Auteur Topic: zelfhulpgroep overleden ouders  (gelezen 12995 keer)

mv

  • Gast
zelfhulpgroep overleden ouders
« Gepost op: maart 14, 2005, 10:56:37 am »
mijn vader is vorig jaar in juli overleden op 69jarige leeftijd aan longkanker die uitgezaaid was tot in de lever, en op het laatst, in heel zijn lichaam.  Ik heb het hier heel moeilijk mee, en ik vraag mij af of er mensen zijn in dezelfde situatie om eens mee te praten.  Alvast bedankt
Martine

triest

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #1 Gepost op: maart 28, 2005, 15:00:00 pm »
Hallo Martine,

mijn mama is vorig jaar in mei op 51 jarige leeftijd gestorven aan borstkanker, ik was toen zwanger van mijn tweede kindje en heb het rouwproces onbewust uitgesteld. Maar nu heb ik mijnen klop....
Zou het dus wel op prijs stellen om met iemand te praten

Veel sterkte

Wendy

Mayoed

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #2 Gepost op: mei 21, 2005, 12:48:43 pm »
Hallo,

Vorig jaar op 31 maart is mijn moeder op 49 jarige leeftijd overleden aan longkanker ten gevolge van een uitzaaiing van haar borstkanker. Zij heeft 20 jaar lang gevochten en 4 keer tegen deze ziekte gewonnen, de 5de keer heeft ze verloren na een bittere, pijnlijke maar zeer moedige strijd. De dag voor haar overlijden is ze nog samen met mijn vader naar de zee gegaan, ze wou die nog graag 1 keer zien.
In het begin is dit niet onder woorden te brengen, na een tijdje begon ik haar in slechte toestand kwijt te geraken en komen de goede herrineringen boven zoals mijn huwelijk die ze nog net heeft kunnen meemaken. Dit neemt niet af dat ik nog elke dag aan haar denk en nog regelmatig mijn tranen moet laten lopen. Probeer positief naar je overledenen te kijken ook al is dit zeer pijnlijk en moeilijk. Bij elke nieuwe belangrijke stap , ik ben bv net papa geworden van een dochtertje, is het moeilijk omdat je mama/papa er niet bij is maar ik ben er zeker van dat ze fier zijn en meekijken van hierboven.
Indien jullie meer willen praten is dat geen probleem ik heb dit ook nodig, stuur gerust een mailtje naar hugo.lieve@edpnet.be.

Ik wens jullie en iedereen veel sterkte toe in het moeilijke rouwproces.

kris

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #3 Gepost op: juni 18, 2005, 11:26:33 am »
Hoi,

Ik herken deze gevoelens.  Mijn mama is twee jaar geleden overleden aan borstkanker.  Ze was 58 en heeft 8 jar gevochten tegen deze ziekte.  Ik heb het er nog steeds moeilijk mee.
En nu heb ik eind maart te horen gekregen dat ik ook borstkanker heb.  Ondertussen ben ik al geopereerd en is de behandeling begonnen.
Maar de film van mijn moeder speelt zich steeds weer af voor mijn ogen.  Ik hoop alleen dat ik nog langer dan 8 jaar mag leven.
Veel groetjes Kris.

Cinderella

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #4 Gepost op: augustus 08, 2005, 15:23:05 pm »
Hallo,

Iedereen weet het wel maar het doet toch goed te horen dat je niet alleen bent. Net zoals jullie is mijn moeder op 19 juli 2005 overleden aan kanker.
Het is voor ons allemaal heel snel gegaan want we wisten pas dat ze kanker had toen ze al in coma was geraakt door een hevige longbloeding. De dag erna is ze gestorven op 47 jarige leeftijd.
Op dit moment kan ik er nog goed mee omgaan maar ik begin toch te voelen dat dat niet meer lang gaat duren.

Ik zou het wel fijn vinden als ik er met mensen over kan praten die iets soortgelijks hebben meegemaakt.

