Auteur Topic: hoe omgaan met mijn vriend?  (gelezen 12820 keer)

Braambeze

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
hoe omgaan met mijn vriend?
« Gepost op: augustus 19, 2008, 22:13:43 pm »
hoi!

sinds er bij mijn vriend een hersengezwel is ondekt, is mijn vriend volledig veranderd zowel tegenover mij en andere mensen... bv. afstandelijker,... ook heeft hij soms geheugenverlies.. en hij kan over een bepaald onderwerp op een half uur tijd 4 verschillende meningen hebben..
ik zou graag eens wat ervaringen delen met mensen om er proberen beter met om te gaan.. want de ene moment kan hij alles verdragen de andere moment niet.. wie heeft zulke ervaringen al meegemaakt?

grtz
« Laatst bewerkt op: augustus 26, 2008, 19:01:01 pm door Braambeze »

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #1 Gepost op: augustus 20, 2008, 11:37:53 am »
Hey Braambeze,

Klinkt me héél bekend in de oren!!! Ben ook door een gelijklopend water gevaren. Onthou vooral 1 ding : de eventuele meningsverschillen ontstaan NIET door jullie als persoon, maar worden veroorzaakt door de ziekte! De druk op bepaalde hersendelen beïnvloeden het humeur e.d. van de zieke. Het zijn vaak heel emotionele momenten, die dan vooral voor jou, als naaste, zéér zwaar te verduren zijn.
Ik vrees dat je vriend zich niet kan neerleggen bij zijn ziekte. Ergens zou hij tot het volle besef moeten komen wat zijn toestand is en zich gaan inzetten in de strijd tegen die ziekte. Maar als dit in de hersenen ligt, is dat natuurlijk niet zo vanzelfsprekend.
Je mag me steeds contacteren hoor!

Groetjes, Steven

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #2 Gepost op: augustus 21, 2008, 12:44:15 pm »
Hey Braambeze,

Ik zou daar ergens wel willen op antwoorden, maar denk dat dit vragen zijn die je beter aan de behandelende arts stelt. Het zou niet gepast zijn van mij om daar een algemeen vergelijk mee te maken. Die arts kent je vriend en zijn specifieke soort van kanker. Is het een graad 3 of 4??
Toch vrees ik echter dat je de vraag beter zou stellen in de zin van "Hoe lang kan hij hiertegen vechten?" Want hersentumoren zijn nu eenmaal ALTIJD recidief. Bij goedaardige liggen de kansen evenwel veel hoger. Zo hebben we iemand gekend die reeds 3 x behandeld werd, maar met tussenpauzes van meer dan 15 jaar.

Groetjes, Steven

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #3 Gepost op: augustus 21, 2008, 21:47:46 pm »
Hey Sarah,

Quote: tprobleem is dan nog dat de dokter zegt dat het door zijn eigen levensstijl van vroeger was dat hij het "gekweekt" heeft...
Ik stel me serieus de vraag waarop die dokter zich baseert om dergelijke uitspraken te doen?! Er is zo weinig gekend over het ontstaan van vooral hersentumoren. Misschien toch overwegen om in een ander ziekenhuis voor een second opinion te gaan.
P.S.: Mijn echtgenote had de meest agressieve vorm van een glioblastoom. Ze had nooit gerookt en in gans haar leven minder dan 1 liter alcohol gedronken! Ze had een hartslag waarvan sportmensen enkel konden dromen. Toch werd ze net voor haar 30ste met deze diagnose geconfronteerd... Daarom ook dat ik de theorie van jullie dokter zéér sterk in twijfel trek hoor.

Groetjes, Steven
« Laatst bewerkt op: juli 27, 2010, 16:46:47 pm door Bostie »

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #4 Gepost op: augustus 22, 2008, 11:14:03 am »
Ik ben helemaal niet vertrouwd met Gent. Zelf zijn we in Leuven geweest voor het tumor-vaccinatie-programma, maar daar is An nooit aan toe gekomen. De operatie zelf werd door Dr Fidlers gedaan in het stedelijk ziekenhuis van Roeselare. Maar dat is dus de neurochirurg. Specifiek namen van oncologen weet ik niet. Maar in het UZ in Gent zitten er vast ook wel heel goeie bij, net als in Leuven trouwens.
Eens praten met je huisarts om die zijn mening te vragen, zou ik zeggen.

Groetjes, Steven
« Laatst bewerkt op: augustus 23, 2008, 21:09:23 pm door Bostie »

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #5 Gepost op: september 10, 2008, 19:57:21 pm »
Hey Braambeze,

Wat gebeurt er?? Ik zie dat je al je berichten, op 1 na, hebt verwijderd??

Je mag me ook in een persoonlijk bericht schrijven als je dat verkiest.

