Auteur Topic: 1 jaar geleden  (gelezen 3095 keer)

annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
1 jaar geleden
« Gepost op: maart 17, 2009, 10:10:30 am »
Vandaag, nu om deze tijd juist twee jaar geleden werd mijn man zijn hart getransplanteerd, ik ben er al de hele dag ziek van. Wat zou hij nu allemaal al kunnen doen hebben, fietsen, in de tuin werken, met zijn kleinkind spelen, alles, een nieuw leven.
Vandaag, één jaar geleden kregen wij de uitslag van zijn laatste scan die heel slecht was. Zijn slokdarmkanker was al ver uitgezaaid, alle ellende van die chemo voor niets.
Vandaag juist een jaar geleden, weende hij omdat ik naar huis moest en hij in de kliniek moest blijven. Er was toen in Gent gelukkig een zeer goede nachtverpleegster die om 12 uur s'nachts ervoor zorgde dat willy een andere kamer kreeg, die mij opbelde toen ik al in aalst was olm te zeggen dat ik mocht blijven slapen. Mijn zoon kon niet rap genoeg de autostrade af rijden om mij ginder terug af te zetten. Hij was ook zo blij dat ik bij zijn vader bleef. Wat was ik blij toen willy s'morgens zei dat hij zo goed geslapen had, dat hij dacht dat hij thuis was. Ondanks de pîjn en ellende van toen heb ik zo'n heimwee naar die tijd.
Op 13 april verleden jaar is hij gestorven, niet veel later dan dat hij een jaar getransplaneerd was. Op 14 april verjaar ik, ik zou die dag aan de andere kant van de wereld willen zijn. De kinderen zullen toch iets voor mij willen doen, maar ik wil en kan dit niet.
17 maart 2007 begon zijn nieuwe leven, 17 maart 2008 begon hij met zijn leven te verliezen, hoe oneerlijk. Nu 17 maart heb ik geen leven meer alleen met veel moeite elke dag overleven. Men zegt dat het betert, maar niemand zegt wanneer.

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:1 jaar geleden
« Reactie #1 Gepost op: maart 19, 2009, 10:57:44 am »
veel sterkte in deze periode,

we leven hier allemaal met je mee.
ook ik heb nog elke dag moeilijkheden met het idee dat ik mama heb  moeten afgeven op een veeeel te jonge leeftijd...

knuffel,


Melissa

Lieve47

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:1 jaar geleden
« Reactie #2 Gepost op: maart 19, 2009, 14:33:28 pm »
Beste,

Het is natuurlijk verschrikkelijk dat je je man hebt moeten afgeven. Maar je mag je niet laten gaan, voor je kinderen en kleinkinderen. Het betert inderdaad, de scherpe kantjes gaan eraf, maar vergeten doe je nooit natuurlijk. En de ene dag gaat al beter dan de andere.
Wij hebben twee jaar geleden op vijf maanden tijd onze zoon verloren :'(. Hij was pas 23. Hij had ook graag een orgaan afgestaan, maar daar hij kanker had kon dat niet. Hij vond dat heel jammer en ik eigenlijk ook een beetje. Dan had hij iemand anders kunnen helpen en dan was zijn dood niet zo nutteloos geweest.

Geniet van de mooie herinneringen, van je kinderen en kleinkinderen. Ben er zeker van dat je echtgenoot dit zo zou willen.
Veel sterkte nog

groetjes
Lieve

fifille

  • **
  • Berichten: 92
    • Bekijk profiel
Re:1 jaar geleden
« Reactie #3 Gepost op: maart 19, 2009, 20:06:34 pm »
hallo,

t zijn moeilijke dagen hé, al die herinneringen komen ook weer naar boven van die laatste periode. ik denk daar ook nog elke dag aan, aan die laatste weken ...
vandaag ist het bij mijn pa 10 maanden geleden, die maandelijkse sterfdatum is toch telkens weer een ambetante dag hé.
ik zie dat mijn ma het toch moeilijk heeft, het is niet te onderschatten hé zo je man verliezen na zoveel jaar huwelijk, ook zij voelt zich met momenten zo leeg en verloren. ze is wel altijd met vanalles bezig maar toch zit mijn pa in haar gedachten wat normaal is hé.

het is elke dag opnieuw een opgave hé om om te gaan met het verdriet. soms denk ik dat ik teveel met mijn pa in mijn gedachten zit...
ik vind het zo jammer dat hij er niet meer is...

het is wel een troost dat ik het gevoel heb dat mijn pa op één of andere manier bij mij is, heb jij dat gevoel ook?
ik had dat vooral heel sterk de eerste twee maanden na zijn overlijden. het is de eerste keer dat ik dat zo ervaar. bij het overlijden van andere familieleden had ik dat niet, had ik het gevoel, weg is weg.
nu niet, waarschijnlijk is het gewoon psychologisch voor mij een manier om om te gaan met zijn verlies, ook omdat ik het niet echt kan aanvaarden dat hij weg is...


nog veel moed elke dag opnieuw en als ik een moeilijke dag denk ik aan de woorden van mijn pa "het zal wel gaan, morgen is een nieuwe dag"