Auteur Topic: blijft die angst altijd?  (gelezen 5578 keer)

vanneke

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 3
    • Bekijk profiel
blijft die angst altijd?
« Gepost op: augustus 28, 2008, 22:13:46 pm »
Hallo,

Dit is men eerst berichtje hier dus zal ik me eerst voorstellen.
Ik ben Vanessa 28 jaar en ben ondertussen 7 jaar getrouwd met John en heb 2 prachtige kinderen van 4 en bijna 2.

Toen men Jongste zoon 4 maanden was kregen we het afschuwelijke bericht dat men man prostaatkanker had.
Na verdere onderzoeken bleek deze niet uitgezaaid tezijn en hebben ze deze operatief verwijderd.
Voor de operatie werd ons verteld dat 50% na de operatie impotent waren maar dat dit via inspuitingen wel kon verholpen worden. Verder werdt ook nog gezegd dat slechts 4% last had van blijvende incontinentie.
Wel men man is nu bijna 1.5 jaar later nog steeds impotent en ook incontinent.
Ik ben natuurlijk heel blij dat hij er nog is en dat de kanker (tot hier toe) weg is.
Maar ik hoor het de mensen graag zeggen ze. Alles is toch oke! hij is toch genezen?
Maar de vedere rompslomp vergeten ze wel he! Men man vind dit geen leven.
Hij zegt dikwijls " als jullie der niet waren geweest had ik me zelf al lang wat aangedaan."
Soms als hij heel neerslachtig is ben ik bang om thuis te komen. Maar tot hier toe houden we ons hoofd recht.
We hebben ook al elke keer bij de 3 maandelijkse onderzoeken goed nieuws gekregen!alles blijft weg.

Nu heb ik zondag te horen gekregen dat men oom longkanker heeft met uitzaaingen op de luchtpijn, in de bijnier en een heel kleintje in de hersenen.  hij is zelf maar net 45 en heeft 2 kinderen van 8 en 10.
Ik ben erg bang, ik weet dat er voor hem geen weg terug is. Ze beginnen volgende week met chemo, maar verdere info heb ik niet.
Ik wil zo graag men nichtjes opvangen, maar weet niet hoe te beginnen. De oudste sluit zich op en de jongste doet rare dingen, ( zoals dingen opschrijven die nergens op slaan allemaal woorden zodanig dat je geen betekenis van de zin kan vinden)
Ik ben bang dat het wel eens snel kan gaan. Wat ga ik die man missen!

Dat maakt me dat ook plotseling heel bang om men man. Stel dat het terug komt!
Hoe moet het dan verder.
Die angst blijft die altijd???
Onze relatie is er in het begin sterker door geworden maar nu lijkt alles weer zo normaal! Of toch niet?

Sorry voor de wartaal maar zo voel ik me ook in men hoofd!

Dit moest ik even van mij afschrijven

Bedankt
Vanessa

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:blijft die angst altijd?
« Reactie #1 Gepost op: augustus 29, 2008, 13:39:42 pm »
Hey Vanessa,

Eerst en vooral wil ik er toch de nadruk op leggen dat er een héééééél groot verschil is tussen de kanker bij John geweest en deze die nu je oom treft. Niet alleen omwille van de plaats, maar ook, en vooral, kwestie van  agressiviteit en behandelingsmogelijkheden. Het ziet voor je oom inderdaad bijlange zo goed niet uit als voor je man.
Ben jij ook de enige die je nichtjes kan opvangen? Het is zeer zeker een mooi gebaar van jou, maar vergeet niet dat je ook al een heel pak miserie met je meedraagt hé.
Die onzekerheid is inderdaad iets waar we moeilijk van af raken. Dit geldt zowel voor je man al jezelf. Telkens er een onderzoek in het verschiet ligt, breekt weer die periode van stress en onzekerheid aan, tot uiteindelijk weer dat opluchtend nieuws bekend raakt. Oef!! En dan weer verder naar de volgende controle... Ik vrees dat dit helaas erbij hoort en normaal is voor ons gemoed.
Bekijk het alvast positief tegemoet en blijf erin geloven.
Zijn jullie voor die bijkomende problemen van je man al eens opnieuw te rade gegaan bij de behandelende uroloog?

