Auteur Topic: enkele weken  (gelezen 51045 keer)

Greetje

  • **
  • Berichten: 87
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #60 Gepost op: oktober 22, 2008, 19:21:11 pm »
Tina, Je mama is een heel moedige vrouw! Ik wens je mooie laatste dagen met haar.
Veel sterkte, ik denk aan jullie.
Greetje.

TITA65

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #61 Gepost op: oktober 22, 2008, 19:52:37 pm »
lieve tina

wat jij de komende dagen moet doorstaan;kan niemand begrijpen :'(
probeer nog heel veel van elkaar te genieten
zodat je steeds deze momenten kan koesteren
ik wens je veel sterkte de komende dagen
en weet dat we aan je denken

lieve groet anita :-*

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #62 Gepost op: oktober 23, 2008, 22:04:06 pm »
wij zijn nu allemaal bij mama... ze wacht om te gaan op haar 'spuitje" dat ios hetenige wat haar nog tegenhoud... wij waken, allen...
dank jullie voor jullie steun
 :-* :-* :-*
Tina

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #63 Gepost op: oktober 25, 2008, 08:49:11 am »
Donderdag:

We waren met Selena haar GHB geweest en Chris had ons thuis (niet bij mijn ouders) afegezet want hij moest door naar zijn werk, zodra hij weg was belde ik naar huis, papa sprak zoo stil, hij lag bij mama in bed, Tim zou later wel terug bellen.  Een kwartier later belde hij me op, ik moest komen, want mama ging enorm acheruit, ik zei dat ik wel wat wou regelen, desnoods belde ik een taxi, maar ik moest wachten tot Aswin thuis kwam van school... ik legde toe, een 5 minuten later weer telefoon, papa had het voor mij geregeld nonkel Marc zou ons komen halen.

Even was het heel hectisch, ik moest nog de luierzak van Hadewych pakken, Selena terug omkleden, mezelf omkleden, Aswin kwam toe met de bus en was moe, wou wat eten en eigenlijk slapen, maar dat kon niet nonkel Marc ging ons oppikken...

Wat duurde die 45min ontzettend lang, eindelijk was nonkel Marc er, wel laadden in, iedereeen klik vast? ok we kunnen vertrekken.
Heel de weg lang praaten we over mama, hoe dapper en moedig ze wel was en hoe trots we op haar maar ook niet minder op papa waren.... Nonkel Marc, zei dat toen er zeker geen 10 hem na!

Dan kwamen we thuis aan, Hadewych en Aswin sliepen, Selena was wakker en ging meteen naar binnen. Ik ging zo snel ik kon naar mama, papa en Tim waren daar al ze was  heel heel onrustige, ze keek continue naar de klok, wij denken dat zij dacht dat het vrijdag was, ze was aan het aftellen tot haar "spuitje".  De dokter kwam en gaf haar wat om rustig te worden, ze was altijd met haar armen en benen bezig.(dit hielp maar een kwartier en toen werd ze terug onrustig)  We (mijn broer en ik besloten toen om daar te blijven) we weken donderdag amper van haar zijde. Papa, Tim en ik, zeiden heel vaak mama wij zijn bij je, we zeiden dan ook wie dat was, papa, Tim , Tina, we wreven over haar arm of rug, we zeiden ook dat ze het mocht loslaten, mama je mag gaan, het is goed....we zien je graag....maar toe ga maar.... Om beurten zeiden we ook iets persoonlijker tegen haar...  Selena kwam ook even, we zeiden dat ook tegen haar, mama Selena is hier nu ook, ook voor haar is het goed... ga maar...
Papa zei ook tegen ons , dat hij trots was, dat wij dit wilden doen, we zeiden alletwee, dat is toch normaal papa....
We weenden samen, de kamer was vol liefde.... dat was het gevoel dat overheerste de liefde voor mama...


We waren er allemaal, 4 generaties samen onder 1 dak... vol liefde....pepe en bompa waren blij dat ze ook wat afleiding hadden met de achterkleinkinderen....

Toen Hadewych wakker werd en honger had, ging ik haar snel halen, hup aan de borst en zo bij mama,  idem met Aswin toen hij wakkeer werd.

