Auteur Topic: enkele weken  (gelezen 51590 keer)

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #75 Gepost op: oktober 28, 2008, 06:48:15 am »
Hoi Tina,

wat een verhaal... ik heb elke dag met je gedacht aan de moeilijke dingen,aan de mooie dingen.

Ik wist dat je het zwaar had maar je toch ook zo sterk hield. Ik ben blij dat je nog steeds je verhaal kan doen hier. Het geeft moed aan degene die in hetzelfde schuitje zitten en nog naar dit moment zullen moeten toeleven. Vanwege mezelf,heel erg bedankt, je geeft me kracht om deze situatie ook door te komen.

Ik hoop dat jij nog diezelfde kracht kan vinden om door te gaan, want dat heb je altijd zo mooi en goed gedaan.

weet dat we allemaal aan je dachten, al die momenten die je deelde...

het gaat je goed, het is beter zo...
Veel kracht, liefde & warmte

Melissa

Het is daarom dat ik het met jullie deel!  UIt de hoop dat jullie hier steun uit vinden, want dat heb ik ook altijd aan de verhalen van de anderen hier ....

En ik ga hier blijven komen hoor, voor jullie allemaal hoop te geven, want hoop doet leven, zelfs na de dood van een geliefde...
Mama is niet weg, ze is in onze harten....

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #76 Gepost op: oktober 28, 2008, 10:53:15 am »
ik ben blij dat je het zo kan zien...


ook ben ik er van overtuigd dat het moeilijk maar tegelijk ook goed is om the circle of life te zien... in te zien dat we nietig zijn, maar een deeltje van deze planeet. Dat er belangrijkere dingen zijn dan 'ik','ik','ik'.

Kben ook van plan om een actie te houden of iets waardoor ik mensen bewust maken van de verschillen die kanker in iemand zijn leven kan maken.

Nu heb ik het vooral druk met school en thuis maar ik weet dat ik hier ooit nog iets mee doe... mss via mijn vakgebied (grafisch ontwerp)...maar zo wil ik het in ieder geval niet laten...

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #77 Gepost op: november 03, 2008, 08:59:35 am »
het vervolg:

Selena had dit alles aanschouwd en werd hierdoor heel verdrietig en boos. Zonder dat we het doorhadden was ze ook meegegaan naar meter met pepe en bompa.  Daarna liep ze naar buiten, Tim ging haar achterna, omdat ik mijn handen vol had aan pepe en bompa.  Selena kwam terug binnen en zette zich met haar rug naar ons toe. Pepe wou haar meteen gaan troosten, maar ik zei:” Nee, pepe laat ze, zij moet het op haar manier verwerken, jij het op de jouwe.”  Pepe voelde zich heel schuldig, maar ik vond dat dit niet nodig was, wat ware gevoelens uiten is nooit fout… 

Na een paar minuten sprong Selena recht met de woorden, ik wil nog een tekening maken voor meter, dus de kleurtjes werden boven gehaald en vol overgave begon ze aan haar tekening.

Terwijl ik me over mijn dochter en mijn grootouders ontfermde, deed mijn kersverse schoonzus dit over mijn broer en papa….

Ineens begon pepe helemaal te bibberen( shock?!?) en bompa was ook van de kaart,  mijn broer kwam ook de living binnen en we keken elkaar aan, en samen  ik zag meteen dat hij hetzelfde dacht dan ik/ “borrel tijd”.  Dus ik vroeg wie wil er een borrel, mijn grootouders en mijn broer en zijn vrouw wouden er 1. Dus ik liet een borrelglaasje zien aan bompa, “dit formaat?”, nee dat was te klein dan en groter glaasje genomen en jeneverke ingeschonken, pepe nam een zoetere borrel.  Mijn broer vroeg of ik ook een wou, nee, ik wilde dit niet, ik wilde gewoon voelen, alles voelen…..en alert zijn…

Na de borrel ging het even weer rustiger….

Toen kwam de huisarts (papa had hem gebeld met het nieuws) de man had tranen in zijn ogen… hij babbelde even met ons en daarna ging hij  het overlijden vast stellen “pro forma” zoals hij het zei.  Selena was er bij en moest alles weten wat de arts deed, dus ik verstelde het. Hij ging luisteren met de stetoscoop om te horen dat meters hart niet meer klopte, maar dat van jou klopt nog wel he… Daarna nam hij een  lampje om in de ogen te schijnen dus ook dit legde ik aan haar uit… Hij betuigde zijn medeleven.  Daarna was het tijd voor de paparassen…  na dit ging hij ook zijn medeleven betuigen aan mijn grootouders. Pepe zei toen dat papa niet  zoveel verdriet kon hebben als zij hadden, want mama was haar kind en een vreemde voor papa….De arts zweeg wijselijk, want hij wist goed genoeg dat papa mama heel graag zag …..en  natuurlijk ook heel veel verdriet had. Hij ging naar papa en zei tegen hem ik spring in de loop van de week eens binnen om te zien hoe het met je is.

