Auteur Topic: mijn broer...  (gelezen 33818 keer)

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #30 Gepost op: november 23, 2009, 08:57:49 am »
Lieve Franny....

ik schrik er van...ging het dan zo snel plots? Weet niet wat ik zeggen kan ...
Zo triest.

Katrien.

livestrong

  • **
  • Berichten: 70
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #31 Gepost op: november 23, 2009, 13:18:39 pm »
dag Franny

Ik las net nog uw bericht. Ik ben echt zo geschokt. Je was de eerste om mij te steunen toen je het zelf zo ontzettend moeilijk had en nu dit. Franny ik leef met u mee.

Heel veel sterkte gewenst

Jo

viske

  • *****
  • Berichten: 624
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #32 Gepost op: november 23, 2009, 15:09:19 pm »
heel snel en onverwachts ,veel sterkte fran

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #33 Gepost op: november 23, 2009, 21:36:11 pm »
Bedankt voor de lieve woorden !
Op oncologie was er geen behandeling die nog zou kunnen helpen,de chemo deed niks af ,hij werd er precies nog zieker van .Mijn schoonzus en ik vonden palliatieve mss wel een goede keuze.De dokter drong er ook op aan.Tien dagen heeft hij op palliatieve gelegen en daar hebben we helemaal geen spijt van .Prachtig werk doen die mensen daar.Wij hebben toch nog enkele mooie dagen gehad die mij enkele onvergetelijke ogenblikken hebben gegeven.Voor hem was afscheid nemen zo ontzettend moeilijk,hij kon er niet in berusten.Maar die voortdurend aanwezige pijn en volledige afhankelijkheid waren onaanvaardbaar.
Laten we hopen dat er spoedig iets gevonden wordt tegen die monsterziekte !!

veel liefs en bedankt

fran

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #34 Gepost op: december 03, 2009, 19:13:17 pm »
Lieve Franny,

Hoe gaat het nu met je?
Is de begrafenis goed verlopen...voor zo ver dat goed kan zijn...
Hoe gaat het met je schoonzus?
Ik hoop dat je hier nog eens komt kijken zodat we je nog eens horen.

Katrien.

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #35 Gepost op: december 03, 2009, 23:54:30 pm »

Lieve Katrien,
Iedere avond,denk niet dat ik een keer heb overgeslagen de laatste maanden,kom ik eens vlug lezen hoe je het allemaal maakt.Maar ik heb mij bewust beperkt omdat ik nooit iets hoop kon brengen,bij ons was er zelden iets positief te schrijven en dat is natuurlijk niet fijn voor de mensen hier.Soms wou ik dan toch mijn hart eens luchten en dan schreef ik mss wel teveel.Heb mij daarom zoveel mogelijk beperkt.

Ik ben blij dat je zo'n goed nieuws hebt over uw mama, laat ze maar genieten maar daar zul je zeker voor zorgen he!

En ja met mij....
Weet je, ik heb het heel druk en ben daar tevreden over,dan kan ik niet te veel denken
Heb een 2 dochters ( 34 en 18) een echt nakomertje!! he!
Mijn oudste heeft 3 kindjes, 3j en tweeling 8 m.Mijn schatjes,kzie ze ongelooflijk graag!!
Kinderen zijn op het ogenblik allemaal ziek,tweeling ligt sedert vandaag in ziekenhuis met een virus,oudste is bij mij.
Hoop dat het morgen al wat beter gaat.Ze hadden bijna een longontsteking.
Heb na de begrafenis 2 dagen wat gerust en toen begon de drukte opnieuw.
Dus meid,hier gaat het wel,hij zit in mijn hart en blijft daar voor altijd.
Ik vraag mij soms wel af hoe dat gaat met verdriet,moet het ergste nog komen of is dat voorbij?

Lief van je !

