Auteur Topic: bedankt  (gelezen 4225 keer)

violetje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 18
    • Bekijk profiel
bedankt
« Gepost op: september 26, 2008, 14:16:48 pm »
Bedankt lieve mensen dat ik zo snel een reactie gekregen hebben op mijn bericht.
Ik geniet van ieder moment dat ik samen kan doorbrengen met mijn moeder maar het
valt me soms heel zwaar om opgewekt te blijven in haar nabijheid. Wil ze hoop blijven koesteren moet ik wel komedie spelen. Gisteren vertelde ze me dat ze aan de dokter gevraagd had hoe lang ze nog te leven had en dat die niet geantwoord had. Ik heb haar verteld dat niemand maar dan ook niemand tegen iemand kan zeggen hoe lang ze gaan leven en dan lieg ik niet he. Iedereen kan ziek worden of een ongeluk krijgen. Het is niet gemakkelijk maar dat weten jullie allemaal.
Nogmaals bedankt. Als ik straks haar ziekenkamer ga binnengaan met mijn dochters en ik ga haar zien glunderen omdat we er zijn dan smelt mijn hart en ben ik gelukkig dat ik haar dag toch nog een beetje kan goedmaken

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:bedankt
« Reactie #1 Gepost op: september 26, 2008, 14:30:52 pm »
Hey Violetje,

Je MOET heus NIET opgewekt te blijven hoor. Een traan van tijd tot tijd werkt héél opluchtend voor je eigen gemoed. Je mama voelt dat zelf ook wel aan hoor, wees daar maar zeker van. Ik denk zelf dat zij zich eerder zal intoomen om haar pijnen aan jullie te tonen, om zodoende jullie te willen sparen.
Trouwens, het is niet makkelijk maar samen een traan laten is een heel intense beleving!

Groetjes, Steven

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:bedankt
« Reactie #2 Gepost op: september 26, 2008, 19:12:43 pm »
Hallo Violetje,
heb net even gekeken over welk bericht je sprak.
Tsjonge... jij, jullie, maken wel heel veel mee op korte termijn...
Die onzekerheid is wel héél erg zeg. Als je zekerheid wil, dan kun je vragen om inzage in het dossier, hopelijk kan jouw moeder dat vragen want als zij het vraagt is het makkelijker en zij mag een vertrouwenspersoon aanduiden die het dossier met of zonder haar zal inkijken...!!!
Persoonlijke notities van de artsen hoeven ze niet te laten zien, maar alle onderzoeken en de protocols daarvan, daar heb je op eenvoudig verzoek inzage in. Lijkt me nuttig om enig inzicht te verkrijgen op de conditie van je moeder.
Dat vind ik nou zo erg he, dat ze mensen in onzekerheid laten.

Maar goed, waar het om gaat is dat je moeder zich aan jullie liefde mag verwarmen en dat is het allerbelangrijkste.

Ik sluit me aan bij wat Steven zegt: laat af en toe eens een traan, dat is een normale gezonde emotie hoor, alles opkroppen maakt de stress alleen maar groter.

Ik wens jullie toe dat je met elkaar nog een fijne tijd zult hebben, met ups en downs, maar toch samen en heel bewust.

