Auteur Topic: kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker  (gelezen 12533 keer)

annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Gepost op: januari 26, 2009, 00:30:28 am »
ikzelf ben mijn man 8 maanden geleden verloren aan slokdarmkanker. Hij had nog maar pas een harttransplantatie gekregen en was volop aan zijn nieuwe leven begonnen, toen zes maanden later het noodlot toesloeg.
Gisteren ben ik naar de begrafenis geweest van een vriendin haar kleindochterje, 5 jaar. Zij had 2,5 jaar geleden een hersentumor, ze was twee maanden geleden genezen verklaard, haar portacat werd weggehaald. Ze kreeg er een broertje bij en dezelfde maand is ze hervallen. Nu drie maanden daarna is ze toch gestorven. Vreselijk, weer zoveel mensen hun leven kapot.

Mijn nichtje van 28 jaar is in oktober bevallen van haar derde kindje. In november werd ze ziek, ze kon bijna niet ademen, moest naar spoedgevallen. Er volgde een open hartoperatie, ze had een tumor in haar linker hartkamer. Daarna kreeg ze chemo, en nu nog een experimenteel medicament. Vrijdag ben ik bij haar man geweest omdat zij niet wilden horen van palliatieve zorgen en ik vond dat ze haar dat toch niet mochten ontnemen. Ze had zoveel pijn en kon zelf het bezoek van haar kindjes niet verdragen. Vrijdagavond lieten ze weten dat ik gelijk had, ze heeft thuis nu palliatieve hulp en is samen met haar man en drie kindjes afscheid aan het nemen. Ze zijn nu zeer blij dat ze de stap gezet hebben, ze is heel rustig nu, heeft geen pijn meer. Ik heb alle moed moeten bijeenrapen om daar over te gaan spreken met hem, maar vo,nd dat het moest. De dokters
 hebben nu gezegd dat het heel snel zal gaan, waarschijnlijk geen drie weken meer. Ze heeft ondertussen een tumor in haar buik van 17 centimeter op 12.
Daarstraks hebben ze aan mijn dochter gevraagd om samen het kaartje te komen maken. Zij deed dit ook voor mijn man en iedereen vond dit zo mooi. Hoe erg hé, twee jonge mensen die samen met hun drie kindjes aan het leven beginnen en nu dit.
Waarom toch zoveel ellende, ik heb niets anders meer om bezig mee te zijn dan sterven en mensen missen.
Vandaag, juist een jaar geleden vertelden de dokters mij dat mijn man waarschijnlijk oktober niet ging halen. Ik kon dit toen niet geloven, maar hij heeft het maar gehaald tot april. Op die dagen gaat het nog een beetje slechter met mij. En zo komen er nog veel, de uitslag van de laatste scan, zijn vertrek naar palliatieve, zijn dood, zijn begrafenis enz.
Dit zal nooit stoppen, waarom zijn we hier op de wereld, voor veel ellende.

Ik ga er zelf kapot van.

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #1 Gepost op: januari 26, 2009, 00:54:02 am »
hallo
Je mag de moed niet opgeven hoor. Ik zit in het zelfde schuitje en het water kabelt steeds maar voort in de negatieve zin. Ik hoor ook nietanders dan het woord kanker rond mij. Ik vraag mij dan af, is het omdat wij dit alles zelf hebben meegemaakt? Voor mij zijn het ook heel zware tijden. Mijn schattie is in november 1 jaar overleden en dit alls maakt het voor mij niet oz gemakkelijk. Gelukkig heb ik heel veel steun aan mijn kinderen maar als ze na het WE terug vertrokken, iedereen naar zijn eigen huisje, zit ik hier alleen. Veel goesting om te slapen heb ik niet. Nochtans ben ik dood moe maar tracht het telkens te overwinnen om maar niet naar die slaapkamer te moeten.
Je mag zeker de moed niet verliezen, alhoewel wie ben ik om dit jou te zeggen. Ben zelf een wrak.
Je weet dat je altijd terecht kan op deze site.
Ik wens je veel sterkte en hou aub de moed er in.
Sientje :'( ??? :o :( >:(

