Auteur Topic: Galwegkanker  (gelezen 52661 keer)

poehe-57

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 19
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #30 Gepost op: juni 14, 2009, 21:31:03 pm »
Hallo Pascal

Net terug uit belgie,mijn vader ligt in Turnhout in het ziekenhuis daar zit ook een pallitieve afd bij
heb gehoord dat het daar geweldig is ze zijn heel lief voor de patienten en
hebben heel veel vrijwilligers,maar lange wachttijd maar kan waarschijnlijk in
het ziekenhuis blijven en ja je weet niet hoe lang het gaat duren.
De artsen hebben vorige week gezegd  1week 1maand ze weten het niet precies.
Wij waren op vakantie toen we het hoorde zijn gelijk terug gevlogen hadden eigenlijk
nog 1 week.
Maar wil nu zoveel mogelijk bij me vader zijn.
Ga morgen de ziektewet in hier in nederland krijgen wij geen verlof als een ouder in
het ziekenhuis ligt tsja te zot voor woorden(maak ik me ook heel kwaad om) want je wil toch
zo lang mogelijk bij je vader zijn.
Mijn vader is een hele positieve man en laat nu ook ze kop nog niet hangen terwijl ik weet
dat die het heel moeilijk heeft .
Hij heeft in principe van iedereen al afscheid genomen om dat alle familie in nederland woont en
je nooit weet hoe het zal gaan.

Groetjes Ineke

piskaloter

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 14
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #31 Gepost op: juli 09, 2009, 10:07:37 am »
Hallo iedereen,

Het is zo stil op deze forum. Hoe is het met Ineke? Hoe is het nog met Lies en Danny?

Groetjes.

Pascal

poehe-57

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 19
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #32 Gepost op: juli 09, 2009, 19:19:27 pm »
Hallo Pascal

Met mij gaat het naar omstandig heden redelijk.
Mijn Pa zit in de pallitieve afd van St Elisabeth in Turnhout,
en er wordt zo goed voor hem gezorgd dat het is met geen pen te beschrijven.
Maar wat verschrikkelijk je vader zo te zien vermageren voel alleen nog bot,
hij is zo sterk maar gaat achteruit hij is iedere keer benauwd last van boeren en die stinken
pfff maar goed het is erg genoeg als je dit hebt.
Hoe is het met jou dan ? Ja het is erg stil hier op het forum.


In ieder geval groetjes Ineke

piskaloter

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 14
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #33 Gepost op: juli 10, 2009, 11:32:41 am »
Hallo Ineke,

Met mij is alles goed. Ik weet wat je doormaakt. Je vader zien aftakkelen is héél erg. Je hebt een beeld van je vader (ik denk toch de meeste mensen) als de persoon die alles kan oplossen, de sterke man, en dan zie je je vader zo vermageren, Dat zijn geen prettige beelden. Het is fijn te horen dat de zorgen van het pallitieve afd van St Elisabeth in Turnhout in orde zijn. Hopelijk kan hij er nog van genieten (sorry voor het woordgebruik). Kan hij nog zelfstandig eten en drinken? Geniet van de momenten met hem, praat zoveel als je kan met hem en over alles, ook over het daarna. Hou me op de hoogte en véél sterkte.

P.

wistiti

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #34 Gepost op: juli 12, 2009, 02:30:53 am »
Hallo,

