Auteur Topic: mijn papa heeft nierkanker  (gelezen 3758 keer)

heidi c

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 6
    • Bekijk profiel
mijn papa heeft nierkanker
« Gepost op: juni 05, 2009, 11:23:40 am »
Een 6 tal maanden geleden is er nierkanker vastgesteld met uitzaaiingen waar spijtig genoeg niets meer aan te doen is. De nier kan niet verwijderd worden omwille van verschillende medische redenen zien ze dit echt niet zitten , het risico is te groot. Alhoewel ik het liever anders had , maar ja de dokters zullen het wel het best weten. Zijn eerste kuur van chemo is spijtig genoeg niet aangeslagen en krijgt hij nu 2 weken rust en starten dan met een nieuwe , heb hier zelf niet al teveel hoop in , natuurlijk elke dag dat hij er nog kan zijn is hij zelf tevreden , het is ongeloofelijk hoe kalm hij hierover blijft. Zijn allergrootste angst is denk ik wel zijn zoon moeten achterlaten waar hij zijn hele leven met hart en ziel voor heeft gezorgd. Mijn broer heeft nml. spina bifida ( open rug ) en kan niet zelfstandig leven. Ik hoop dat ik hem toch nog voor lange tijd bij mij kan houden en de dagen dat ik kan spring ik thuis wel binnen ( maar hoe lang nog). de dokters klapte over maximum 2 jaar als de chemo het wat kon afremmen en lang is dat zeker niet , hij is tenslotte ook nog maar 63 jaar ( veel te jong om al moeten te gaan ). Ik zelf werk in een rusthuis en dat maakt het voor mij ook niet echt gemakkelijk , vaak deni ik " waarom hij en niet zij , zij hebben hun leven al gehad " , misschien niet mooi van mij , maar dat is mijn gevoel. Hoe gaan jullie hiermee om praten jullie hiervoor met hen of doen jullie zoals anders.

Lientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 33
    • Bekijk profiel
Re:mijn papa heeft nierkanker
« Reactie #1 Gepost op: juni 05, 2009, 12:02:53 pm »
Hoi Heidi,

Het is normaal denk ik dat je je afvraagt waarom niet hij of zij. Ik deed dat ook. (ik weet nog maar een goeie maand dat mijn mama borstkanker heeft met uitzaaiingen in het bot) Maar mijn ouders zagen het als een soort van lotto, en we hebben het verkeerde kaartje getrokken zeiden ze. Mijn ouders zijn wel heel positief en zien het niet echt als een last. (hangt wel af van tijd tot tijd) Ik denk ook dat het mama's grootste angst is om haar man en haar kinderen te moeten achter laten. Daarbij leven haar ouders nog en dat maakt het niet bepaald gemakkelijk. Mijn meme zei zelf van ik moet eerst gaan en dan gij... Maarja, wie heeft het recht om daar over te oordelen he...

Thuis praten we er wel heel open over. Forceer jezelf maar ook je vader niet. Sommige momenten zou mijn mama er een hele dag over spreken en de dag ernaa kan ze het niet horen. Ik heb ook heel veel steun aan een goeie vriendin en aan mijn vriend. Zoek zelf mensen die je kunt vertrouwen en waar je je hart kan uitstorten. Ik probeer het te zien als een soort van cadeau dat ik "zoveel" tijd heb om afscheid te nemen. Het is niet leuk, maar als je denkt dat je iemand verliest in een auto-ongeluk dan ben je ze plots kwijt. Zoveel vragen die dan nog blijven (dat zal bij ons ook wel nog zo zijn, maar ik vermoed in mindere mate)

Ik praat misschien veel over mezelf maar ik hoop dat je ziet dat je niet alleen bent. Ik sta zelf nog elke dag op en hoop dat ik uit deze nachtmerrie ontwaak. Dat gebeurt niet maar we proberen er wel het beste van te maken. Geniet van elk klein detail, elke lach maar misschien ook van elke traan. En weet dat je niet de enige bent in deze situatie. Ik weet zelf ook nog niet volledig hoe ermee om te gaan, maar dat komt wel met de tijd...

Ik hoop dat je er wat aan gehad hebt en heel veel sterkte!
Grtjes lien

heidi c

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 6
    • Bekijk profiel
Re:mijn papa heeft nierkanker
« Reactie #2 Gepost op: juni 05, 2009, 13:13:45 pm »
Dank jewel voor de reactie , het is toch wel leuk om er met andere mensen ook over te praten die hetzelfde meemaken en heb zeker en vast steun van mijn vriend als dit nodig is en heb bovendien 2 prachtkinderen , maar die zijn daar nog te jong voor en ga zo vaak ik kan met de kinderen tot bij mijn ouders , want weet dat hij daar wel van kan genieten , ook al kan hij er niet al teveel mee doen ( maar dat maakt niet uit , ik zie het aan zijn smile als ze weer eens het varkentje uit hangen.
En ja heb ook nog een grootvader van 94 , die zal dat zeker ook al wel gedacht hebben waarom hij en ik niet , och ja het zal zo moeten zijn zeker. In ieder geval het is een echte smerige ziekte dat heel veel mensen hebben. Zo heb ik ook al een aantal collega's verloren op het werk. Dat zijn dan ook jonge moeders.
Een oplossing voor deze smerige ziekte dat zouden ze nog moeten ontdekken , maar dat kost jaren werk en veel geld natuurlijk.

aurora

  • **
  • Berichten: 68
    • Bekijk profiel
Re:mijn papa heeft nierkanker
« Reactie #3 Gepost op: juni 07, 2009, 09:49:02 am »
Hoi Heidi,
Ik zit zowat in hetzelfde schuitje als je vader,ik ben 44 en ben pas palliatief verklaard,wat inhoud,als de chemo zijn werk niet doet of mijn lichaam word te zwak,is het voor mij afwachten op mijn ticket naar boven.De docter probeerd nog een paar jaar te rekken(vond ik heel moeilijk dat de arts zo possitief was,aangezien mijn ziekte verloop)De arts is van plan 10 chemo kuren te geven(het maximum wat ik al gehad heb is 6 kuren).Ik ben nu Kefir aan het drinken(bouw op tot twee liter per dag en voel me al stukken beter,eigenlijk zo heb ik me al lang niet meer gevoeld).
Dat je boos bent op de situatie,is wel een beetje normaal,je staat daar machteloos toe te kijken hoe een dierbare van je wegglipt.Je vertouwd de artsen alles toe,je hebt ook een innerlijke wat je zegt hoe je kan handelen,denken...
Mijn moeder zei zes jaar geleden ook tegen mij,das niet fair ik moet voor jouw gaan, je hebt nog zoveel om voor te leven.Mijn antwoord daarop was,het maakt niet uit hoelang je leven is,wel wat je er mee gedaan hebt ;)
Gewoon bij elkaar zijn is toch belangrijk,niet dan?
Groetjes en veel verlichting in het accepteren dat alles vergangkelijk is.
Karen