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #2 Gepost op: januari 26, 2009, 18:16:22 pm »
Hey Annegato,

Dit is heel normaal in jouw rouwproces hoor. Je let er automatisch ook meer op doordat je er zo dicht bij gestaan hebt. Het komt van elle kanten : familie, vrienden, werk, enz... Het zijn er vast niet meer dan vroeger, maar we letten er nu wel meer op. We voelen ons dan ook meer aangetrokken om die mensen een hart onder de riem te steken. Door hen met raad bij te staan kan je hen vaak behoeden van diezelfde fouten te maken dat wij ooit begaan hebben. Het blijft helaas een vicieuze cirkel, althans zo lijkt het voor ons. Probeer toch maar om dat 1 zonnestraaltje te zien, want het is er vast en zeker; voor ons allemaal trouwens! Misschien dat ik makkelijker praten heb doordat ik al iets verder in dit proces sta dan jou, maar je komt achter hoor. Stap voor stap, met vallen en opstaan, maar je komt er!!!

Lieve groetjes, Steven

Kalyna

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 36
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #3 Gepost op: februari 02, 2009, 20:31:14 pm »
het is allemaal erg wat er gebeurt is maar vraag jezelf dit af: wilden die mensen dat jij je zo voelde? Het lijkt allemaal heel moeilijk en het is normaal dat je je slecht voelt, maar je moet echt proberen af en toe aan niets te denken en gewoon eens te doen wat je graag doet. Kook eens je lievelingseten, zet jezelf eens voor je favoriet programma, ga eens lekker wandelen om uit te waaien enz. Het lijkt alsof de hele wereld stil staat, maar dat is niet zo. Het zal inderdaad met vallen en opstaan zijn maar probeer is al die woelige dagen toch ook af en toe echt aan jezelf te denken.

dikke knuffel,

Kalyna

dominique1972

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 36
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #4 Gepost op: februari 19, 2009, 20:51:45 pm »
heb het vandaag ook gezegd,
het is precies of gans de wereld ziek is, draait het leven hier enkel rond ziek zijn
ik ga altijd mee met mijn papa voor consultatie, behandelingen, bestralingen, etc....en het is soms echt rijtje schuiven bij bv. de bestralingen. Jong, oud, vrouw, man, nog redelijk goed, al heel slecht, ........
Man, man.......relativeren is soms heel moeilijk.
Maar om je hier door te slaan, moet je gewoon. Anders is niks nog dragelijk.
Ik heb mijn vader nog, probeer nog zo veel mogelijk vanalles voor hem te doen. Overdag ben ik bijna dagelijks met hem bezig. Naar ziekenhuis gaan, babbelen, koffie drinken, ....ik heb de luxe dat ik mijn werk iets of wat zelf kan regelen, 's avonds werk ik dan.
Heb geen sociaal leven meer. Maar het geeft me een heel goed gevoel en ik denk dat dit me er later zal doorhelpen, want we weten dat we hem zullen moeten afgeven. Hoe spijtig het ook is.
Eigenlijk ben ik al een beetje afscheid aan het nemen in mijn hart, het gaat ook nooit uit mijn gedachten.
Wat mij ook helpt, is schrijven. ik heb nog nooit zoveel over mijn gevoelens geschreven als de laatste weken sinds ik weet dat hij terminaal is. Hij wordt 7O jaar in maart. Veel te vroeg, hij is mijn vader, de grootvader van mijn kinderen, de dooppeter van mijn zoontje die in mei zijn communie doet............hij zou nog zo veel moeten kunnen meemaken, maar ja.......
xxx

annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #5 Gepost op: februari 24, 2009, 00:49:51 am »
Aan dominique zou ik willen zeggen, geniet nog zoveel mogelijk, nu het nog kan. Verleden jaar rond deze tijd was mijn man erg ziek, ik deed toen niets anders dan voor hem zorgen. Ik heb nu zo'n heimwee naar die intense tijd, het is wel een beetje egoistisch van mij, want hij zou die pijn niet meer willen. Maar voor mij was dat tenminste nog een leven. Ik had hem nog dicht bij mij. Hij ging nooit slapen zonder mij te bedanken omdat ik zo goed voor hem zorgde. Ik zou willen dat ik terug kon naar het ziekenhuis rijden met hem of hem gaan bezoeken. Erg hé dat men naar een tijd verlangt dat iemand ziek was, maar het is echt zo.
Wat de rest van mijn leven betreft, er is voor mij geen toekomst meer, ik leef in het verleden, ben alleen nog bezig met foto's en dvd's die we hebben van mijn schat. Ik lees in bed zijn brieven aan mij toen hij z'n legerdienst deed. Wij waren 40 jaar samen, van mijn 18e tot mijn 58ste, wat kan ik nu nog doen zonder hem. De kinderen beginnen stilaan terug hun eigen leven op te pakken, wat ik ook graag wou, maar daardoor zit ik meer alleen, en ik kan echt niet alleen zijn.  Er is niets dat mij interesseert of wat ik graag zou doen. Vroeger wist ik niet wat eerst beginnen, ik wou alles doen, in de tuin werken, bakken, zorgen dat het huis in orde was, lezen, naaien enz. Nu niets van dat alles, alleen maar denken aan mijn man, aan wat wij samen hadden. Nu heb ik niemand om voor mij te zorgen en dat mis ik verschrikkelijk. Zelfs toen mijn man op palliatieve lag was hij nog bezorgd over mij, hij vroeg of ik wel genoeg sliep en at.
Hij was na zijn harttransplantatie vast besloten om al de jaren die hij verloren had door zijn ziekte, in te halen, hij ging nu voor mij zorgen.
En dat geluk duurde juist zes maanden en dan kwam die rotkanker, waar niets tegen te beginnen viel. Ik blijf maar denken dat we misschien nog naar andere ziekenhuizen moesten gegaan zijn, desnoods naar parijs of amerika. Misschien konden ze hem daar nog helpen. Mijn verstand zegt wel dat we alles geprobeerd hebben, slokdarmkanker is nu eenmaal een erge soort kanker maar toch...
13 april is het een jaar gelden dat hij stierf, 14 april verjaar ik, wat moet ik die dagen doen, ik wil weggaan maar naar waar. Ik durf tegen mijn kinderen niet zeggen hoe ellendig ik mij voel, omdat ik schrik heb dat ze dan ook ongelukkig gaan zijn. En degene tegen wie ik alles kon zeggen is er niet meer. Ik droom elke nacht van hem, gewone dingen die wij samen doen. Als ik dan wakker word is het elke morgen even erg, terug beseffen dat hij er niet meer is. Ik wist verleen jaar dat het erg ging zijn als hij er niet meer zou zijn, maar ik wist niet hoe erg.  Wat moet ge doen als ge iemand niet kunt missen????

marie p

  • ***
  • Berichten: 122
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #6 Gepost op: februari 24, 2009, 09:54:19 am »
Lieve Annegato,

