Auteur Topic: mijn broer...  (gelezen 33793 keer)

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #45 Gepost op: februari 20, 2010, 19:41:00 pm »
Hey katrien,

Twee minuten geleden heb ik voor u een mailtje gezet op "mijn vader"
Ben inderdaad twee dagen niet thuis geweest,was nu aant "bijlezen.
Ja meid, dit is een rotfase ,die onzekerheid ,dat aftakelen,niets kunnen doen.
kWeet ..., zeer herkenbaar voor mij,
Maar ,het is wel belangrijk dat je mama zo dapper is,
Kunnen ze de pijn onder controle houden,of heeft ze geen pijn?
Goed dat je steun vindt bij je zus,dat is zeer belangrijk,ik besef nu pas intens een goede zus of broer relatie kan zijn .
Ik voel echt met je mee,
Je mag echt je hart komen luchten...

knuf Franny



franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #46 Gepost op: augustus 16, 2010, 23:29:57 pm »
Broertje,ik mis u zo!

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #47 Gepost op: augustus 17, 2010, 08:57:13 am »
Och Franny toch...ik kreeg een krop in mijn keel toen ik je berichtje hier las...
Ik zou iets willen schrijven om je te troosten, helaas zijn hier niet echt woorden voor en een cliché wil ik niet neertypen...

summer36

  • *****
  • Berichten: 901
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #48 Gepost op: augustus 17, 2010, 14:52:16 pm »
Franny,ik heb uw gedicht gelezen en de tranen kwamen me in de ogen.Ik wens jou en je familie nog heel heel veel sterkte toe.En veel steun bij mekaar

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #49 Gepost op: augustus 18, 2010, 00:34:07 am »
Bedankt Katrien en Indian,het lukt al een tijdje niet zo goed,lig overhoop met mijn gevoelens en dan komt dat verdriet zo hard naar boven,weet er soms geen blijf mee,kan er hier niet zo goed over praten...
In feite wordt er helemaal niet meer over hem gepraat of nog zelden,men vermijdt het onderwerp om de andere te sparen denk ik,niet gezond vind ik..
Daarom dat ik hier kom ventileren of hoe moet ik dat noemen.

 kweet dat het wel weer beter zal gaan ,ze zeggen toch:de tijd heelt......
Ben blij dat jullie er zijn!

Fran

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #50 Gepost op: augustus 20, 2010, 13:45:13 pm »
Franny,
Ja ze zeggen dat tijd de wonden heelt...maar niemand zegt hoeveel tijd hé...en hoeveel "minder" verdriet je dan zal hebben? Ik probeer het me nu nog niet af te vragen...maar hoe zal ik daarmee kunnen leven??? Met de werkelijkheid dat ik nooit meer mijn mama ga zien???
Ik (en mijn zus ervaart het ook zo) kan mijn denken nu, compleet uitschakelen, ik denk wel aan alles wat komen zal en kan maar, ik kan dat volledig uitschakelen. Misschien is dat een vorm van overleving en om onszelf te sparen. Mijn papa zei, "het is nu de kunst om niet te gaan vooruit denken of we worden met zijn allen misselijk".
En dat is zo...
Ik weet dat een rouwproces uit fasen bestaat, om het maar eens wetenschappelijk te gaan bekijken...je moet er echt induiken en alle fasen doorlopen, pas dan kan je verdriet milder worden of minder pijnlijk...maar ja, dat zijn woordjes op papier hé....en dat alle jaargetijden eens moeten voorbij zijn gegaan ...

Een knuffel vanop afstand, Franny en wees moedig x

 Katrien

fifille

  • **
  • Berichten: 92
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #51 Gepost op: augustus 21, 2010, 00:02:14 am »
hallo franny,

inderdaad ze zeggen "tijd heelt alle wonden" maar ik heb het net zoals jij nu meer verdriet dan in het begin, nu doet het pijn om naar zijn foto's te kijken terwijl ik dit niet had in het begin.
en elke dag is een dag meer dat ik mijn pa mis, jij zal dat ook zo ervaren met je broer.


katrien,

moeilijk hé om te proberen om niet vooruit te denken en proberen te genieten vd goeie momenten, ergens in je achterhoofd denk je altijd 'tis misschien de laatste verjaardag,...'

het doet toch wat met een mens, ik dacht dikwijls, hoeveel slecht nieuws kan ik nog aan, je moet altijd je grenzen weer verleggen, ik bleef altijd ergens wat hoop hebben, eerst hoop op genezing, dan hoop dat hij nog een tijdje stabiel zou blijven, elke maand erbij was een overwinning. en telkens weer leren omgaan met het feit dat hij steeds minder dingen kon, twas zo nen harde werker altijd in de weer voor andere mensen.