Op 5 mei werd bij mijn pa de diagnose "galwegkanker" gesteld. Hij is 74 en was nog nooit ziek geweest, tot hij, op 1 mei, geel begon te worden en niet meer op zijn benen kon staan. Via de huisarts heb ik hem naar "Spoed" gebracht en daar hebben ze direct beslist om hem op te nemen. Aanvankelijk dacht men aan iets simpels omwille van zijn goede algemene fysieke conditie. Tot op de dag van zijn opname werkte hij nog vier, vijf uur per dag omdat hij niet kon stilzitten.
Vier dagen later viel het verdict. Er werd een stent geplaatst om aan de blokkering van de galwegen te verhelpen en er werd beslist om op 20 mei te opereren. Men achtte de tumor operabel maar men kon geen garanties geven dat een operatie ook zou lukken omdat wat men ziet op scans en co niet altijd een volledig beeld geeft van wat er gaande is.
De operatie, die uiteindelijk een whipple-ingreep werd, hield in dat een deel van de pancreas, een deel van de maag, de twaalfvingerige darm en de galwegen werden verwijderd en dat er een bypass werd aangebracht.
De operatie duurde zes uur maar verliep voorspoedig en mijn pa kwam er redelijk goed uit. Hij herstelde ook vrij vlug en goed. We zijn nu anderhalve maand verder, hij is thuis, rijdt opnieuw met de auto, gaat zelf zijn boodschappen doen in de supermarkt, werkt af en toe een keer aan een pruts en een prul in huis en gaat bij vrienden al een keer een kraantje repareren of een boiler installeren. Stilzitten kan hij nog altijd niet.
Maandag moet hij op controle. Ik weet dat hij niet genezen is. Er zijn nog altijd markers in zijn bloed aanwezig die erop wijzen dat er nog tumoractiviteit is. Hij is ook heel erg vermagerd. Hij volgt wel een heel strikt dieet, dus dat kan er ook mee te maken hebben maar toch... Toen hij ziek werd woog hij 98 kg, nu nog amper 78.
Mijn ma is zes jaar geleden gestorven aan blaaskanker na een lange lijdensweg. Mijn vader en ikzelf hebben toen besloten dat we, als we ooit kanker kregen en we kregen te horen dat er uitzaaiingen waren, we ervoor zouden kiezen om geen chemo en geen bestralingen te krijgen maar gewoon om pijnvrij de resterende tijd door te brengen.
Het wordt maandag dus mogelijkerwijze een heel moeilijke dag. Als er chemo of bestraling wordt voorgesteld dan weet ik dat mijn vader die zal weigeren, een beslissing waarvoor ik het volste repect heb.
Maar dan weet ik ook dat het aftellen begonnen is en dat er geen weg meer terug is.
De huisarts, die ook toen mijn ma ziek was, heel open en eerlijk tegen me is, heeft me ook gezegd dat ik me best kan voorbereiden op het feit dat het allemaal heel snel kan gedaan zijn. Mijn vader had het er altijd over dat hij nog een keer naar Dubai zou willen om naar de waterwerken te gaan kijken (hij was werfleider in waterwerken aan havens,...) en ik was van plan om dat nog te doen, in het najaar. De huisarts heeft me, een week of twee geleden, gezegd dat het waarschijnlijk niet meer zou lukken.
Momenteel is hij nog niet stabiel genoeg om het te riskeren en het is daar nu veel te heet.
Dat was voor mij toch een serieuze klap in mijn gezicht.
Ik wist dat de prognose niet goed was, wat ook de uitkomst van de ingreep zou zijn, maar ik had ons wel nog samen Kerst en Nieuwjaar zien vieren.
Mijn vader beseft zelf wat er gaande is en is met een ijskoude zakelijkheid zijn zaken aan het regelen en de boel in orde aan het zetten.
Anderzijds is hij van de ijsman die ik altijd gekend heb, veranderd in iemand die emoties heeft en die gevoelig kan zijn. Na 45 jaar ook voor mij een hele ontdekking. Het kan raar klinken maar na al die jaren heb ik de man leren kennen waarop mijn ma ooit verliefd werd. Iets wat, tot nu, eigenlijk een groot mysterie voor mij was.
Ikzelf ben nu wel bang, doodsbang eigenlijk. Ik heb geen broers, geen zussen. Een keer mijn pa er niet meer is zijn al mijn banden met mijn kindertijd, het huis uitgezonderd, weg. Mijn kinderen hebben dan geen enkele grootouder meer terwijl "opa" voor hen altijd een soort van icoon van onvoorwaardelijke liefde en verwennerij was.
Ik ben 45, in mijn werk gekend als een taaie tante en een ijskonijn maar dit is een ander paar mouwen.
Ik hoop maandag een beetje positief nieuws te krijgen, al is het maar dat ze het voorlopig "stabiel" of "onder controle" hebben. Dat geeft weer een beetje tijd.

Nancy

poehe-57

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 19
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #35 Gepost op: juli 12, 2009, 09:34:48 am »
Hallo Nancy

