Auteur Topic: tips voor het afscheid nemen  (gelezen 14922 keer)

ladychrisje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 20
    • Bekijk profiel
Re:tips voor het afscheid nemen
« Reactie #15 Gepost op: december 15, 2008, 11:50:28 am »
beste Nana
het is heel moeilijk om zoiets te aanvaarden.
ik heb mijn moeder op nog geen 4 weken moeten afgeven begin november.
we kregen te horen dat ze longkanker had heel onverwachts want ze was helemaal niet voor haar longen in het ziekenhuis opgenomen en nog geen 4 weken later hebben we haar ten grave moeten dragen. een moeder is altijd heel speciaal en wil je nooit afgeven. toch heb ik me een beetje kunnen troosten dat ik nog afscheid van haar heb kunnen nemen toen ze er nog was ook al viel het me heel zwaar maar had ik het niet gedaan zou ik het me nooit vergeven hebben .
wel ik huil nog veel om het verlies want we hadden een heel speciale band . telkens ik een foto zie van haar krijg ik het heel moeilijk. nu de feestdagen eraan komen is het ook heel moeilijk zeker omdat we gehoopt hadden dat ze dit jaar er nog bij zou geweest zijn maar dat mocht jammer genoeg niet gebeuren . ik wou eerst geen boom zetten maar mijn moeder was altijd zo gesteld op de feestdagen dat ik me heb laten overtuigen om er toch eentje te zetten.
het doet pijn zeker dat ik weet dat ze er niet bij is dit jaar en heb eerlijk gezegt bang voor de dagen maar probeer me sterk te houden.
een schouder om uit te huilen zou je echt moeten vinden want dat heeft men in deze moeilijke tijd zeker nodig. praat er zoveel mogelijk over en krop niets op want dat maakt het erger. ik heb op een gegeven moment hulp gezocht bij caw centrum algemeen welzijn en heb er een goed gesprek gehad zoiets lucht op .ook heb ik mijn verhaal geschreven in het forum hier ( mijn moeder heeft longkanker) en heb er alles op gezet waar ik mee zat en heb steun gevonden in de antwoorden ook zoiets lucht op . Wens je verder veel sterkte toe meid
groetjes chrisje

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:tips voor het afscheid nemen
« Reactie #16 Gepost op: december 15, 2008, 19:11:15 pm »
Nana,

"Je mama is je verleden, je heden en je bestaansreden." Sta me toe jouw zin aan te vullen en erbij te vermelden dat zij ook je toekomst is. Een toekomst kan immers niet bestaan zonder het verleden. Je toekomst zal steeds opnieuw gebaseerd zijn op het verleden en zelfs het heden.
Hoewel ieder heengaan van een dierbare steeds weer te vroeg is, wil ik je er voornamelijk op wijzen dat het hier NIET stopt. Je mama zou je vast en zeker ook liever gelukkig zien verder gaan.
Natuurlijk mag je best wel verdrietig zijn; dat hoort er allemaal bij. Maar er is meer... Wees fier op mama; JOUW mama !!
Ook ik heb het 1ste jaar géén kerstboom KUNNEN opzetten; te emotioneel.
P.S.: Echte vrienden komen heus wel terug. Misschien willen ze je gewoon 'sparen' van extra verdriet. Niet iedereen begrijpt dat we hen net nu wél nodig hebben.