Daarna was Selena ineens heel blij, ze had bedacht dat alle tekeningen die ze had gemaakt voor meter, mee moesten met meter, want dat kon ze die laten zien aan marraine in de hemel. Dus alle tekeningen werden verzameld.

Pepe en bompa gingen weer naar mama. Na een tijdje kwam pepe in paniek naar me toe, al wenend ik krijg bompa niet weg bij ingrid… En ik sprak haar toe, geef hem de tijd, hij hoeft nu toch nog helemaal niet weg te gaan van haar, … ik zal zo wel naar bompa gaan, maar asjeblief geef hem de tijd die hij nodig heeft…  Ik wou eerst even bij mijn papa en broer gaan kijken hoe het met hen was. En nog voor ik naar bompa wou gaag kwam hij al zelf uit de kamer van mama.

Chris kwam toe van zijn werk, dus ik snel naar hem toe om hem te zeggen dat mama aan heen gegaan was, want ja normaal ging de euthansasie om 20u30 plaatsvinden.  Ook hij kreeg tranen in zijn ogen en een krop in de keel, en hij dat hij van me hield, en toen gingen we binnen. Binnen gekomen werd hij meteen door Selena overladen met kusjes en daarna moest hij van haar mee naar meter. Hadewych was wakker, dus gingen we met ons gevieren naar meter. Chris vond dat ze er vredig bij lag, en dat was ook zo… ze was blij dat ze eindelijk  vrij was van pijn….

Toen we terug in de living kwamen, trof ik bompa in een soort van schock toestand aan, hij bleef maar zeggen, na vandaag zien we ons ingrid niet meer,…. Ons mama wou eigenlijk niet ten toongesteld worden, dus het groeten zou met een gesloten kist zijn.  Ik zag de paniek ik bompa zijn ogen en ben dus met papa gaan praten, natuurlijk mocht hij zijn dochter nog zien. Dus ik terug naar bompa, ik nam zijn hand vast en zei, luister goed bompa, je zal mama nog zien, ok, je zal mama nog kunnen zien. De paniek verdween uit zijn ogen en hij werd kalmer… Pepe belde bompa zijn broer op om hen te komen halen, want hij kon  het niet aan mama zien opgehaald worden door de begrafenis ondernemer.

Papa zei ook tegen ons, ga maar naar huis dit hoeven de kindjes niet te zien, maar Selena wou dit juist wel zien en er zeker van zijn dat de tekeningen mee gingen met meter. Net toen we klaar stonden om te vertrekken, kwam de begrafenisondemer aan. En dus gaf ik de tekeningen samen met Selena aan hem af, meter moet die tekeningen meenemen, dit is erg belangrijk voor Selena, hij beloofde dat dit zo ging gaan…

Zaterdag  25/10

Vandaag konden we mama gaan groeten in het funerarium, mama had voor een gesloten kist gevraagd, maar ja, papa moest schipperen tussen familie en de wensen van mama.  Dus vandaag was ze “ten toongesteld” voor de familie.  Toen we daar aankwamen, stond er zoveel familie, dat was eigenlijk niet te bedoeling, het was meer voor een beperkt “publiek” bedoelt.  Toen we binnenkwamen zag ik mama daar liggen, haar gezicht was nors, haar handen gevouwen en daar lagen alle tekeningen van Selena. In eerste instantie was Selena blij en opgewekt, meter had haar tekeningen bij zich.  Tot pepe en haar zus, klagelijk begonnen te schreien, het ging door merg en been….Tja toen was Selena ook ontroostbaar…Papa, had haar op de schoot genomen, maar ook dit kon geen troost bieden.  Dus stond papa op en zei tot de familie, zoals Ingrid altijd zei, de levenden gaan voor op de doden, ik ga met Selena naar buiten….Mijn broer was ook al naar buiten gelopen, hij kon het ook niet aanhoren en aanzien…

Ik bleef zitten, ik huilde, ik bleef maar herhalen, sorry mama, sorry dat we je vernederen, ik weet dat je dit niet wou, sorry….

Na een tijdje ben ik ook naar buiten gegaan, en Tim zei me meteen, neem het papa niet kwalijk, hij moest schipperen he….Ik zei ik weet het ik neem het hem niet kwalijk, hij bedoelde het goed.