Heel veel liefs,
                      Adrienne

violetje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 18
    • Bekijk profiel
Re:bedankt - wie weet raad
« Reactie #3 Gepost op: november 11, 2008, 20:26:43 pm »
Ik ben terug na tijdje afwezigheid. Met mama gaat het helemaal niet goed meer. Een kleine drie weken geleden is mama op controle geweest bij de oncologe en er was niet op te merken. Ze kreeg zelfs een afspraak voor begin december een herevaluatie te laten doen voor nier en lever. Enkele dagen later word ik opgebeld door de thuisverpleegster dat ze mama gevonden had, ze was gevallen. Ik ga er onmiddellijk naar toe en inderdaad ze wou op haar wc stoel gaan en ze was gevallen. De huisdoctor vond het raadzaam om haar te laten opnemen omdat ze niet wisten hoe lang mama er gelegen had en ze enorme pijn had. Na een weekje hospitaal krijg ik in de namiddag telefoon dat mama naar de palliatieve zorgen verhuisd was  en dat ze een maand mocht blijven. Mijn eerste reactie opluchting, ik dacht daar hebben ze eindelijk tijd voor haar . Alles ging goed voor een week toen begon het. Ze verhoogden de pleisters voor de pijnbestrijding van 100 naar 150. Mama was totaal verward en ze kraamde alleen nog nonsens uit. IK heb toen onmiddellijk een afspraak met de doctor gemaakt  en die beloofde me om ze terug te brengen tot 125. Ik kreeg toen pas te horen dat ze uitzaaingen had in het bot. De oncolog die haar tot nu toe behandelde zien we helemaal niet meer en op de palliatieve zorgen zijn de doctors anesthesisten. Een paar dagen ging het goed. Vandaag was ik er toen ze haar boterhammeke brachten en ik stelde vast dat er vloeibare medicijnen bijwaren. Het ene kende ik dat nam ze al van vroeger onder tabletvorm nl depakine en het andere herkende men partner. Zijn vader krijgt dat soms om zijn woedeaanvallen onder controle te houden HALDOL. Hij krijgt dan 10 druppelkes en hij is voor een hele dag aan het slapen. Mama krijgt dat meerdere keren per dag. We zijn onmiddellijk naar de verpleegster gegaan en die beweert dat het is tegen braken en misselijkheid. Mama washelemaal niet misselijk of ze moest ook niet braken. Ze ligt ook al twee dagen met een sonde omdat ze zogezegd niet kon plassen. Ik ben ten einde raad. Kan ik hier lijdzaam toezien hoe ze mama suf houden ? Ik had haar graag deze namiddag naar huis genomen maar ze was zo suf als wat en met die sonde kan ik ook geen weg. Heeft hier iemand ervaring met een palliatieve afdeling ? Ik wil niet dat mama pijn afziet maar is dit echt allemaal nodig ? Met die pleisters van 125 had ze geen pijn en ze is de kalmheid zelve. Tot vorige week stuurde ze me nog SMS'jes en zaten we te kletsen en keek ze tv en nu moet ik lijdzaam toezien hoe ze nog met moeite een druifke in haar mond kan stoppen. Haar toestand gaat niet verbeteren dat weet ik wel maar dit is ook niet goed. Hoeveel weken of dagen rusten er nog ons ? We kunnen niet eens meer een gesprek voeren. Mama denkt ook nog altijd dat ze binnenkort naar huis mag gaan. Wie kan me raad geven? Ikzelf ben ver aan het einde van mijn latijn.

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:bedankt
« Reactie #4 Gepost op: november 12, 2008, 19:58:28 pm »
Hey Violetje,

Zéééééér tevreden over de palliatieve zorgeenheid hier bij ons (H.-Hart Roeselare). Daar wordt je tenminste als mens verzorgd en ben je niet zomaar patient X met nummer Y. Ook als naaste familie wordt je er zéér goed opgevangen en begeleid. Zelfs nu nog (nà 2,5 jaar) kan ik op de steun van de psychologe van die dienst rekenen.
Vraag me gerust als je meer wil weten; al dan niet in een privé-bericht.

Groetjes, Steven

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:bedankt
« Reactie #5 Gepost op: november 13, 2008, 10:04:43 am »
wij hebben mama thuis bijgestaan dus ik kan hier geen raad in geven maar wens je wel veel sterkte en moed. Hoe zwaar het nu ook mag zijn, pas later zal je beseffen dat dit belangrijk is in het aanvaardingsproces... het zal je op die moment 'goed' doen voelen dat je bij haar bent geweest.

Veel sterkte en succes!