Auteur Topic: Mama...  (gelezen 31852 keer)

Lientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 33
    • Bekijk profiel
Mama...
« Gepost op: mei 12, 2009, 20:13:35 pm »
Dag allemaal,

Ik ben Lien en ben 19 jaar. Sinds 2 weken ongeveer weet ik dat mijn mama (47) kanker heeft. Het is borstkanker en het is uitgezaaid naar het bot... Het is verschrikkelijk om dit te moeten horen. Ik kwam net van de trein toen men mama het in de auto vertelde. Mijn wereld storte in. Ik heb echt een super band met haar, ze weet alles van mij. Dat maakt het nieuws niet bepaald leuker. Het idee om haar te verliezen is verschrikkelijk. Vorige week was het de trouw van mijn oudste broer. Een dag vol geluk en verdriet!

Mama is heel "positief" en ziet het volledig zitten om er tegen te vechten, ookal kan ze niet genezen. Dat is wel tof, maar toch lastig. Je vader en broers zien wenen is ook al zo'n pijnlijk ding. Ik heb veel steun aan hen alsook aan mijn vriend. Maar als ik in de week alleen op kot zit komen de ideën terug in mijn hoofd. Ik wil haar niet verliezen, ik wil dat ze mijn kinderen ziet en kleinkinderen, dat ze mij raad kan geven in elke stap in mijn leven. Het gedacht dit te moeten missen is verschrikkelijk!

Nu proberen we er zoveel mogelijk van te genieten. De dokter zegt wel dat we niet in maanden mogen denken maar in jaren maar toch... Ooit komt die dag... Moederdag zullen we vanaf nu ook dubbel zo mooi maken! We proberen van elke seconde te genieten. Maar toch... tis echt niet gemakkelijk,

grtjes lien
(ik heb er ongeveer een half uur over gedaan om dit te typen. Ik krijg altijd de tranen in mijn ogen als ik er nogmaar aan denk!)

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #1 Gepost op: mei 12, 2009, 23:54:26 pm »
Hoi Lientje


welkom op deze site. Fijn dat je hier bent langs gekomen. Ik denk dat dit echt een goede plaats is om alle gedachten los te laten (ook al doe je er even over). Ikzelf ben nu 21 jaar maar was ook 18-19jaar toen mama kanker kreeg aan haar eierstokken. Alles zag er goed uit, relatief goed te genezen. Toch is ze na een lange strijd overleden aan haar kanker, eind vorig jaar.

Ik heb het ENORM moeilijk gehad om te horen dat mama opgegeven werd, ze niets meer konden doen. Ik heb toen echt enkele ENORME moeilijke weken gekend maar heb op een gegeven moment de knop kunnen omdraaien en zeggen: "niet ik moet treuren, niet nu. Neem de tijd om je mama te tonen hoe graag je haar ziet, hoeveel je voor haar wilt doen, hoe je haar wil steuen."

Dat is voor mij echt de doorzetter geweest op die moment & tegelijkertijd heb ik mijn verdriet stilletjes en langzaam kunnen inzetten en verwerken. Op de begrafenis was ik zelfs 'opgelucht' dat ze van de pijn & alles verlost was (heel moeilijk te begrijpen voor mensen die niet dicht bij de persoon hebben gestaan tot net op het einde). Ik denk dat je ooit (binnen enkele jaren) zult begrijpen wat ik hier schrijf. Hoe moeilijk het ook is. Ik mis haar nog elke dag, denk meerder keren per dag aan haar maar de tijd heelt veel.

Hoe pijnlijk ook, je zult in jezelf die kracht vinden om hier iets positief uit te halen (hoe oneerlijk dit ook klinkt...). In praktijk zijn er spijtig genoeg teveel mensen die dezer dagen te horen krijgen dat ze gaan sterven aan kanker...veel te jonge mensen ook (mama was 46).

Ik wens je ALLE sterkte toe.
Ik hoop je hier nog vaak te mogen spreken want het doet goed om te babbelen tegen iemand van 'mijn' leeftijd. Ik weet dat het niet makkelijk is (ook met studies). Maar probeer je mama trots te maken.. daar zal je later veel aan hebben.


hou je goed,
Melissa

Lientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 33
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #2 Gepost op: mei 13, 2009, 10:12:34 am »
Hoi melissa,

Bedankt voor je reactie, "fijn" om te horen dat het niet alleen mij overkomt. Dit wens je natuurlijk niemand toe. Ik heb geen moeite met het feit dat mama kanker heeft (denk ik toch) maar vooral omdat ze haar niet kunnen genezen. Het enige wat ze nog kunnen is de tijd rekken. Waar ik langs een kant ook wel dankbaar voor ben. Ik moet ja waarschijnlijk niet vertellen hoe kapot je ervan bent als je dit moet horen.