Als ik je verhaal zo lees voel ik me heel erg vebonden met je ook wij hebben onze moeder
6 jaar geleden weg moeten brengen na de slopende ziekte kanker en sindsdien is mijn vader ook ziek
geworden ccl leukemie hij heeft wel veel chemo gehad en de leukemie leek op orde
tot die zo 2,5jaar geleden pijn in zijn buik kreeg maar dat werd iedere keer afgedaan dat het niks was
tot oktober vorig jaar 2 gezellen 1 in de dikke darm en 1 in twaalfvingerige darm die zijn verwijderd was niet kwaadaardig
maar moest preventief een zware chemo hebben .
Nu is die 28 mei opgenomen en heeft allerlei zware onderzoeken gehad was ook helemaal geel geworden en bleek dat die nog 1week mss wat langer te leven had of de grond onder je voeten weg gehaald worden hij gaat er heel erg dapper mee om. Toen hebben ze besloten om nog een stent te zetten wat in 4 keer moest gebeuren daar het gezwel in de weg zat
en mijn vader geen operatie meer aan kan.
Nu inmiddels zit die op de pallatieve afd dit is een gods geschenk hij krijgt alle aandacht en hij heeft geen pijn meer
hij heeft een pompje met morfine dat heeft voor ons 1 nadeel dat zijn kort termijn geheugen het minder doet maar dat geeft niet.
Morgen komt de pastoor om hem het laatste sacrement der zieke te geven en denk dat die dan naar me moeder gaat.
Hij is er klaar mee hij zegt ook meissie we hebben het goed gehad,zat gister in tranen bij hem en ik weet dat ik hem moet los laten maar het is zo moeilijk hou zo veel van de man die altijd alles voor mij gedaan heeft.
Mijn vader heeft nooit zijn kop laten hangen en doet dit nu nog niet een dag niet gelachen is een dag niet geleefd dat is zijn motto,dat is natuurlijk wel zo maar denk niet dat ik dat zou kunnen.

Lieve Nancy hoop dat de uitslag gunstig uit zal pakken voor je Vader en wens jullie heel veel sterkte

Dikke knuffel Ineke



LP

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 12
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #36 Gepost op: juli 12, 2009, 14:38:44 pm »
Hallo allemaal
Nancy en Ineke, wat een moeilijke tijd voor jullie!
Ik vond het vreselijk dat hij elk moment kon heengaan. Die onvoorspelbaarheid is heel zwaar. Ik heb afscheid van hem genomen toen hij in coma lag. Voor zijn coma hebben we het nooit over zijn dood kunnen hebben, want hij aanvaarde het niet dat hij ging sterven. En de dokters hadden gezegd dat zo een gesprek hem teveel van streek zou brengen. Dus we hebben er nooit openlijk met onze papa over kunnen babbelen. Gelukkig is dat bij jullie anders! Jullie kunnen samen met hem zijn afscheid doorpraten. Zoiets schept een enorme band denk ik he. Op die manier vindt hij hopelijk rust en ook erkenning voor wat er met hem gaat gebeuren. Bij ons moesten we het stilzwijgen, ik vond dat heel lastig. Maar heb het gedaan omdat het voor hem het beste leek.
wat ik heel belangrijk vond om nog tegen hem te zeggen toen hij in coma lag, was dat hij geen schrik moest hebben om te sterven, dat we hem ontzettend hard gingen missen en graag zagen, maar dat hij zich geen zorgen moest maken, het zou uiteindelijk terug beter met ons gaan, ik zou voor mijn mama zorgen,...
Ik wens jullie zoooooo ontzettend veel sterkte toe!!
Zoek steun in elk hoekje. Een kleine familie hebben maakt dit alles inderdaad nog moeilijker. En vrienden zijn niet hetzelfde, maar elke hulp verlicht de pijn een beetje. Hopelijk hebben/vinden jullie iemand waarbij je onvoorwaardelijk terecht kunt!

Pascal, alles goed met jou? Ik ben inderdaad al lange tijd niet meer op het forum geweest. De tijd dat ik niet werk, wil ik zoveel mogelijk bij mijn mama zijn. Ik heb de laatste tijd een enorme behoefte aan het 'ouderlijke thuisgevoel'. Ik mis hem zo hard, het is onbeschrijfelijk. De tijd vliegt om, maar de pijn blijft nog steeds zo hevig he. Ik ben elke ochtend zo blij als ik van hem gedroomd heb en ik het me dan nog kan herinneren en voor de geest halen.

Veel sterkte allemaal.
vele groetjes en troostende knuffels
Lies

poehe-57

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 19
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #37 Gepost op: juli 12, 2009, 15:53:07 pm »
Hallo Lies en alle andere

Dit is een verschrikkelijke ziekte en een hele zware tijd voor ons allen maar het fijne van mijn vader is dat die
zo positief is en blijft,hij heeft het aanvaard en vind het ook wel fijn als die dadelijk naar me moeder kan.Hij is nooit echt goed over het overlijden van me moeder gekomen.
Mijn vader kwam sinds 2 jaar op koffiemomenten bij het VLK in Turnhout en is ook 2 x mee geweest op vakantie O daar is
die zo dankbaar voor dat die dat heeft mogen mee maken.
Hij kan het met een ieder daar goed vinden en krijgt ook veel vrijwilligers op bezoek ook heeft die een hele goede kennis aan over gehouden.
Wat doen die mensen een goed werk daar bij VLK vooral omdat ik op 2uur rijden woon en om de dag naar hem toe ga.


