Auteur Topic: mama  (gelezen 2585 keer)

zoontje

  • Gast
mama
« Gepost op: juni 27, 2008, 22:15:54 pm »
hoi,

het klinkt mischien raar maar ben een jonge man van 37 jaar en mijn mama heeft kanker.

ik moet er met iemand over kunnen praten want hier thuis is het nogal moeilijk mijn vrouw heeft 2 jaar geleden haar mama begraven van kanker (lymfen) dus ligt het heel gevoelig.

ons mama heeft een gezwollen buik gekregen en dan naar het ziekenhuis geweest om allerlei testen te laten doen en ze hebben 2 a 3 liter vocht afgenomen uit de buik blijkbaar van de kanker...

daarna zijn ze begonnen met taxolchemo en op 1 week was al haar haar uitgevallen...

2 weken later kreeg ze ademnood en zijn ze naar spoed gegaan met resultaat tussen de longvliezen vocht.

na een operatie hebben ze weer 2 liter uit die longen gehaald was ook kankervocht was en talkpoeder tussen gedaan om de longen beter te laten plakken.
zeer pijnlijk voor mijn mammie.

pfff ik weet het nie goed meer nu vandaag is ze voor haar 3de chemo gegaan kan mij iemand zeggen wat de kansen zijn want er is niemand die iets wil zeggen.

het volgende dat ze willen doen is alles wat ze niet meer nodig heeft in haar buik wegnemen en het buikvlies clean maken van kanker want er zitten allemaal een soort pukkeltjes op. de kanker dus ..? denk ik

en dan terug chemo om de rest op te ruimen zeggen de dokters maar ik vertrouw het allemaal ni zo bij mijn schoonmama zeiden ze ook da alles ok was en 3 maand later is ze gestorven ze was een schat een schoonmama uit de 1000 maar als het je eigen mama is is het toch nog iets anders.


tja nu is het afwachten he...

geert

Bostie

  • *****
  • Berichten: 1238
  • Wees eerlijk, ook en vooral met jezelf!
    • Bekijk profiel
    • http://everyoneweb.com/BOSTIE/
Re:mama
« Reactie #1 Gepost op: juni 29, 2008, 11:14:45 am »
Hey Geert,

ik moet er met iemand over kunnen praten want hier thuis is het nogal moeilijk mijn vrouw heeft 2 jaar geleden haar mama begraven van kanker (lymfen) dus ligt het heel gevoelig.

Het is niet omdat iets 'gevoellig' ligt, dat het onderwerp volledig moet gemeden worden hoor. Misschien kan je door erover te praten net wel die opgekropte gevoelens de vrije loop laten gaan?! Wie zegt dat je vrouwtje er misschien ook wel niet de behoefte heeft om erover te kunnen praten; precies gelijk ook jij daar nu nood aan hebt! Begin je gesprek met haar met het deze feiten of jou bevindingen hieromtrent. Dan weet je ineens of deze gegrond zijn.
Praten verricht immers wonderen op emotioneel vlak; doen dus hé!!

Ik hoop alvast dat de behandeling bij je mama zijn vruchten afwerpt.

Groetjes, Steven

karen1976

  • Gast
Re:mama
« Reactie #2 Gepost op: juli 04, 2008, 19:58:55 pm »
Hei Geert,

Het is goed dat je op deze manier probeert steun te vinden.
Probeer te blijven hopen ...

Ikzelf heb mijn ma'ke vorige maand verloren aan non-hdgkin.
Ze had ook vooral last van pleuravocht en ademnood.
We hebben gehoopt tot de laatste minuut, want als er voor mama geen hoop meer was, was er voor haar geen leven meer.
Maar het is niet min hé ... Iemand die je zo graag ziet, zien afzien.
Het verdriet in hun ogen zien en ze niet kunnen helpen.

Voor ons was het belangrijk om te proberen positief te blijven.
Jullie moeten in de dokter en de behandeling geloven, anders heeft het geen zin ze te ondergaan zei mama altijd.
En veel met elkaar praten is ook belangrijk.
Probeer er zoveel mogelijk voor haar te zijn. Dat is het enige wat je kan doen.

Veel sterkte,
Karen

Kalyna

  • Nieuwkomer
  • *
  • Berichten: 36
    • Bekijk profiel
Re:mama
« Reactie #3 Gepost op: augustus 21, 2008, 14:15:24 pm »
praten is zeker enorm belangrijk. Het is goed dat kanker de laatste jaren niet meer zo een taboe is.

Het is goed dat je zo met je mama inzit, ikzelf ben 22 en mijn mama heeft ook kanker. Het is nooit kritiek geweest maar het is wel al tien jaar aan de gang, ik ben er dus mee opgegroeid. Dit jaar was er chemo, een tijd geleden bestraling bla bla bla het eindigd echt nooit he. Ik word ook onnozel van het feit dat ze vaak informatie achterhouden. Het gene dat mij dan het meeste irriteert is dat ze wel altijd zegt dat ik rekening moet houden met alles, maar dat ik van dat alles niet alles mag weten. Ik heb toen gewoon gezegd van ja das goed ik hou alleen nog rekening met de dingen die ik weet. Klinkt misschien heel hard, maar je moet echt voor jezelf opkomen. Jij bent niet ziek, maar je leeft er wel mee. Thuis is het soms echt onaangenaam. Als ik ziek ben , en het mag al redelijk serieus zijn, is de commentaar altijd "jij weet niet wat ziek zijn is" , als ik mij ergens pijn doe is het altijd zo van "ja ik heb daar ook pijn en veel meer". Goed, das wel waar maar aan zulke dingen heb ik op zulke momenten echt geen boodschap.

De mensen om je heen steunen is goed, maar als ze je kwetsen of nog banger maken door te zwijgen moet je dat zeggen. Ze menen het meestal heel goed. Mij zeggen ze nooit wat omdat ze mij niet ongerust willen maken, maar dat werkt ntl averechts. Ik heb het ook gezegd hier en nu zijn ze veel opener en weet ik veel vaker waar ik sta en wat er gebeurt. Mijn zus had het daar ook enorm zwaar mee, ze is nu zeventien en ze maakte de hele situatie altijd veel erger omdat niemand precies vertelde wat er was. Ze dacht echt dat mama terminaal was volgens mij, wat dus duidelijk niet het geval is.

liefs, Kalyna