Auteur Topic: waarom  (gelezen 2902 keer)

violetje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 18
    • Bekijk profiel
waarom
« Gepost op: september 26, 2008, 11:46:25 am »
Hallo iedereen. Ikzelf heb geen kanker maar begrijp jullie allemaal heel goed.
Bij mijn moeder werd begin dit jaar een nier weggehaald omdat er een tumor op zat.
Na de operatie is gebleken dat het kwaadaardig was. Na tien dagen mocht mama uit het ziekenhuis. Veertien dagen thuis terug naar ziekenhuis omdat ze zich heel slecht voelde.
Zo is dat drie maand aan één stuk doorgegaan. Op de eerste controle, een maand na de operatie, kregen we te horen dat alles heel goed ging en dat we ons gelukkig mochten prijzen dat ze alles kunnen weghalen hadden er waren GEEN uitzaaingen en er was GEEN chemo nodig. Drie maand later na veel gesukkel en helse pijnen voor de vierde keer naar het ziekenhuis stellen ze plots vast dat er kanker zit op de pancreas, op de lever, en op een spier die tegen een zenuw drukte. Vandaar die helse pijnen. ?????? Alom verbazing natuurlijk, alles was weg er was geen chemo nodig, twee tussentijdse opnames en nu ineens .........Mama krijgt tijdens haar verblijf een aanval van epilepsie. De docter weet me te vertellen dat er waarschijnljik ook een tumor zit in de hersenen. Na vijf weken mag mama naar huis en inmiddels is de chemo begonnen. Dag en nacht moet ze bewaakt worden want ze slaat wartaal uit en weet niet wat ze doet. Ze valt ook constant. Terug ziekenhuis binnen.
Pillen zijn niet op punt en pleisters die ze krijgt tegen de pijn blijkbaar te zwaar. Medicatie wordt aangepast en er blijkt "plots" geen tumor in de hersenen te zijn. Inmiddels twee maanden verder en chemo gekregen. Kanker op de pancreas en lever en spier is weg. Verdwenen foetsie !!! Mirakel gebeurt zeker want men had ons verzekerd dat het niet meer te genezen viel en dat ze de toestand alleen maar konden rekken en leefbaar maken. Enfin vreugde alom. Veertien dagen geleden krijgt mama weer verschrikkelijke pijn in de rug en het trekt naar haar benen. De pijn wordt ondraaglijk en sedert vorige week ligt ze terug in het ziekenhuis. Ik maak een afspraak met de docter en wil er alles van weten. Veel uitleg krijg ik niet. Er is een gaatje in de heup en ze kunnen geen prothese steken omdat de toestand van mijn moeder dermate verzwakt is en ze heel broze botten heeft. Op mijn vraag of er dan opnieuw kanker is krijg ik helemaal geen antwoord van de oncologe. Volgende week starten er bestralingen die in Jette worden gegeven. Is er weer sprake van kanker ?
Is het osteoporose, arthrose weet ik veel ???? Ik heb hier gelezen over botkanker en de pijn die daar mee gepaard gaat en vraag me dus af of het deze keer geen botkanker is.
Veel vragen en docters die me geen duidelijke antwoorden geven. Mijn moeder is inmiddels 78 geworden maar  is voor haar nierkanker nooit ziek geweest. Ik moet lijdzaam toezien hoe een kranige vrouw die begin dit jaar nog op de fiets reeds een wrak is geworden. Verschrikkelijk gewoon. Ik wou dit verhaal gewoon even kwijt want er zijn veel mensen die weinig begrip kunnen opbrengen. Telkens weer wordt de vraag gesteld hoe oud is je mama ?
Wat heeft dat er in godsnaam mee te maken. Tuurlijk is het bij een jonge mens erger in die mate dan dat ze nog in de beginfase van hun leven staan en dat mijn moeder een vrij gezond leven gehad heeft en naar de 80 gaat maar dat is geen reden om erin te berusten.
WIj zijn nu negen maand verder en weet niet wat de toekomst brengt alleen dat ik ver aan het einde van mijn latijn ben. Iedere dag na het werk bij mama, de weekends, het begint te wegen en ik kan de toestand niet meer aan. Mijn kinderen en partner steunen me heel veel maar het is zwaar.

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:waarom
« Reactie #1 Gepost op: september 26, 2008, 13:32:55 pm »
hé,

wat een verhaal, ik denk dat dit nog maar een keer bewijst dat dokters ook maar mensen zijn en niet alles weten.

Probeer toch nog maar een keer te weten te komen wat het nu eigenlijk is...meer kan je denk ik voorlopig niet doen.Veel bij haar zijn maar je ook niet schuldig voelen als je even tijd voro jezelf neemt.

hou ons op de hoogte en veel sterkte,
ik ben zelf een (jonge)dochter van een ongeneeselijke mama met kanker.

Lieve47

  • ***
  • Berichten: 152
    • Bekijk profiel
Re:waarom
« Reactie #2 Gepost op: september 26, 2008, 13:34:51 pm »
Beste violetje,

Het is verschrikkelijk wat je moeder overkomt. Niemand wordt graag met kanker geconfronteerd. Je verwacht nooit dat het bij jou zal gebeuren, maar niemand is er vrij van.
Jette is een universaitair ziekenhuis en ze zal daar goed behandeld worden.
De vraag "hoe oud is je moeder" is natuurlijk niet leuk, maar is ook zo'n natuurlijke vraag eigenlijk. Ik denk dat als iemand jou moest vertellen dat haar moeder of vader kanker heeft, je ook zo'n reactie zou hebben en zou vragen hoe oud is ze.
Als ik vertel dat mijn zoon overleden is dan is het eerste wat men vraagt "een autoongeluk ?" Precies of jonge mensen overlijden alleen maar door een autoongeval.

veel sterkte nog in ieder geval en probeer te genieten van elk moment.

groetjes
Lieve

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:waarom
« Reactie #3 Gepost op: september 26, 2008, 14:03:59 pm »
Hey Violetje,

Het wordt hoog tijd dat je openheid EIST van de dokters en dat je als rechtstreekse familie op zijn minst recht hebt om de waarheid te aanhoren, hoe hard die ook moge zijn. Niets is emotioneel harder dan in het ongewisse te vertoeven bij deze ziekte.
Ongeacht de leeftijd van je mama, wens ik jullie zeker nog mooie tijden om samen naar uit te kijken!!

Groetjes, Steven