Lies snap goed wat je bedoel ik mis mijn moeder ook nog zo erg maar af en toe denk ik dat ze nog om me heen is en dat is
een fijn gevoel.

Wens iedereen heel veel sterkte


dikke knuffel ineke

poehe-57

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 19
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #38 Gepost op: juli 23, 2009, 11:43:20 am »
Lieve mensen

Mijn Vader is 16 juli overleden en gisteren is de kerkdienst geweest en is hij gecremeerd.
Wil iedereen bedanken die met me mee geleefd hebt.
En wil verder de mensen hier sterkte wensen

Liefs Ineke

LP

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 12
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #39 Gepost op: juli 24, 2009, 16:26:44 pm »
Dag Ineke
Veel sterkte!!
Neem je tijd
Veel steun, liefde, ... toegewenst
Liefs Lies

piskaloter

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 14
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #40 Gepost op: augustus 08, 2009, 23:26:58 pm »
Hallo iedereen,

Mijn oprechte medeleven aan Ineke. Het spijt me dat ik zo laat reageer, heb drukke weken achter de rug maar nu wel tijd gevonden om iets op het forum te zetten.
Het is toch ook snel gegaan he ineke. De diagnose of ziekte is niet gekend bij het grote publiek, en af en toe wil ik daar iets aan doen, weet alleen niet wat.
20 augustus is het 6 maanden geleden dat mijn papa overleden is. Daar komt dan nog eens bij dat uitgerekend op die datum mijn mama verjaart. Het zal heel moeilijk zijn voor haar. Ik begin het gemis echt gewaar te worden, hem niet kunnen vastnemen, hem niet horen aan de telefoon. Ik zie geregeld naar onze laatste foto van in het ziekenhuis. Verdorie ik mis hem.
Hey Lies, hoe gaat het? Het is weer rustig op het forum, maar ja, iedereen gaat verder met zijn leventje.

Veel sterkte aan iedereen die het nodig heeft (mezelf inc).

wistiti

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #41 Gepost op: augustus 26, 2009, 02:08:01 am »
Hallo allemaal,

Ben een tijdje niet op het forum geraakt wegens kinderen thuis met vakantie en nogal wat rompslomp met mijn pa.
Aan Ineke wil ik veel moed en sterkte toewensen. Hopelijk vind je steun in je omgeving en bij de mensen rondom je.

Met mijn vader leek het even de goede kant uit te gaan. We kregen goed nieuws bij de controle : alles was stabiel en hij had, de laatste weken, geen verder gewicht verloren. Hoewel ik wist dat het niet betekende dat hij genezen was gaf het toch weer even hoop. Twee dagen.
Toen kreeg hij koorts en werd hij serieus ziek. Infectie van de nieren en de urinewegen. Er werd een zware antibiotica-kuur opgestart en na een week leek alles onder controle.
Ondertussen heeft hetzelfde probleem zich nog een keer herhaald.

Omdat het toch allemaal niet zo erg leek heb ik mijn oudste dochter, met een vriendin, naar Zuid-Frankrijk laten vertrekken om daar een vakantiejob te gaan doen. De eigenaar van de site is een vriend van mij en die kent de situatie, hij wist dat er mogelijkerwijze een punt kon zijn waarop ze zou moeten of willen terug komen.
Maar ik zag het, eind juli, nog positief.

Vorige zaterdag kwam ik onverwacht het huis van mijn vader binnen en zag hem knoeien met een blikopener en een klein blikje tomatenpuree (van die kleine blikjes van de Aldi). Hij had de macht en de kracht niet meer om de blikopener te bedienen. Bleek dat hij al twee weken ondraaglijke pijn heeft in de gewrichten van zijn vingers, polsen, ellebogen en schouders. Hij wilde het mij niet zeggen en hij wil de huisarts niet bellen.
Voor mij stond even de wereld stil toen ik zag hoe mijn vader, die altijd in de bouw gewerkt heeft, eerst als metser, later als ploegbaas, nog later als werfleider over honderden mensen, die altijd een vent als een boom geweest is, geen blikje tomatenpuree meer kon openen. Een jaar geleden sjouwde hij, tegen beter weten in, nog rond met een zak cement van 50 kg alsof het niets was.