Groetjes, Steven

Pedro

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 11
    • Bekijk profiel
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #6 Gepost op: januari 16, 2009, 16:29:06 pm »
Raar, mijn moeder heeft mij ook gezegd na het weghalen van mijn hersentumor dat ik veranderd was.
Ik was agressiever geworden en ze kon niet thuisbrengen hoe dat het kon.

Na mijn operatie was ik weer de zoon zoals ervoor.

Nu blijkt dat ik mijn eerste gsm gekocht had en dat ik een viertal jaar later geopereerd ben aan een hersentumor. De dokter wist mij te vertellen dat mijn tumor ongeveer 4 jaar in mijn hoofd zat en wat raad je? Ik heb die gsm 4.5 jaar gehad.

De link was snel gelegd maar er kon niets bewezen worden.


Conclusie: Mensen kunnen veranderen als er iets niet klopt in het hoofd en meestal komt dat maar later uit.

joren1991

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 4
    • Bekijk profiel
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #7 Gepost op: februari 24, 2010, 01:17:26 am »
hey,
ik begrijp de bijde kanten.
Mijn ouders en omgeving zeggen ook dat ik verander, agressiever enzo, maar ik kan daar niets aan doen en merk het zelf niet dat ik zo doe.
Langs de andere kant is het ook wel begrijpelijk dat je vriend afstandelijker doet. hij wil je niet teveel belasten met zen problemen omdat het echt zwaar is.
hij is bang om je kwijt te raken denk ik.
ik spreek uit ervaring
toen ik zei dat ik kanker had is er een groot deel van men vrienden weggevallen. de beste bleven over. ze zworen dat ze me niet zouden laten vallen en dat ze altijd vrienden zouden blijven. maar de voorwaarde was dat ik ze wel betrok en me niet opsloot.  dus betrok ik ze erbij, na lang twijfelen, en wat denk je. Mijn vriendin kon geen liefdesrelatie meer aan maar we bleven wel de beste vrienden. dat kan ik nog begrijpen. maar sindsdien is de ene na de andere vriend weggevallen tot enkel mijn ex overbleef. nu is zij ook al aan het terugkrabbelen. zagen we elkaar 2 keer per week en 5 keer op msn komt ze nu al een week niet meer op msn, beantwoord ze amper telefoon of sms en heb ik haar 1 keer gezien in 3 weken. ik sta er dus alleen voor want als ik thuis iets zeg dan laten ze me niet uitspreken en zeggen ze dat ik pessimistisch ben.
Ik zeg nu niet dat iedereen is gelijk men " vrienden" maar het is een zwaardere last dan je denkt om te dragen.
in iedere geval krijg je mijn respect dat je hem blijft steunen.
groeten
Joren

keikopje

  • ****
  • Berichten: 476
  • 42, mama van een dochtertje van 7j
    • Bekijk profiel
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #8 Gepost op: februari 24, 2010, 08:25:26 am »
@Pedro: hoe oud was je toen je je eerste gsm kocht? Ik weet dat het verband tss kanker en een gsm op jonge leeftijd nog lang niet bewezen is, maar als ik houw verhaal lees, he ik toch serieus mijn bedenkingen. En als ik danmet mensen discussieer en zeg dat mijn dochter (nu 3 ) later geen gsm krijgt voor ze 16is, dan krijg ik de wind van voren dat je dat toch neit kan tegenhouden. Ik heb zelf lymfeklierkanker gehad, dus dan ga je wel wat voorzichtiger om met risicofactoren en wat "trendy" is bij jongeren en wat niet...

Pedro

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 11
    • Bekijk profiel
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #9 Gepost op: april 20, 2010, 14:25:02 pm »
Dag Keikopje,

Sorry voor het late antwoord.

Ik was 20 denk ik. Ik ben er nu 35. Ik heb hem nog ergens liggen. je kon met infra rood sms doorgeven als de andere die functie ook had.

Ik begrijp uw standpunt heel goed en ik vind het ook verkeerd dat sommige ouders voor de plechtige communie een GSM geven aan hun zoon of dochter. Ik heb nu zelf 2 zonen van 6 en 4 en als oma of opa eens belt zet ik altijd de luidspreker aan. Niet aan hun oor.
Nu heb ik ook gehoord dat de straling enkel in het begin is, dus voor de eerste beltoon. Dan is de straling een heel stuk lager.
Het beste is een oortje natuurlijk, maar eerlijk gezegd houd ik nog steeds mijn telefoon aan mijn oor als er iemand mij opbelt.