Veel groetjes,

Fran
 







mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #36 Gepost op: december 04, 2009, 14:01:27 pm »
Franny,
Da's inderdaad veel verschil zeg tss je kinderen...wij hebben ook een nakomertje hoor, de kinderen zijn 11 , 9 en 1 jaar.
Zalig is dat...en die kleine wordt door de grote zus en broer aanbeden!
Ben blij te horen dat je het druk hebt met de kleinkinderen...je wordt toch meegesleurd hé door die kleintjes hé...ik heb dat (en nog steeds) altijd ervaren als een grote steun en ergens ook een afleiding.
Tja...hoe gaat dat met verdriet...dat zal ook wel bij iedereen verschillend zijn hé...mijn nicht is mijn huisarts en die zei dat je vooral moet wenen als je voelt dat je moet wenen...hou dat nooit tegen...waar je ook bent. Het is een manier van je lichaam om verdriet te verwerken...en daar hou ik me dus aan.
Ik weet ook dat het gemis om je broer op momenten zo hard in je gezicht komt aanwaaien...net als je denkt, het gaat wat beter kan je dubbel hard de koude douche krijgen.
En tijd...tijd haalt de scherpste kanten van verdriet weg, maar hoeveel tijd, dat kan niemand je zeggen hé.
Ik heb een zus waar ik heel erg goed mee opschiet, da's echt mijn maatje, zoals jij en je broer...het moet enorm leeg zijn als dat plots wegvalt.
Beterschap voor de kleintjes...en je dochter zal haar handen vol hebben met 3 kleine kadées. Maar gelukkig kan ze op haar mama terugvallen.

Katrien.

sensi

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 41
  • Stilte zegt meer dan woorden ..
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #37 Gepost op: december 08, 2009, 12:15:29 pm »
Lieve Franny,
Eerst en vooral mijn innige deelneming.
Ik kom nog nog af en toe op deze sité om te lezen hoe het met jullie gaat.
In stilte hoop ik dat het goed zou gaan en ergens een oplossing ooit kan gevonden worden tegen deze machteloze ziekte !!!
Toen ik het van jou las, werd ik stil.
Heb toen niets geschreven.Waarom?Ik weet dat het verdriet dat je voelt en meemaakt met geen woorden te verzachten is.
Een dierbare verliezen is een persoonlijke verdriet.Iets van jou en u broer.Net zoals ik en men zus.
Er bestaat geen handleiding om met deze soort van verdriet om te gaan..
Net zoals je schrijft kan enkel druk bezig zijn en vooral kids ..onze gedachten verzachten.
Ooit zei er een meisje( was zelf ook palliatief) in het palliatieve zorg waar men zus zat tegen mij..."het ergste is voor jullie, want jullie blijven achter met een leegte, verlies..maak me zorgen om de mensen die ik ga achterlaten.."
Ik geloofde haar niet en zei, "neen jullie lijden en voelen de pijn en jullie hoeven niet aan ons te denken maar enkel aan jullie zelf.. "
Vaak denk ik nog aan die gesprek  :(
Zorg goed voor jezelf, een warme knuffel, sensi

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #38 Gepost op: december 08, 2009, 22:59:55 pm »
Lief Katrientje (mss ben je wel een hele grote),

Eigenlijk besef ik dat deze site belangrijk is geworden,want inderdaad, bij het opstarten van de pc druk ik onmiddellijk vlk in, om te kijken wat er vandaag is geschreven.
Sommige mensen waar je al eens contact mee hebt gehad,hebben al een plaatsje in mijn hart veroverd en, willen of niet,ik denk er toch zeer regelmatig aan.We zijn hier allemaal lotgenoten die op hetzelfde ogenblik dezelfde gevoelens ervaren,ongeacht onze leeftijd. Dit is toch speciaal!
k'Geef toe,ik zoek steun,want in mijn dagelijkse leven loopt alles gewoon verder(gelukkig maar).
Ik krijg niet echt de tijd om stil te staan met zijn dood,en vraag mij af of dit een uitstel of een afstel is.
Soms ben ik totaal ontredderd,maar dat gaat dan weer over.
Ben blij dat je hier bent!
dikke knuffel(wij knuffelen hier toch veel he)

Fran

Lieve Sensi,

Bedankt meid voor je lieve woorden,het is zo juist wat je schrijft. Maar jij weet maar al te goed hoe dit voelt.
Ik voel me erg kwaad,soms diep bedroefd,maar in hoofdzaak kwaad. Waarom toch "die ziekte"??
Nooit of nooit kan men mij dit verklaren,welk geloof men ook heeft.
Toch probeer ik mij voor te stellen en dat heb ik ook bij mijn broer gezien,hoe afschuwelijk dat aanvaarden  was,hij heeft het niet aanvaard.
Hij wou blijven leven.
Maar ja ,jij begrijpt het!
Ik weet niet of je hier nog komt schrijven,maar ik denk dat je een warme persoonlijkheid zijt met een diep hart.Er zit een schatje in u,

  dikke omhelzing,(om alweer niet te knuffelen)

fran



mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #39 Gepost op: december 09, 2009, 12:36:09 pm »
Hey Franny,