Mama is wel heel positief en wil zo lang mogelijk vechten. Ze gaat nu niet meer werken en neemt echt alles mee wat ze kan. Ze hebben nu gezien dat het een hormoongevoelige kanker is en ze proberen nu een hormonenkuur uit. Pas binnen 8 weken weten we of deze aanslaat. Mama ziet het echt zitten en probeert ook enkele van haar verloren kilo's erbij te krijgen. Als ik jullie verhalen lees heb ik het gevoel dat ons geval niet erg is. De dokter zei tegen ons dat we niet in maanden maar in jaren mogen denken. Dus ik heb nog tijd om dingen met haar te doen, plannen te maken,... Maar voor hoever? In voel het wel wat aan als een voorrecht dat ik haar nog vaarwel kan zeggen want als je ze plots kwijt bent in een accident heb je dit niet meer. Zijn wij nu iets te positief? Ik voel mij tergelijkertijd opgelucht dat we nu weten wat mama heeft maar langs de kant bang voor al wat komen zal. Ik wil er alles van weten en ben ook al mee geweest naar de oncoloog. Maar het blijft hard!

grtjes lientje

jessydw

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 16
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #3 Gepost op: mei 13, 2009, 11:54:09 am »
Hallo Lien,

Ik kreeg het zelf moeilijk toen ik je berichtje las. Mijn mama heeft ook borstkanker maar in ons geval is er nog "hoop".
Ik herkende het verhaal van toen je mama je het vertelde, mijn wereld stortte ook in. Je weet niet wat doen, wat moet je zeggen,...
Maar ik wens je veel sterkte en ook voor je mama. Het zal niet gemakkelijk zijn maar met liefde kom je heel ver!

Groetjes
jessy
x

Lientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 33
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #4 Gepost op: mei 13, 2009, 13:26:24 pm »
Bedankt voor je steun,

en toch heb ik het gevoel dat er mensen zijn die er erger aan toe zijn. Of zijn dat gedachten... Hoop doet leven zegt men, wel laten we hopen! Ik zou nu graag hebben dat ik wakker kom uit deze nachtmerrie en dat alles terug is zoals een ruime 2 weken geleden. We hebben een sterke familie, misschien komen we hier sterker uit, wie weet... Voor de moment ben ik nogal verward.

Toch bedankt! groetjes lien

Katelijne

  • **
  • Berichten: 77
  • Pluk de dag!
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #5 Gepost op: mei 13, 2009, 19:55:43 pm »
Hallo,

Eerst en vooral wil ik jullie heel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd.
Ook ik ben borstkankerpatiënte. Ik was 39 toen ik het de eerste keer kreeg. Nu, 7 jaar later, is het teruggekomen. Ook met uitzaaiingen op het bot. Maar mijn oncoloog zegt dat uitzaaiingen op het bot niet dodelijk zijn. Het is vooral een kwestie van de botten sterk te houden, zei hij. Als ze goed reageert op de behandelingen, dat maakt uw mama toch een hele goede kans hoor. vooral ook omdat uw mama zo positief en moedig is.
Ik hoop dat ik, met de woorden van mijn oncoloog, jou toch een beetje hoop heb kunnen geven.

Groetjes, Katleen

Lientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 33
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #6 Gepost op: mei 13, 2009, 20:53:44 pm »
Bedankt voor de uitleg van je situatie,

Inderdaad, ik hoop dat het net hetzelfde is bij haar. Haar oncoloog zei ook dat het op dit moment niet levensbedrijgend is, maar dat ze er toch nietmeer van kan genezen... Dus nu kunnen ze enkel de kanker proberen te remmen zei hij. Hopelijk werkt haar medicatie goed, en dat hoop ik ook voor jou!

bedankt, groetjes lien

anne-lou

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 6
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #7 Gepost op: mei 14, 2009, 12:30:55 pm »
Dag allemaal

Kom hier al een tijdje af en toe eens piepen. Zit in een gelijkaardige situatie. Mijn mama (52 jaar) is al terug hervallen. Twee jaar geleden borstkanker (niet-hormonale)gekregen, zonder uitzaaiingen. Preventieve nabehandeling van 8 chemokuren en 33 bestralingen om kans op herval te minimaliseren.