Uit je laatste bericht hier op het forum kan ik opmaken dat je je ellendig voelt. Ik kan dit helemaal niet vergelijken met de situatie waarin ik mij bevond maar kan wel proberen je een aantal tips te geven die bij mij hielpen toen ik mij slecht voelde. Ik denk dat je toch moet proberen een beetje uit het verleden te stappen. Dat is natuurlijk makkelijk gezegd. Ik begrijp heel goed dat het verschrikkellijk moeilijk is als je het samen zo goed had. Ik vroeg mij voortdurend af waarom dit "ons " moest overkomen. Wij hadden alles om gelukkig te zijn terwijl veel vrienden rondom ons elkaar het leven zuur maakten en uiteindelijk gingen scheiden, zelfs na 25 jaar. Nu besef ik dat we er alleen maar sterker doorgekomen zijn. Ik kon mij toen vreselijk ergeren aan de dingen die rondom mij gebeurde. Ik weet dat jouw leven een verschrikkelijke wending heeft genomen doordat je je allerliefste hebt moeten afgeven maar doordat jullie mekaar zo graag zagen , zullen er ook wel intens mooie momenten geweest zijn tijdens die verschrikkelijke periode. Hou je daar aan vast. Weet dat hoe jij je nu voelt heel normaal is. Zoek mensen waarmee je hierover kan praten. Ik begrijp dat je dat niet kan met je kinderen, ik kon dat ook niet. Ik wou absoluut niet dat ze zich zorgen over mij maakten. Maar soms komt hulp uit een onverwachte hoek en van mensen waarvan je het helemaal niet verwacht. Maar je moet het zelf durven vragen. Ik heb heel weinig gedeelt met anderen maar met de mensen waarmee ik wel deed heb ik een enorm warme band opgebouwd. Zo had ik een mail gestuurd naar een redactrice van een tijdschrift waarvan ik wist dat haar man ook darmkanker had gehad, en tot mijn grote verbazing kreeg ik onmiddelijk een heel lieve mail terug. Sinds anderhalf jaar mailen we elkaar wekelijks en voelt ze voor mij aan als een vriendin, ook al heb ik haar nog maar één keer echt ontmoet. Ik kijk elke keer weer uit naar haar mail.Van mijn dokter in het ziekenhuis heb ik ook heel veel steun gehad. Het klikte van de eerste minuut en nu bijna twee jaar later gaan we soms samen eten en telefoneren regelmatig.
Aan je bericht te lezen denk ik dat je een vrij actief iemand bent. Probeer toch dingen te plannen ook al heb je er niet echt zin in maar je zal zien als je het toch doet heb je er plezier aan. Durf zelf mensen vragen om iets samen te doen. Maak een lijstje van dingen die je graag doet en doe ze ook. Ik weet niet of je een dierenvriend bent maar zelf heb ik veel gehad aan mijn hondje. Je hebt iets om voor te zorgen en mee te wandelen en komt andere hondenmensen tegen waarmee je aan de praat geraakt. Wat bij mij ook wel hielp was een tijd vooropstellen waarop ik mocht piekeren, de tijd er voor en erna proberen andere dingen te doen en er niet aan te denken. Ik weet het, het is makkelijker gezegd dan gedaan maar ook al lukt het maar een paar keer, dat heb je dan toch gehad. Ik weet dat ik je niet echt kan helpen maar als het ook al maar een heel klein beetje helpt... Je mag mij altijd mailen hoor. Je vindt mijn email-adres op mijn profiel.
Liefs,
          Marie

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #7 Gepost op: februari 26, 2009, 18:55:05 pm »
ik vond het heel erg om dit te lezen maar weet zelf niet goed hoe ik dit moet verwerken

mijn mama stierf 1 november 2008 en ook ik denk nog elke dag aan haar en alles wat ik mis. Ik zie dat papa het er enorm moeilijk mee heeft. Mede dankzij dit forum ben ik er achter gekomen dat ik niet de enigste ben in deze situatie... het feit dat mensen kanker krijgen is gewoon iets dat héél vaak lijkt voor te komen (en naar mijn gevoel ook steeds meer en meer) toch heb ik hier geleerd dat je er ook "samen" kan voorstaan. Er zullen zeker mensen zijn op dit forum die je er mee kunnen doorsleuren al is er soms meer voor nodig. Naar een psycholoog gaan kan ook als je je er goed bij voelt (die stap is natuurlijk niet zo makkelijk te zeggen).

zelf kan ik ook niet goed praten met papa over alles wat er is gebeurd, hij laat vaak zinnen vallen die erop wijzen dat hij er echt nog lang niet over is en antwoord dan meestal niet. Het is zo moeilijk om je ouders daarin te helpen (zeker als je nog jong bent).

ik hoop dat je de kracht mag vinden om je beter en beter te voelen.