Neen, nee, ben geen hele grote...een gemiddelde 1 meter en 68 cm ;)
Ik klik toch ook elke dag eens naar vlk..en dan mail ik nog met een meisje die hetzelfde had met haar mama als ik (die mama is nu ook stabiel). Ja, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje...het K-spook zweeft en verweeft zich in ons leven. Jammer genoeg...
Allé, meiske...blijf hier maar komen, zolang het u deugd doet is het goed...plots zal je deze periode wat willen lossen en dan zal je je waarschijnlijker beter voelen om niet al de miserie van een ander te aanhoren, je kan tenslotte het verdriet van een ander niet dragen hé...

Katrien.

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #40 Gepost op: december 28, 2009, 13:18:58 pm »
Franny,

Ik hoop dat je dit nog leest...
Ik wens je , hoe dan ook, een mooi eindejaar en een gezond 2010 toe...
Ik wens je veel warmte en genegenheid toe..je kleinkindjes zullen je daar wel mee helpen.

Katrien.

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #41 Gepost op: december 28, 2009, 14:12:23 pm »
Hallo Katrien,

Fijn dat je aan me denkt en bedankt,je wensen zijn welkom.
Ik wens je maar één iets en dat is "gezondheid" ,voor u en voor uw gezin.Al de rest kan dan vanzelf komen.
Ook voor uw mama,liefst een goed herstel,of toch minstens een stabiele toestand en geen pijn.

drie dikke knuffels

Fran

mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #42 Gepost op: januari 20, 2010, 14:24:45 pm »
Lieve Franny,

Hoe gaat het met je?


Katrien.

franny5

  • ***
  • Berichten: 121
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #43 Gepost op: januari 20, 2010, 22:33:34 pm »
Hallo Katrien,

Hoe is het met mij? Moet zelfs effe nadenken hoe ik hierop moet antwoorden. Meestal loopt alles wel !
Mensen zoals ik worden de "sandwich generatie" genoemd,ik ben daar een typisch vb van. Heb het heel druk,je weet wel,de kleintjes van mijn dochter ijveren om de meeste verkoudheden,buikgriepjes,tandjes, kortom er is wel altijd eentje dat ziek is.
Sedert dat mijn broer gestorven is woont mijn mama bij ons, 88 jaar. Verzorg haar nog altijd zelf en regel alles voor haar. Dat neemt allemaal zeer veel tijd op,om niet te zeggen al mijn tijd. 
Daartegenover heb ik dan ook weinig tijd om te piekeren.

Ben vandaag nog naar het kerkhof geweest,kan het nog niet vatten.
Niets is nog hetzelfde! Ik woon niet meer in mijn geboortestad,hij wel,mijn familie ook.
Ik ging vroeger wekelijks,onderweg belde ik mijn broer om ergens af te spreken, samen gingen we dan een koffietje drinken en babbelden bij. Dat was een absolute gewoonte.
Nu ga ik met tegenzin naar T,want overal waar ik kom mis ik hem.

Hoe is het met u?
kLees dat het een mindere dag was vandaag. Inderdaad een stresserende fase, chemo,scans,de angst voor de uitslag...niet min he!

Tegen mij zeiden ze steeds dat we moesten positief blijven en dat trachtte ik ook op hem over te brengen.
Hem steeds de andere kant van de medaille te laten zien,dat halfvolle glas,weet je!
Dat lukte meestal!
Ik kon hem heel dikwijls opmonteren.

Maar als je dan alleen bent en je denkt aan de toekomst.... dat kan pijn doen!
Maar voor degene die het zelf meemaakt moet het ......ken er nog steeds geen woord voor.

Katrien, kop op, he!!!
Dikke knuf(ook eentje voor mama)

Fran

 


mamavan3

  • ****
  • Berichten: 424
    • Bekijk profiel
Re:mijn broer...
« Reactie #44 Gepost op: februari 18, 2010, 12:57:56 pm »
Hey Franny,

Hoe gaat het met jou? En met de kleinkindjes? Het wordt tijd dat het weer wat betert...dat ze kunnen buitenspelen hé...
Wij hebben het wat zwaar de laatste tijd, maar we moeten vooruit, er is geen andere weg.

Groetjes, Katrien.