Groetjes Cindy

Stvr

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #5 Gepost op: augustus 26, 2005, 02:13:45 am »
Hallo,

'k ben toevallig op dit forum gestoten, en had niet echt de bedoeling om actief deel te nemen tot ik deze post las.

Ik ben m'n moeder op 3 juli 2005 verloren aan borstkanker, die uitgezaaid was op botten en lever. Bijna 5 jaar heeft ze hier tegen gevochten, en ze heeft net haar 56ste verjaardag niet gehaald.

alhoewel we eind februari al verwittigd waren (ik en mijn vader), komt haar overlijden toch heel hard aan en heb ik het hier nog altijd steeds moeilijk mee.
Een beetje troost kan gezocht worden in het feit dat we haar langer mogen houden hebben dan voorspeld, haar arts in gasthuisberg had een termijn van 2 a 3 weken tot maximum 2 a 3 maand gegeven in het meest optimistische geval.

In overleg met haar arts is er besloten om haar dit niet te vertellen, maar de laatste dagen van haar leven wist ze het wel. We hebben eigenlijk nooit gesproken over afscheid, de toekomst zonder haar en verdere regelingen, en ook dit knaagt wat.

Net zoals bij jou hugo, heeft m'n moeder tot de laatste dag echt geleefd. Ze is vlak voor haar opname rond negen uur 's avonds, nog naar een  barbecue geweest, en is ongeveer zes uur na haar opname overleden.
Ook deze vechtlust en wil om te overleven is iets waar we een beetje troost kunnen in vinden..

Ik heb het al vaak gehoord en moet het eerlijk ook bekennen, de wil van een moeder om te overleven en voor haar kinderen te zorgen zal nooit door mannen begrepen worden.

tot later misschien,

groeten,

steven


kleine

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #6 Gepost op: augustus 26, 2005, 14:36:28 pm »
Hoi,

Ik weet niet goed wat ik moet zeggen.  In maart dit jaar is blaaskanker vastgesteld bij mijn vader, hij is 56 jaar.  Er werd besloten om een reeks blaasspoelingen te doen en anderhalve maand geleden kregen we te horen dat deze blaasspoelingen waren aangeslagen.  Hij zou nog een aantal reeksen moeten krijgen en dan voor de rest van zijn leven regelmatig op controle.  Daar hebben we een fles champagne op leeggedronken.  

Toen hij 4 weken geleden een scan moest laten nemen kregen we echter heel slecht nieuws.  De blaaskanker is uitgezaait naar de lymfen en dit is onomkeerbaar.  Ze geven hem ongeveer nog 14 maanden.  

Dat is gewoon schrikken, mijn hele wereld storte in elkaar.  
Het is niet dat we ons vastpinnen op het aantal maanden maar het spookt wel altijd in mijn achterhoofd dat ik mijn vader - vroeger dan verwacht - ga moeten afgeven.  Het is zwaar!

Sinds vorige week is hij begonnen met chemo en tot zover heeft hij  nog geen neveneffecten maar wat niet is kan nog komen.  Ik ben al heel 'blij' dat hij tot nu toe nog niet al te veel fysieke pijn heeft.  

Wij praten regelmatig met hem over de situatie, maar ook over de begrafenis, wat als hij er niet meer is, ... Enerzijds ben ik 'blij' dat we dit kunnen doen maar anderzijds heb ik het er heel erg moeilijk mee.  

Helaas hebben we geen keuze en moeten we hier door.  We gaan er voor om nog zoveel mogelijk samen te zijn en te genieten van de kleine dingen.  En de ene dag lukt het beter dan de andere.  

Soms denk ik dat ik de situatie totaal verkeerd aanpak maar dan vraag ik me af hoe ik het anders zou moeten doen! Het staat nu eenmaal nergens in omschreven hoe je hier mee moet omgaan.  Het is voelen en afgaan op je gevoel.  Het ergste van al vind ik gewoon de machteloosheid.  Soms zou ik iemand de huid vol willen schelden om mijn woede, frustratie en angst kwijt te krijgen maar ik vrees dat dat geen oplossing biedt.  