Toen kwam de hele familie naar buiten en ineens kwam bompa naar ons toe, en wees ons aan met een boze, nee zelfs een demonische blik en vroeg streng waarom hebben jullie geen kruisje gegeven, waarom hebben jullie haar niet gegroet…. Ik zei vrij bits omdat mama dit hier niet wilde…. Ook papa en Tim hebben haar geen kruisje gegeven, juist als een teken van respect…. Chris en ik waren hier niet goed van…. Vooral ik want ik had hiervoor gezorgt dat hij zijn dochter nog eens kon zien….

Toen iedereen buiten was, ging papa naar binnen, om zich luidop zijn excuses aan mama aan te bieden en haar een dikke kus te geven.

Daarna gingen we naar mijn ouders thuis, gelukkig gingen pepe en bompa niet mee binnen, want dat kon ik nu niet aan… Papa en Tim hadden dus ook het kruisverhoor gekregen van bompa en waren dus ook helemaal van de kaart… Daar zaten we dan allemaal in de keuken aan de keuketafel, als verslagen honden…. Daarna begon papa over de jassen van mama en zo…
Ik zei dat ik vooral de poncho van mama wou, en toen begon ik weer te huilen… omdat ik dacht aan mama hoe mooi ze met haar poncho was….

 Daarna  zijn we naar hun slaapkamer gegaan en heb ik de jassen van mama gepast en degene die me pasten heb ik dus mee….en natuurlijk haar poncho!

De volgende morgen belde pepe me op om te vragen hoe het met me ging, eerlijk ik kreeg er amper een paar woorden uit, ik werd zo misselijk als een hond…. Ze dacht dat ik teveel verdriet had om mama om te praten, maar nee, ik voelde walging…boosheid, om hun gedrag….

Daarna belde papa, en ik zei het aan hem, ik hou van hen, maar ze hebben me enorm teleurgesteld en gekwest…. Hij zei, ik weet het, ik weet het, ik heb met hen nog gepraat en gezegd dat wij hun manier van rouwen respecteren, en dat zij onze manier moeten respecteren.

Dinsdag 28/10 was het groeten voor familie, vrienden en kenissen MET GESlOTEN kist

Daar stonden we dan allemaal naast elkaar, iedereen kwam ons condoleren…Ik stond naast pepe en bompa, het vooral van zaterdag achter me gelaten, want ik hou van hen en iedereen maakt fouten he.
Veel geween bij pepe en bompa,  maar bijna op een ingeoefende manier, toneel….het voelde of ze alle aandacht naar hun wilde trekken, want zij hebben toch het meeste leed….

Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik voor mij bekenden zag, en vooral toen er een oude vriendin en vriend van mijn ouders, vooral van mama zag, ze vroeg me waarom heb je niks over de ziekte van jou mama gezegt…. Met veel moeite, kreeg ik er met een klein stemmetje uit, dit was niet aan mij om te vertellen…. Ook zij heeft borstkanker, ze zag er goed ….Mijn papa zei tegen haar, je mag Ingrid wreken hoor. Hoezo vroeg ze! Door de ziekte te overwinnen! Dit was zo mooi, zo ontroerend….

Er kwam heel veel volk, bijna heel het dorp van pepe en bompa is langs geweest, maar velen omdat het “zo hoort” en degene die voor papa en ons kwamen, die konden we op 2 handen tellen, die kwamen uit vriendschap, medeleven…. Ook hun arts kwam, weer met die tranen in zijn ogen….

Op het einde van de avond, als het half uurtje dat voorzien was voor het groeten bijna gedaan was, ben ik naar de kist van mama gelopen, en toen ik heb haar gegroet en een kruisje gegeven…..dit voelde juist aan….
« Laatst bewerkt op: november 03, 2008, 11:49:16 am door Tina24 »

gerda_s

  • ***
  • Berichten: 154
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #78 Gepost op: november 04, 2008, 19:58:57 pm »
Tina, wat ben je gevoelig en dapper. Je geeft ons de moed om verder te vechten en het inzicht hoe belangrijk dochters zijn...
De mijne is ook een geweldige steun voor me. Ik wens je veel sterkte.

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #79 Gepost op: november 05, 2008, 09:02:36 am »
Fijn te horen dat je veel steun hebt aan je dochter.