Een maand geleden hebben we na een resem onderzoeken vernomen dat er toch uitzaaiingen zijn op het bot en de lever.  Ze had geen klachten. Integendeel ze straalde.  Iedereen zei haar dat ze er ongelofelijk goed uitzag. En dan zo'n verdict waar je absoluut geen rekening mee houdt.  De dokters ook niet.  Ze zeiden alsmaar 'het zal wel niets zijn maar gezien je voorgeschiedenis mtn we het zekere voor het onzekere nemen'.
Genezen is niet meer mogelijk, enkel  kunnen ze proberen de boel 'te stabililiseren' . En daar zit je dan.  Er komt zoveel info op je af waar je absoluut niet tegen gewapend bent.  En je kan niets doen, je staat zo machteloos.  Vraag me dikwijls af hoe ik ermee zou omgaan moest ik zo'n nieuws te horen krijgen.
Onmiddellijk gestart met chemo. Na 3 kuren gaan ze kijken of de chemo zijn werk goed doet. Eén dezer dagen start de derde. Die onzekerheid begint zo te knagen.  Het ene moment ben ik positief, het andere moment beginnen allerlei doemscenario's door mijn hoofd te spoken.
Ik moet haar echt bewonderen want ze is zelf enorm moedig.  Had dit nooit verwacht van haar. 

Ben toch blij dat ik mijn weg naar dit forum gevonden heb.  Het is op zich een beetje troost als je weet dat je niet de enige bent.
Ik wens iedereen héél véél sterkte en moed om deze emotioneel moeilijke fases van het leven te doorstaan.


aurora

  • **
  • Berichten: 68
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #8 Gepost op: mei 14, 2009, 14:31:45 pm »
hoi Lien,
 je denkt dat anderen erger aan toe zijn dan je moeder,nou voor jouw is het je moeder en zeker zo erg als je haar zou verliezen.Mijn kinderen waren in hun pubertijd toen ze vernomen hoe ziek ik wel was.Ik zat al in graad vier van non hodgkin(met andere woorden,genezen zat er al niet in voor mij)Onder tussen zijn we al zes jaar verder en nu begint mijn lichaam op te geven en zijn ze palliatief aan het behandelen.Ergens heb ik toch nog hoop deze doet het wel en aan de anderekant gaat er een stemmetje;kom op zeg je weet dat dit niet helpt.
Wel ik heb andere waardens gekregen,zoals voor mij ben ik genezen als ik weer minder last van de tumors heb.Plannen ja,die is moeilijk,gewoon plannen(wel realistisch houden) als je plannen maakt zal je uiteindelijk wel zien of je ze kan uitvoeren.Jij kan toch ook een vakantie boeken en dan toch moeten anulleren omdat je ziek wordt....
Je hebt inderdaat de kans op een lange afscheids periode en ik zou die benutten om alles wat je aan je moeder zou vragen,met je moeder samen zou doen(wel naar de mogelijkheid van je moeder) probeeer dat samen te doen,dan hoef je niet met schuldgevoelens achter te blijven wanner het moment van afscheid komt.
Je zal pijnlijke momenten hebben,slappelach momenten,het wisselt af,daar leer je uiteindelijk met leven.
Ik wens jullie veel open momenten met mekaar en dat al dit jullie steker maakt en jullie laat zien hoe mooi het leven wel is.Zoek de vergeving in alles wat op je weg komt.
Veel sterkte met alles,Aurora(karen)

Lientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 33
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #9 Gepost op: mei 14, 2009, 18:20:17 pm »
Dag lilou en karen,

lilou, ik heb ook eerst wat rond gekeken op de sitte en overwogen of ik het zou doen. Maar ik dacht, het kan zeker geen kwaad om het er met mensen over te hebben die hetzelfde meemaken. Telkens ik op deze sitte kom moet ik weten. De lieve woorden die iedereen mij toeschrijft over hun verdriet en hun verhaal die soms zo toepasbaar is bij mij. Ik weet het nog maar een drie tal weken en het klinkt allemaal nog zo raar. Ik hoop dat je mama het goed doet! Veel sterkte nog!