Selena en Aswin waren ook altijd welkom, om even mee te zorgen voor mama, het is immers ook hun meter he;)

's avonds aten we samen (wel bleef er altijd minstens 1 persoon bij mama, we hebben haar geen seconde alleen gelaten) vol au vent met kroketten en salade, dit was een bezondere maaltijd, papa at heel smakelijk, voor het eerst deze week (dat smakelijke) samen aan tafel met zijn kinderen en kleinkinderen, gaf natuurlijk een anders sfeer dan samen met zijn schoonouders;)

Daarna zeiden we tegen papa, wij blijven hier hoor, we doen dit samen... Dus Chris ging boven op mijn oude kamer slapen met Selena. Aswin (een mama's kindje) bleef beneden bij me in de "bompa" zetel (= is een relax zetel die je wat kan kantelen en dan kan je ook met je voeten omhoog ligge) Hadewych lag in haar snugglenest ook benen, mijn broer lag in de 2 persoonzetel en mijn schoonzus in de 3 persoonszetel.... alleen was zij de enige die sliep, en natuurlijk de kindjes ook. Maar mijn broer en ik, wij waakten, elke geluidje hoorden we.   het had geen zin om papa om het uur af te lossen, daar mama altijd papa nodig had..... ze was enorm onrustig als hij de kamer verliet....en werd pas rustig als hij weer bij haar aan bed zat of in bed lag..... Af en toe vielen we even in slaap, om 10 minuten later weer wakker te worden.... Af en toe loste we papa wel af, zodat hij wat kon komen drinken, even een frisse neus halen,.... en altijd weer wreven we op haar arm of rug, spraken we haar toe, dat ze mocht gaan, ...als ze onrustig werd, zeiden we dat papa zo weer kwam....

Om middernacht kwam de huisarts weer, en gaf weer iets om te kalmeren (hij noemde haar steeds bij de naam en vertelde wat hij deed en waarom), daarna heeft papa toch nog een uur kunnen slapen, dicht bij mama....Wij werden wat ongerust omdat het zo rustig was, Tim ging even piepen en zag dat papa sliep en mama rustig was....

Dit was zo'n lange nacht, maar ik ben blij dat we er waren.

Vrijdag:

's morgens was mama kletsnat van het zweet, ze kreeg ook de typische reutel.... en was nog onrustiger, ze vocht echt tegen de dood, ze wou haar 'spuitje halen"... Wat duurde de ochtend lang , tja Aswin was ook al vna 5 uur wakker, .. Aswin is 's ochtends nog met me meegegaan naar mama, en heeft mee zachtjes over haar arm geaaid, ook al was ze onrustig... het voelde juist aan...

Ik voelde aan haar rechterarm die was koud, ik deed het deken weg, haar arm zag blauw, omdat ze heel de nacht op haar arm gelegen had arme mama toch..... Om half elf was de verpleger er, een hele lieve, hij pleegde overleg met de huisart over de telefoon, ze wouden haar medicatie minder snel geven zodat ze bij bewustzijn zou zijn (ze was ondertussen in een subcoma, iets wat ze nooit zou gewild hebben, ook de blaassonde niet...) we keken elkaar aan, we keken naar mama, haar ogen waren wijd op, angst was er uit af te lezen, ze bewoog ook kort haar hoofd, ze schudde nee... we hebben een 15 minuten gehuild en overlegd, papa zei dat hij had beloofd voor haar te praten als zij dit niet meer kon, toen zeiden we volmondig nee, dit zou mama niet gewild hebben... de verpleger belde terug met de ha, en toen zei hij dat het goed was, de medecijnen gingen nu zelf iets sneller ingesteld worden.... Dan kwam de vraag mama nog te wassen of niet... natuurlijk wel, ze was kleddernat, volede klam aan van het zweten, dat wou mama ook niet, haar tanden moesten ook gepoetst worden dat was haar uitdrukkelijke wens!!!  Hij vertelde ook dat we ook aan haar mochten laten weten dat ze mocht gaan, en we zeiden dit hebben we bijna continue gedaan... Hij sprak haar ook altijd aan, Ingrid, ik ga je wassen he, met de zeep die je zo graag ruikt, je zal fris zijn he....Ook hij zij tegen haar Ingrid meiske, je mag loslaten hoor, je man en je kinderen zijn bij je, ze houden van je, ze zullen je nooit vergeten....