Want de hamvraag is gewoon WAAROM???

Groetjes

Mayoed

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #7 Gepost op: augustus 26, 2005, 23:38:26 pm »
Beste Kleine,

de Hamvraag waarom? daar zal niemand je spijtig genoeg een antwoord op kunnen geven. Ik heb mij die vraag ook veel gesteld ( en nog ) maar ik denk dat het inderdaad het belangrijkste is om nu dingen samen te doen met je vader en als er zaken zijn waarover je graag zou willen praten stel deze zeker niet uit ! Het is niet altijd gemakkelijk maar je zal net als ik zeer veel vragen hebben en je moet dikwijls over een grote drempel. Mijn moeder heeft mij dit nooit verweten en heeft altijd geprobeerd om het positief te benaderen.
In deze moeilijke tijden wens ik je toch nog veel goede en ontspannende momenten. Als je eens wil roepen doe dat dan!  Je mag dat ook doen naar mij via mail indien je dit wenst.

Veel sterkte en groeten,

Hugo

Cinderella

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #8 Gepost op: augustus 30, 2005, 22:19:46 pm »
Beste Kleine

Raad geven is vaak moeilijk en niet alle mensen kunnen even goed om met goed bedoelde raad. Wie zijn wij ook om te zeggen hoe iemand iets zou moeten doen?

Ik heb mijn moeder op twee dagen tijd verloren en pas een dag voor ze gestorven is wisten we pas dat ze kanker had, zijzelf lag op dat moment al in coma.

Nu kan ik zeggen dat ik nog wat tijd had willen hebben om "afscheid" te kunnen nemen, maar net als jij zou ik niet weten wat ik had moeten doen. Ik troost mij maar met de gedachte dat het voor haar beter is zoals het gegaan is. Maar eigenlijk weet ik zelf dat het een flauwe troost is. Ik had nog zoveel willen vragen, zoveel willen zeggen maar het was voor mij gewoon te laat.

Daarom wil ik tegen jou zeggen, benut die kansen nog die je hebt. Laat hem weten hoeveel je van hem houdt. Op zo'n momenten kan je eigenlijk weinig verkeerd doen als je naar je gevoel handeld.

Mijn zoontje van vier vraagt mij ook waarom ???. Maar ik zit met dezelfde vraag. Het is een vraag zonder eind, zonder antwoord en we kunnen niet meer doen dan ons er bij neerleggen. Hoe moeilijk het ook is. Waar hoop is, is liefde...

Geniet nog van de tijd met je vader en veel sterkte.

sarah

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #9 Gepost op: september 23, 2005, 11:29:54 am »
hallo,

op 24 juli 2004 is mijn mama gestorven, 46 jaar. Ze was mijn enige en allerbeste vriendin. De enige in wie ik verttrouwen had, de enige waar ik zeker van was, dat ze er altijd voor mij zou zijn, die me nooit in de steek zou laten. Ik mis haar ZO verschrikkelijk.
Mijn broer en ik gingen het laatste jaar nog naar school. We wonen nog in haar huis. Onze papa woont in Frankrijk. Aan hem hebben we niet veel, hij vraagt zelfs niet of we ons wel redden, emotioneel, financieel,... We staan er alleen voor.