Groetjes, Steven

vanneke

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 3
    • Bekijk profiel
Re:blijft die angst altijd?
« Reactie #2 Gepost op: augustus 29, 2008, 21:03:46 pm »
Hey Steven,

Ja ik weet dat idd de kanker van men man en men oom niet tevergelijken zijn.
Maar toch wil ik nog even meegeven dat deze prostaatkanker uitzonderlijk agressief was, de uroloog heeft gezegd dat als we iets later waren geweest dat men man dan ook geen schijn van kans had. Als we niet zouden ingrijpen hij toen maar 2 jaar meer had! Wij hebben het geluk gehad deze optijd te kunnen vinden. De kanker was op 2 maanden tijd (van punctie tot operatie) heel erg gegroeid en zat net aan de wand van de prostaat.

Veder voor men nichtjes ben ik niet de enige die hen kan opvangen. Maar ik weet niet hoe ik ze kan benaderen, ze sluiten zich helemaal af.  Hun moeder wil nog alles proberen en wil nog niet toegeven dat het nooit te genezen is. Nochtans heeft de longarts dat al medegedeeld. Men nonkel heeft er al vrede mee maar is nooit echt een gezinsman geweest, dus weet niet hoe hij het moet aanpakken.

En idd die angst die blijft elke keer opnieuw is het bang afwachten op het resultaat.
Men man is al enkele keren bij de uroloog geweest voor zijn probleem, heeft ook al enkele therapiën achter de rug maar niets helpt. De uroloog heeft ook  nog gezegd dat hij 2 jaar heeft om volledig tegenezen na de operatie. We zijn nu 1.5 jaar verder maar hebben geen hoop meer op verbetering.

Groeten Vanessa

Kalyna

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 36
    • Bekijk profiel
Re:blijft die angst altijd?
« Reactie #3 Gepost op: september 03, 2008, 14:20:55 pm »
Hallo Vanneke

Ik zal even schrijven hoe wij thuis omgaan met kanker, het zal niet voor iedereen hetzelfde zijn. Maar dan weet je dat toch al.

Thuis hebben we al tien jaar te maken met kanker. 'Angst' is groot woord maar je blijft er toch altijd mee bezig. Gisteren hebben we vernomen dat de waarden van kanker van mijn moeder weer eens gestegen zijn. De eerste keer dat je zoiets hoort is dat echt paniekmaar na de zoveelste keer is dat niet zo. We zijn er wel mee bezig uiteraard, je hebt altijd wel ergens een licht knagend gevoel van 'en wat als het nu wel ècht mis zal gaan?' Het is ergens volgens mij ook wel goed als je er af en toe mee bezig bent en eens nadenkt over de toekomst. Zelf ben ik niet echt bezig met "doemsenario's"' maar eerder met: waar gaat mijn zus heen als er thuis geen tijd is, wie vangt haar op, wie zal wat regelen, wat met mijn studies, als mama ooit naar Leuven moet moeten we daar dan iets zoeken om tijdelijk te verblijven, wie bel ik, wie bel ik niet, etc. Ergens geeft het voor mij een geruststelling als ik het allemaal eens op een rijtje zet. Oke het is altijd voorbarig maar nu is het dan alsof er geen zwart gat zal zijn als het ooit zover zou komen. Ik doe dit zeker niet dagelijks hoor, gewoon eens na slecht nieuws of zo. Verder maken we ook wel veel plezier thuis, volgens mij is het wel zo dat je elkaar meer waardeert na dergelijke gebeurtenissen.

Ik ben niet echt "bang" voor morgen, maar ik denk er wel vaak aan. Ik denk dat het voor mijn vader en zusje net zo is. We hopen allemaal dat alles goed blijft, nu ja goed is misschien veel gezegd, eerder;: dat het niet erger wordt. Dat er altijd een kans is dat de ziekte terug komt wil immers ook zeggen dat er eens kans is dat het niet zo is. En misschien cru gezegd maar goed, er is altijd meer kans dat het mis loopt en de toekomst is onzeker maar is dat eigenlijk niet altijd en bij iedereen zo?