Lieve karen, Bedankt voor de lieve maar pakkende woorden. Jij hebt al veel meer meegemaakt dan ik en staat natuurlijk al in een verdere aanvaardingsfase dan ik. Mama is enorm positief en opgewekt. Het is misschien raar maar het is net alsof er niets gebeurt is. Ze gaat nu niet meer werken omdat ze niets mag tillen voor haar botten. Maar ik hoor bijvoorbeeld dat ze vanavond naar de film gaat met een vriendin. Ik wordt er zelf wel plezierig van om te horen dat ze ervan geniet en alles doet wat ze kan. Maar ik ben bang voor dat dag dat dit niet meer lukt, de dag dat ze het zelf niet meer ziet zitten. We praten er veel over (toch als ik thuis ben) maar over het sterven zelf nog niet. Het is nog zo ver van ons denken we... Maar is dat ook zo??? Mama is nog altijd zoals vroeger, enkel 12 kilo magerder. Ik wil niet denken aan de dag dat ik haar moet missen. Ik vind mezelf nog veel te jong om haar te verliezen, ze is zelf nog zo jong... Ook mama's ouders hebben het heel moeilijk. Zij komen nog uit een generatie dat er niet over gevoelens gepraat werd. Maar hoe moet ik met hen omgaan? Ik wil er ook voor hen zijn maar het is nu al zo moeilijk. Het is toch tegen de natuur in dat een ouder zijn kind moet verliezen... Wel als er een god moest bestaan, waarom doet hij dit mensen aan??? Ik zit met zoveel vragen en gemengde gevoelens dat ik er zelf geen weg mee kan. Karen, ik wens jou ook nog heel veel sterkte in deze moeilijke periode. Mama heeft altijd als vrijwilliger gewerkt op de palliatieve eenheid en ik weet zeker dat je er zult in de watten gelegt worden! Geniet van al wat nog komen mag...

Liefs Lien xxx

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #10 Gepost op: mei 16, 2009, 15:26:44 pm »
Hoi allemaal.


Lien: je mama heeft nog gewerkt op palliatieve, dan zal ze zeker weten wat haar (ooit) te wachten staat en is ze er zelf door daar te werken, op een andere manier naar gaan kijken wss. Vandaar mss ook die positiviteit die er toch nog is op dit moment...

Bij ons is het allemaal snel gegaan & we wisten niet hoe lang mama nog ging leven, we moesten wel aanzien dat het elke dag verslechterde dus na 3 maanden was mama er al niet meer... dat is uiteraard een ander verhaal dan bij jullie. Toch denk ik dat het goed is dat je mama nog zoveel mogelijk doet:) en zo te horen doet ze dat ook wel. Ik begrijp dat het moeilijk is om te begrijpen wat je overkomt als alles er nog 'goed' uitziet. Ik kon het eerst ook niet geloven bij mama want ze kon nog heel veel (maar bij haar is het wel héél slecht geworden & snel achteruit gegaan omdat ze echt niets meer konden doen).

Ik heb er goede moed op dat je mama nog heel lang bij je mag zijn. één van mijn vriendinnen heeft ook een mama met uitgezaaide borstkanker (bijna overal in haar lichaam heeft ze nu al uitzaaiingen) & toch is ze nog redelijk goed. Ze loopt hier nu al 10 jaar mee. Ik denk dat borstkanker (naar mijn ervaring,gevoel) één van de best behandelbare kankers is. Ook wanneer een patiënt niet meer kan genezen is daar nog het meest mogelijk... Wist je trouwens dat héél wat dokters voorspellen dat kanker een ziekte wordt die niet meer te genezen valt maar dat men op termijn bijna alle kankers gaat proberen te bestrijden met levensverlengde middelen en het zo een slopende ziekte zal worden?

Ik wens je veel moed,sterkte en kracht.
Ik ben blij te horen dat je er thuis over kan praten, dat was bij ons héél wat moeilijker...
ook mijn grootouders (de ouders van mama) hebben het niet kunnen verwerken denk ik. ze geloofden niet dat mama zou sterven en toen het toch zo ver was, hebben ze veel geweend en gedaan maar uiteindelijk denk ik dat die generatie ook veel heeft aan hun 'geloof' in god. Iets wat voor vele van ons al héél anders is en het dus ook anders/moeilijker te aanvaarden.

Voor mezelf...ik geloof enkel in 'natuur' die geeft en neemt op momenten die je niet verwacht of wil, maar zo is het wel. Ik geloof niet echt in een 'nabestaan'. Vindet ook maar akelig want dat zou willen zeggen dat mama nu verdriet moet hebben omdat ze niet meer bij ons is, om haar ziekte... dan heb ik liever dat alles gewoon 'voorbij' is ... (alhoewel ik toch wel vaak het gevoel wil  hebben dat ze hier bij me is ergens :))


Liefs,
M

Lientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 33
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #11 Gepost op: mei 16, 2009, 20:19:37 pm »
Hoi melissa,

Het spijt me om te horen dat je je mama op 3 maand verloren bent. Ik hoop dat je toch mooi afscheid genomen hebt. Ik hoop dat mama het nog heel lang kan volhouden net zoals de mama van je vriendin. Maar dit valt natuurlijk niet te voorspellen. Mama had gisteren veel pijn in haar ribben. Maar ze wil haar pijnstillers nog niet echt doornemen. De dokter vertelde dat ze dit echt wel moet doen om haar leven ook nog zo licht mogelijk te houden. Waar ik ook volledig mee eens ben!