Na 6 maanden verschillende zware klachten te hebben gehad, viel op 3 juni 2002 eindelijk het verdict: Acute Lymfatische Leukemie. Net tijdens mijn examens. Direct 8 weken de kliniek in voor chemo. Elke dag zat ik gemiddeld 4h bij mijn mama. Gelukkig heeft ze nooit ziek geweest van de chemo. Samen tv kijken, kaarten, de Libelle lezen of gewoon een klapke doen. In maart 2003 werd ze "genezen" verklaard. 3 weken later is ze hervallen. Terug al die chemo en bestralingen. Deze keer was het in afwachting van een beenmergdonor. In maart 2004 was het dan zover. Ze wilde eigenlijk niet, want ze voelde zich eigenlijk fantastisch. Elke dag reed ik naar Gent (vanuit Antwerpen) om toch maar bij mijn mama te zijn. Ze heeft daar een serieuze longontsteking gekregen. Ze hoestte zo erg, dat ze er 3 keer bijna ingebleven is. Daar is haar moed gezakt. Ze was altijd zo optimistisch, een been of borst laten amputeren vond ze veel erger. Ze lachte altijd zelf met haar kletskopke of met haar pruik (ze zette ze dikwijls achterstevoren op).
Na 6 weken mocht ze terug naar Antwerpen komen. Tussen de paasvakantie en de dag dat ze gestorven is, heeft ze in totaal  10 dagen thuis geweest. Ik bracht haar geregeld boterhammen met omelet, het liefste dat ze mocht. Of scampi in roomsaus, toch iets lekkerder dan het ziekenhuisvoedsel.

De laatste dagen werkte haar nieren niet meer. Ze moest aan de dialyse op intensieve omdat ze in coma zou kunnen gaan. Ook ademen was heel moeilijk geworden. De laatste dag dat ze op haar eigen kamer lag, deed ze of ze sliep, ze durfde mij niet meer aankijken, ze voelde gewoon dat serieus werd.
We zijn 's avonds naar intensieve geweest en dan was ze nog bij bewust zijn. Ze probeerde nog iets te zeggen maar we verstonden haar niet. Mijn broer legde zijn hand nog op haar kletskopke, blijkbaar had hij ijskoude handen, want ze riep nog hey zot! De volgende morgen is ze in coma gegaan. Zo werd ze nog 10 dagen gehouden. Op 24 juli belde de kliniek 's morgens dat we heel dringend moesten komen. Ze had al 2 hartstilstanden gehad. Om 11h waren we bij haar en om 11h20 is ze gestorven. Het geluid van die monitor blijft in mijn hoofd spoken. Ik heb heel hard "mama" geroepen! Ik voelde haar echt wegglijden.
Een uurtje later mochten we haar nog eens zien. Ze was nog warm. Ik wilde nog eens bij haar op bed gaan liggen, dat ze me zou kunnen troosten en over mijn haar strelen, zeggen dat alles wel in orde zou komen.
Ik heb alles voor mijn mama gedaan. Die laatste 2 jaar waren heel intens. Ze was mijn enigste vriendin.
Ik krijg mijn leven niet meer geregeld.
Volgend jaar trouw ik, maar het gaat een verschrikkelijke dag worden. Als ze 40 werd wilde ze nog een kindje. Heb haar toen gezegd dat ze maar moest wachten op kleinkinderen. Die zal ze nu nooit kennen. Ze zal nooit op mijn kindjes kunnen passen. Ze zal nooit Oma worden.
Ik heb 1 kort filmpje met haar stem, heb het al zeker 1000 keer beluisterd. Ik mis haar zo. Ze was de enigste waar ik ruzie met kon maken, zonder dat dat gevolgen zou hebben, ze zou mij altijd graag zien, ik zou haar altijd hebben kunnen vertrouwen.
Ik wil haar gewoon nog eens vast pakken, dat ze mij gerust kan stellen.
Ik wou dat ik gelovig was. Dan zou ik geruster zijn, dan wist ik dat ze mij nog kon zien, dat ze fier op mij zou kunnen zijn. Maar ik ben er te nuchter voor.

De eerste maanden functioneerde ik op automatic, ik kon lachen, alles lukte normaal. Maar de laatste maanden krijg ik het steed moeilijker. Ze is nog het enige waar ik aan denk. Mijn vriend moet het telkens bekopen. Ik duw hem weg, terwijl ik dat eigenlijk niet wil. Ik denk dat ik hulp moet zoeken. Ik ben volledig uitgeput, terwijl ik niks doe, buiten afwassen en werk zoeken.