Niemand zou willen dat je je slecht zou voelen, misschien kan je daar de kracht uit putten...

veel liefs,
M

jodocus

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #8 Gepost op: maart 03, 2009, 20:32:16 pm »
Het lijkt idd soms net of de duivel er mee speelt.
Juni vorig jaar...
Bij mijn schoonvader werd lymfeklierkanker ondekt, bij mijn vader longkanker met uitzaaingen in zijn hoofd.
Mijn schoonvader is, de hemel zij dank, op dit moment vrij van kanker omdat hij onwijs goed heeft gereageerd op de chemo.
Mijn vader is 2x geopereerd en 10x bestraald en dat binnen twee maanden tijd.
Maar de hersentumor was na twee maanden na het verwijderen alweer terug en nu zit hij thuis en kan niet meer geholpen worden.
Net op het moment dat ik alles een plekje had gegeven kreeg ik te horen dat mijn naaste collega borstkanker heeft.
Komende donderdag ondergaat ze een gehele borst amputatie.
het maakt me zo verschrikkelijk boos.
Maar ik heb afgelopen zomer erg veel geleerd.
Probeer wat er ook gebeurd positief te blijven al is het maar een heel klein beetje.
Probeer juist nu van die hele kleine dingen te genieten.
Koester herinneren maar knuffel ze niet dood (in deze een beetje wrange uitdrukking maar het dekt zo goed de lading)
Neem de tijd voor je emotie maar leer ook om even afstand van alles te nemen.
Voor een ieder hier..heel veel sterkte met alles....
Alle drie zijn het prachrige mensen die hun hele leven keihard hebben gewerkt
Mijn schoonvader geniet nu 10 jaar van zijn pensioen, mijn vader is precies drie jaar geleden met de vut gegaan en mijn collega zou het juist wat rustiger aan doen om meer van haar kindern en kleinkinderen te genieten.
En dan overkomt ze dit

fifille

  • **
  • Berichten: 92
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #9 Gepost op: maart 04, 2009, 22:48:39 pm »
hallo annegato,

ik ben geraakt door je mailtje, je hebt zo het gevoel dat niemand je kan helpen, de enige persoon die je troost kan bieden is er niet meer, dat niemand begrijpt hoe je je voelt (wat vaak ook het geval is, als je het niet meegemaakt hebt weet je niet wat het is), hoeveel pijn het doet... allemaal zo herkenbaar. kheb ook zo van dagen dat ik me precies alleen op de wereld voel gewoon omdat ik mijn pa zo erg mis. dat het leven gewoon niet meer zo leuk is zonder hem. dat er nog zoveel dingen zijn dat je zou willen delen met hem.
als ik met die triestige gedachten zit probeer ik te denken aan de leuke momenten en denk ik aan de laatste dagen waar mijn pa me gevraagd heeft om sterk te zijn. ik doe dat voor hem, me sterk houden, verder gaan met mijn leven, ... (misschien ben ik daar wel teveel mee bezig met me elke dag sterk te houde, is misschien ook niet goed)
bij mij is het nu ook ongeveer een jaar geleden dat hij erg ziek was en ook al was het toen een erg zware periode, ik vind het jammer dat ik niet meer naar het ziekenhuis kan gaan en voor hem zorgen.
het leven is soms hard hé, ik hoop dat je op een dag terug wat de moed zal vinden om terug te kunnen genieten van de kleine mooie dingen van het leven.
het lucht allezins op hé om je gevoelens eens te kunnen opschrijven .