Mijn grootouders hebben inderdaad veel aan hun geloof. Gisterenavond zijn we met de tantes en neven en nichten van mijn mama een "bedevaart" gaan doen in de grot hier niet ver van. Ik en mijn broers zijn meegegaan om toch te tonen dat we dit apprecieren. Ik heb stiekem toch een gebedje gedaan, je weet maar nooit... Als er hier dan toch een god is dan zal hij misschien luisteren (waar ik toch heel sterk aan twijfel) Maar als er geen god is, dan kan het ook geen kwaad. Ik ben namelijk wel wetenschappelijk ingesteld en geloof niet in zulke dingen. Maar toch... op zulke momenten zou je alles doen om de tijd terug te draaien. Maar dat hoef ik jullie niet te vertellen.

Mama heeft inderdaad heel veel steun aan de palliatieve. De mensen die er werken steunen haar enorm en ze mag nog altijd naar de bijeenkomsten gaan. Ze weet ook hoe pijnlijk botkanker kan worden en weet echt wel wat haar te wachten staat. Ze zij wel van ik heb al zoveel lichamen zien achteruit gaan maar als dat met je eigen lichaam gebeurt zie je het niet...

Mensen in de straat bekijken ons nu heel erg raar. Mama ging deze week iets nieuw kopen omdat ze zo is afgevallen. Ze zei dat ze de blikken voelde en dat er haar niemand durfde aan te spreken. De "roddels" gaan ook heel erg vlug. Maarja, we weten ook wel dat niet iedereen met zo'n nieuws om kan en dit niet kunnen uitdrukken. Wij zijn een heel open gezin en familie en hebben daar geen probleem mee. Gelukkig! Ik hoop dat jullie allemaal personen hebben waar je je hart kunt bij luchten want ik ervaar daar heel veel steun uit. Er over praten doet de pijn verlichten.

Ik hoop voor jullie allemaal het allerbeste en ik vind het echt "leuk" dat ik hier terecht kan met mijn gevoelens en twijfels. Jullie zijn stuk voor stuk schatten!!!

Dikke kus lien
ps: moesten er zware schrijffouten in mijn stukjes tekst staan, ik kan er meestal niet aan doen. Ik ben dislectisch dus gelieve je er niet aan te ergeren. Ik denk dat de boodschap belangrijker is! xxx

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #12 Gepost op: mei 24, 2009, 22:05:59 pm »
Hoi Lien,


geen probleem hoor (let er zelf ook niet zo op ;)), vind de inhoud ook altijd belangrijker ;) hihi.

Geniet maar van deze mooie warme dagen & probeer de blikken met een zekere trots te overwinnen. Ik heb gemerkt dat dit nu, een tijd nadien, mij veel sterker heeft gemaakt. Ik sta sterker in mijn schoenen denk ik :)



sorry dat ik niet veel schrijf nu maar heb het drukjes met eindwerk etc.
Ik hoor je zeker nog ! :)


Veel liefs,

M


aurora

  • **
  • Berichten: 68
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #13 Gepost op: mei 25, 2009, 11:27:29 am »
Hoi Melissa,
veel succes met je eindwerk 8),wel vervelend die warme dagen als je moet studeren en zo.Nog een paar weken en je hebt twee maanden op uit te rusten ;)
groetjes karen

aurora

  • **
  • Berichten: 68
    • Bekijk profiel
Re:Mama...
« Reactie #14 Gepost op: mei 25, 2009, 11:39:08 am »
hoi lien,
Hoe is het met jullie alles een beetje naar behoeven?Niet te veel last van dingen en zo?
Toen ik jong was bestond het woord dyslectie niet eens,je was gewoon dom of zoiets.Ik heb wel dezelfde problemen met schrijven en lezen(in alle talen),daarom ben ik met iemand getrouwd die daar geen probleem met heeft (wel met mijn fouten,daar leer je ergens met leven.Trouwens onze drie dochters zijn ook zo'n verfente verbeteraars ;)Dat wil zeggen als ik een texkst laat controleren op fouten (die er zeker wel instaan)hebben ze de neiging om te zeggen wat fout is in plaats van het gewoon te verbeteren >:(.
Ooit zullen ze het wel begrijpen het heeft mij ook zo'n 40 jaar gekost om mijn leven te begrijpen,dus zullen we hun ook die kans geven.
Kop op meisje we zijn er voor mekaar. :-*
dikke knuffels Karen