in de rolstoel te krijgen,heel voorzichtig zijn want bij een verkeerde beweging breekt de pijn door.
Hij geniet ervan,maar wordt dan toch geconfronteerd met wat hij niet meer kan en wat hij zal achterlaten.
Na de wandeling moet ik dan zijn voeten masseren, zijn voeten zijn dan dik van het oedeem.Die massage doet dan goed zegt hij.
Dat is hartverscheurend!Hij was zo'n actieve man,kon zo genieten van het leven!
Ik rij nu bijna dagelijks tot bij hem,ook omdat mijn mama nu ook in het ziekenhuis ligt met longontsteking.
Ik wil nog alles voor hem doen ,wat hij ook maar graag zou willen.
Nu heeft hij zin in konijn,maandag krijgt hij konijn,die maak ik hem klaar.
Daarnet heb ik de berichten tussen u en livestrong(juist?) gelezen,al die gevoelens,angsten,ontgoochelingen,dat verdriet,die niet te onderdrukken huilbuien zijn voor mij zo herkenbaar.
Iedere morgen ontwaken en u afvragen hoe hij zich nu voelt.Of hij een goede of een slechte nacht had?

Ik kan mijn verhaal wel kwijt bij mijn man maar hij is niet zo spraakzaam,en de conversatie valt dan gouw stil.
Mijn jongste is 18,is er wel voor mij, maar is nog te jong en bij haar wil ik niet steeds triestig zijn.
Aan mijn oudste dochter heb ik veel steun,maar zij heeft ook haar huishouden en haar kindjes.
Op dit forum zoek en lees ik veel. Dat kan een troost zijn omdat het zo herkenbaar is.

Ga er nu maar eens lekker tussen uit met de familie,geniet van ieder mooi ogenblik,knuffel veel en verwen haar zoveel mogelijk!!  en verlies de moed niet ,zo een pientere mama als de uwe geeft het zeker niet op!

Laat eens horen hoe het is meegevallen .
liefs,

franny





mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:VERDOMME
« Reactie #17 Gepost op: november 01, 2009, 09:37:36 am »
Och Franny toch....als je er zelf niet midden inzit kan je dat toch niet begrijpen en bevatten hé....
En inderdaad telkens die "geniet van kleine dingen.." (terwijl je wacht op de dood!!!!!!!) Hoe doe je dat??? Bestaat daar een handleiding voor? moet je dan plots tevreden zijn met een goed pak friet (voorbeeld) en zeggen "jongens wat geniet ik van die frieten, of joehoe...wat een zalig boek, ik geniet er zo van "en volgende maand ben ik er misschien niet meer", in je achterhoofd...Och...ik verleg ook steeds mijn grenzen hoor...Kan me haast al niet meer voorstellen hoe het is om zonder kanker in de familie te leven...Wat hadden we toen weinig zorgen zeg!!!
Het enige wat misschien goed is aan heel die klotekanker is dat je alle andere dingen relativeert.
Ik kan me niet meer druk maken om de belachelijke grote afrekening van electriciteit ...of over lompe mensen, of al die andere dingen waar ik me soms zo aan kan ergeren.
Franny, ik ga het niet zeggen, dat je moet genieten van de tijd die je nog rest...het is me te cliché geworden...
Maar je bent er voor je broer...en dat is heel belangrijk.Zorg dat je alles wat je wil zeggen ook uitspreekt tegen je broer.
Het is wreed hé ?

Ik heb voorbije week het boek gelezen "komt een vrouw bij de dokter" van Kluun...het gaat over een koppel, de vrouw is 36 en heeft borstkanker en hoort uiteindelijk dat ze doodgaat...het is zo triestig maar het heeft ook echt iets troostend.Het leest als een trein en een machtige schrijfstijl...ergens ook met humor, hoe vreemd dat mag klinken... Misschien kan het je wat helpen...