vandaag genoten vh mooie weer en leuke vooruitzichten voor het weekend, elke dag opnieuw proberen te genieten vh leven en elke dag opnieuw ook de dag doorkomen zonder mijn pa.
maar het lukt me wel momenteel, beter dan een paar maanden terug, toen had ik echt geen energie meer ... nu terug bezig met mijn hobby fotografie


annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #52 Gepost op: augustus 21, 2010, 00:27:09 am »
Mijn man is twee jaar geleden gestorven aan slokdarmkanker.
Het verdriet wordt niet kleiner, het gemis niet minder, ik slaag er niet in mijn leven terug op te nemen.
Ik mis hem zo verschrikkelijk, de omgeving reageert alsof hij er nooit geweest is,
gelukkig heb ik mijn vier kinderen en kleinkind.
Er zijn zelfs mensen die vragen of ik nog niemand anders heb, ongelooflijk hé, alleen iemand die iets
gelijkaardigs heeft meegemaakt weet wat verdriet is, elke minuut van de dag (én de nacht) aan hem denken.
ik kan niet wenen en dat doet zo ontzettend pijn, liefst van al zou ik niet anders meer doen, maar men weent niet als men wil.
ik mis nu al twee jaar zijn  armen om mij heen, want hoe ziek hij ook was we sliepen altijd in elkaars armen.

In 2007 heet hij na zeven jaar ziekte en ellende een nieuw hart gekregen.
zijn en ons nieuwe leven begon, iedereen was zo gelukkig, hij kon terug alles,
hij was juist vijftig toen hij ziek werd en toen was het precies of hij terug 30 was.
Zes maanden heeft zijn geluk geduurd, toen kreeg hij last van zijn maag, men zei dat het van de medicijnen was
tegen afstoting van zijn hart, maar het bleek slokarmkanker, hij heeft nog zes maanden geleefd en toen was het afgelopen,
weg groot geluk voor zijn nieuwe hart.
Wij hebben de laatste zeven jaar van zijn  leven zo intensief samen geleefd, alles in teken van zijn ziekte,
wij waren altijd samen, ik zorgde voor hem en daarom lijkt het leven nu helemaal zinloos.
weinig mensen weet wat het is zijn beste vriend, zijn maatje, zijn alles te verliezen.
ik probeer mij groot te houden voor mijn kinderen, maar vanbinnen sterf ik elke dag een beetje.
niemand weet dat ik nog elke avond aan zijn  t-shirt ruik en hem ook ruik,
niemand weet dat ik slaap men zijn kamerjas in mijn armen,
niemand weet dat ik elke avond naar zij  gsm bel om hem te horen zeggen dat hij er even niet is,
niemand weet hoe ontzettend ik hem mis en met zijn foto's rond mij in bed lig te woelen en niet kan slapen.
ik zie ook het verdriet van mijn kinderen, ze missen hun papa zo erg, hij was ook een papa uit de duizend,
ergens moet ik het toch kwijt ik zoek allang naar lotgenoten om met mensen die hetzelfde meemaakten te kunnen praten,
maar ik vind nergens zo'n groep, de meesten spreken direct van afspreken en elkaar ontmoeten,
maar daar wacht ik niet op, ik mag er niet aa&n denken, ik wil alleen praten met mensen die hetzelfde verdriet hebben
en horen hoe zij terug een 'normaal' leven kunnen hebben.

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #53 Gepost op: augustus 22, 2010, 21:16:28 pm »
Katrien,inderdaad,met mij verloopt het ook zo ,zoals gij dat omschrijft.Ik moet wel bekennen dat er dagen zijn die goed verlopen,maar daartegenover zijn er perioden dat ik er niet kan mee omgaan,helemaal niet. Dan rij ik naar mijn geboortestad naar het kerkhof,grafsteen kuisen,verse bloemen,wil dat er altijd een bloemetje staat en probeer dat zo te houden,maar dat lukt mij niet altijd. Dan zoek ik troost in alles maar kan het niet vinden,wil dan over hem praten maar weet niet met wie...
Dan kom ik hier terecht,bij jullie,waar ik dezelfde pijn herken..
Dat begrip kan hartverwarmend zijn,
bedankt

Annegato,

Uw verhaal is inderdaad zeer triest.
Zo lang ziek,uiteindelijk een nieuwe kans,en dan dat kankermonster.
Zo dichtbij een nieuw leven....
Gelukkig dat je wat troost vindt bij de kinderen.
Ik vermoed dat die houding van de buitenwereld(niet meer over hem praten),ofwel is het een vorm van gemakzucht,ofwel wil men u sparen,die wonde niet opentrekken,....ze beseffen niet dat die wonde er nog altijd is!
Die ziekteperiode zorgt er echt voor dat uw relatie zo intens wordt,zo anders als voorheen,dat begrijpt niet iedereen.Bij u was het dan een man-vrouw relatie,bij ons broer-zus,ik denk, ook weer verschillend. Maar dat je veel dieper in mekaars ziel kijkt en voelt,dat is een feit en dat zal voor altijd zo blijven.
Dat maakt het nu ook zo moeilijk.