Groetjes, Steven

annegato

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 49
    • Bekijk profiel
Re:tips voor het afscheid nemen
« Reactie #17 Gepost op: december 16, 2008, 00:00:53 am »
ikzelf heb mijn moeder verloren toen zij 50 was, zij was op weg naar mij om te helpen, want ik was acht maanden zwanger van mijn tweede zoon.
Zij werd doodgereden door iemand van 17, zonder rijbewijs, dronken en hij reed veel te hard.
Ik had het gevoel dat de wereld stilstond, geen afscheid kunnen nemen, niets. Een maand later bevallen, het enige wat ge dan wil doen is je mama bellen en dat gaat niet. Toen kon ik bij mijn man terecht en uithuilen als het nodig was.
Tien jaar later stierf mijn vader op zijn zestigste aan blaaskanker. Weer hetzelfde, wij hadden geen afscheid genomen want toen (1986) werd er gezwegen over de toestand van iemand. Hij zei altijd dat het wel zou beteren als het zomer werd. Wij wisten beter maar zwegen.
Vorig jaar kreeg mijn man na vele jaren van ziekte en achteruitgaan eindelijk een nieuw hart. Heel ons gezin en familie was zo opgelucht en blij. De transplantatie was wonderlijk gelukt. Mijn man genas zo voorspoedig, de dokters stonden er zelf van te kijken dat het allemaal zo vlug ging. Mar hij wou ook aan zijn  ieuwe leven beginnen. Eindelijk terug een normaalnleven, mijn man kon terug alles wat voordien niet meer ging. Fietsen, wandelen, klusjes opknappen, autorijden,uitstapjes maken met zijn kleindochter, wat genoot hij hiervan. Zes maanden later kreeg hij last van zijn maag (volgens de dokters een gevolg van de afstotingsmedicijnen), het beterde niet. Men deed een gastroscopie en twee weken later viel het verdict, slokdarmkanker met uitzaaingen in de lever. Onze wereld en die van onze vier kinderen veranderde op één dag. Mijn man was pas 58, hij heeft gevochten, maar de aftakeling is zeer snel begonnen. Hij heeft heel veelpijn gehad, kon niet meer eten en niet meer drinken. Hier thuis was het op het einde een hel. Ik wilde echt het woord palliatieve niet horen, men blijft hopen.
Dit jaar men pasen was de toestand zo erg, het was voor hem en voor iedereen een hel, hij lag in bed en weende omdat hij door de pijn met niemand van de kinderen en met zijn kleinkind kon praten.
Op aanraden van de huisarts, die ons geweldig gesteund had al die tijd, zijn we toch de volgende dag naar palliatieve gegaan.
Daar ging voor ons een nieuwe wereld open. Ik wou er vroeger niet van horen, maar nu weet ik beter.
Vanaf de eerste dag had mijn man geen pijn meer en hij voelde zich geweldig zei hij. Iedereen, zelfs het bezoek werd opgevangen, er werd met mijn man en mij gepraat, met de kinderen en met ieder die er behoefte aan had. Er werd niet alleen geweend, af en toe maakte mijn man nog grapjes met de verpleging. Mijn man heeft nog met iedereen die hij wilde kunnen praten, hij heeft echt afscheid kunnen nemen. De drie weken die hij daar nog was, waren de mooiste weken van het hele jaar zei hij altijd.
Onze kinderen, die normaal niet zo zijn om eens met hun papa te gaan praten over het leven, deden dit daar vanzelf. Mijn man en ik hebben daar dagen gepraat over ons leven, onze liefde, over alles. Hij vroeg aan onze jongste dochter om zijn kaartje te maken in plaats van een doodsbrief want dat vond hij niets voor hem. Onze kleindochter van vier werd door de verpleging zo goed opgevangen, het werd haar tweede thuis. Zij woonde daar een beetje bij haar opa zei ze. Daar werd aan haar verteld, wat wij niet konden, dat haar opa ging sterven. De dag voor hij stierf heeft mijn man palliatieve sedatie gevraagd en gekregen. Hij mocht dit vragen wanneer hij het nodig vond. Heel bewust heeft hij nog van iedereen afscheid genomen, hij heeft mij nog eens voor de laatste keer vastgepakt en gezegd hoe graag hij mij altijd gezien had.
Het verdriet is er nu niet minder om, maar thuis hadden wij nooit zo afscheid kunnen nemen. Nu is hij ingeslapen met iedereen die hij graag zag bij hem en de volgende dag is hij voorgoed ingeslapen. Nu is het zeven maanden later, die hele kerstperiode is voor mij ook een verschrikking, maar ik doe het voor de kinderen en mijn kleindochter. Vanbinnen ga ik precies stilletjes aan meer dood. Ik had zo graag bij hem kunnen uithuilen, nu kan ik dat bij niemand meer.
Ik ben een stuk van mezelf kwijt. Alleen in bed wenen is heel eenzaam. En ik weet dat het voor de rest van mijn leven zo is. Ik sta s'morgens op en hoop dat de dag rap voorbijgaat en ik terug kan slapen. Ik weet dat dit geen leven is, maar ik kan niet anders.
Ik probeer onze kinderen te sparen, en zij mij waarschijnlijk. Maar zij hebben hun hele leven nog voor zich. Ze missen hun papa ook heel erg. Het was er dan ook eentje uit de duizend.
Maar waar kan ik naartoe met mijn verdriet, ik ben zo moe van alle verdriet en van alles.
Gelukkig dat wij die drie laatste weken op palliatieve gehad hebben. Daarom zou ik het iedereen willen aanraden. Praat zoveel mogelijk met uw geliefde die ge zult moeten missen, dat doet erna zoveel deugd. Ikzelf denk nog elke dag aan wat ik nog had moeten zeggen.
Buiten komen kan ik nog altijd bijna niet, thuis voel ik mij het dichtste bij mijn man. De enige plaats waar ik af en toe naartoe ga is naar palliatieve. Daar zijn we altijd welkom. Ik voel mij daar ook nog een beetje bij hem.
Ik wens jullie allemaal veel sterkte, met hetgeen nog moet komen maar zorg in ieder geval dat je zoveel mogelijk bij je mama of man, vrouw of wie dan ook bent en mekaar probeert te troosen.