Ik heb geprobeerd om hem te overhalen de huisarts te bellen. Hij wilde niet.
Zondag ging het verder mis. Ik had venkelpuree voor hem klaargemaakt. Ik had eerst gecheckt met de dietiste van het ziekenhuis of hij dat wel mocht eten (het is niet altijd evident om met de voedingsregels om te gaan) en dat was geen probleem, zelfs heel jonge babys krijgen venkel.
Twaalf uur later, midden in de nacht, is hij misselijk geworden, kreeg hij krampen en koorts.
Hij weet het aan de venkel, iets wat volgens de specialist, de huisarts en de dietiste onmogelijk is.
Zij willen hem allemaal zo vlug mogelijk onderzoeken, mijn pa wil van geen wijken weten en maakt ruzie met mij als ik het nog maar ter sprake breng.

Mijn oudste dochter komt zaterdag terug uit Frankrijk en dat weet hij. Waarschijnlijk zal hij het volhouden tot dan, voor hij zegt dat het niet meer gaat, dan is hij zeker dat ze niet voor hem terug moet komen. Die twee hebben altijd een heel hechte band gehad.

Mijn dochter belde me vandaag op om te vragen of opa honging mocht eten. Ze was gaan winkelen in Agde en wilde iets leuks voor hem kopen.
Honing mag hij wel eten, zij het in beperkte mate en hij zal het waarschijnlijk wel leuk vinden om het van haar te krijgen. Ze heeft hem regelmatig vanuit Frankrijk opgebeld zodat hij zeker was dat alles OK was met haar.

Ik weet, en ik voel ook, dat het nu toch mis begint te gaan. Hij weet het zelf ook wel, hij zit om de haverklap bij zijn bankier, zijn zaken te regelen.
Gelukkig hebben we het altijd min of meer bespreekbaar kunnen houden en hebben we weinig taboes op dat vlak.
Toen mijn ma ziek was lag dat anders.
Ook omdat de artsen niet open genoeg waren tegen mijn ouders en de waarheid een heel lange tijd voor hen verbloemd hebben.
Hij begint zich nu wel vragen te stellen over de oorzaak van zijn ziekte. Het is ook niet zo eenduidig als bijvoorbeeld bij een roker met longkanker of een alcoholicus met een primaire levertumor. Je kunt het niet terugvoeren naar een aantal hormonale processen zoals prostaatkanker of borstkanker.  Hij zit met hopen vragen waar hij eigenlijk geen antwoord op krijgt omdat de artsen het ook niet hebben.
Hij maakt zich zorgen over de erfelijkheid van het geheel, over het feit dat, door een bloedtransfusie die mijn moeder in de oorlog in een veldhospitaal kreeg, wij allemaal en zonder het te weten, besmet zijn geworden met hepatitis B. Dat is pas jaren na mijn geboorte aan het licht gekomen en dat dat mogelijkerwijze een rol speelde.
Hij zoekt antwoorden en hij vindt ze niet.
Ze zijn er ook niet, nog niet.

Het is nu zwaar aan het worden omdat ik schrik begin te krijgen. Hij heeft weinig macht in zijn armen maar hij wil per se met de auto blijven rijden. Hij is alleen in hMiuis, als er 's nachts iets gebeurt en hij geraakt niet bij de telefoon is het een drama. Ik slaap dus maar heel weinig en ik zit weer in het stadium, net als bij mijn moeder, dat ik in mijn slaap de telefoon en de gsm hoor rinkelen terwijl dat niet zo is.
Ik loop 's nachts om drie uur weer met mijn labrador te wandelen in het dorp omdat ik niet kan slapen. We wonen maar drie kilometer van mekaar af maar toch lijkt het een halve wereld op zo'n momenten. Ik rijd normaal 7 minuten naar mijn ouderlijk huis maar toen mijn ma ziek was en ik vlug naar ginder moest rijden leek het erger dan 100 km met file te rijden.

Bizar hoe de perceptie van een mens in zo'n situaties toch altijd weer veranderd.