Als ik haar toch nog eens 1 keer zou kunnen voelen, horen, zien...

Sarah

sarah.de.loose@telenet.be


studentje

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #10 Gepost op: september 26, 2005, 16:08:00 pm »
Hallo iedereen,

Ook ik maak ongeveer hetzelfde mee als jullie. Mijn mama is 62 (ik ben er 24) en vecht al 2 jaar tegen een agressieve longtumor. Vorige maand zijn er uitzaaiingen op verschillende plaatsen in de hersenen gevonden. De dokters geven haar nog een half jaar. Vooruitkijken maakt me heel bang. Ik voel dan ook dat ik het liever 'ontken' en hoop op een mirakel. Ik wil vluchten van mezelf. Het is alsof ik in één grote nachtmerrie ben beland.
Ik vind het wel fijn dat er initiatieven zijn om af en toe je hart een keer te luchten.

Ik wens jullie allemaal veel sterkte toe met het verlies van jullie ouder(s).
Lieve groetjes en misschien tot nog eens

katja

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #11 Gepost op: oktober 09, 2005, 18:26:18 pm »
Dag wendy, ik ben nieuw op deze site en hoop dus dat het juist is wat ik doe. Mijn papa is eind oktober juist 1 jaar geleden overleden. Hij had pancreaskanker en heeft er 2 jaar voor gevochten. Mijn jongste dochter was net 1 jaar oud en mijn oudste 8 toen we het nieuws vernamen.
We hadden net een huis gekocht. Het grote verdriet van alle dagen wenen en met je lijf geen blijf weten betert wel maar het zijn de kleine dingen die het me moeilijk blijven maken. Ik wens je dan ook veel sterkte toe en ben er van overtuigd dat we elkaar veel kunnen vertellen. Tot gauw !

cindy1805

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #12 Gepost op: oktober 13, 2005, 23:18:11 pm »
Gek, een reportage in Koppen deze avond (over palliatieve zorg aan huis) heeft me ineens doen inzien dat ik 'lotgenoten' heb.
Ik heb papa op 30 juni 2005 verloren na een lange strijd tegen eerst darmkanker en erna ook botkanker. Hij is thuis gestorven met ons er allemaal bij. De laatste weken, dagen en nachten waren verschrikkelijk. Hoe iemand zo kan afzien en het allemaal ondergaan, verschrikkelijk. Hij heeft ettelijke keren gezegd 'ik zou beter dood zijn' maar ik kon of wou er niet op reageren. Uiteindelijk troost ik mij met de gedachte dat we er toch bij waren tot het laatste moment en dat ik alles voor hem gedaan heb wat ik maar kon. Jammer genoeg krijg ik enkel mijn zieke papa in mijn dromen te zien. De herinneringen aan een gezonde sterke papa zitten zo ver weg...
Ik wens jullie allen het beste toe. Ik wil jullie zeker allemaal leren kennen, misschien kan dit de pijn ook wat verzachten...

Veerle_G

  • Gast
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #13 Gepost op: april 25, 2006, 20:19:50 pm »
Ik ben 14 jaar en verloor mijn vader een maand geleden.. Hij was enkel 46 jaar..heb een depressie en ga om met een psychiater..Haat , woede en pijn stroomt door m'n lijf..wa doe je eraan? Heb geen idee..

lea1954

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re:zelfhulpgroep overleden ouders
« Reactie #14 Gepost op: oktober 16, 2008, 19:32:18 pm »
Hallo,
Ik wil iedereen veel sterkte wensen
Ik heb een groep voor jongeren gevonden
Maar heb zelf een lotgenotengroep in Limburg door en voor weduwen en weduwnaars.
Voor meer info mag je mij altijd bellen of mailke sturen
Veel sterkte
Lea 011/604588
www.actiefww.be
www.missingyou.be/