Auteur Topic: Hallo...Even voorstellen...  (gelezen 1935 keer)

Xavieradonna

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Hallo...Even voorstellen...
« Gepost op: januari 19, 2009, 20:06:01 pm »
Hallo,

Mijn naam is Gina...Ik ben 46 jaar en getrouwd met Rony.
Mijn vader van 73 jaar woont bij ons in.
In oktober is bij mijn pa slokdarmkanker vastgesteld met uitzaaiingen naar de lever.
Ondertussen heeft hij ook al vier weken in het ziekenhuis gelegen met een niervergiftiging.
Vanaf mijn 17e jaar ben ik al met mijn pa samen...Onnodig te vertellen dat ik vreselijk veel verdriet heb.
Heel erg bang ben ik. Uiteraard wil ik niet dat mijn vader steerft maar dit is geen leven voor hem.
Altijd was hij bezig met eten. Hetzij met de groente en fruit in zijn tuin of met kokerellen voor ons en zelf lekker eten. Door de tumor in zijn slokdarm kan dat niet meer.
De laatste bestraling is nu 6 weken geleden en het beoogde effect blijft uit.
Een stent plaatsten zal waarschijnlijk niet gaan gezien het feit dat een kleine voedingssonde er al niet door kan.
Telkens als hij op de bank zit te slapen dan kijk ik of hij nog wel adem haalt. Soms wens ik dat hij zo stilletjes mag inslapen.
Niemand durft een prognose te geven maar dat het geen jaar meer duurt dat heb ik door veel lezen inmiddels ook wel begrepen. Onder andere door hier te lezen en door een opmerking van de huisarts deze namiddag.
Wat ik hier zoek is wat steun en ervaringsverhalen. Dat het zwaar is hoef ik jullie niet te vertellen...Helaas weten jullie dat maar al te goed.

Liefs en alvast dank ... Gina.

sientje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 43
  • zoveel verdiet niet te doen
    • Bekijk profiel
Re:Hallo...Even voorstellen...
« Reactie #1 Gepost op: januari 19, 2009, 23:45:35 pm »
Hallo Gina,
Ik heb zelf mijn allerliefste schat verloren aan slokdarmmaag kanker. Hij was amper 58 jaar. Hij heeft een heel zware operatie ondergaan met 10 dagen intensieve zorgen.
Uiteindelijk is hij toch, na bestralingen en chemotherapie, 3 maand goed geweest. Maar dan is de hel begonnen. Ik heb hem altijd thuis verzorgd, ben namelijk verpleegster. Het was heel hard en ik mis mijn ventje enorm. Het is nu een jaar geleden en ik geraak er niet boven op. De feestdagen zijn altijd het ergste. Ik vrees dat er voor jou papa ook geen goeie tijden aankomen en zoals je zegt is het toch zo moeilijk om hem te zien afzien.
Ik wens je veel sterkte.
Sientje