Ik probeer nu ook een beetje voor mezelf te zorgen. Ik heb lessen getrokken uit de fouten die ik gemaakt heb toen mijn moeder ziek was : te weinig slaap, niet regelmatig eten, te weinig contact met mijn vrienden, kennissen,...
Dit keer dwing ik mezelf om een paar dingen voor mezelf te houden die leuk zijn en waardoor ik mijn gedachten kan verzetten op andere zaken.
Vorige keer ben ik tijdelijk gestopt met werken, mijn kinderen waren toen ook nog jonger, nu doe ik dat niet. Ik heb de drukte van mijn praktijk nodig om te voelen dat ik ook nog leef buiten dat gebeuren rond mijn vader.
En dat helpt eigenlijk wel om er mentaal ook beter tegen te kunnen. Mijn cliënten hebben wel begrip voor het feit dat ik minder beschikbaar ben dan anders en alles een beetje beter moet timen maar een aantal onder hen heeft soortgelijke ervaringen en dus valt dat mee. Van een aantal onder hen krijg ik zelfs redelijk wat steun.
De vorige keer heb ik het echt "aan de velletjes van mijn tanden" moeten volhouden, dit keer ga ik proberen toch een beetje meer reserves te houden, zowel fysiek als mentaal. Ik weet dat ik ze nog nodig zal hebben.

Ik voel ook dat de communicatie met hem moeilijker wordt en dat hij een zekere mate van koppigheid en aggressiviteit begint te vertonen die ik bij mijn moeder ook gezien heb. Ik probeer me erboven te plaatsen maar dat is ook niet altijd evident, zeker niet op momenten dat het slecht met hem gaat en hij hulp weigert.

Ik wens ondertussen veel moed en sterkte aan iedereen.
Uiteindelijk zitten we allemaal in dezelfde situatie.

Nancy

poehe-57

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 19
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #42 Gepost op: augustus 26, 2009, 19:25:37 pm »
Lieve Nancy

Bedankt voor de lieve woorden heb gelukkig een lieve man en goede vrienden
want van me familie moet ik het niet hebben  dat was er maar 1 en dat was me Pa
maar goed......zit nl met veel verdriet en woede

Wil jou heel heel veel sterkte wensen woorden ontbreken me nu even

Maar een dikke knuffel Liefs Ineke

Massie

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #43 Gepost op: april 18, 2010, 19:43:33 pm »
Hallo,

Ik heb jullie berichtjes net allemaal gelezen. Helaas weinig goed nieuws. (tja... ik was in mijn wanhoop op zoek naar mensen die zo'n tumor lang overleeft hebben)
Bij mijn man is in januari 2010, nadat hij geel was geworden, ook een cholangiocarcinoom vastgesteld. Men heeft getracht hem te opereren, maar helaas uitzaaiingen aangetroffen in de 12-vingerige darm. Daarnaast was de (klatskin) tumor ook nog groter dan aanvankelijk gedacht.
Daarna kom je dus automatisch in het palliatieve circuit. Men probeert met chemo therapie zijn leven te rekken. Maar ik heb de indruk dat hij steeds zieker wordt. Hij kan nauwelijks nog uit zijn bed komen en heeft helemaal geen trek in eten. Alles wat hij eet komt er trouwens ook vaak weer uit. Hij is nu heel erg vermagerd en heeft nergens meer interesse in.... kijkt niet meer naar tv, en heeft eigenlijk ook geen interesse meer in krant en omgeving... wat voor zijn persoon heel vreemd is.

Het is trouwens wel eens prettig om dit zo anoniem te kunnen schrijven. Ik vind het namelijk moeilijk om hem verder zien af te takelen en zo weinig steun te kunnen bieden. Soms probeer ik mijzelf voor de gek te houden en te doen alsof alles weer goed komt. Maar het gaat niet goed komen... ik weet het! Wisten we nou maar eens hoeveel tijd we nog hadden... maar misschien is het ook maar beter zo....
Want zalig de onwetendheid...

hebben jullie tips voor me om het voor hem dragelijker te maken?

dank,

poehe-57

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 19
    • Bekijk profiel
Re:Galwegkanker
« Reactie #44 Gepost op: juni 30, 2010, 00:00:04 am »
Hallo Massie

Lees net je berichtje het is van april maar ben hier maar heel af en toe

Het is waar dat je hier lekker je hart kunt luchten dat heb ik ook gedaan hoop voor je (jullie) dat het allemaal goed gaat
het is een waardeloze ziekte waar bijna niets aan te doen is en je bent zo machteloos
Voor mij is het nu een jaar geleden dat mijn Vader op de palliatieve afd verbleef en de film komt weer helemaal voor bij
maar ben blij dat die daar geweest is

Wens je heel veel sterkte groetjes Ineke