lieve groetjes, fifille

« Laatst bewerkt op: maart 04, 2009, 22:59:01 pm door fifille »

annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #10 Gepost op: maart 05, 2009, 21:04:18 pm »
hallo iedereen,

het doet plezier om hier toch mensen te vinden die mij een beetje begrijpen. Tenslotte hebben we allemaal hetzelfde verdriet, iemand moeten missen die we zo graag zagen. Vandaag is mijn dochter jarig, ik vind het toch weer heel moeilijk, zonder mijn man. Morgen komt iedereen eten voor haar verjaardag, maar het zal weer niet meer hetzelfde zijn. Vorig jaar kreeg mijn man op haar verjaardag zijn laatste chemo, waar hij nog zieker van werd dan hij al was. Toch verlang ik naar die tijd, ongelooflijk veel, zo voor hem zorgen, er altijd voor hem zijn, s'avonds toch nog troostend bij elkaar liggen en blij zijn dat hij weer uit het ziekenhuis was. Zondag zou hij verjaren, ik weet echt niet wat ik ga doen, zou zover mogelijk weg willen gaan, maar dat gaat natuurlijk niet voor de kinderen, zij zullen hun papa zondag ook extra missen.
Op 17 maart 2007 kreeg hij zijn nieuwe hart, het begin van zijn nieuwe leven. Hij heeft daar maar zes maanden van kunnen genieten, en dan was daar die kl. kanker. Anders hadden wij nu kunnen genieten van alles wat hij al zeven jaar niet meer kon. Hij heeft juist geteld drie keer kunnen gaan fietsen met zijn nieuwe fiets waar hij zo naar verlangde. Het leven kan toch wreed zijn.
Mijn kleindochtertje van vijf jaar vroeg woensdag waarom alles niet meer terug hetzelfde kon zijn als vroeger, het was hier veel plezanter met opa zei ze. Ze mist haar opa ook zo erg, het waren zulke dikke vrienden. Ze zegt nog regelmatig haar gedichtje voor opa op, dat ze las op de viering.
Hemel,
is het hoog de hemel,
ben je daar,
ver weg,
kun je mij nog zien,
kun je horen wat ik zeg.
zijn je tranen regendruppels,
schijnt de zon weer als je lacht.
Weet je dat ik bij je kom
als je heel lang op mij wacht.
Ontroerend hoor als zo een pruts van vier jaar dat zegt voor haar opa.
Zo een kind zegt dikwijls wat wij denken.
Ze wil tegen zondag de "opaboom" in onze tuin versieren voor zijn verjaardag.
Maar wat zou ik graag zijn verjaardag vieren samen met hem, ik verlang zo naar hem, kan hemecht niet missen.
En beseffen dat het echt niet meer gaat is zo erg, ik weet echt niet wanneer dat hopeloze gevoel een beetje overgaat.
Ik weet ook niet goed wat ik zou doen op 13 april, de dag van zijn sterven, één dag voor mijn verjaardag.
Ik dacht om familie en vrienden waar ik het voorbije jaar steun van gekregen heb, te vragen om iets te komen drinken, maar ik weet het niet.
Het zal weer een verschrikkelijke dag worden, 1 jaar voorbij en toch lijkt het nog maar pas voor mij.
Wat deden jullie op die verjaardag, als ik hier alleen met onze kinderen zal blijven wordt het misschien nog erger. Ik weet het niet.
Zal maar stoppen, want ik blijf maar schrijven, soms denk ik dat ik een boek moet schrijven, dan heb ik het eens allemaal kunnen zeggen, al is het maar op papier.
groetjes en sterkte voor iedereen.