Groeten,

Pedro

ello

  • **
  • Berichten: 73
  • mama van twee schatjes
    • Bekijk profiel
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #10 Gepost op: april 22, 2010, 11:37:07 am »
Mijn jongste dochter was zeven toen ze de eerste keer geopereerd werd van een hersentumor, en had nog nooit een gsm vastgehad. Mijn oudste dochter (nu 15) heeft wel een gsm. Maar die jonge mensen gebruiken die alleen maar om te sms'en, zelden om te bellen. De gsm zit altijd ergens in hun broekzak, dus mochten de stralen kwaad aanrichten en tumoren veroorzaken, dan gaat er een generatie aankomen met tumoren in hun onderbuik.
Toch wil ik de gevaren van een gsm zeker niet tegenspreken. Als ik met mijn gsm bel, kan dat maar voor enkele minuutjes. Dan is mijn rechteroor al roodgloeiend, en dat duurt wel een tijdje eer mijn oor terug in zijn gewone doen is.

groetjes,

katrien

Pedro

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 11
    • Bekijk profiel
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #11 Gepost op: mei 02, 2010, 09:17:37 am »
Dag Ello,

Vraagje, hoe oud is uw jongste dochter nu en is alles goed gekomen?

Mvg,

Pedro

ello

  • **
  • Berichten: 73
  • mama van twee schatjes
    • Bekijk profiel
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #12 Gepost op: mei 02, 2010, 20:01:20 pm »
hallo !

Mijn dochter is er ondertussen 10 geworden. De eerste operatie is goed verlopen, de tweede op zich ook, maar die ingreep was zwaarder en heeft dus ook zijn gevolgen : evenwichtstoornissen, zwak IQ (van 100 naar 80 gegaan), mentale achterstand en nu ook narcolepsie. Vorige vrijdag was ze nog met de fiets gevallen, geen evenwicht, heel moe en tegen de grond. Alleen maar wat schaafwonden had ze, maar mijn hart stond wel effe stil.
Maar al bij al gaat het goed met haar, in mei moet ze naar Leuven voor een controlescan en dan gaan ze ook hersenvocht trekken. Dat laatste is nieuw voor ons.
Het zijn weer enkele spannende weken, die gaan komen. Het went maar niet, die controlescans. Voor haar is het gewoon een uitstap, effe onder de scan, dan een bezoekje aan de cafetaria voor een chocomousse of effe langs de pizzahut. Ik zit in zo'n periode meestal "mijn kas op te vreten", zoals ze dat hier zeggen.
Maar zolang mijn kleine meid het zich allemaal niet te erg aantrekt, is het allemaal goed voor mij.

Nog veel liefs,


Katrien

tijdbom in mijn hoofd

  • Gast
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #13 Gepost op: juni 26, 2010, 20:55:44 pm »
hey,
ik heb zelf een hersentumor, ondertussen al bijna 8 jaar in augustus, in ben heel hard veranders zegt mijn man en verander nog steeds, het is niet gemakkelijk voor ons en het is moeilijk alles te begrijpen wat er gebeurt in ons hoofd.  Dus ik weet ook dat het moeilijk moet zijn voor jullie, maar al de dingen die vroeger kon en nu niet meer is wel frustrerend : bv. rekenen, schrijven(ben al 48 min. bezig voor dit stukje), naar de winkel geen alleen want ik kan meer met geld omgaan, niet meer auto rijden, ed.  Omdat we van dag tot dag leven,nu. En van dokters afspraak tot dokters afspraak.  Geloof me, de schrik blijft ! Spijtig genoeg.  Veel moed, ga voor je relatie, wij hebben ook een periode heel moeilijk gehad, maar liefde overleefd alles.
Ook al hebben we een "tijdbom in ons hoofd" 

Kikki

  • *****
  • Berichten: 1339
  • borstkanker sinds 2006
    • Bekijk profiel
Re:hoe omgaan met mijn vriend?
« Reactie #14 Gepost op: juli 06, 2010, 19:54:21 pm »
Ik heb mijn moedertje verloren aan 3 hersentumoren die op een tijdspanne van 6a 8 weken gegroeid moeten zijn en die enkel te voorschijn kwamen voor ons doordat ze plots niets meer wist en ons niet meer herkende. Met spoed opgenomen dan een scan van het hoofd en daar zagen ze het op, wij (de kinderen)schrokken zich een aap; Hoe kan zoiets zo snel groeien, ze heeft nog 6 weken geleefd zonder het te weten, ze moest nog 71 worden!!dat alles is nu 19 jaar geleden en nog hebben we het er moeilijk mee.Ons ,kinderen ,heeft ze steeds verwisseld en als we op bezoek gingen( de enkele weken die ons gegund waren) en we gingen daarna buiten de kamer en kwamen we terug na een paar minuten, waren we nieuw bezoek.En steeds was ze zoekende naar haar IK die ze niet meer vond!!T'is heel snel allemaal gegaan, maar nu zijn we er zo blij en dankbaar voor want dit was geen leven, maar vegeteren!!