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:tips voor het afscheid nemen
« Reactie #18 Gepost op: december 16, 2008, 20:18:00 pm »
Hey Annegato,

Ben je sedertdien nog een langsgeweest op de palliatieve dienst? Ga er eens een praatje maken met die mensen!! Haal herinneringen boven en zeg hen terloops ook hoe moeilijk je het hebt. Vraag om eventueel de psychologe van de dienst eens te mogen spreken. Zelf heb ik nà de 'feest'-dagen ook opnieuw een afspraak met haar. Ja, zelfs nu nog na meer dan 2,5 jaar!!!
Het van je af schrijven is een heel goed ding, maar een kleine professionele bijsturing maakt het nog een beetje draaglijker.

Groetjes, Steven

nana2675

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
Re:tips voor het afscheid nemen
« Reactie #19 Gepost op: december 16, 2008, 22:53:37 pm »
"Je mama is je verleden, je heden en je bestaansreden." Sta me toe jouw zin aan te vullen en erbij te vermelden dat zij ook je toekomst is.

Bedankt voor de lieve woorden Steven, maar ik ben gewoon bang dat ik haar zal vergeten. En ik weet wel dat het niet zo is, maar ik besef ook heel goed dat de herinneringen aan een overleden geliefde stilaan wegebben. Ik zei enkele jaren geleden ook dat ik mijn vader nooit zou vergeten, maar ben tot het pijnlijke besef moeten komen dat je mettertijd meer en meer vergeet, zelfs zijn zo vertrouwde gezicht kan ik me soms nog zo moeilijk voor de geest halen...

Ook bedoel ik met die uitspraak dat zij er in de toekomst niet meer zal zijn om mee te praten, om leuke dingen mee te delen, of om steun bij te zoeken wanneer ik het eens moeilijk heb. Zij is mijn beste vriendin, mijn trouwste levenspartner... ze staat al 33 jaar aan mijn zijde om alles met me te delen, en ik weet niet wie ooit die rol zo goed zal kunnen invullen als zij dat doet.

Ik kom net van het ziekenhuis, en ze is terug slechter.
Het opgehoopte vocht zoekt zich een weg naar buiten. Haar o zo tere huid scheurt door de grote druk, en haar de etter druipt zo uit haar onderbenen.
Door de aanhoudende diaree dienen haar pampers zowat om het half uur te worden ververst.
Mede door deze diaree en daarbovenop de grote druk van het opgehoopte vocht, komen haar darmen meer en meer naar buiten, ondanks de rekkertjes die vorige week nog geplaatst zijn om die darmen binnen te proberen houden.
Ademen wordt steeds moeilijker, ze dient intussen ook gebruik te maken van een zuurstoftoevoerslang (of hoe dat ding ook moge heten).
En de frequente koortsopstoten betekenen ook al niet veel goeds.

Het is zo oneerlijk ! Ze heeft nooit iemand pijn gedaan ! Waarom moet zij dan zo afzien ?
Ik wil niet dat ze afziet, echt niet, maar haar verliezen wil ik nog veel minder.

En dit schrijvende denk ik : ben ik dan echt zo egoïstisch ?
 ???

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:tips voor het afscheid nemen
« Reactie #20 Gepost op: december 17, 2008, 19:42:20 pm »
Hey Nana,

De toekomst zal zichzelf wel uitwijzen, maar... daar zijn jullie nu nog niet aan toe. Wees er nu maar gewoon voor je mama; dat betekent nu heel veel voor haar!! De rest is bijkomstig en nu nog voorbarig, maar weet dat je ook dan op onze steun kan rekenen.

Groetjes, Steven

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:tips voor het afscheid nemen
« Reactie #21 Gepost op: december 18, 2008, 18:12:14 pm »
vergeet niet dat iedereen zich die vraag heeft gesteld... iedereen die in deze situatie zat. Het is niet eerlijk dag 'goede' mensen deze ziekte krijgen maar weet dat al heel wat mensen voor en na u dit zullen afvragen... je komt er wel, als je dit zelf ook wil! je MOET gewoon verder, hoe moeilijk ook.

weet dat jij nog verder kan, als je dit in je achterhoofd houdt is het al wat dragelijker en is het ook makkelijker om er te zijn voor je mama,die je nu echt nodig heeft.

Veel sterkte