fifille

  • **
  • Berichten: 92
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #11 Gepost op: maart 05, 2009, 23:50:54 pm »
hallo,

ik ben ook bang voor die dag, in mei zal het bij mij ook een jaar geleden zijn. de tijd gaat snel hé, nu is het al 9 maanden geleden dat ik mijn pa nog gezien heb, negen maanden dat ik verder ga met mijn leven zonder hem,....
die feestdagen zijn moeilijk hé, ik heb het vooral moeilijk de dagen voor een feestdag, soms weken vooraf. dan ben ik zo slechtgehumeurd,... zoals zijn verjaardag, onze verjaardagen, de eerste kerst, nieuwjaar zonder hem. vroeger waren de feestdagen altijd leuk, nu is het een dag waarop ik moet proberen me sterk te houden en niet te verdrietig zijn.
mijn ma had met kerst geen zin om te vieren of te koken, we hebben dan gekookt, ook al is het zonder mijn pa, helemaal niks meer doen zou ook jammer zijn. met oudejaar bij vrienden thuis gezellig samen gezeten. gezelschapspelen, was nog tof, bezig met die spellekes waardoor ik niet teveel aan mijn pa moest denken.
uiteindelijk vallen die dagen nog wel mee maar het is raar dat ik me altijd de dagen ervoor zo super slecht voel.

veel sterkte


Maartje65

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #12 Gepost op: maart 07, 2009, 19:05:47 pm »
Tot voor een paar jaar was kanker een of ander vreemd beest, ver van mijn bed.
Als ik er nu zo bij stil sta: de laatste jaren is het bijna een 'vertrouwd' iets geworden. Ik zag mensen in mijn omgeving ertegen vechten; ik verloor mijn schoonpapa en een goeie vriend aan deze vreselijke ziekte.
Het heeft me veranderd...Soms maakt het me angstig (bang dat het mij of mijn kinderen bv zou overkomen); soms is er ook nog een enorm verdriet als ik denk aan mijn vriend, of aan mijn schoonpapa die ik tot z'n laatste dagen zelf heb verzorgd...een moeilijke maar toch ook heel intieme periode, waaraan ik met stil verdriet maar ook met veel warmte aan terugdenk...
Voor mij helpt schrijven. Soms gedichten, soms brieven.
Sinds kort doe ik ook aan online-therapie. Voor mij is dat ideaal. Mailen met iemand die buiten je gewone leven staat, is soms gemakkelijker; ik kan soms veel eerlijker zijn; en ook, ik wil niet altijd dezelfde mensen 'lastig vallen'. Ik ben ermee begonnen omdat ik eigenlijk de nood voelde om eens met iemand te kunnen praten, maar ik de stap niet kon zetten om echt naar een therapeut toe te gaan. En het helpt; ik kan me soms zo opgelucht voelen na een mail naar mijn therapeute. Het gevoel dat ze het echt leest en een deugddoend klankbord is; haar reacties helpen me ook vooruit: ik,haal enorm veel uit haar antwoorden; 't zijn ahw kleine steentjes die me helpen mijn huis weer op te bouwen, zo zie ik het toch. Misschien een tip voor sommigen van jullie.
www.krachtbalans.be (website van mijn therapeute) is eens te bekijken waard.

Wat je ook doet, blijf vooruit kijken; er komt altijd opnieuw zonneschijn; o zo'n cliché maar toch wel waar
liefs aan jullie allen


Wiske

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 15
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #13 Gepost op: maart 08, 2009, 11:30:25 am »
http://levenmetkanker.skynetblogs.be/

Dag,

Ik denk dat we door ons eigen verdriet en emoties er niet altijd bij stilstaan dat er heel veel mensen in onze schoenen staan.
Natuurlijk is het zo, ieder draagt zijn eigen leed, en ieder voelt zijn eigen leed het sterkst en zwaarst aan.
Toch is het belangrijk te weten dat we niet alleen staan, dat we onze gevoelens en emoties delen met anderen, vooral met hen die hetzelfde meemaken als wijzelf. Daarvoor is dit forum een heel fijne en dankbare plek.
Hoedanook, uiteindelijk zal ieder van ons zijn eigen verdriet een plaatsje moeten geven vanbinnen. Bij de ene zal dat wat sneller gaan dan bij de andere. Vooral niet jezelf spiegelen aan anderen, want elke mens is anders.
Doe gewoon wat je hart je zegt te doen, volg je eigen innerlijke stemmetje. Huil als je wil huilen, zelfs al is het dagen aan een stuk, en lach als je wil lachen.
Er is een 'gezegde' dat zegt: 'we zullen nooit meer te dragen krijgen, dan we kunnen dragen.'
Volhouden, blijven geloven dat er tussen de donkere wolken toch nog 's zon zal komen schijnen, het is echt zo.
En als het zo donker word, dat je zelfs geen klein lichtje meer vind, roep mekaar aan, we zijn er voor mekaar te helpen.
Als de ene de schouders laat hangen, rust tegen die van de andere. We zullen nooit tesamen moe zijn, het komt wel goed.
En nooit vergeten: onze geliefden, de mensen die we verloren, hebben we niet echt verloren, ze zijn er nog, en slaan ons stilletjes gade.
Laat ze fier zijn op ons  :)