Wanneer ze fris opgewassen was en weer wat in een confortabelere houdig lag, was ze weer even wat rustig.  De verpleger ging weg en de onrust was weer daar.  Toen kwam die van panal, en zie hoorde de reutel en zag ook de angst in haar ogen, en die zei meteen dit mag niet he, dit wilde ze niet he, wacht ik bel met de HA.....

OOk zij sprak mama aan: Ingrid, ik ben het he.... zeg je bent al sterk genoeg geweest hoor, je mag gaan...


Toen kwam de huisarts en die kon haar bloeddruk niet meer opnemen.... hij heeft haar toen ook toegesproken, en dan 3 medicijnen gegeven.... met de bedoeling dat ze zou slapen tot die avond 20u30 ....

Het ging wel effe duren voor de medicijnen werkte, maar dan ging ze slapen.

Toen ze rustig sliep hebben we pepe en bompa erbij laten zitten, en terwijl hebben we gegeten…

Na een tijdje ging Tim hen aflossen…na 5 minuten kwam hij mij roepen…hij kon mama niet meer zien ademen.  Ik ging naar mama toe, haar hoofd voelde koud, ik voelde geen warme lucht meer uit haar neus komen, ik probeerde via de hals de hartslag te vinden,…niks, dan aan de pols ook niks…. Dit was om 15u15.Gaf mama een aai en ging naar Tim al knikken, …en zei zachtjes mama is gegaan… Dan gingen we het samen aan papa zeggen, hij liep naar mama toe, gaf haar een dikke knus en zei dankje vrouwke…dank je dat je gegaan bent, we hadden het aan je gevraagd….

Daarna gingen we pepe en bompa het laten weten, papa nam pepe haar had vast en zei”ingrid is heengegaan”  Pepe, begon te roepen tiere: “neeeee, dat kan toch niet, dat mag toch niet”, “ wij zijn nog maar 2 minuten van haar weg” ze trilde helemaal, bompa ook…. Ik heb Aswin uit haar armen genomen, want die was daar inslaap gevallen en dan konden ze naar mama, naar hun dochter.

(de rest volgt nog)



Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:enkele weken
« Reactie #64 Gepost op: oktober 25, 2008, 13:39:27 pm »
Tina,

Ik vind helaas geen gepaste woorden, maar ik weet dat je vast wel begrijpt wat ik voel en bedoel!

 :'( :-* Steven

dutske

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 21
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #65 Gepost op: oktober 25, 2008, 19:20:04 pm »
Lieve Tina en familie,

wat een mooi verhaal, maar toch zit ik hier te huilen aan mijne pc, ik weet alleen niet of dit mee van verdriet is en of van geluk, dat ze is mogen gaan met zoveel liefde rond haar. Het is een heel raar gevoel, ik heb jullie meegevolgd al enkele weken en ik vind dit zo bizar.

Dit heeft niets lugubers ofzo, dit is zo sereen....

Sorry ik ben momenteel sprakeloos.
Ik wens jullie dan ook veel steun aan elkaar toe en neem jullie rust nu maar, zoals jullie mama ze nu neemt, jullie hebben het allemaal verdient.

Dikke knuffel
Wendy

kel

  • ***
  • Berichten: 129
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #66 Gepost op: oktober 25, 2008, 20:50:03 pm »
tina & familie,

heel veel sterkte,
maar het is voor je mama wel mooi gegaan,
en wat mooi van je papa dat zij haar bedankte voor dat ze gegaan was,

veel sterkte

kelly

Greetje

  • **
  • Berichten: 87
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #67 Gepost op: oktober 25, 2008, 21:09:37 pm »
Beste Tina en familie,

Heel veel sterkte! je mama heeft nu rust.
jullie zijn een liefdevolle familie.

Sterkte!
Greetje.


Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #68 Gepost op: oktober 26, 2008, 07:07:44 am »
Tina,

Ik vind helaas geen gepaste woorden, maar ik weet dat je vast wel begrijpt wat ik voel en bedoel!

 :'( :-* Steven

 :-* :-* :-* ik begrijp je

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #69 Gepost op: oktober 26, 2008, 07:08:53 am »
dank jullie allemaal, geef zelf de strijd niet op!

Het vervolg komt eraan, straks gaat Chris zwemmen met de grote dan heb ik tijd om mijn verhaal af te maken tot nut toe dan....

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #70 Gepost op: oktober 26, 2008, 09:55:32 am »
hier het tekstje van mama aan ons:

"Mijn grootste spijt en verdriet is het verdriet dat ik jullie aandoe, maar weet dat waar ik nu ben, het ook goed is." Ingrid

omamanita

  • *****
  • Berichten: 523
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #71 Gepost op: oktober 26, 2008, 19:54:39 pm »
Een moedige familie zijn jullie, en al komen er zeker nog zware dagen, samen zijn jullie sterk en de liefde van en voor Mama zal een grote hulp zijn in de verwerking van het verdriet denk ik.
Liefs
Omamanita

kathy30

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 7
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #72 Gepost op: oktober 27, 2008, 14:26:19 pm »
Liefste Tina,

ik vind je een sterke en moedige vrouw, en denk dat dit ongetwijfeld de eigenschappen zijn die je, volgens je verhaal, van je mama hebt geërfd.
Je verhaal heeft me heel erg aangegrepen, me ook verdrietig gemaakt, omdat ik weet dat ik dit ook zal meemaken met mijn mama. Maar tegelijkertijd heb ik , door je doorzettingsvermogen, je postivieve ingesteldheid en je sereniteit, veel kracht uit je verhaal, en jouw persoon geput.
Zoals zovelen je al op dit forum hebben gezegd: je komt uit een warm nest, en jij, je papa en je broer hebben je mama in de laatste dagen met zoveel liefde omringd. Meer kon ze niet van jullie verwachten. Het maakte het afscheid van jullie mama ook zo mooi.
Ik wens je nog veel sterkte deze dagen. Hou vast aan de mooie herinneringen aan je fantastische mama.

Kathy

MelissaM

  • ***
  • Berichten: 207
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #73 Gepost op: oktober 27, 2008, 19:30:52 pm »
Hoi Tina,

wat een verhaal... ik heb elke dag met je gedacht aan de moeilijke dingen,aan de mooie dingen.

Ik wist dat je het zwaar had maar je toch ook zo sterk hield. Ik ben blij dat je nog steeds je verhaal kan doen hier. Het geeft moed aan degene die in hetzelfde schuitje zitten en nog naar dit moment zullen moeten toeleven. Vanwege mezelf,heel erg bedankt, je geeft me kracht om deze situatie ook door te komen.

Ik hoop dat jij nog diezelfde kracht kan vinden om door te gaan, want dat heb je altijd zo mooi en goed gedaan.

weet dat we allemaal aan je dachten, al die momenten die je deelde...

het gaat je goed, het is beter zo...
Veel kracht, liefde & warmte

Melissa

Tina24

  • ***
  • Berichten: 196
    • Bekijk profiel
Re:enkele weken
« Reactie #74 Gepost op: oktober 28, 2008, 06:44:23 am »
I have A dream...nee, serieus ik ben heel serieus aan het nadenken of ik met hegene dat wij hebben meegemaakt, anderen kan gaan helpen, vooral kleine kinderen... Selena en Aswin hebben zo ongeveer het hele proces meegemaakt en dit was helemaal niet gruwelig of zo voor hen... Eigenlijk hebben ze dit jaar de circle of life gezien, op 5 juli hebben ze hun baby zusje Hadewych zien geboren worden en op 24 oktober hebben ze hun meter zien sterven.... beide dingen waar vele mensen hun kinderen willen van afschermen, maar eigenlijk de dingen des levens zijn.... ik wil hier zeker wat mee gaan doen, hoe of wat en wanneer weet ik niet.....