 Ondanks dat hij zeven jaar ouder was als ik,hadden wij als broer en zus een goede verhouding.Wij hebben vele dingen samen gevierd,veel contact altijd gehad,sommige perioden zeer veel zelfs. Wij waren dat laatste jaar,zelfs toen hij nog niet ziek leek, ook zo close geworden.Hij was altijd mijn grote broer,hij was de verstandigste,die alles regelde voor mijn mama,haar goed verzorgde,initiatief nam voor alles en nog wat,en ik was de jongere zus.
Tijdens zijn ziekteperiode ben ik zeer veel bij hem geweest,hij legde zijn lot zowat in mijn handen,hoopte dat ik een oplossing zou vinden,dat heb ik ook geprobeerd,ik voelde mij zowat zijn "hoop",ik moest zien dat alles goed verliep,dat heb ik ook gedaan,misschien zelfs nog meer dan dat.
Ik heb moeten inzien dat ik weinig kon veranderen aan alles.
kHeb mij moeten troosten met het feit dat ik slechts kleine dingen voor hem kon doen,iedere keer iets dat hij lekker vond meenemen,hem zo in bed draaien en herleggen dat de pijn draagbaar was,hem vasthouden als hij instortte,samen tv kijken(was soms moeilijk voor hem),hem wassen en verversen als hij bezweet was,zijn voeten en benen masseren en eens verleggen,want dat kon hij niet meer zelf, gewoon mijn hand op zijn arm leggen kon hem geruststellen,met het alleen zijn had hij het bijzonder moeilijk.....
Als je dan zoveel samen bent geweest met iemand die uiteindelijk sterft,is het afscheid echt wel moeilijk.
Ik voel uw diep verdriet echt wel aan en als ik af en toe voor u iets kan betekenen,stuur gerust een bericht!
groetjes Annegato,en aan allen hier
Fran

 

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #54 Gepost op: augustus 23, 2010, 11:46:32 am »
Annegato...ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik je berichtje las...heel erg en je beschrijft het op een manier dat het blijft "plakken". Ik ben al vanaf mijn 16e samen met mijn man, ben er nu 37...dat is meer als de helft van mijn leven, wij begrijpen elkaar mer één blik naar elkaar, lachen om hetzelfde, hebben een eigen codetaal en zijn gewoon, soulmates, zoals ze dat zeggen...jij en je man waren ook zo...ik geraak in paniek bij het idee dat ik mijn man kan verliezen en terzelfder tijd besef ik dat niks eeuwig is...maar afscheid nemen doet zo'n pijn...en dan van je man, veels te vroeg ook ...
Ik hoop en wens dat jij toch nog zonnige dagen mag beleven . Misschien geregeld schrijven, je schrijft erg pakkend, soms kan zoiets wat evrlichten...ik heb sedert een tijdje een blog...dat werkt bijna therapeutisch...en achter mijn naaimachine kruipen en bezig zijn...dat helpt mij ook. Maar het is nog altijd anders om afscheid van een ouder te nemen dan als van een partner...nu, je kan je eigen verdriet niet meten aan een ander zijn miserie hé...

Franny, ik stuur je in pb mijn blogje...wie nog wil lezen , stuur mijn maar een pbtje.

Katrien.

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #55 Gepost op: september 14, 2010, 13:08:46 pm »
Hoe gaat het nu met jou Frannytje?

Hier een beetje verwarde gevoelens, zaterdagavond een schitterende avond mogen meemaken om mama haar 67e verjaardag te vieren ! Ze was precies niet ziek meer...zag er zo mooi uit en ze heeft zo genoten...
Gisteren heeft papa haar dringend naar spoed moeten brengen..aanval van hyperventilatie bleek het uiteindelijk...de ene long werkt ook minder en daardoor kreeg ze te weinig zuurstof in haar bloed....ze jaagt zich zo op want er is voor de 4e keer een lek in hun appartement.
Kloppen en kappen in de gang, stof tot in de keukenkasten..enfin, je kent dat wel en dat is nu net de druppel, hetgeen ze niet nodig heeft nu en al zeker niet kan relativeren...
Uiteindelijk mocht ze terug naar huis hoor van de oncoloog en ze zijn onmiddellijk naar Brugge gereden en op een terrasje gaan zitten...maar je schrikt toch hé...

Allé, hou je goed en wees moedig( dat zeg ik de laatste tijd steeds meer tegen mezelf ook)

Katrien

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #56 Gepost op: september 15, 2010, 21:01:31 pm »
Het lukt wel,mijn mama (89)woont bij ons sedert de dood van mijn broer, heeft de laatste tijd veel verzorging nodig ,haar hart wil niet meer mee. Dat maakt het niet gemakkelijker voor mij.
Maar ja,ik mag niet klagen, want soms hebben wij nog echt aangename momenten, kunnen soms nog hartelijk lachen met onze miserie.
Leuk dat uw mama heeft genoten van haar verjaardag,ik vind het een kunst dat ze kan "genieten".
Laat ons hopen dat ze nog dikwijls kan genieten van alles en nog wat.
Knuf en groetjes
fran


mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #57 Gepost op: oktober 11, 2010, 11:17:27 am »
Hey Franny,
Hoe gaat het nu met je mama...lief dat ze bij jullie kan wonen....
Hoe gaat het met jou?
Bij ons niet zo best, mama gaat snel achteruit.

Liefs, Katrien.