Kijk ook hier even:
http://www.youtube.com/watch?v=024dYhK3rxA


Wiske
« Laatst bewerkt op: maart 08, 2009, 11:34:11 am door Wiske »

wannes1952

  • ****
  • Berichten: 353
    • Bekijk profiel
Re:kanker: alles rond mij is alleen nog maar kanker
« Reactie #14 Gepost op: maart 13, 2009, 23:14:32 pm »
Dag Annegato,
 heb je verhaal en alle reactie's goed gelezen,
Annegato, ik wil je de raad geven om dat boek, waarover je spreekt te beginnen schrijven.
Toen ik mezelf bijna verloor aan kanker heb ik heel veel getypt op de pc, heb ik veel gepraat met mensen via de chat van msn.
Het is voor jou nu heel belangrijk om die dingenvan je af te praten en , zoals je zelf de hint geeft, aan jezelf, belangrijk om de dingen van je af te schrijven. (en draag je boek op aan je man-zaliger, ga in je boek met hem praten, vertel hem wat je verdrietig maakt, vertel hem dat je kwaad bent op het leven, met al zijn miserie).
Ik had een lijst van +- 70 mensen die geregeld een mail kregen van hoe het met me ging. Het was een manier om de dingen van me af te schrijven en ik kreeg vele reactie's van mensen per telefoon, gsmberichtjes of bezoekjes of mailtjes terug. Het heeft me allemaal geholpen om terug positief te gaan 'STAAN' in mijn leven. Proberen beetje bij beetje mijn leven terug in handen te krijgen, want door de chemo was ik geregeld van de kaart, dat geheugen dat niet goed meer werkte, versuftheid, soms ver van de realiteit en met héél veel muziek rond me, op de kamer ih ziekenhuis en thuis, nu nog.
Ik zocht naar dingen die me opgewekter konden maken. En ik wou mijn kinderen ook niet 'teveel' belasten. Gelukkig hadden zij ook hun mensen waar ze bij terecht konden.

Probeer je leven te herpakken Annegato, elke dag een beetje meer. Blijf op dit forum komen kijken en laat de anderen weten hoe het met je gaat. Zo help je soms mensen zonder dat je het zelf beseft.
Het is niet zo, dat er alleen miserie rondom jou is, ik nodig je uit om dit te bewijzen. En als je eerlijk bent naar jezelf toe, dan zul je me binnenkort gelijk moeten geven, en vele mensen op dit forum dat het leven ook aan jou nog mooie dingen zal te geven hebben en zal je verdriet plaats maken voor innerlijke vrijheid die alleen maar positief kan aanvoelen. Ik ben ervan overtuigd dat jouw lieve man zaliger je daarin zal steunen.
Lieve Annegato (ik durf  lieve typen) omdat ik, in hetgeen je hier allemaal schrijft, aanvoel dat je een lieve mens bent, ondanks te pijn en de andere dingen die beschrijft voel ik dat je in je kracht aan het komen bent , dus doe zo verder Annegato,
het zal je zeker lukken, en hier op de schouw brandt er een kaarsje voor jou,
succes in de zoektocht naar het goede in jezelf, naar de warmte.
wannes1952