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:blijft die angst altijd?
« Reactie #4 Gepost op: september 18, 2008, 12:15:46 pm »
Hallo Vanessa.

Ik zag het onderwerp en dacht "die angst gaat nooit meer weg". Het slijt wel wat mettertijd en vooral als je straks die psychologische grens van twee jaar voorbij bent, maar het is meer een kwestie van mee leren omgaan. Als mensen aan mij vragen "alles goed?" dan zeg ik steevast "we trekken ons plan". Ik zei altijd ja uit gewoonte, maar heb geleerd dat als je iets anders zegt de mensen die echt geïnteresseerd zijn dan verder vragen en degenen die het niet aankunnen die kunnen zich na zo'n opmerking nog terugtrekken met een positief gevoel.
Laat ook af en toe eens horen aan mensen die jullie de moeite waard vinden dat de restletsels best moeilijk zijn, weeral met het doel dat wie écht geïnteresseerd zijn dan automatisch verder vragen en ook kun je op die manier aangeven dat je weliswaar heel blij bent, maar dat er toch ook zorgen overblijven.

Wat betreft je nichtjes (sorry, lees het nu pas):
Ze zijn op een leeftijd dat ze zich al beginnen uiten maar met hun emoties nog geen weg kunnen. Het zou goed zijn als bepaalde emoties een naam krijgen, dus als je dingen kunt omschrijven. Ze worden nu heel snel 'groot' als je zoiets meemaakt. Het is superbelangrijk dat er met hen gepraat wordt en als jij het zou aankunnen dan heb je een ideaal aanknopingspunt in de zin van "toen de papa van mijn kindjes kanker kreeg.....". Dat de één zich opsluit en de ander "rare dingen" doet en schrijft heeft mijns inziens te maken met het feit dat er in hun woordenschat nog geen woorden bestaan voor verdriet, emotionele pijn, machteloosheid, hoe stel ik vragen, wat mag ik vragen, waarom doen papa en mama zo "raar".....

Als je het aankunt is het 't beste dat je gewoon eens aan het kind vraagt "wat betekent dat?", zo kom je erachter of hun woordenschat nog wat 'kennis' mist. Het is goed en nuttig om hen wat woorden aan te reiken.

Hopelijk heeft hun mama intussen de ontkenningfase achter zich en kan ze het een beetje aan om open naar de toekomst te kijken, maar dat is en superrot proces en ieder gaat daarbij zijn eigen weg.

Hoe gaat het met jouw nonkel intussen?
Kan hij erover praten?

VEEL sterkte gewenst hoor en inderdaad: je hebt zelf net al zoveel doorgemaakt (en nog...!), dus bewaak je eigen grenzen goed!!!

vanneke

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 3
    • Bekijk profiel
Re:blijft die angst altijd?
« Reactie #5 Gepost op: oktober 20, 2008, 11:43:35 am »
heel snel even een berichtje

men nonkel heeft zaterdag nacht de zware strijd verloren.

Ik post in de loop van de week nog heel het verhaal.

Vanessa

adje

  • ****
  • Berichten: 256
    • Bekijk profiel
Re:blijft die angst altijd?
« Reactie #6 Gepost op: oktober 20, 2008, 15:13:25 pm »
men nonkel heeft zaterdag nacht de zware strijd verloren.
Ik post in de loop van de week nog heel het verhaal.
Vanessa

HEEL VEEL sterkte, troost en moe toegewenst!!!

Veel liefs,
            Adrienne

steffietje

  • ***
  • Berichten: 105
    • Bekijk profiel
Re:blijft die angst altijd?
« Reactie #7 Gepost op: oktober 20, 2008, 23:18:52 pm »
vanneke,

ik wens jou en heel uw familie, veel sterkte in deze moeilijke periode, het zou niet mogen zijn .... !!!!  :'(
liefs van mij, sophie