 :-* :-* :-*
Tina

violetje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 18
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #80 Gepost op: november 13, 2008, 10:21:56 am »
Lieve Tina,

Wat bewonder ik je moed en standvastigheid. De manier waarop je hier bent mee omgegaan. Ik kan veel leren van jou.
Mijn mama is ook stervende maar weet het nog altijd niet of wil het niet weten. Ik heb niet de kracht om er met haar over te praten.
De verpleegsters raadden me aan om haar gewoon te volgen. Moest ze er over praten gewoon eerlijk op antwoorden en als ze er zelf niet
over begint niks zeggen. Ik zou ook zo graag nog veel willen vragen of willen regelen zodat ik er zeker van ben dat ik haar laatste wensen kan inwilligen. Ze heeft het nog te vaak over als ik naar huis kom........ dat kan binnen een week zijn maar het ook nog langer duren. En ik kan het maar niet over mijn hart krijgen om haar de situatie uit te leggen. Mijn papa is reeds enkele jaren overleden en mits ik elke dag ga werken had ik geen andere keuze dan mama te laten opnemen telkens het te slecht ging. Ze viel regelmatig en ik kan haar alleen niet houden. Dus het is fijn dat je mama in haar eigen omgeving temidden van jullie allemaal is kunnen gaan.  Tina, je hebt een fantastische familie en je papa zal je nog hard nodig hebben. Je grootouders ook. Het is verschrikkelijk je ouders te verliezen Toen mijn papa gestorven iis toen had ik mama nog zodat we elkaar konden troosten, maar als ouder je kind verliezen ? Meestal is het omgekeerd he. Je grootouders hebben je teleurgesteld maar je mag het hen niet kwalijk nemen. Ze hebben jullie zeker niet willen kwetsen.
Veel sterkte nog toegewenst.
Je bent een hele goeie moeder en dochter en hierbij wil ik toch ook zeggen dat je vast en zeker een lieve partner hebt die je enorm steunt. 

 

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #81 Gepost op: november 13, 2008, 12:09:57 pm »
Violetje,

Wat moet dat moeilijk zijn, dat je mama niet weet of niet wil weten waar ze aan toe is.  Persoonlijk zou ik toch met haar praten hierover, de tijd is zo kort, en nu kan je haar nog dingen vragen,... Ik hou van mijn grootouders, en ik besef dat zij het ergste getroffen zijn, we hebben terug een goed contact hoor;)



Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #82 Gepost op: november 13, 2008, 12:15:45 pm »
Even kort hoe het nu met mij gaat: Ik praat alle avonden met mama, vertel haar de dingen die ik haar anders over de telefoon zou verteld hebben, hoe het met de kindjes ga, of hoe lomp ik weer ben geweest alle eigenlijk de dag dagelijkse beslommeringen.

Soms bel ik express als ik weet dat papa niet thuis is, de voicemail heeft mama ingsproken, zodat ik heel eventjes haar lieve warme stem kan horen, dat maakt de dag weer mooier...

Gisteren had ik een baal avond, mijn vader belde me, hij moet binnen 30 dagen weer gaan werken, de nacht doen( hij is postbode) en hij zal waarschijnlijk de hond, onze lieve White moeten wegdoen... Het is zo een lief aanhankelijk diertje, maar hij is doodsbang alleen, dus zou hij hele nachten janken, en dat zou niet goed komen met de buren.  Papa klonk echt zo verdrietig, dan gaat hij echt "alleen" zijn, ik heb de hele avond gehuild, om alles om marraine, om mama, om de hond, om papa....

Voor de rest gaat alles weer zijn normale gangetje, de grote gaan naar school, Hadewych ligt vrolijk te kirren in het park, de was en de plas word gedaan...


violetje

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 18
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #83 Gepost op: november 14, 2008, 10:54:00 am »
Tina,

Ik weet dat ik met mama zou moeten praten en één deze dagen breng ik het zeker ter sprake.
Weet je, mijn papa is nu vijf jaar dood, er gaat bijna geen dag voorbij of ik praat ook met hem. soms zelfs luidop als ik alleen ben thuis.
Raar he maar ik deed dat van na de begrafenis en ik doe dat nog. Dit heeft me heel veel geholpen. Ook vraag ik hem vaak om hulp voor mama nu en dat hij haar toch goed zal ontvangen en haar beschermen en allemaal van die dingen. Er zullen mensen zijn die dit raar vinden of zelfs belachelijk maar dat was en is mijn manier om hiermee om te gaan. Ook als de kinderen iets uitgespookt hebben zeg ik vaak, papa een geluk dat je hier nu niet bent of je was boos geweest.....Ieder heeft zijn eigen manier om verdriet te verwerken. Ooit dacht ik dat ik het verlies van mijn vader niet ging te bovenkomen. Het gemis is nog enorm maar de pijn is weg. Ik hoor in mijn gedachten nog steeds zijn stem en ik zie hem nog altijd uit de tuin komen en dan glimlach ik en weet ik dat die beelden nooit gaan vervagen. Zo zal dat ook zijn met mijn mama later.

Veel liefs.

vifke

  • Gast
Re:enkele weken
« Reactie #84 Gepost op: december 29, 2008, 15:30:28 pm »
ik wens jullie veel sterkte
vifke